ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Guilty Love (คู่รอง#1 ชา x พรูพ) ตอนที่ 9

ชื่อตอน : Guilty Love (คู่รอง#1 ชา x พรูพ) ตอนที่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.5k

ความคิดเห็น : 172

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2559 04:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Guilty Love (คู่รอง#1 ชา x พรูพ) ตอนที่ 9
แบบอักษร

 

 

Guilty Love…ผิดที่ร้าย หรือ ผิดที่รัก (คู่รอง ชา X พรูพ) ตอนที่ 9

Author:   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

 

ชากำลังชั่งใจว่าเขาควรบอกเคนดีหรือไม่ ว่าเขารู้ที่อยู่ของฟ่างแล้ว

“อืม รู้ที่อยู่แล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าห้องไหน” ชาตอบกลับไป พลางคิดว่า เดี๋ยวเขาจะจะหาทางออกเอง ถ้าพรูพจับได้ว่าเขาบอกเคนไปแล้

 

 

(“หึ ดี ขอบใจมึงมาก มึงส่งที่อยู่นั่นเข้ามือถือกูเลย ส่วนเรื่องห้อง กูจะจัดการเอง”) เคนบอกออกมาอย่างพอใจ

 

 

“แล้วมึงจะไปหาเค้าเลยรึเปล่า” ชาถามออกมาต่อ

 

 

(“ยัง กูขอเคลียงานอีกนิด มันยังไม่รู้ตัวหรอก ว่ากูรู้ที่อยู่มันแล้ว ให้มันตายใจไปก่อน ว่าหลบกูได้ แล้วกูจะไปหามันถึงที่เอง”) เคนบอกออกมาเสียงจริงจัง ก่อนจะคุยเรื่องงานกับชาอีกสักพักแล้ววางสายไป ชาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อส่งที่อยู่ให้เคนทางข้อความไปแล้ว และคิดว่าตัวเองคิดถูกแล้วรึเปล่าที่บอกเพื่อนรักตนเองไป ชานั่งคิดอยู่สักพักก็หันมาทำงานต่อ

..

..

“เฮ้อ เหนื่อยจัง” พรูพบ่นออกมาหลังจากขับรถมาถึงคอนโดของตนเอง หลังเลิกงาน วันนี้งานเขายุ่งทั้งวัน พรูพขึ้นไปบนห้องพักของตนเอง ด้วยท่าทีเหนื่อยๆ แต่ก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วเห็นชานอนยาวอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นของเขา ปกติแล้ว ชาจะโทรบอกพรูพก่อนว่าเขาจะมาหรือไม่มา และชาเองก็มีกุญแจเข้าออกห้องพักของพรูพแล้ว ถึงแม้ว่าพรูพไม่อยากให้คีย์การ์ดและกุญแจสำรองของตัวเองไป แต่ก็ขัดอะไรชาไม่ได้อยู่ดี

“คุณมาตั้งแต่เมื่อไร” พรูพถามขึ้น เมื่อชาผงกหัวมามองพรูพ

 

 

“สักพัก” ชาตอบกลับ แล้วนอนลงไปต่อ ทำให้พรูพแปลกใจเล็กน้อย

“หิว ทำอะไรให้กินหน่อย” ชาพูดขึ้น

 

 

“ผมเหนื่อย สั่งมากินได้มั้ยล่ะ” พรูพบอกออกไปตรงๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอน แล้วล้มตัวคว่ำลงนอนอย่างอ่อนแรง ไม่นานนัก ชาก็เดินตามเข้ามา

 

 

พรึ่บ..

 

“โอ๊ยย หนักนะคุณ มาล้มทับทำไมเนี่ย ตัวไม่ใช่เล็กๆ ลงไปเลย” พรูพโวยวายออกมาเมื่อชามาล้มทับหลังของเขาเอาไว้ทั้งตัว

 

 

“หึหึ” ชาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวลงมานอนข้างๆ พรูพมองชาด้วยสายตาขุ่นๆ

“งานเยอะรึไง” ชาถามขึ้น

 

 

“อืม” พรูพก็ตอบรับในลำคอ ชาตะแคงนอนมองหน้าพรูพนิ่งๆ

 

 

“ช่วงนี้ได้คุยกับเพื่อนของนายบ้างรึเปล่า” ชาถามขึ้นมา ทำให้พรูพจ้องหน้าชาทันที

 

 

“หมายถึงใคร” พรูพถามกลับเสียงนิ่ง

 

 

“ฟ่าง” ชาบอกออกมาอีก พรูพผุดลุกนั่งทันที

 

 

