น้ำมิ้ม

ใครชอบแนวดราม่าบีบคั้นอารมณ์..อย่าลืมจิ้มหัวใจ กดแอด Favorite ไว้ด้วยนะจ๊ะ เค้าจะพยายามอัพทุกวัน ...เรื่องนี้พระเอกเป็นแนวดาร์คนะคะ อย่าได้หาความดีมีคุณธรรมจากพี่แก..นางเอกรันทดสุดชีวิต เนื้อหาเข้มข้นทุกตอนจ้า ไรท์เตอร์รับประกัน

เปิดปฐมบท ทวิกมล "ภาคสมบูรณ์" : ลงเนื้อหาแล้ว 100%

ชื่อตอน : เปิดปฐมบท ทวิกมล "ภาคสมบูรณ์" : ลงเนื้อหาแล้ว 100%

คำค้น : ทวิกมล , ความลับ , พี่น้อง , สู้ชีวิต , ความรัก , พระเอกร้าย , นางเอกน่าสงสาร , พระรองแสนดี , ปกปิด , เปรมอุรา , ปานดวงใจ , 25+ ,30+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2559 01:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปิดปฐมบท ทวิกมล "ภาคสมบูรณ์" : ลงเนื้อหาแล้ว 100%
แบบอักษร

ปฐมบท (เปิดม่านภาคสมบูรณ์)

 

เปรมอุราลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่สับสนและงุนงง...ตอนนี้เธอกำลังอยู่ที่ไหน และกำลังทำอะไรอยู่...หญิงสาวยกมือขึ้นสัมผัสท้องของตัวเองอัตโนมัติอย่างเคยชิน หากแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเธอสามารถมองไล่สายตาผ่านท้องของตัวเองไปจนปะทะกับปลายเท้าได้

“ลูก...ลูกแม่...แองจี้...”

เปรมอุราพึมพำขึ้นอย่างค่อยๆลำดับความจำตัวเอง เธอท้องแก่ใกล้คลอด...และยายมาเจอเธอที่บ้านของคุณนายจินตนา!

“ยาย...ยายจ๋า...ยายอยู่ที่ไหน..”

หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ดังขึ้นตามลำดับ อาการขยับตัวจะลุกนั่งทำให้หญิงสาวเจ็บแผลที่หมอผ่าตัดทำคลอดให้เธอ และเสียงร้องพึมพำของเธอนี่เองที่ทำให้ร่างสูงใหญ่ที่นอนขดงออยู่บนโซฟาผวาตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะรีบดีดตัวลุกขึ้นมาหาเธออย่างห่วงใย

“เปรม...คุณเป็นอะไร เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

เปรมอุราเงยหน้าขึ้นมองดวงตาสีฟ้าอมเทาที่มองสบมาอย่างห่วงใย หากหญิงสาวกลับถามย้ำคำถามเดิมด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทาอย่างหวาดกลัวกับคำตอบจากปากของชายหนุ่ม

“ยายล่ะคุณหลุยส์...ยายอยู่ไหนคะ เปรมอยากเจอยาย”

“คุณนอนพักให้ดีขึ้นก่อนเถอะ...แล้วผมจะพาคุณไปหายายเองนะ...” หลุยส์เอ่ยตอบหากไม่ยอมสบตากับหญิงสาวด้วยเกรงว่าเธอจะเห็นแววตาแห่งความเสียใจและรู้สึกผิดต่อหญิงสาว

เปรมอุรานอนราบลงตามแรงกดจากข้อมือแข็งแรงของชายหนุ่ม หากยังคงเพียรถามหลุยส์อย่างกังวลในใจไม่คลาย

“คุณสัญญาแล้วนะคะคุณหลุยส์ ถ้าฉันดีขึ้นคุณจะพาฉันไปหายาย”

“ผมสัญญา แต่ตอนนี้คุณต้องพักก่อนนะ...”

“แล้วแองจี้ละคะ...” เปรมอุราเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งเมื่อหลุยส์ยังคงยืนรอให้หญิงสาวนอนพักผ่อนจริงๆ

“ลูกของเราแข็งแรงปลอดภัยดีจ้ะ...ไว้ผมจะพาคุณไปหาลูกนะ”

หลุยส์เอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเป็นครั้งแรกก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากหญิงสาวเบาๆ พลางเอ่ยกระซิบอย่างอ่อนหวาน

“คุณพักผ่อนเถอะเปรม..ผมสัญญาว่าพอคุณตื่นมาอีกครั้ง ผมจะพาคุณไปในทุกที่ที่คุณต้องการ”

 

..........................................................................................

