wipawa

สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณมากๆ สำหรับแรงสนับสนุบ รวมทั้งกำลังใจของทุกคน ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ถ้ามีอะไรอยากให้ปรับปรุงคอมเม้นท์บอกกันเลยค่ะ รักเรื่องนี้มากมาย กดไลค์และให้กำลังใจไรท์ได้เลย ขอบคุณนะคะ

รักครั้งแรก...เจ็บตั้งแต่แรกพบ nc++ 100%

ชื่อตอน : รักครั้งแรก...เจ็บตั้งแต่แรกพบ nc++ 100%

คำค้น : โหด หื่น โฉด เลว 20+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 84k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2559 19:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
รักครั้งแรก...เจ็บตั้งแต่แรกพบ nc++ 100%
แบบอักษร

           Image result for ฟรานซิสโก ลาโชวสกี้

             แดเนียล อัลฟ่า ฮาร์รีเวอร์ 

 

    “อย่ามาสำออยให้มาก ปล่อยนายแดน เดี๋ยวฉันพายัยขี้อ่อยนี่ไปทำแผลเอง” พูดจบก็แย่งตัวแม่นางบำเรอมาจากแดเนียลเป็นไงหละไอ้แดนเพราะความเสล่อของแกไงรู้ทั้งรู้ว่าไม่ใช่ของๆ แก แกยังจะเข้าไปยุ่งกับเธออีกเสนอหน้าโง่ๆ ไปช่วยเธออีก เขาเป็นของเจ้านายไปแล้วเขาไม่ควรที่จะไปชอบเธอ แต่ถึงจะคิดแบบนั้นใจเขามันก็ชอบไปแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมโชคชะตาถึงต้องลิขิตให้เขามาชอบคนที่มีเจ้าของด้วย ฟ้าคงจะแกล้งเขาสินะ แกล้งให้เขามารักเธอด้วยความบังเอิญและที่ยิ่งไปกว่านั้น พรพิมลคือรักแรกพบของผู้ชายเย็นชาคนนี้

     ที่ห้องนอนของรามสูร เวลา 22.30 นาที

    “อ๊า/อ่าห์” เสียงครางสองเสียงประสานกัน

    “จะไปไหน นอนด้วยกันก่อนสิเห็นทีคืนนี้ฉันคงอยากอีกหลายรอบ” ถึงจะพูดแบบนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้คนที่อยู่ในฐานะต่ำต้อยกว่าก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย ตั้งแต่เย็นมาแล้วเขานั้นเอาแต่ใช้งานเธออย่างหนักหน่วง แผลที่ขานั้นก็ยังไม่ได้ทำ ผู้ชายคนนี้ช่างใจร้ายเสียเหลือเกิน

    “ขอฉันไปทำแผลก่อนเถอะนะคะ ฉันเจ็บแผลเหลือเกิน”

    “ไม่ได้ ต้องเอากับฉันให้เสร็จก่อน” คนใจร้ายบวกเห็นแก่ตัวไม่มีท่าว่าจะหยุด เขาจับขาสวยถ่างออกอีกครั้ง ก่อนที่จะดุนดันความแข็งแกร่งที่มันช่างทนทานเหลือเกิน เข้าไปอีกครั้ง เธอชักจะชินแล้วกับความทนทานของเขา

   “คนใจร้าย อ๊ะ” พูดทั้งๆ ที่กำลังอยู่ในความกระสันเสียว

  “หุบปากซะ อย่างเธอแค่ครางอย่างเดียวก็พอ” เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาจะเอาเธอมันเป็นแค่นางบำเรอ ไม่มีสิทธิ์มาร้องขอ  เขาต้องจ่ายเงินให้เธอจำนวนมากมามหาศาล เขาไม่จำเป็นต้องเมตตาคนที่ต่ำต้อยกว่า