“ถามทำไม ผมจะคุยกับฟ่างมันหรือไม่คุย คุณมาเกี่ยวอะไรด้วย” พรูพโวยขึ้น เพราะระแวงว่าชาจะเอาเรื่องฟ่างไปบอกกับเคน โดยที่ไม่รู้เลยว่าชาบอกไปแล้ว ส่วนชาเอง ที่เขาถามเพราะอยากรู้ว่าพรูพจะมีปฏิกิริยายังไง ซึ่งก็ไม่ผิดจากที่คิดสักเท่าไร และที่สำคัญคือตอนนี้พรูพยังไม่รู้เรื่องที่ชาบอกเคนไปแล้ว เพราะถ้ารู้พรูพคงโวยวายใส่เขามากกว่านี้แน่ๆ

 

 

“ก็แค่ถามดู ไม่ได้รึไง” ชาถามกลับไป พรูพจ้องหน้าชานิ่งๆ ก่อนจะลุกขึ้นอย่างฮึดฮัดเพื่อไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

“ตกลงว่าไง จะสั่งอาหารมากินใช่มั้ย” ชาถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

 

 

“ใช่ ผมไม่ทำให้หรอกนะ เหนื่อย” พรูพบอกย้ำอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ชาจึงเดินออกไปที่ครัว เขาไปดูว่ามีของสดอะไรบ้าง ชาเลือกที่จะทำอาหารเองแทนที่จะสั่งขึ้นมากิน ส่วนหนึ่งเพราะใจเขาเหมือนรู้สึกผิดนิดๆ ที่ผิดคำพูดไปแล้วจึงอยากจะเอาใจพรูพสักหน่อย พรูพเองก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยไม่ได้คิดอะไร ออกมาอีกทีก็ได้กลิ่นหอมๆจากในครัว พอเข้าไปก็เห็นชากำลังทำกับข้าวอยู่ ทำให้พรูพนิ่งอึ้งไปนิด

“ทำไมไม่สั่งร้านมากิน” พรูพถามขึ้น ชาหันมามองเล็กน้อย

 

 

“อยากจะทำเอง ไม่ได้รึไง” ชาถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติ พรูพมายืนข้างๆ

 

 

“อยากทำเอง แล้วตอนแรกมาใช้ผมทำไม” พรูพเถียงกลับไป ชายกยิ้มมุมปากนิดๆ

 

 

“ก็แค่อยากลองใจ” ชาพูดพร้อมกับยักไหล่ ทำให้พรูพใจสั่นเล็กน้อย แต่ก็พยายามไม่แสดงท่าทีอะไร

“ออกไปรอที่หน้าทีวีก่อนไป ข้าวยังไม่สุก” ชาไล่เพราะไม่อยากให้พรูพมีกลิ่นอาหารติดตัว เพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จมา พรูพก็เดินออกไปรออย่างว่าง่าย ในความคิดของพรูพ เขารู้สึกว่าวันนี้ชาแปลกๆ ใช่ว่าชาจะไม่เคยทำกับข้าวให้พรูพกิน แต่บรรยากาศและแววตาของชา ทำให้พรูพสงสัยว่าชามีเรื่องอะไรให้คิด แต่ก็ไม่กล้าถามออกไป พรูพนั่งดูทีวีสักพักใหญ่ๆ ชาก็ออกมาเรียกให้กินข้าว

 

 

“คุณมีอะไรอยากจะพูดกับผมรึเปล่า” พรูพถามขึ้นขณะนั่งกินข้าว ทำให้ชาชะงักไปนิด แล้วมองหน้าพรูพนิ่งๆ

 

 

“ทำไมถึงถามแบบนั้น” ชาถามกลับไป พรูพยักไหล่เล็กน้อย

 

 

“ไม่รู้สิ ดูท่าทางคุณเหมือนอยากพูดอะไร แต่ก็ไม่พูด” พรูพพูดตามที่คิด

 

 

“ไม่มีอะไรนี่” ชาตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงปกติ พรูพก็เลยกินข้าวต่อโดยไม่ถามอะไรอีก กินข้าวเสร็จทั้งสองคนก็อยู่ที่ห้องด้วยกันเหมือนเช่นทุกที

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

หลังจากที่ชาบอกเคนถึงที่อยู่ของฟ่างไปแล้ว เขาก็คอยสังเกตว่าพรูพจะรู้เรื่องเมื่อไร ทั้งๆที่เคนก็ไปหาฟ่างที่คอนโดแล้ว แต่ไม่เจอ เขาคิดว่าฟ่างน่าจะโทรมาเล่าให้พรูพฟังบ้าง แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรจากพรูพมากนัก ทำให้ชาคิดว่าพรูพน่าจะยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่ชาก็เตรียมรับมือกับพรูพไว้เหมือนกัน

วันนี้วันอาทิตย์ พรูพหยุดงานไม่ได้ไปไหน ใจเขาก็อยากจะไปหาเพื่อนบ้าง แต่ติดที่ชาตามติดเขาตลอด แม้แต่จะโทรหาก็ไม่มีโอกาส ชาชอบเอามือถือของพรูพไปปิดเครื่องแล้วเก็บเอาไว้ วันนี้ชาก็มาคลุกอยู่กับพรูพที่คอนโดของพรูพด้วยเหมือนกัน