  

ปานดวงใจตรงดิ่งไปถามข้อมูลจากพยาบาลทันทีที่มาถึงและค่อนข้างจะแปลกใจไม่น้อยเมื่อข้อมูลของคนไข้ที่ชื่อเปรมอุรานั้นอยู่ในตึกอายุรกรรมแผนกกุมารเวชและสูตินารี หากด้วยความเป็นห่วงของบิดามารดาทำให้ปานดวงใจเลิกคิดกังวลให้มากไป ถึงอย่างไรอีกอึดใจข้างหน้าเธอก็จะได้เจอเปรมอุราอยู่แล้ว

“คุณพยาบาลเมื่อกี้บอกเอ็งว่าน้องอยู่ห้องไหนนะปาน”

นางจันทร์เพ็ญหันมาถามอย่างไม่แน่ใจเมื่อเห็นร่างสูงของชายชาวต่างชาติเดินออกมาจากห้องที่ปานดวงใจเพิ่งชี้ให้เธอดู หญิงสาวหันไปดูป้ายหน้าห้องแล้วก็ต้องแปลกใจ ฝรั่งตัวโตตาสีฟ้าคนนั้นเพิ่งเดินออกมาจากห้องพักคนไข้ของน้องสาวเธอจริงๆ

หลุยส์ยืนมองผู้มาเยือนทั้งสี่ด้วยความงุนงงไม่แพ้กัน หากใบหน้าที่คล้ายคลึงกันของปานดวงใจและเปรมอุราทำให้หลุยส์ตัดสินใจเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นก่อน

“พวกคุณเป็นญาติของเปรมหรือ”

“ใช่ค่ะ...ดิฉันเป็นพี่สาว ส่วนสองคนข้างหลังนี่เป็นพ่อกับแม่...เปรมอยู่ในห้องใช่มั้ยคะ”

ปานดวงใจเอ่ยตอบชายหนุ่มพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย ...ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน

“ผมชื่อหลุยส์...เป็นเจ้าของไข้ของเปรมอุรา ตอนนี้เปรมเพิ่งหลับไป และผมไม่อยากให้ใครไปรบกวนเธอ...”

หลุยส์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบหากสายตาที่มองกวาดไปยังสี่ชีวิตที่ยืนอยู่นั้นไร้ซึ่งน้ำใจไมตรีอย่างที่ควรจะเป็น กวินวัธน์ขยับเดินขึ้นมาข้างหน้าเคียงข้างปานดวงใจก่อนจะเอ่ยกับร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายที่สูงกว่าเขาเล็กน้อยด้วยน้ำเสียงโทนเดียวกัน...ราบเรียบหากแฝงแววเอาจริงชนิดสู้หัวชนฝา

“ผมชื่อ กวินวัธน์ เป็นเจ้านายของปานดวงใจ ...ค่อนข้างจะไม่เกี่ยว แต่อยากจะออกตัวแทนลูกน้องผมและพ่อแม่ของเธอ ผมขอใช้สิทธิ์ของบุพการีของเปรมอุราเข้าไปเยี่ยมลูกสาวของตัวเองหน่อย ...คุณคงไม่ขัดขวางหรือห้าม คนในครอบครัว เยี่ยมหรอกใช่มั้ยคุณเจ้าของไข้..”

หลุยส์เหลือบตาไล่มองบิดามารดาและพี่สาวของเปรมอุราอย่างครุ่นคิด ก่อนที่จะมาหยุดสายตาอยู่ที่ร่างสูงล่ำสันที่ไล่เลี่ยกับเขาอย่างประเมินชายตรงหน้าอยู่ในใจ...เห็นทีเรื่องที่เขาอยากจะให้เปรมอุราไปอยู่กับเขาที่อังกฤษแบบเงียบๆคงจะไม่ได้ง่ายอย่างที่เคยคิดไว้เสียแล้ว...

