น้ำมิ้ม

ใครชอบแนวดราม่าบีบคั้นอารมณ์..อย่าลืมจิ้มหัวใจ กดแอด Favorite ไว้ด้วยนะจ๊ะ เค้าจะพยายามอัพทุกวัน ...เรื่องนี้พระเอกเป็นแนวดาร์คนะคะ อย่าได้หาความดีมีคุณธรรมจากพี่แก..นางเอกรันทดสุดชีวิต เนื้อหาเข้มข้นทุกตอนจ้า ไรท์เตอร์รับประกัน

เปรมอุรา ตอนที่ 17 : เด็ดดอกถอนราก

ชื่อตอน : เปรมอุรา ตอนที่ 17 : เด็ดดอกถอนราก

คำค้น : ทวิกมล , ความลับ , พี่น้อง , สู้ชีวิต , ความรัก , พระเอกร้าย , นางเอกน่าสงสาร , พระรองแสนดี , ปกปิด , เปรมอุรา , ปานดวงใจ , 25+ ,30+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2559 00:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปรมอุรา ตอนที่ 17 : เด็ดดอกถอนราก
แบบอักษร

ตอนที่ 17 ...100%

เปรมอุรานั้นตื่นแต่เช้าจนเป็นนิสัย ดังนั้นหญิงสาวจึงมักจะชอบออกมาเดินเล่นที่สวนหลังบ้านของคุณนายจินตนาเสมอ หญิงสาวลูบท้องที่ใหญ่ขึ้นของเธออย่างผูกพัน อีกไม่ถึงเดือนเราก็จะได้เจอหน้ากันแล้วนะ..แองจี้!

“เช้าๆอย่างนี้อากาศดีจริงๆเลยนะเธอว่าไหมเปรมอุรา”

แอนนาเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่กำลังอุ้มท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที เปรมอุรายิ้มให้อีกฝ่ายอย่างมีไมตรีพลางเดินตามอีกฝ่ายไปนั่งที่ม้านั่งใกล้ๆกอดอกกุหลาบที่เริ่มผลิดอกสีชมพูสวย

แอนนาก้มลงเด็ดดอกที่กำลังบานได้ที่ พลางเอ่ยกับอีกฝ่ายอย่างมีนัย

“ดินที่เมืองไทยนี่ปลูกอะไรก็สมบูรณ์ ...ไม่เหมือนที่บ้านของฉันที่อังกฤษ ...แต่ถึงฉันจะชอบเมืองไทยขนาดไหน แต่เธอก็คงจะรู้ใช่ไหมว่าฉันกับหลุยส์ เราต้องกลับบ้าน...”

เปรมอุราพอจะรู้ว่าแอนนากำลังจะบอกอะไรกับเธอ หากในนาทีนี้เธอกลับหวาดหวั่น...บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเธอไม่อยากได้ยินอะไรมากกว่ากันระหว่าง แอนนาจะบอกให้เธอยกลูกให้ หรือว่า จะให้เธอตามกลับไปที่อังกฤษด้วย..

“หลุยส์บอกฉันเรื่องข้อตกลงของการอุ้มบุญของเธอแล้ว...เด็กคนนี้จะเป็น ลูก-ของ-ฉัน-กับหลุยส์

แอนนาเน้นย้ำช้าๆชัดๆทีละคำ ในขณะที่เปรมอุราหน้าซีดลงเรื่อยๆ หญิงสาวใช้สองมือประคองท้องที่อุ้ยอ้ายของตนไว้ราวกับปกป้องลูกที่ยังไม่ลืมตาดูโลก หากแอนนายังคงยิ้มหวานพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสำเนียงไพเราะเสนาะหู

“ทันทีที่เด็กคนนี้ลืมตาดูโลก...เธอต้องออกไปจากชีวิตของฉันกับหลุยส์ เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่เมืองไทยนี้ต้องเป็นความลับ...หวังว่าเธอคงจะเข้าใจและเลือกทางเดินที่ถูกต้องให้กับชีวิตของตัวเองนะเปรมอุรา..เส้นทางของแม่อุ้มบุญอย่างเธอ”

แอนนาเก็บดอกกุหลาบที่เธอเด็ดมานั้นกลับเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้เปรมอุรานั่งนิ่งราวกับไร้ชีวิตและวิญญาณอยู่ที่เดิม...