 

 

“คุณ จะกอดแน่นไปมั้ยเนี่ย” พรูพโวยขึ้นไม่จริงจังนัก เมื่อนั่งดูหนังอยู่ที่พื้นห้องนั่งเล่น โดยมีชานั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง แล้วกอดพรูพเอาไว้ โดยที่พรูพนั่งพิงอกของเขาอยู่ด้วย

 

 

“หึหึ” ชาหัวเราะในลำคอ เพราะเวลาที่พรูพสนใจหนังมากกว่าเขา ชาก็จะแกล้งกอดพรูพแน่นขึ้น จนพรูพต้องหันมาโวยวายเป็นระยะ

“กอดไม่ได้รึไง” ชาถามกลับไป

 

 

“กอดแบบคุณ เดี๋ยวกระดูกผมก็หักพอดี พิศวาสอะไรนักหนา กอดจังเนี่ย” พรูพแกล้งถามกลับไป จริงๆแล้ว พรูพดูหนังแทบจะไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ เพราะเสียงหัวใจที่เต้นแรงของตัวเองยามที่ถูกชาโอบกอดเอาไว้แบบนี้ ทำให้ไม่มีสมาธิสักเท่าไร

 

 

“ก็อยากกอด” ชาตอบกลับ ทำให้พรูพหน้าร้อนเห่อ แต่ก็พยายามเก็บอาการเอาไว้

 

 

“ผมหิว คุณไปซื้ออะไรมาให้กินหน่อยสิ” พรูพเปลี่ยนเรื่องพูดทันที

 

 

“จะกินอะไร โทรสั่งให้เค้ามาส่งสิ” ชาพูดขึ้น

 

 

“ผมอยากกินกระเพาะปลาอ่ะ คุณไปซื้อให้หน่อย” พรูพพูดขึ้นเพราะอยากกินจริงๆ

 

 

“ใช้?” ชาแกล้งถามกลับไปสั้นๆ

 

 

“ใช่” พรูพก็ตอบกลับสั้นๆเช่นเดียวกัน ทำให้ชาหัวเราะขำออกมาเบาๆ

 

 

“โอเค เดี๋ยวออกไปซื้อให้ ชั้นมีร้านประจำอยู่ เอาอะไรอีกมั้ย” ชาถามอีกครั้ง พรูพส่ายหน้าไปมา ก่อนที่ชาจะหยิบกุญแจรถแล้วออกไปซื้ออาหาร พรูพก็นอนรออยู่ที่ห้อง พรูพเห็นมือถือตนเองวางอยู่ตรงชั้นข้างทีวี เขาเลยลุกไปหยิบมาดู

 

 

“ทำไมชอบปิดมือถือเราจัง” พรูพบ่นออกมา ก่อนจะเปิดเครื่อง ข้อความต่างๆก็เด้งขึ้นมาให้เห็น รวมไปถึงข้อความของฟ่างด้วย ทำให้พรูพรู้สึกร้อนใจขึ้นมา จึงรีบโทรกลับไปหาเพื่อนทันที

 

 

(“ไงมึง หายไปไหนวะ โทรไปก็ปิดเครื่อง”) เสียงของฟ่างดังขึ้นมาทันทีเมื่อกดรับสาย

 

 

“โทษทีว่ะมึง พอดีกู..ติดเรื่องยุ่งๆนิดหน่อย พอเห็นข้อความมึงกูก็โทรมาหาเลย มีอะไรรึเปล่า มีใครทำอะไรมึงรึเปล่า” พรูพถามออกไปด้วยน้ำเสียงลนๆ

 

 

(“เปล่า ไม่มีใครทำอะไร แต่กูมีเรื่องจะบอกมึง คืนนี้ไปเที่ยวกันดีมั้ยวะ ไม่ได้ไปด้วยกันนานแล้ว เดี๋ยวโทรบอกไอ้ทอมไอ้ย้งด้วย กูจะได้คุยกับพวกมึงทีเดียวไปเลย” )ฟ่างพูดขึ้น ทำให้พรูพโล่งใจขึ้นมาไม่น้อย เขานึกว่าเคนตามเจอฟ่างแล้ว

 

 

 “อืมๆ ได้สิ กูก็อยากเจอมึงเหมือนกัน” พรูพตอบกลับ เพราะเขาไม่ได้เจอเพื่อนๆเลย ตั้งแต่ชาเข้ามาวนเวียนอยู่รอบๆตัวของเขา

 

 

(“งั้นเดี๋ยวกูโทรหาสองคนนั่นเอง ไปเจอกันที่ร้านประจำละกันสัก 5 ทุ่มนะ”) ฟ่างนัดแนะ