   เช้าวันต่อมา ร่างกายอันบอบช้ำแอบเดินออกมาจากห้องอสูรรูปงามอย่างน่าสงสาร เธอต้องเจอศึกหนักแบบนี้ทุกวัน กลัวเหลือเกิน กลัวว่าสักวันเธอจะช้ำในตาย ในระหว่างที่เธอกำลังเดินกลับไปในที่ของตนเอง แดเนียลที่กำลังนั่งเล่นอยู่ห้องหนังสือ สังเกตเห็นร่างอวบน่าสงสารเดินออกมาจากห้องของเจ้านายเช่นเคย แต่ทว่าคราวนี้มันน่าสงสารกว่าทุกวัน คนที่กำลังแอบรักเธออยู่เงียบๆ อดใจไม่ได้ที่จะเข้าไปช่วย ลึกๆ แล้วเขาเองก็เจ็บปวดใจเช่นกัน เจ็บที่ไม่สามารถช่วยอะไรคนที่ตนเองรักได้

   “เจ็บมากมั้ยครับมานี่นะ เดี๋ยวผมช่วย” คนที่อยู่ในสภาพน่าสงสารทั้งผมทั้งเสื้อผ้าต่างก็ยับเยินไปหมด หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความตกต่ำที่แม้แต่คนใช้ เธอนั้นก็คิดว่าชีวิตของพวกเขาเองก็ยังสูงส่งกว่าเธอเป็นไหนๆ

   “คุณแดนียล” พูดเพียงเท่านั้นเธอก็ล้มลงอย่างหมดสติ ร่างอวบที่โดนรังแกมาทั้งคืนช่างดูน่าสงสารนัก

   “คุณน้ำผึ้งครับ คุณน้ำผึ้ง” แต่เนียลรีบอุ้มร่างอวบขึ้นมาทันทีและรีบพาเธอเข้าไปในห้องๆ หนึ่งของคฤหาสน์เป็นห่วงเหลือเกิน มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยมีต่อผู้หญิงคนใดในชีวิต เธอคือคนแรก

     รามสูรรู้เรื่องที่พรพิมลไข้จับหนักมากจากปากคนใช้ ที่เขากำลังเดินไปดูอาการเธอก็ไม่ใช่เพราะเป็นห่งแต่อย่างใด เขากลัวว่าถ้าอาการเธอหนักเขาก็จะไม่มีที่ระบายต่างหาก

      ที่ห้องๆ หนึ่งของคฤหาสน์ เนื่องจากตอนที่เธอสลบไปนั้นมันน่าเป็นห่วงมาก ผู้ชายที่แอบรักเธออยู่อย่างเงียบๆ จึงต้องรีบพาเธอมาไว้ห้องนี้ ซึ่งทางคฤหาสน์ได้จัดไว้เป็นห้องรับแขก  

     รักครั้งแรก ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นในใจของหนุ่มเย็นชา ผู้ไม่เคยมีหญิงใดได้ครองใจมาก่อน ผู้หญิงคนนี้เป็นคนแรกที่ทำให้เขารู้สึกแบบนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบหน้า เขาส่งสายตาอ่อนโยนมองร่างที่กำลังหลับสนิทเขาชักจะเชื่อแล้วว่ารักแรกพบจะเกิดขึ้นโดยที่ทำเราไม่คาดคิด ถึงแม้จะรู้ว่ารัก นั่นก็ไม่ได้ทำให้คนเย็นชารู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย มันกลับเจ็บมากกว่าเจ็บที่ถึงแม้จะรู้ว่ารัก ยังไงก็ไม่สามารถที่จะครอบครองเธอๆได้ เขารู้อยู่เต็มอกว่าเธอนั้นเป็นของเจ้านาย และเขาก็ไม่ควรจะคิดแบบนี้ ควรจะตัดใจสินะเขาไม่ควรจะทับรอยเพื่อน ของที่เป็นของเพื่อน เขาไม่ควรแย่งมา พอคิดได้เช่นนั้นเลขาหนุ่มหล่อ ที่ใจห่อเหี่ยวจึงเดินออกมาจากห้องนั้น ด้วยหัวใจที่ปวดร้าว ทำไมรักแรกของเขา ต้องไปเกิดกับคนที่ไม่ควรจะรักด้วยนะ

  ผ่านไปไม่กี่นาที ที่เลขาออกไป เจ้านายใหญ่ก็เดินเข้ามา ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่คนป่วยรู้สึกตัวตื่น