แอนนานำดอกกุหลาบสีชมพูสวยมาปักไว้บนแจกันอย่างทะนุถนอม...ดอกไม้แม้จะแสนสวย หากมันต้องอยู่ให้ถูกที่ถูกตำแหน่ง ...อย่างกุหลาบดอกนี้ แม้หากอยู่บนต้นก็จะผลิดอกได้งดงาม หากเมื่อถูกตัดมาปักบนแจกันคุณค่าย่อมต่างกัน...ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เธอเลือกที่จะเก็บ “ดอกผล” จากเปรมอุราเพียงอย่างเดียวโดยไม่คิดจะขุดทั้งต้นไปปลูก!

“อย่าโทษกันเลยนะเปรมอุรา...ฉันคงเอาเธอไปปลูกไว้ด้วยกันไม่ได้จริงๆ เพราะถ้าฉันไม่ตัดรากของเธอทิ้งตั้งแต่วันนี้ คนที่จะเฉาตายก่อนก็คือฉัน...”

แอนนาเอ่ยกับกลีบดอกกุหลาบสีชมพูแสนงามนั้นอย่างอ่อนหวาน...หากแววตาที่หมายมาดนั้นบ่งบอกถึงความมุ่งมั่นในความคิดของตนอย่างเด็ดขาด...เธอจะขุดรากถอนโคนสายสัมพันธ์ระหว่างเปรมอุรากับหลุยส์แบบไม่ให้เหลือซาก!..

.......................................................................................................................

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้ดูอ่อนหวานสดใสเป็นพิเศษจากดอกกุหลาบสีชมพูสวยที่จัดช่อในแจกันงดงามด้วยฝีมือของแอนนา ...หลุยส์หันไปมองภรรยาพลางเอ่ยอย่างชอบใจ

“สวยจังแอนนา...คุณไปเอามาจากไหนกัน”

“ฉันกับเปรมอุราไปช่วยกันตัดมาจากสวนหลังบ้านค่ะ...ฉันยังบอกกับเปรมอยู่เลยว่าดอกกุหลาบที่นี่สวยมาก จนอยากเอากลับไปที่บ้านที่อังกฤษ...จริงมั้ยจ๊ะเปรม”

แอนนาเอ่ยเสียงอ่อนหวาน หากเปรมอุราได้แต่ยิ้มตอบเซียวๆ...ใบหน้าที่ซีดจนผิดปรกติของหญิงสาวนั้นทำให้หลุยส์มองมาอย่างไม่สบายใจเท่าไหร่นัก พลางหันมาเอ่ยถามเปรมอุราเบาๆอย่างกังวล

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า...ทำไมหน้าซีดจัง..ไปหาหมอมั้ย”

“ไม่เป็นไรค่ะ...แค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย...นอนพักสักครู่คงหาย”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะพาคุณไปพักเอง...”

หลุยส์เอ่ยพลางลุกประคองร่างอุ้ยอ้ายของเปรมอุราเพื่อเข้าไปพักในห้องนอนของเธอ โดยที่มีสายตาสามคู่จับจ้องอาการโอบประคองอย่างทะนุถนอมนั้นด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป...ริษยา..กังวล..และเสียดาย...

.....................................................................................................................