“ผมไม่ได้คิดจะขัดขวางอะไร แค่อยากให้เปรมได้พักผ่อน..เธอเพิ่งผ่าตัดมาหมออยากให้เธอนอนพักผ่อนมากๆ”

นางจันทร์เพ็ญนั้นถึงกับยกมือทาบอกอย่างตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน หากนายยศคุมสติตัวเองได้ดีกว่า จึงเป็นฝ่ายเอ่ยถามชายต่างชาติตรงหน้าที่พูดภาษาไทยได้ค่อนข้างชัดเจน

“เปรมป่วยเป็นอะไรกันแน่”

“เธอไม่ได้ป่วย...แต่เธอเพิ่งผ่าคลอดเมื่อคืนนี้”

หลุยส์เอ่ยขึ้นเรียบๆโดยไม่สนใจกับอาการตกใจตาค้างของครอบครัวของเปรมอุราเลยแม้แต่น้อย..ปานดวงใจมองชายหนุ่มตาน้ำข้าวที่อยู่ตรงหน้าเธออย่างเต็มตา...ถ้าอย่างนั้น ผู้ชายคนนี้ที่อ้างตัวว่าเป็น “เจ้าของไข้” ก็คงจะเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้น้องสาวของเธอต้องนอนอยู่โรงพยาบาล ..และคงจะไม่ใช่...

“ยาย...คงไม่ใช่...คงไม่ใช่ใช่มั้ย?”

ปานดวงใจเอ่ยถามเสียงสั่นน้อยๆ หากหลุยส์ยังคงประสานสายตากับหญิงสาวอย่างไม่ยอมหลบ...

“คราวนี้..ผมคงจะเป็น คนในครอบครัว ที่มีสิทธิ์อย่างเต็มที่แล้วใช่มั้ยครับ”

หลุยส์เอ่ยถามขึ้นเสียงราบเรียบหากเป้าหมายนั้นไม่ใช่ปานดวงใจ หากเป็นชายหนุ่มที่ยืนจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างไม่คิดจะยอมลงให้กันง่ายๆที่ยืนอยู่ข้างๆเธอต่างหาก!

.............................................................................................................

เปรมอุรารู้สึกตัวตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงถกเถียงกันดังแว่วเข้ามาในห้องพัก...หญิงสาวพยายามขยับตัวจะลุกขึ้นนั่งหากแผลที่ยังเจ็บอยู่ทำให้หญิงสาวไม่สามารถทำได้ดังใจ...หญิงสาวเห็นเงาคนวอบแวบอยู่หน้าประตูจึงตัดสินใจร้องเรียกชื่อของผู้ชายคนที่อยู่เฝ้าไข้เธอมาตลอดคืนโดยไม่ทันได้สำเหนียกถึงเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นตามมา

“หลุยส์...คุณหลุยส์คะ”

ทุกคนที่อยู่หน้าห้องยืนชะงักนิ่งราวกับถูกหยุดเวลา...หลุยส์ยิ้มมุมปากขึ้นอย่างผู้ชนะก่อนจะหันกลับหลังเปิดประตูเข้าไปตามเสียงเรียกของเปรมอุรา

นางจันทร์เพ็ญและนายยศยืนมองภาพที่หลุยส์เดินเข้าไปหาลูกสาวของตนพลางก้มลงจูบแผ่วเบาที่ริมหน้าผากอย่างอ่อนโยนแล้วก็ได้แต่ช็อคอย่างคาดไม่ถึง...ในขณะที่ปานดวงใจนั้นได้แต่หลั่งน้ำตาออกมาอย่างเสียใจ...เธอพอจะเดาทุกอย่างได้รางๆแล้วว่าเหตุใดยายของเธอจึงช็อคเสียชีวิตอย่างกะทันหัน...

ปานดวงใจก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ สองหูรับฟังบทสนทนาระหว่างคนทั้งคู่ที่เอื้อนเอ่ยต่อกันอย่างเจ็บช้ำ...น้องสาวที่แสนใสซื่อบริสุทธิ์ของเธอคนเดิมคนนั้น...หายไปไหนเสียแล้ว?

“คุณสัญญาว่าพอฉันตื่นคุณจะพาฉันไปหายาย ไปหาลูก...ตอนนี้ฉันอยากเจอยายค่ะ...ยายอยู่ที่ไหนคะ?”