    “โอ๊ย...” ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเจ็บปวด

    “ค่อยยังชั่วที่เธอยังไม่ตาย ไม่งั้นน้องชายฉันคงเหงาแย่” ร่างบอบช้ำนั้นไม่ได้โต้ตอบอะไร เธอไม่อยากจะเสียเวลาเสวนากับคนบ้าโรคจิต

     “ทำไม เมื่อคืนเจอลีลาขั้นเทพของฉันเข้าไปถึงกับพูดไม่ออกเลยหรอ สงสัยคืนนี้ต้องซ้ำอีกรอบ” เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากคนน่าสงสาร ที่รามสูรไม่เคยคิดจะสงสาร

   “เป็นใบ้หรอ ทำไมไม่เถียงหละ ไม่โต้ตอบเหมือนทุกครั้งหละ เมื่อคืนยังครางไป ด่าฉันไปอยู่เลย” ความโมโหถาโถมใส่ร่างใหญ่ เมื่อโดนร่างบอบช้ำทำท่าทางเหมือนกับว่าผู้ยิ่งใหญ่อย่างเข่าไม่มีตัวตน เขาบันดาลโทสะด้วยการจับร่างบางเขย่าแรงๆ พร้อมกับเฟ้นหาคำตอบจากเธอ

  “ฮึก...ฮือ” น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลหลั่งออกมา เมื่อผ้าห่มผืนหน้าเปิดขึ้นทำให้เห็นร่องรอยความรุนแรงที่โผล่พ้นแขนเสื้อออกมา ที่อยู่ในเสื้อกล้ามตัวบางที่ คนใช้เป็นคนเปลี่ยนให้ มันทำให้หน้าของหนุ่มใหญ่ถอดสีเลยทีเดียว

    “ใครก็ได้ ไปตาหมอมาที!!!

 

                             50%

 

  

 

     ค้างไว้ให้ลุ้นอิอิ เดี๋ยวมาต่อให้ใหม่นะคะ อยากอ่านเร็วกระตุ้นด้วยการ ติดตามเพจ ไลค์ คอมเม้นท์ หลังจากอ่านจบเลยค่ะ

 

 

 

          คนใจร้ายตระโกนสั่งให้คนใช้เรียกหมอ เขาใจหายวูบทันทีเมื่อเห็นร่องรอยการกระทำของตนเองบนร่างกายของเธอ จะเรียกว่าเป็นห่วงก็ไม่เชิง เพราะเขากลัวว่าเธอจะช้ำในตายจริงๆ ความเป็นห่วงเริ่มเข้าโจมตีคนใจร้าย ความรู้สึกในครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งก่อนๆ เขาไม่ไดกลัวว่าจะไม่มีที่ระบาย แต่ความที่เห็นเธอนอนร้องไห้โดยที่ไม่พูดอะไร มันช่างสะเทือนใจเขาจริงๆ เขากลัวเหลือเกิน เขาไม่เคยมีความรู้สึกเมตตาคนโดยเฉพาะนางบำเรอ แต่ทำไมกับเธอเขาถึงเกิดความสงสารขึ้นมาแปลกๆ อันที่จริงแล้วคำว่า เมตตา ปราณี มันไม่เคยอยู่ในจิตใจของเขาด้วยซ้ำ แต่ทำไมมันถึงมาเกิดกับผู้หญิงคนนี้ ทั้งๆที่เธอนั้นก็เป็นแค่นางบำเรอ

      หลายนาทีต่อมา คุณหมอได้ทำการเข้าไปตรวจดูอาการที่แสนจะบอบช้ำของเธอแล้ว ส่วนนายเหนือหัวนั้นเองก็กำลังตำหนิคนใช้ทั้งสอง

     “ไม่เห็นหรือไงว่าคนเจ็บจนจะช้ำในตาย พวกเธอยังไม่เรียกหมอมาอีก ต้องให้ฉันไล่เธอสองคนออกมั้ย”