 

 

“ให้กูไปรับมั้ย” พรูพถามขึ้น

 

 

(“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูไปกับไอ้ย้งเอง แล้วเจอกันนะ”) ฟ่างพูดทิ้งท้ายก่อนจะวางสายไป พอฟ่างวางสายไปแล้ว พรูพก็มานั่งคิดได้ว่า เขาจะต้องบอกกับชาด้วย ว่าเขาจะไปไหน เพราะชายังติดหนึบอยู่ที่ห้องของเขาอยู่ในตอนนี้ สักพักใหญ่ๆ ชาก็กลับมาพร้อมกับอาหารที่พรูพอยากจะกิน ทั้งสองเข้าไปนั่งกินในห้องครัว พรูพนั่งกินไปก็ลอบมองชาไปด้วย

 

 

“มีอะไร” ชาถามขึ้นเพราะสังเกตเห็นว่าพรูพมองเขาเป็นระยะ พรูพกัดปากตัวเองเล็กน้อย อย่างชั่งใจ

 

 

“คืนนี้คุณนอนที่ไหน” พรูพถามกลับไป

 

 

“ก็นอนนี่ไง” ชาตอบกลับ ทำให้พรูพนิ่งไปนิด

 

 

“คือ...พอดีผมนัดเพื่อนว่าจะออกไปเที่ยวคืนนี้ ถ้าคุณจะกลับไปนอนคอนโดคุณก็ได้นะ” พรูพบอกออกไปตรงๆ ทำให้ชาที่กำลังจะตักกระเพาะปลาเข้าปาก ชะงักมือไปนิด แล้วมองหน้าพรูพทันที

 

 

“เพื่อนคนไหน” ชาถามเสียงนิ่ง

 

 

“ก็พวกไอ้ทอมไอ้ย้งกลุ่มเพื่อนของผมนั่นแหละ” พรูพตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ

 

 

“ใครอีก” ชาถามออกมาต่อ สายตาจ้องมองหน้าพรูพนิ่งๆ

 

 

“จะมีใครล่ะ เออ มีฟ่างอีกคน” พรูพตัดสินใจบอกออกไป ชาก็นั่งเงียบไปนิด

 

 

“แน่ใจว่ามีแค่นี้” ชาถามต่อ เพราะเขาจำได้ว่า กายเป็นเพื่อนกับแฟนเพื่อนของพรูพอีกที คืนที่เขาเจอพรูพ ตอนนั้นพรูพก็ไปกบกลุ่มของกายเหมือนกัน

 

 

“เอ๊ะ คุณ พูดแบบนี้หมายความว่าไง” พรูพถามขึ้นทันที ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาไปเที่ยวกับเพื่อน แต่ดูเหมือนชาจะไม่ยอมให้ไป

 

 

“ถ้าชั้นไม่ให้นายไปล่ะ” ชาถามกลับมา ซึ่งไม่ผิดจากที่พรูพคิด ทำให้พรูพหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

 

 

“คุณ ผมมีเพื่อนมีฝูงเหมือนกันนะ คุณไม่คิดจะให้ผมเจอเพื่อนผมบ้างเลยรึไง” พรูพโวยใส่ชาเสียงขุ่น

 

 

“ไปกับเพื่อนน่ะ ไม่เท่าไรหรอก แต่มีไอ้กายไปด้วยรึเปล่าล่ะหะ” ชาถามออกมาอีก ทำให้พรูพชะงัก เพราะเขาไม่ได้คิดเรื่องของกายเลยสักนิด

 

 

“เกี่ยวอะไรกับพี่กาย” พรูพถามกลับไป ชานั่งจ้องหน้าพรูพนิ่งๆ แต่ชาไม่ยอมตอบ เขานั่งกินกระเพาะปลาตรงหน้าต่อ

“ที่ผมบอก ไม่ใช่ว่าจะต้องขออนุญาตคุณนะ ผมแค่บอกเอาไว้ เพราะยังไงผมก็จะไป” พรูพพูดเสียงจริงจัง ชาเหลือบตามองพรูพนิ่งๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอยู่ดี เมื่อกินเสร็จ ทั้งสองก็ไปนั่งดูทีวีเหมือนเดิม แล้วไม่ได้พูดเรื่องนี้อีก ชาเองก็ไม่ไปไหน ยังขลุกอยู่กับพรูพ  และเมื่อได้เวลาเตรียมตัว พรูพก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง โดยมีชานั่งมองอยู่ที่ปลายเตียง

 

 

“เปลี่ยน” เสียงเข้มของชาดังขึ้น ทำให้พรูพหันไปมองทันที

 

 

“เปลี่ยนอะไร” พรูพถามกลับ ชาลุกขึ้นเดินตรงมาหาพรูพ พร้อมกับจับชายเสื้อที่เป็นเสื้อตาขายสีดำของพรูพแล้วดึงแรงๆ