“ยายเสียแล้วเปรม...ยายตายไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืน”

ปานดวงใจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น...ในขณะที่เปรมอุราเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง...

“พี่ปาน...พ่อ...แม่...”

เปรมอุรานั้นหัวใจแทบจะหยุดเต้น...ทั้งเรื่องที่เธอเพิ่งรู้ว่ายายเพียรเสียชีวิตแล้ว และการปรากฏตัวของครอบครัวของเธอในเวลาที่เธอจำนนด้วยหลักฐานพยานแวดล้อม...เธอจะบอกพ่อกับแม่เธอเรื่องหลุยส์อย่างไรดี?

 

คุณนายจินตนาและปีเตอร์หอบหิ้วเครื่องดื่มบำรุงร่างกายกระเช้าใหญ่เพื่อมาเยี่ยมเปรมอุราและหลานสาวแรกเกิด หากเมื่อมาถึงหน้าห้องพักคนไข้ คุณนายและสามีก็ต้องประหลาดใจกับท่าทีประหลาดของคนกลุ่มใหญ่ที่ยืนออกันอยู่ในห้องของเปรมอุรา

“จันทร์เพ็ญ!...”

คุณนายจินตนาร้องเรียกเพื่อนเสียงดังก่อนจะรีบเดินเข้ามาหาคนทั้งกลุ่มนั้น นางจันทร์เพ็ญหันไปตามเสียงเรียกทั้งน้ำตา ครั้นเมื่อเห็นคุณนายจินตนาผู้เป็นเพื่อนแล้วก็ได้แต่โผเข้ากอดกันพลางร่ำไห้

“จิน...เกิดอะไรขึ้นกับแม่ของเรา เกิดอะไรขึ้นกับเปรมอุรากันแน่...”

คุณนายจินตนาโอบกอดเพื่อนเอาไว้พลางมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างหนักใจ...เธอเพิ่งเข้าใจคำภาษิตที่ว่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างถ่องแท้ก็วันนี้..

“เปรมอุราท้องกับผม...ผมจะพาเธอกลับไปอยู่ด้วยกันที่อังกฤษ”

หลุยส์โพล่งออกมาในขณะที่ยืนโอบไหล่เจ้าของใบหน้าเรียวที่ซีดขาวเอาไว้อย่างปกป้อง นายยศมองท่าทีของหนุ่มต่างชาติที่แสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างเปิดเผยก็ได้แต่พยายามสูดลมหายใจลึกๆเพื่อเรียกสติ ...หากยังนับหนึ่งไม่ถึงสิบ ร่างบอบบางของสาวอังกฤษผมสีน้ำตาลทองก็ก้าวเข้ามาทำให้ทุกอย่างแย่ลงกว่าเดิม...

“คุณจะพาแม่นี่กลับไปอยู่ด้วยกันที่อังกฤษไม่ได้นะคะหลุยส์...คุณจะให้ผู้หญิงคนนั้นไปอยู่ในฐานะอะไรในเมื่อฉันที่เป็นภรรยาของคุณยังยืนอยู่ตรงหน้าคุณตรงนี้”

นางจันทร์เพ็ญหลังจากที่ได้ยินคำประกาศจากสาวร่างบอบบางตรงหน้าก็ถึงกับเป็นลมล้มพับไปในอ้อมแขนของเพื่อน จนปานดวงใจต้องรีบถลาเข้ามาดูแม่...

กวินวัธน์เข้ามาช้อนตัวอุ้มร่างที่อ่อนปวกเปียกของนางจันทร์เพ็ญไปพักที่โซฟาในขณะที่ปานดวงใจค้นหายาดมมาให้แม่อย่างร้อนใจ พลางหันไปมองหญิงสาวที่มาใหม่อย่างเต็มตา...ร่างแบบบางที่ดูราวกับตุ๊กตาแก้วนั้นยังคงมองสบตาสีเทาอมเขียวมายังเธอและครอบครัวอย่างไม่หวาดหวั่น...