      “ไม่นะคะเจ้านายเราขอโทษ ต่อไปนี้เราจะไม่ทำงานสะเพร่าแบบนี้อีกแล้ว และอีกอย่างเจ้านายก็เคยบอกไว้ว่า ให้พวกเรารักษากันเอง เจ้านายยังบอกอีกว่ากะอีแค่นางบำเรอจะไปสนใจอะไรมาก” เจอแบบนี้เข้าไปนายเหนือหัวถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว เพราะมันเป็นความจริง ซึ่งคนใช้ก็อดประหลาดใจไม่ได้ว่าทำไมเจ้านายถึงไม่เถียงสักคำ ทั้งที่ปกติต่อให้รู้ว่าตัวเองผิด เจ้านายก็ยังจะเถียง

        หลังจากคุณหมออนุญาตให้เข้าห้องแล้ว รามสูรนั้นก็รีบเขาไปดูอาการของเธอ เนื่องจากร่างกายเธฮบอบช้ำไปหมดคุณหมอ มะลิวัล จึงต้องตรวจอย่างละเอียด ทุกคนจึงโดนไล่ออกมาอยู่ข้างนอก ทางด้านแดเนียลนั้น เขาเป็นห่วงเธอมาแต่ก็ไม่ควรอย่างยิ่งที่เขาจะยุ่งกับเธอมากเกินไป กลัวเหลือเกิน กลัวว่าจะถลำลึกไปกว่านี้

        “จากที่ได้ตรวจดูนะคะ ร่างกายของเธอบอบช้ำมากค่ะ สังเกตได้จากร่องรอยตามร่างกายเลย อวัยวะภายในนั้นไม่ ได้ปล่อยให้เธอพักและลดความรุนแรงลง เป็นเวลา 1 สัปดาห์นะคะ ไม่งั้นเธออาจจะไม่ปลอดภัย” ฟังจากที่แพทย์หญิงพูดมันทำให้เขาโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่ทว่าตั้งหนึ่งสัปดาห์ เขาคงจะไม่ลงแดงตายใช่มั้ย เขาคงต้องอยู่ให้ห่างเธอไว้สินะ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องทำร้ายเธอด้วยความใคร่

      หลายวันต่อมา อาการของเธอดีขึ้นตามลำดับ  เธอแอบสงสัยว่าทำไมพักนี้อสูรร้ายกาจถึงไม่มาราวีเธอเลย แต่ก็ดีแล้ว เธอจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้  ถึงกระนั้นก็อดโหวงเหวงไม่ได้ มันไม่เหมือนเดิมมันรู้สึกอ้างว้าง เธอจะบ้าหรือยัยน้ำผึ้งเขาไม่มา มันก็ดีแล้วนี่ จะไปรู้สึกอ้างว้างกับคนใจร้ายอย่างเขาทำไมกัน เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยกระสับกระส่ายคิดถึงใครบางคน ทำไมเธอถึงต้องไปคิดถึงอสูรโหดร้ายตนนี้ด้วย นี่เธอเป็นอะไรไป สาบานได้เลยว่าตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน แล้วนี่ทำไมต้องมารู้สึกกับอสูรโหดเหี้ยมคนนี้ด้วย พรพิมลกำลังทะเลาะอยู่กับความรู้สึกของตนเอง โดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอเริ่มมีใจให้กับอสูรที่ตนเองจงเกลียด จงชังเสียแล้ว

       หลายวันต่อมา รามสูรต้องไปดูที่ทางที่จังหวัดภูเก็ต เขาว่าจะสร้างรีสอร์ท ริมทะเลที่นั่น และนี่ก็คือธุรกิจใหม่ของเขา เขาได้ซื้อพื้นที่จากเจ้าของเรียบร้อยแล้ว แดเนียลนึกชื่นชมไม่น้อย เมื่อเพื่อนเขานั้นเป็นนักธุรกิจที่ เก่งมากรู้จักบริหารของที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์  เรียกได้ว่าเป็นนักธุรกิจที่หลากแหลมมากๆ เลยทีเดียว อย่าว่าแต่รามสูรเลยที่ไม่ได้เจอหน้าพรพิมล เขาเองก็เช่นกัน ในเมื่อขนาดเจ้านายยังไม่ไปยุ่ง เขานั้นยิ่งไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งเลยด้วยซ้ำ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บเธอเป็นรักแท้และรักแรกของเขา แต่ชายหนุ่มนั้นกลับดูแลเขาไม่ได้