ยายเพียรจ้องมองซองจดหมายที่ถูกวางทิ้งไว้หน้าบ้านอย่างหมดปัญญา...หูตาที่ฟ้าฟางบวกกับความไม่รู้หนังสือทำให้ยายเพียรได้แต่พลิกกระดาษที่มีตัวอักษรเรียงกันอยู่หลายบรรทัดนั้นพลิกไปพลิกมา จนป้าเตียง...ป้าข้างบ้านที่เพิ่งกลับจากตลาดนั้นร้องทักเอาอย่างขบขัน

“ป้าเพียร...ป้าทำอะไร จะส่องกระดาษหาหวยเหรอป้า”

“เอ็งมาก็ดีแล้วนังเตียง มาดูจดหมายนี่ให้ข้าหน่อย นังปานมันส่งจดหมายมาให้ข้าหรือเปล่าก็ไม่รู้ ข้าอ่านไม่ออก”

ป้าเตียงพาร่างอันอวบอัดมานั่งลงข้างๆพลางรับจดหมายจากมือยายเพียรมานั่งอ่านเสียงดังๆให้ยายเพียรฟัง..หากหญิงชรายังฟังไม่ทันจบประโยคดีนางเพียรก็ถึงกับหน้าถอดสี

“เรียนคุณ เปรมอุรา ถึงเวลานัดหมายตรวจครรภ์ในเดือนที่ 9 แล้ว กรุณามาตามนัดให้ตรงเวลาด้วย นี่มันจดหมายจากโรงพยาบาลนี่ป้า...นังเปรมมันท้องเหรอ...มันไม่เรียนแล้วเหรอป้า”

นางเตียงถามเป็นชุดอย่างสนใจใคร่รู้...เปรมอุรานั้นแรกรุ่นสาวผุดผาดจนหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ในอำเภอต่างแอบชะเง้อคอคอยวันสาวน้อยยอมใจอ่อน หากนางเพียรที่เป็นห่วงหลานสาวสุดที่รักนั้นกางปีกปกป้องเอาไว้ทุกทางจนหญิงสาวกลายเป็นเด็กดีขวัญใจคนทั้งอำเภอ...แต่จดหมายฉบับนี้เป็นเหมือนใบประจานว่า ...หญิงสาวที่เคยเป็นเด็กดีนั้น ...ใจแตกเสียแล้ว!

“เตียง..เอ็งพาข้าไปบ้านคุณนายจินตนาที...ข้าจะไปหานังเปรมหลานข้า”

ยายเพียรกัดฟันลุกขึ้นทั้งๆที่เริ่มหายใจผิดจังหวะ นางเตียงที่เห็นอาการของหญิงชราแล้วก็รีบหายาดมมาให้ทันทีโดยที่ไม่รู้ว่านางเพียรนั้นเป็นโรคหัวใจ..ไม่ได้จะเป็นลม!

.............................................................................................................

หลุยส์ถึงกับผุดลุกขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าผู้ที่กำลังเดินเข้ามานั้นเป็นใคร...ยายเพียรเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ซีดเซียวจนเกือบเขียว ชายหนุ่มรีบปราดเข้าไปประคองอีกด้านของหญิงชราไว้ พลางเอ่ยเสียงเข้มกับป้าร่างอวบที่อุตส่าห์ประคองยายเพียรมาหาเขาถึงบ้าน

“คุณป้าพายายเพียรมาที่นี่ทำไม...”

“ทำไมยายจะมาไม่ได้กันพ่อหลุยส์..มีเรื่องอะไรปิดบังยายอยู่หรือ”

ยายเพียรกัดฟันตอบชายหนุ่มเอง พลางจ้องประสานตาสีฟ้าอมเทานั้นอย่างต้องการค้นหาความจริง หลุยส์เลี่ยงมาประคองให้ยายเพียรนั่งลงก่อนจะตอบโดยที่ไม่กล้าสบตากับหญิงสูงวัยที่ยังคงจ้องมองมาอย่างรอคำตอบ

“ไม่มีครับยาย...เพียงแต่ยายสุขภาพไม่แข็งแรง ไม่น่าต้องลำบากมาถึงที่นี่”

“ยายอยากเจอเปรม...”

