w.story

แวะมาอ่านนิยายกันก่อนนะคะ ♡♡ เนื้อหาดี มีข้อคิดค่ะ

ชื่อตอน : Ep11 ลาออก

คำค้น : supermom สุดยอดคุณแม่สุดสวย,นิยายรักโรแมนติก,อบอุ่นหัวใจ,เบล,บูม,แบม

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2559 15:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep11 ลาออก
แบบอักษร

Ep11 ลาออก

หลังจากที่บูมขับรถออกไปแล้วฉันจึงเดินเข้าไปในบ้าน

“น้องแบมขึ้นห้องไปนอนได้แล้ว”

ฉันพูดก่อนที่จะจูงมือน้องแบมขึ้นห้องนอน

“น้องแบมไปแปรงฟันก่อนนอน”

ฉันสั่งน้องแบมหลังจากที่เดินขึ้นห้องมาแล้ว ในห้องนอนของฉันจะมีห้องน้ำอยู่หนึ่งห้อง

“ค่ะ”

น้องแบมวิ่งเข้าห้องน้ำประมาณสามนาทีแล้วไม่นานก็เดินกลับมาหาฉัน

“นอนไปก่อนนะลูกเดี๋ยวแม่ลงไปล็อกบ้านที่ชั้นล่างและไปอาบน้ำก่อนนะเดี๋ยวแม่กลับมาเล่านิทานให้ฟัง”

ฉันพูดก่อนที่จะเดินลงไปล็อกบ้านที่ชั้นล่างและเดินไปอาบน้ำในห้องน้ำ

30 นาทีต่อมา

ฉันหยิบเสื้อกล้ามสีดำและกางเกงขาสั้นสีขาวมาใส่ก่อนที่จะเดินขึ้นไปที่ห้องนอน

“แม่คะหน้าอก่ไปโดนอะไรมาทำไมถึงช้ำๆแดงๆล่ะคะ”

น้องแบมถามฉัน  ฉันก้มลงไปดูก็พบว่าเสื้อกล้ามที่ใส่มันคอกว้างว้าวมากจนทำให้เห็นเนินอกเล็กน้อยรวมถึงรอยช้ำๆที่บูมสร้างไว้อีกด้วย

“เออ คือ  แม่โดนแมลงกัดนะ”

ฉันตอบอย่างตะกุกตะกัก

“วันนี้แม่จะเล่านิทานเรื่องอะไรคะ”

น้องแบมถามหลังจากที่ฉันล้มตัวนอนลงเตียง

“วันนี้แม่จะมาเล่าเรื่องเด็กเลี้ยงแกะ”

ฉันตอบพลางกับลูบหัวน้องแบมเบาๆ

“กาลครั้งหนึ่งมีเด็กชายอยู่คนหนึ่งเลี้ยงแกะ เด็กผู้ชายคนนี้ตะโกนว่า ช่วยด้วยๆ หมาป่าจะกินลูกแกะ

ผู้คนได้ยินต่างวิ่งมาด้วยความตกตื่น เมื่อไม่พบอะไรผู้คนต่างก็พากันกลับ ไม่นานเด็กชายคนนี้จึงตะโกนอีกครั้ง ช่วยด้วยๆ หมาป่าจะกินลูกแกะ ผู้คนวิ่งมาด้วยความตกตื่น แต่เด็กเลี้ยงแกะก็หัวเราะอย่างสะใจ ผู้คน

โกรธเคืองต่างก็พากันกลับ แต่คราวนี้หมาป่าจะมากินลูกแกะจริงๆ เด็กเลี้ยงแกะจึงตะโกนอีกว่า ช่วยด้วยๆ หมาป่าจะกินลูกแกะ แต่คราวนี้ไม่มีใครมาเลยและลูกแกะก็ถูกกินไปในที่สุด นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าถ้าเราโกหกหลายๆครั้ง พอถึงคราวที่เราพูดความจริงจะไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่เราพูด”

ฉันเล่าจบแล้วจึงหันไปมองน้องแบมก็พบว่าน้องแบมหลับแล้ว ท่าทางของน้องแบมที่นอนหลับดั่งลูกแมว