     รามสูรรู้สึกแปลกๆ นี่เขาเป็นอะไร ไม่เจอหน้ากันแค่ 1 สัปดาห์ก็รู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนความสุขทั้งหมดหายไป และพอรู้ว่าจะไม่เจอเธออีก 4 วัน เขานั้นยิ่งรู้สึกโดเดี่ยวยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ความรู้สึกถึงความรักเกิดขึ้นในใจคนทั้งสามพร้อมกันแต่มันต่างกันตรงที่ว่าอีกคนรับรู้ได้ว่ารัก แต่อีกสองคนเพิ่งอยู่ในอาการหวั่นไหว

     สุดท้ายแล้วรามสูรเป็นคนทนไม่ได้ เขาต้องเห็นหน้าเธอสักครั้งก่อนที่จะจากไป เขาเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ รามสูรผู้ยิ่งยโสคนนั้นหายไปไหนกัน  นางบำเรอตัวน้อยกำลังนั่งเล่นอยู่ที่ส่วนหลังคฤหาสน์ เธอคิดถึงแม่ หนึ่งสัปดาห์แล้วที่ไม่ได้เจอท่าน เนื่องจากเธอเองก็ต้องพักรักษาแผลที่คนๆ นั้นสร้างไว้เช่นกัน

    “ทำอะไรอยู่” คนที่เดินมาทางด้านรักเอ่ยทักก่อน เธอนั้นตกใจมากเช่นกัน เขากับเธอไม่ได้เจอกันมาหลายวัน เขาจะใช้บริการเธอใช่มั้ยจึงเดินมาหาถึงที่

     “คุณมีอะไรหรือคะ จะให้ฉันไปนอนด้วยงั้นหรอ” เธอชักจะชินแล้วกับอะไรที่มันเป็นแบบนี้

    “เปล่า ฉันจะมาบอกลาเธอ” ทำไมมันช่างรู้สึกดีขนาดนี้  เพียงแค่ได้เจอหน้ากันสักครั้ง

    “คุณจะไปไหนคะ” เอ่ยถามด้วยท่าทีใจหายจนเห็นได้ชัด รามสูรยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่จะกระชับร่างเธอเข้ามากอด

   “ไปทำงานเดียวฉันก็กลับมา กอดกับฉันหน่อยสิ รู้มั้ยฉันคิดถึงเธอมากนะ ไม่มีใครแทนเธอได้เลย หลายวันที่ผ่านมาฉันไม่ได้ไปนอนกหับใครเลยนะ ฉันยอมช่วยตัวเองเพื่อรอวันที่เธอหายดี” ทั้งสองแอบยิ้มในขณะที่กอดกันอยู่พวกเขาเป็นอะไป เพียงแค่จากกันไม่กี่วัน ทำไมความรู้สึกมันถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้

    "ฉันยังพอมีเวลาอยู่ ไปเยี่ยมแม่เธอกันนะ" เธอแทบอยากจะไม่เชื่อหูและสายตาตนเอง ทำไมเขาถึงดูอ่อนโยนลง ร่างอวบในอ้อมกอดจึงทำหน้าแบบแปลกใจตามความรู้สึก

    "ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นหละ ฮื้ม..." เขารู้สึกเอ็นดูคนที่ช่างน่ารักเหลือเกิน

    "ก็วันนี้คุณใจดีหนิคะ" ตอบตามความรู้สึก

    " แล้วไม่ดีหรือยังไง" ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ รามสูรกำลังตกหลุมรักคนตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว

   "ดีสิคะ" เสียงหวานๆ นั้นทำให้เขาต้องก้มหน้าลงไปจูบเธออย่างอดใจไม่ไหว  

 

                                     100%

 

     มาแล้วนะตัวเอง อ่านจบแล้วให้กำลังใจกันบ้างนะ อิรามมันเริ่มแพ้รัก ละนะ อิอิ รอสมน้ำหน้ามันได้เลย 555

 

    เพจจร้า

 https://web.facebook.com/wipawafc/?_rdr

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}