 

 

“เสื้อตัวนี้ไง จะใส่ไปล่อใครวะ เปลี่ยนเดี๋ยวนี้ ตัวอื่นไม่มีรึไง” เสียงเข้มของชาดังขึ้นด้วยความหงุดหงิด เมื่อเห็นพรูพใส่เสื้อผ้าที่เผยเนื้อหนังมากจนเกินไปสำหรับเขา

 

 

“อะไรของคุณเนี่ย ผมไปเที่ยวนะ ไม่ได้ไปเข้าวัด” พรูพสะบัดตัวออก แล้วโวยใส่ชาไปเหมือนกัน

 

 

“เลือกเอาจะเปลี่ยนเสื้อ หรือจะให้ชั้นไปกับนายด้วย” ชาขู่ออกมา

 

 

“คุณจะไปกับผมได้ไง พูดอะไรไม่คิด” พรูพเถียงกลับ เพราะชาเป็นเพื่อนกับเคน พรูพไม่อาจจะให้ชาไปเจอกับฟ่างได้ แล้วอีกอย่างเรื่องของเขาสองคนไม่มีเพื่อนคนไหนรู้เลย

 

 

“งั้นก็เปลี่ยนเสื้อ ไม่งั้น นายอย่าหวังว่าจะได้ออกจากห้องเลย” ชาพูดเสียงแข็ง พร้อมกับจ้องหน้าพรูพเขม็ง พรูพฮึดฮัดเล็กน้อย ก่อนจะเลือกเสื้อกล้ามออกมา แต่ชาก็กระชากออกไปจากมือของเขา

 

 

“โอ๊ย อะไรของคุณเนี่ย” พรูพโวยออกมาอย่างขัดใจ ชาดันพรูพออกห่างตู้เสื้อผ้า แล้วหาเสื้อมาส่งให้พรูพเอง พรูพมองเสื้อในมือของชาอย่างเซ็งๆ เพราะชาหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวประมาณข้อศอกส่งมาให้

“คุณคิดว่าผมไปทำงานรึไง” พรูพถามกลับ

 

 

“ใส่เถอะน่า ก็ปลดกระดุมลงมาสัก 2 เม็ดก็โอเคแล้ว” ชาบอกกลับ พรูพมองหน้าชาอย่างเคืองๆ แต่ก็รับมาสวมใส่ ทำให้ชามองอย่างพอใจ พอพรูพใส่พร้อมกับสกินนี่สีดำก็ทำให้ดูเข้ากันดีไม่น้อย พรูพะยอมรับว่าชาเลือกเสื้อผ้าได้เหมาะกับเขา แต่เขาอยากใส่ชุดที่เหมาะจะไปเที่ยวผับมากกว่านี้

“โอเค ชุดนี้ ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว” ชาบอกย้ำ พรูพถอนหายใจหนักๆ แต่ก็ไม่ขัดอะไร เพราะรู้ว่าถ้าเขาเปลี่ยนชุด ชาก็จับถอดออกอยู่ดีๆ เผลอๆจะไม่ให้เขาออกไปเที่ยวอีกต่างหาก ลึกๆแล้วการที่ชามาวุ่นวายแบนี้ก็ทำให้พรูพรู้สึกดีเหมือนกัน เหมือนกับว่าพรูพเป็นคนสำคัญที่ชาจะต้องดูแล

 

 

“จะออกไปเลยใช่มั้ย” ชาถามขึ้นเมื่อพรูพแต่งตัวเสร็จแล้ว

 

 

“อืม” พรูพตอบรับในลำคอ ชาก็นิ่งเงียบไม่พูดอะไรต่อ

“ถ้าคุณจะกลับคอนโดของคุณ ก็ปิดไฟให้ผมด้วยล่ะ” พรูพหันมาพูดกับชา ขณะกำลังหารองเท้าใส่ไปเที่ยว ชาพยักหน้ารับก่อนที่พรูพจะออกไป ชาเดินมานั่งที่โซฟาด้วยท่าทีครุ่นคิด

 

 

Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของชาดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูก็เห็นเป็นเบอร์ของเคน เขาเลยกดรับสาย

“ว่าไง” ชารับสายเพื่อนสนิท

 

 

(“เด็กนั่นไปเที่ยวผับกับเพื่อน กูจะไปตามมัน มึงจะออกมาด้วยมั้ย”) เคนถามขึ้น ทำให้ชางงเล็กน้อย ว่าเคนรู้ได้ยังไง

 

 

“มึงรู้ได้ไงวะ” ชาถามกลับไป

 

 