“เด็กที่เกิดมาคนนั้นจะต้องเป็นลูกของหลุยส์คนเดียว...พวกเราจะพาเด็กกลับไปอยู่ที่อังกฤษ โดยที่ฉันจะรับเป็นแม่ให้แกเอง”

แอนนาฉวยจังหวะที่ทุกคนยังตกตะลึงและคาดไม่ถึงว่าเรื่องทั้งหมดจะถูกเปิดเผยจากปากของหญิงสาวต่างชาติอย่างเธอ ก้าวเข้ามายืนตรงหน้าทุกคน พลางเอ่ยอย่างชัดเจนอีกครั้ง

“เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่เมืองไทย ฉันขอให้มันจบลงในห้องนี้และในวันนี้ หรือถ้าเธอต้องการจะปฏิเสธและเรียกร้องสิ่งอื่นๆนอกเหนือจากนี้ ก็ให้ไปเจอกันในศาล...ฉันจะเอาหลักฐานทุกอย่างมายืนยันว่าฉันมีสิทธิ์ในตัวเด็กคนนั้นทุกประการ ..ฉันก็สามารถทำได้นะเปรมอุรา”

แอนนาจงใจเอ่ยกับเปรมอุราโดยตรง...ราวกับต้องการทวงสัญญาที่เธอเคยเอ่ยกับผู้หญิงตรงหน้าเอาไว้...ต้นกุหลาบที่หมดประโยชน์แล้วอย่างเปรมอุราไม่จำเป็นต้องรักษาไว้...แค่ตัดดอกเก็บไปปักแจกันก็พอแล้ว...ส่วนอื่นก็ฝังมันเอาไว้ในดินเหมือนเดิม!

“ผมเตือนคุณเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายนะแอนนา...หุบปากของคุณเอาไว้ซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วเราจะต้องจบความสัมพันธ์ที่ครอบครัวของพวกเราอุตส่าห์สร้างร่วมกันมา..”

หลุยส์เอ่ยย้ำเสียงเข้มหากแววตานั้นฉายแสงอาฆาตออกมาอย่างเต็มเปี่ยม...หากแอนนากลับยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างอ่อนหวาน ยิ้มในแบบที่เธอเคยยิ้มเสมอมาในฐานะภรรยาผู้แสนดี...

“ได้ค่ะ...ฉันจะยอมเงียบและยอมถอยกลับไปอยู่ในที่ของฉัน...ขอบคุณนะคะหลุยส์ที่คุณยังจำได้ว่าเรายังมีความสัมพันธ์ระหว่างกันและกันอยู่...”

แอนนาฉาบรอยยิ้มเจือความเศร้าสร้อยเอาไว้บนหน้าให้ทุกคนได้เห็นก่อนจะเดินออกจากห้องไปตามคำสั่งของหลุยส์ หากสถานการณ์ทุกอย่างในห้องนั้นไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว...

นายยศเดินตรงเข้ามาหาร่างสูงใหญ่ของชายต่างชาติก่อนจะพุ่งหมัดเข้าไปยังใบหน้าคมสันนั้นอย่างหนักหน่วง หลุยส์ผงะไปตามแรงชกหากความที่เห็นแก่เปรมอุราเขาจึงไม่คิดจะตอบโต้อีกฝ่าย นายยศนั้นก็ไม่ได้ทำร้ายอะไรหลุยส์เพิ่มเติมหากผลักชายหนุ่มออกไปให้ห่างจากลูกสาวของตน พลางเอ่ยเสียงกร้าว

“อย่ามายุ่งกับลูกสาวของผมอีก...เชิญคุณตามเมียของคุณออกไป นับจากนี้ผมจะถือเสียว่าเปรมอุราไม่เคยรู้จักกับคุณ!”

................................................................................................................................

จบภาค “ความลับของเปรมอุรา”

 

 

#############################################

 

 

#กราบรอบทิศ ทักทายนักอ่านทุกท่าน

บัดนี้ เรื่องราวของทวิกมลจะเข้าสู่ภาคสุดท้ายของสองพี่น้อง ปานดวงใจ และ เปรมอุรา แล้วนะคะ

จุดจบของความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วย "ความลับ" ที่ไม่สามารถบอกใครได้ สุดท้ายผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร

ไรท์บอกได้คำเดียวว่า....

 

ไรท์จะขยันลงตอนให้อ่านทุกวันค่ะ... http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon00021.gif 

 

 

#############################################

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น