“เปรมไม่อยู่ครับ...ออกไปข้างนอก”

หลุยส์ตัดสินใจโกหกหญิงชราไป ...หากร่างอุ้ยอ้ายที่กำลังเดินออกมานั้นอยู่ในครรลองสายตาของยายเพียรพอดี...ผู้หญิงที่อุ้มท้องแก่ใกล้คลอดคนนั้น...เป็นเปรมอุราหลานของเธอจริงๆ

“นังเปรม!...นี่มึงท้องกับใคร!

ยายเพียรลุกขึ้นตวาดหลานอย่างกราดเกรี้ยว...ความผิดหวังอย่างรุนแรงทำให้นางเพียรถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาอย่างเจ็บช้ำ...หลานสาวที่ตนเฝ้าทะนุถนอมกลับกลายเป็นเด็กใจแตกท้องโย้ประจานตัวเองว่าเหลวแหลกทั้งๆที่ยังเรียนไม่จบ

“ยาย!...ทำไมยายถึงมาอยู่ที่นี่ได้จ๊ะ”

เปรมอุรายืนนิ่งอย่างตกตะลึง หากยายเพียรปราดเข้าไปตบหน้าหลานสาวอย่างแรงจนเปรมอุราเซอย่างเสียหลัก

“เปรม!...” หลุยส์ผวาเข้าไปประคองรับตัวหญิงสาวเอาไว้อย่างใจหายใจคว่ำ...คราวนี้ชายหนุ่มหันไปตวาดใส่ยายเพียรอย่างลืมตัว

“นี่ยายทำอะไร...ถ้าลูกเมียผมเป็นอะไรไปยายจะทำยังไง!

“อีเปรม...มึงเป็นเมียน้อยเขาอย่างนั้นเหรอ...อีหลานชั่ว!

ยายเพียรร้องตวาดใส่หน้าหลานสาวอย่างแสนจะผิดหวังและเสียใจ ก่อนจะกรากเข้าไปตบตีเปรมอุราทั้งน้ำตา...หญิงสาวไม่หลบมือยายที่ตีเธอ เปรมอุราได้แต่ก้มหน้าสะอื้นไห้จนตัวโยน...วันนี้ต่อให้ยายตีเธอจนตายก็คงไม่สาสมกับความเสียใจที่เธอทำให้ผู้มีพระคุณบังเกิดเกล้าต้องร้องไห้...

หลุยส์เอาตัวเองบังหญิงสาวเอาไว้ พลางหันมารวบจับมือยายเพียรให้หยุดทำร้ายทุบตีหลานตัวเอง

“พอ...หยุดได้แล้ว...ผมบอกให้พอ!” หลุยส์ตวาดใส่เสียงดัง หากนางเพียรยังคงไม่ยอมหยุด...หญิงชราหอบหายใจคำโตพลางเอ่ยคำต่อว่าจากหัวใจที่บอบช้ำ

“ข้าไม่เคยสอนให้เอ็งไปทำชั่วผิดศีลเป็นเมียน้อยใคร แต่นี่เอ็งยังหลอกข้ามาอยู่กินกับผัวเขาที่นี่...จิตใจเอ็งมืดบอดชั่วช้าแล้วหรือนังเปรม...”

“ยายจ๋า...”

“ไม่ต้องเรียกข้าว่ายาย...ถ้าหากว่าเอ็งเลือกที่จะปิดบังข้า แล้วมาอยู่กับไอ้ฝรั่งตาเขียวนี่ นับจากนี้ไป เอ็ง-กับ-ข้า ขาด-กัน!

นางเพียรเอ่ยออกมาเป็นห้วงๆพร้อมกับหอบหายใจฟืดฟาด และก่อนที่จะทันได้รักษาพยาบาลอะไร...นางเพียรก็ชักกระตุกก่อนจะล้มลงไปกับพื้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนทรมานจากปากของเปรมอุรา...

 

.........................................................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น