(“กูให้คนดักรอที่หน้าคอนโดมัน แล้วเห็นว่าเพื่อนมันไปรับ แล้วไปผับ กูก็เลยโทรมาชวนมึง เผื่อมึงอยากจะไปเฝ้าใครบางคน”) เคนพูดพร้อมกับหัวเราะในลำคอ ทำให้ชารู้แล้วว่าเพื่อนของเขารู้แล้วว่าเขาตามติดพรูพตลอด แต่สิ่งที่ชากังวลก็คือ เมื่อเขาไปเจอกับพรูพในผับแล้ว พรูพต้องคิดว่าเขาเป็นคนพาเคนไปด้วยแน่ๆ

 

 

“ก็ได้ เจอกันที่หน้าผับ” ชาตอบกลับ เพราะส่วนหนึ่งเขาอยากไปดูพรูพด้วย และเขาก็ต้องหาทางแยกพรูพออกมาก่อน ก่อนที่เคนจะเข้าหาฟ่าง

..

..

“นั่งก่อนมึง เป็นอะไรวะ หน้าบึ้งมาเชียว” ทอมทักขึ้น เมื่อพรูพนั่งลงข้างๆฟ่าง ก่อนจะเข้าผับ ชาโทรมาถามพรูพว่าถึงรึยัง แล้วกำชับว่าอย่าอ่อยคนอื่นให้มากนัก ทำให้พรูพหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

 

 

“ไม่มีอะไร หงุดหงิดคนนิดหน่อย พวกมึงสั่งเครื่องดื่มแล้วใช่มั้ย” พรูพถามขึ้น ทอมก็พยักหน้ารับ เมื่อเครื่องดื่มมาเสริฟพวกเขาก็นั่งดื่มไปกันนิดหน่อย พรูพหันไปหาฟ่างทันที

“ว่าแต่ มึงมีอะไรจะคุยกับพวกกูวะ” พรูพถามขึ้น  ฟ่างมองหน้าเพื่อนทั้งสามพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“กูขายคอนโดได้แล้วนะ วันศุกร์นี้จะโอนห้องแล้วก็รับเงิน พี่นิติหาคนมาช่วยซื้อให้น่ะ” ฟ่างพูดเกริ่นขึ้น ทอมกับย้งพยักหน้ารับ เพราะรู้เรื่องฟ่างจะขายคอนโดอยู่แล้ว แต่พรูพเพิ่งจะรู้ตอนนี้

 

 

“อะไรนะ มึงจะขายคอนโด ขายทำไม แล้วมึงจะไปอยู่ที่ไหน” พรูพถามขึ้นทันที

 

 

“คือกูคุยกับไอ้ทอมไอ้ย้งเมื่อวานนี้แล้ว เรื่องขายคอนโด ก็จะโทรตามมึงด้วยแหละ แต่ติดต่อมึงไม่ได้” ฟ่างพูดขึ้นมา ทำให้พรูพชะงักไปนิด

 

 

“แล้วไง มึงจะไปอยู่ไหนแล้วขายทำไม” พรูพถามย้ำอีกครั้ง

 

 

“กูว่ากูจะไปอยู่บ้านไอ้ทอมสักพัก แล้วค่อยย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดว่ะ  กูขายคอนโดเพราะจะเอาเงินไปใช้หนี้บ้านให้แม่ แล้วก็จะเอาเงินไปคืนพี่เคนด้วย ส่วนเงินที่มึงสามคนให้กูยืมมา มันยังอยู่ในบัญชีเดี๋ยวกูจะโอนคืนให้นะ” ฟ่างอธิบายออกมา

 

 

“มึงขายคอนโดเพื่อหาเงินใช้หนี้ กูไม่ว่า แล้วทำไมมึงต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นด้วยวะ” พรูพถามต่อ ฟ่างนิ่งไปนิด

 

 

“กูอยากไปเริ่มต้นใหม่ว่ะ พรุ่งนี้กูว่าจะไปลาออกจากพี่แดนกับพี่เบญด้วย” ฟ่างบอกเสียงแผ่ว

 

 

“มึงหนีไอ้พี่เคนใช่มั้ย” พรูพถามออกมาตรงๆ ฟ่างนั่งเงียบมองเพื่อนทั้งสามที่จ้องมองเขาอยู่ ก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

“อืม ก็ส่วนหนึ่ง ตอนนี้พี่เคนตามมาถึงคอนโดกูแล้ว กูก็เลยกะว่าจะหลบไปอยู่กับไอ้ทอมก่อน รอให้ถึงวันศุกร์ที่ทางคนซื้อมาจ่ายเงิน กูก็ถึงจะเอาเงินไปคืนเค้า มันจะได้จบๆกันไป” ฟ่างพูดถึงสิ่งที่ตนเองจะทำ พรูพตาโตมองหน้าฟ่างทันที

 

 