น้อยที่นอนในผ้าฝ้ายอันนิ่ม ช่างดูน่ารักน่าเอ็นดู ฉันเอื้อมมือไปลูบหัวน้องแบมเบาๆ

รุ่งขึ้น

ปรื๊น ปรื๊น ปรื๊น เสียงบีบแตรรถยนต์ดังขึ้น บูมน่าจะมาแล้วสินะ

“น้องแบมลุงบูมมาแล้ว”

ฉันพูดพลางกับจูงมือน้องแบมไปหน้าบ้าน ซึ่งบูมจอดรถไว้อยู่ พอน้องเห็นรถของบูมจึงเดินไป

นั่งเบาะหลัง

“นี่เธอขึ้นรถสิมัวแต่ยืนชักช้าเดี๋ยวน้องแบมก็ไม่ทันเรียนพอดี”

บูมเปิดกระจกและตะโกนมาหาฉัน ที่ยืนอยู่

“รู้แล้วน่ะ ฉันไปปิดบ้านก่อนนะเดี๋ยวขโมยขึ้นบ้านจะแย่เอา”

ฉันพูดก่อนที่จะเดินไปล็อกประตูก่อนที่จะเดินขึ้นรถไปนั่งที่เบาะซ้าย

“เดี๋ยวส่งน้องแบมเสร็จฉันจะเลยไปออฟฟิศเลยนะเธอจะได้ทำงานเลย”

บูมพูดขึ้น

“น้องแบมเรียนอยู่ชั้นไหนเอ่ยลุงจำไม่ได้แล้ว”

บูมถามน้องแบมในขณะที่ขับรถอยู่

“อนุบาลหนึ่งค่ะลุงบูม”

น้องแบมยิ้มด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มชื่นมื่นชีวา

“ใกล้ถึงโรงเรียนน้องแบมแล้วอยู่ข้างหน้านี่เอง”

ฉันชี้ไปทางโรงเรียนซึ่งอยู่ข้างหน้าอีกไม่ไกล

3 นาทีต่อมา @โรงเรียน

“ลุงบูมสวัสดีค่ะแม่สวสัสดีค่ะ”

น้องแบมยกมือไหว้ฉันกับบูมก่อนที่จะลงรถและเดินไป พอน้องแบมลงจากรถได้ไม่นานบูมจึงขับรถออกไป

“วันนี้ฉันมีงานใหญ่ให้เธอทำด้วย”

บูมพูดขึ้น

“ฉันไม่ทำอะไรทั้งนั้น”

ฉันเบือนหน้าหนีออกจากบูมพลางส่องสายตามองวิวทิวทัศน์ข้างทางผ่านกระจกรถแสงอาทิตย์ที่เริ่มจ้าสว่าง

สไวได้สอดส่องผ่านกระจกรถเข้ามาเล็กน้อย

20 นาทีต่อมา

บูมเดินเข้าออฟฟิศไม่นานกฌเจอคุณดิเรกซึ่งเป็นพ่อของบูม

“สวัสดีครับพ่อ”   

“สวัสดีค่ะคุณดิเรก”

ฉันและบูมยกมือไหว้คุณดิเรกพร้อมกัน

“ไหว้พระเถอะ”

คุณดิเรกพูดขึ้น

“อ้าวพ่อวันนี้มาคนเดียวหรอแล้วแม่ล่ะครับ”

บูมถามพลางกับส่องสาตายมองไปทั่วๆออฟฟิศ

“แม่แกน่ะไปหาใบมิ้นที่บ้านวันนี้ฉันกับแม่จะค้างบ้านแกนะ”

คุณดิเรกพูดพลางกับมองหน้าบูม

“ครับพ่อ”

บูมยิ้ม

“เดี๋ยวพ่อเข้าไปนั่งห้องแกก่อนนะ”

คุณดิเรกมองไปทั่วๆออฟฟิศก่อนที่จะเดินไป

“คุณฉันมีเรื่องนึงอยากจะบอกคุณ”

“อะไรหรอ”

บูมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยและความต้องการที่จะรู้คำตอบ

“ฉันขอลาออกได้ไหม”

ฉันพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

“ไม่ได้ฉันไม่ให้เธอลาออกเด็ดขาด”

บูมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด

“คุณไม่ให้ฉันลาออกฉันไปทำเรื่องลาออกกับพ่อคุณก็ได้”