“อะไรนะ พี่เคนไปถึงคอนโดมึงแล้วงั้นเหรอ ไปได้ไง มันรู้ได้ไงว่ามึงอยู่ไหน” พรูพถามออกมาอย่างตกใจ เพราะไม่มีทางที่เคนจะรู้ที่อยู่ของฟ่างได้ ถ้าชาไม่เป็นคนบอก ตอนนี้หัวใจของพรูพเต้นระรัว รู้สึกผิดหวังกับชายหนุ่มที่สัญญากับเขาดิบดีว่าจะไม่บอกเคน

 

 

“กูก็ไม่รู้ว่าเค้ารู้ได้ไง” ฟ่างตอบกลับ พรูพกัดฟันกรอด

 

 

//คนผิดคำพูด// พรูพพึมพำถึงชา ตอนนี้หน้าของพรูพร้อนผ่าว ทั้งโกรธ ทั้งผิดหวัง เขามั่นใจว่าเคนรู้จากชาแน่ๆ

 

 

“เอาเถอะ วันนี้กูถึงนัดพวกมึงมาเลี้ยงส่งท้ายกูไง เดี๋ยวกูจะไปจากกรุงเทพแล้ว คงไม่ได้มาเที่ยวกินกับพวกมึงแบบนี้อีกนานว่ะ ขอเวลาไปตั้งตัวอีกนิด แล้วกูจะกลับมาหาพวกมึงอีกแน่นอน” ฟ่างพูดพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นมาชนกับเพื่อนๆ เพื่อนทั้งสามก็ยกขึ้นมาชนพร้อมกับพูดอวยพรฟ่างไปด้วย ก่อนที่ทั้งสี่คนจะสนุกไปกับเพลงในคืนนี้

“เป็นอะไรวะ เหมือนไม่ค่อยสนุก ไม่สบายรึเปล่า” ฟ่างถามพรูพขณะที่ยืนโยกไปกับเสียงเพลงอยู่ข้างโต๊ะที่นั่ง

 

 

“เปล่า” พรูพตอบกลับ เขาอยากจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟ่างฟัง แต่ก็ยังลังเลอยู่

 

 

“พรูพ มึงเป็นอะไร บอกกูได้นะ” ฟ่างถามเสียงจริงจัง พรูพถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยิ้มนิดๆ

 

 

“ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ เต้นกันดีกว่าว่ะ ส่งท้ายกันให้มันไปเลย” พรูพพูดขึ้น ก่อนที่พวกเขาจะเต้นและสนุกด้วยกัน

..

..

..

“ไอ้เคน เดี๋ยวกูขอเข้าไปลากตัวพรูพออกมาก่อนได้มั้ยวะ แล้วมึงค่อยเข้าไปหาเด็กฟ่างนั่น” ชาพูดกับเคนอยู่ตรงมุมหนึ่งของผับ พวกเขาเข้ามาได้สักพักแล้ว และเห็นกลุ่มของฟ่างและพรูพแล้วด้วย

 

 

“ทำไมวะ” เคนถามกลับ ชาถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“กูกับพรูพมีเรื่องต้องเคลียกันอีกเยอะ กูไม่อยากเพิ่มเรื่องตอนนี้” ชาตอบกลับ เคนมองหน้าเพื่อนตนเองนิ่งๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

“ก็ได้ แล้วแต่มึงเลย” เคนตอบกลับ ชาจึงเดินไปใกล้ๆกลุ่มของพรูพทีละนิด ส่วนเคนก็ขยับเดินมาปะปนกับนักท่องราตรีคนอื่นๆ ซึ่งห่างจากชาพอสมควร ชาเดินเข้าไปหาพรูพด้วยสีหน้าเครียดๆ ในขณะที่พรูพกำลังเต้นอยู่กับเพื่อนๆ

 

 

หมั่บ..

 

ชาจับแขนของพรูพเอาไว้ก่อน ทำให้พรูพหันมามองทันที ก่อนที่ดวงตากลมจะเบิกกว้าง

 

 

“มาทำไม!” พรูพสะบัดแขนตัวเอง แต่ชายังจับไว้แน่น ทำให้พรูพทำท่าจะถอยหนี แต่ก็ไปชนกับเพื่อนตัวเองเสียก่อน ชาพยายามดึงพรูพเข้ามาหา แต่พรูพก็ทุบตีเขาอย่างไม่ยอม

“ไอ้บ้า!! ไอ้คนผิดคำพูด ไอ้คนเฮงซวย อย่ามาโดนตัวผมนะ” เสียงของพรูพโวยแข่งกับเสียงเพลง พร้อมกับผลักไสชา ที่ตอนนี้กำลังกอดรัดพรูพเอาไว้ ทอมกับย้งรีบเข้าไปช่วยพรูพทันที ส่วนฟ่างกำลังยืนอึ้งอยู่

 

 

“เฮ้ คุณจะทำอะไรเพื่อนผม ปล่อยพรูพมันเดี๋ยวนี้นะ” ทอมพูดขึ้นเสียงดัง คนรอบข้างเริ่มแตกตื่น แต่ดูเหมือนชาจะกอดรัดพรูพเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ทอมกับย้งดึงพรูพไป ชาเห็นฟ่างวิ่งหนีไปอีกทางและเห็นเพื่อนตนเองกำลังไล่ตามอยู่ เขาไม่มีเวลาไปยุ่งเรื่องของเพื่อน เพราะต้องจัดการเรื่องของตนเองก่อน

 

 

“ไปคุยกัน” ชาพูดเสียงนิ่ง

 

 

“ผมไม่คุย ปล่อยนะ ไอ้คนไม่รักษาสัญญา” พรูพโวยวาย แต่ชาก็ดึงพรูพออกไปที่นอกผับจนได้ ทอมกับย้งรีบวิ่งตามออกไป

 

 

“เฮ้ คุณจะพาเพื่อนผมไปไหน” ทอมรีบถามทันที พร้อมกับวิ่งเข้ามาขวาง พรูพกำลังหายใจหอบเหนื่อยเพราะดิ้นไปมา

 

 

“ขอให้ผัวเมียเค้าปรับความเข้าใจกันก่อนได้มั้ย” ชาพูดเสียงจริงจัง ทำให้ทอมกับย้งถึงกับชะงัก

 

 

“คุณพูดบ้าอะไรของคุณห้ะ!!” พรูพโวยวายเสียงหอบๆ

 

 

“ก็พูดเรื่องจริง! ทุกวันนี้เราอยู่ด้วยกันทุกวัน นอนด้วยกันทุกคืนไม่ใช่รึไง” ชาพูดออกมาเพื่อให้เพื่อนของพรูพรู้เรื่องด้วย พรูพทุบไหล่แกร่งของชาระรัว

 

 

“หุบปากของคุณเดี๋ยวนี้นะ” พรูพยังคงโวยวายออกมา ทอมกับย้งหันมามองหน้ากัน เพราะดูท่าทางของทั้งสองคนมันก็เหมือนกับคู่รักทะเลาะกันจริงๆ ชาไม่รอคำตอบ เขาพาพรูพไปที่รถของเขา แล้วดันตัวพรูพไปนั่งประจำที่ทันที

 

 

“ถ้านายลงจากรถ ชั้นจะไม่ให้นายได้เห็นเดือนเห็นตะวันแน่” ชาพูดขู่ออกไป ทำให้พรูพชะงักไปนิด พร้อมกับมองชาด้วยสายตาผิดหวัง ชาเองก็รับรู้ว่าพรูพคงรู้เรื่องทุกอย่างแล้วแน่ๆ พรูพนั่งนิ่งหยุดดิ้นรนทุกอย่าง ชาจึงปิดประตูรถ แล้วขึ้นมาประจำที่คนขับ พรูพไม่หันมามองชาเลยสักนิด เขามองออกนอกรถด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่ใจ เขาคิดว่าชาน่าจะเป็นคนที่เชื่อใจได้ แต่ก็ไม่เป็นตามที่คิดเลยสักนิด พรูพไม่รู้ว่าที่ชามาทำดี มาดูแลเขามันหมายความว่ายังไงกันแน่ ชาขับรถออกไปทันที เขาหันมามองพรูพเป็นระยะ แต่พรูพก็ไม่พูดถามอะไรออกมาสักคำ

“ไม่คิดจะหันมามองกันเลยใช่มั้ย” ชาถามเสียงเข้ม พรูพยังคงนั่งเงียบ จนชาเร่งความเร็วรถ ทำให้พรูพรู้สึกใจสั่นขึ้นมาทันที

 

 

“ขับรถแบบนี้อยากตายรึไง!!” พรูพหันไปตวาดลั่น

 

 

“เออ ตายแม่งด้วยกันนี่แหละ” ชาตอบกลับ พรูพมองหน้าชาด้วยสายตาสั่นระริก ชาเอื้อมมือจะมาจับมือของพรูพ แต่พรูพก็สะบัดหลบ จนชากัดฟันกรอด

 

 

“ไม่ต้องมาจับ! คุณกับผมมีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว คุณผิดคำพูดกับผม เพราะฉะนั้น ข้อตกลงระหว่างเราสองคนเป็นอันยกเลิก ช่วยจอดให้ผมลงด้วย” พรูพบอกออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

 

 

“คิดว่าจะยกเลิกง่ายๆงั้นเหรอหะ” ชาหันมาพูดกับพรูพแล้วขับรถด้วยความเร็วเท่าเดิม ซึ่งพรูพก็พอจะจำทางได้ว่า ชาพาไปที่คอนโดของชาแน่ๆ

 

 

 

 

2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เดี๋ยวตอนหน้า ขออัพชาพรูพอีกสักตอนนะคะ

แล้วจะกลับมาอัพเคนฟ่างให้คร่า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น