ฉันพูดก่อนที่จะเดินไปที่ห้องทำงาของบูมซึ่งคุณดิเรกนั่งอยู่

“สวัสดีค่ะคุณดิเรก”

ฉันยกมือไหว้คุณดิเรก

“มาทำอะไรหรอ”

คุณดิเรกมองหน้าฉัน อย่างสงสัย

“เบลจะมาลาออกค่ะ”

ฉันเจื่อนหน้าลง

“ทำไมไม่ให้บูมจัดการเรื่องนี้ล่ะ”

คุณดิเรกขมวดคิ้วพร้อมกับมองหน้าฉัน

“คือคุณบูมเค้าจะไม่จัดการเรื่องลาออกให้เบลค่ะเบลเลยมาทำเรื่องกับคุณน่าจะดีกว่าค่ะ”

คุณดิเรกพยักหน้าพลางกับเปิดลิ้นชักก่อนที่จะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่ง (ใบลาออก)

มายื่นให้ฉัน

“กรอกข้อมูลซะ”

ฉันรับใบลาออกมาจากคุณดิเรกก่อนที่จะก้มลงกรอกข้อมูลต่างๆ ฉันใช้เวลากรอกข้อมูลประมาณ

สิบนาที พอฉันกรอกข้อมูลเสร็จฉันจึงยื่นใบลาออกให้กับคุณดิเรก คุณดิเรกจึงเซนรับรองให้ฉัน

“ขอบคุณมากค่ะ”

ฉันยกมือไหว้คุณดิเรกและเดินไปประตูก่อนที่จะออกจากห้องนั้น ฉันเดินไปขึ้นรถเมล์ที่ท่ารถใช้เวลาประมาณ สิบนาที ระหว่างที่เดินอยู่นั้นฉันมองไปข้างๆทาง ก็เห็นบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งซึ่งหน้าบ้านนั้นจะ

มีสามพ่อแม่ลูกที่กำลังนั่งเล่นกันและยิ้มอย่างมีความสุขรอยยิ้มของผู้เป็นพ่อช่างดูเบิกกว้างราวกับไม่

มีวันที่จะหุบยิ้ม   พอเห็นมันก็ทำให้ฉันอดคิดถึงดีวาไม่ได้ ทำไมเค้าถึงไม่รับผิดชอบฉัน ทำไม ทำไม

คำถามต่างๆผุดเข้ามาในหัวอย่างมากมายอย่างไม่มีวันที่จะลืมเลือน  

 

30 นาทีต่อมา @ที่บ้าน

ฉันล้มตัวนอนลงบนโซฟาอันใหญ่ตัวโปรดของฉันพร้อมกับคำถามกับเกี่ยวกับสิ่งที่ดีวา

ได้ทำกับฉันในเมื่อก่อน ทำไมฉันถึงไม่มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเหมือนคนอื่น ถึงฉันจะยืนยัน

ว่าฉันต้องการความรักแค่ของลูก ฉันให้ความรักได้แค่ลูก แต่ในใจของฉันมันแสนที่จะกล้ำกลืน

ติ๊ด ติ๊ด เสียงริงโทนดังขึ้นพอฉันก้มดูก็พบว่าเป็นเบอร์ 09XXX  (เบอร์แปลก) โทรเข้ามา

ฉัน:”ฮัลโหลนั่นใคร”

09xxx:  “สวัสดีค่ะนี่ใช่คุณเบลไหมคะ”

ฉัน: “ใช่คะ”

09xxx: “เมื่อวานคุณได้ทำการสมัครงานในเว็บของบริษัท ABT ใช่ไหมคะ”

ฉัน: “ใช่ค่ะ”

09xxx: “คุณได้ผ่านการพิจารณาจากเจ้าของบริษัทแล้วเพราะคุณมีคุณสมบัติตรงกับที่

บริษัทต้องการ พรุ่งนี้คุณเริ่มทำงานได้เลยนะคะ”

ตุ๊ด ตุ๊ด ฉันตัดสายก่อนที่จะวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกับโซฟาที่ฉันนอน

นี่ฉันเพิ่งลาออกมาแท้ๆ ฉันจะมีงานแล้วหรอเนี่ยช่างรวดเร็วทันใจจริงๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น