น้ำมิ้ม

ใครชอบแนวดราม่าบีบคั้นอารมณ์..อย่าลืมจิ้มหัวใจ กดแอด Favorite ไว้ด้วยนะจ๊ะ เค้าจะพยายามอัพทุกวัน ...เรื่องนี้พระเอกเป็นแนวดาร์คนะคะ อย่าได้หาความดีมีคุณธรรมจากพี่แก..นางเอกรันทดสุดชีวิต เนื้อหาเข้มข้นทุกตอนจ้า ไรท์เตอร์รับประกัน

เปรมอุรา ตอนที่ 16 : ไร้ตัวตน

ชื่อตอน : เปรมอุรา ตอนที่ 16 : ไร้ตัวตน

คำค้น : ทวิกมล , ความลับ , พี่น้อง , สู้ชีวิต , ความรัก , พระเอกร้าย , นางเอกน่าสงสาร , พระรองแสนดี , ปกปิด , เปรมอุรา , ปานดวงใจ , 25+ ,30+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2559 00:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปรมอุรา ตอนที่ 16 : ไร้ตัวตน
แบบอักษร

 

หลุยส์สอดส่ายสายตาหาเปรมอุราเมื่อหญิงสาวรับปากกับเขาว่าจะรีบกลับจากไปเยี่ยมยายที่บ้าน หากนี่เขาเดินวนจนทั่วบ้านแล้วก็ยังไม่เจอร่างระหงที่บัดนี้กำลังท้องโตขึ้นทุกวันทุกวัน

ชายหนุ่มเดินตามหาจนกระทั่งมาถึงสวนหลังบ้านที่หญิงสาวมักจะชอบมาขลุกอยู่กับแอนนาและคุณนายจินตนาเป็นประจำ หากวันนี้สมาชิกมีเพียงแอนนาคนเดียว หลุยส์จึงเอ่ยถามภรรยาที่นั่งอยู่อย่างกังวลใจ

“แอนนา...คุณเห็นเปรมบ้างไหม...ผมเดินตามหาจนทั่วแล้วก็ยังไม่เจอเขาเลย”

แอนนาสูดลมหายใจเข้าลึกๆอย่างพยายามระงับอารมณ์ แม้ว่าหลายเดือนที่ผ่านมานี้เธอจะได้รู้ได้เห็นว่าเปรมอุราเป็นคนดีอย่างที่คุณนายจินตนาเคยเล่าให้ฟังอย่างไร หากพฤติกรรมของหลุยส์ก็ทำให้ความรู้สึกดีๆที่เธอมีให้กับเปรมอุราไม่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ใจร้อยเปอร์เซ็นต์

แอนนาต้องทนเห็นหลุยส์เอาใจใส่ดูแลเปรมอุราชนิดที่ว่าชายหนุ่มไม่เคยแม้แต่จะคิดทำให้เธอ ...สายตาของหลุยส์ที่มักจะมองหาเมื่ออีกฝ่ายไม่อยู่ใกล้ทำให้แอนนายิ่งเจ็บช้ำ

อาการห่วงหาอาทรที่ถ้าหากว่าหลุยส์จะหาข้ออ้างว่าเป็นเพราะตอนนี้เปรมอุรากำลังท้องและต้องการคนดูแล...แล้วภรรยาอย่างเธอที่เจ็บป่วยทั้งร่างกายและจิตใจนั้นไม่ต้องการคนดูแลเลยอย่างนั้นหรือ?

“เปรมยังไม่กลับจากไปเยี่ยมยายค่ะ...เห็นว่าวันนี้จะไปนานหน่อย เพราะอีกสองสามเดือนคงไม่ได้ไปไหนเพราะท้องโตมากแล้ว คนจะสังเกตเห็นค่ะ”

“เย็นจนป่านนี้แล้วยังเถลไถล ผมจะไปตามเปรมอุรา ฝากคุณบอกปีเตอร์ด้วยว่าผมอาจจะไม่กลับมากินข้าวเย็นที่นี่”

“ได้ค่ะ...ฉันจะบอกปีเตอร์ให้”

แอนนาพยายามตอบเสียงราบเรียบ หากในใจนั้นกำลังสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่กำลังก่อขึ้นในใจ...ความริษยา...

หญิงสาวมองตามร่างสูงใหญ่ของคนที่เคยได้ชื่อว่าเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเธอมาหลายปี มาจนถึงวันนี้ที่เธอได้แต่กินน้ำตาต่างข้าว แอนนาเริ่มแน่ใจขึ้นเรื่อยๆ...ว่าหลุยส์ไม่เคยรักเธอเลย!

แค่เพียงไม่กี่เดือนที่เปรมอุราได้ก้าวเข้ามาในชีวิตของหลุยส์ ผู้หญิงคนนั้นกลับทำให้ฐานะภรรยาอย่างเธอเป็นเหมือนคนไม่มีตัวตนได้อย่างง่ายดาย...ใบทะเบียนสมรสกำลังจะกลายเป็นเพียงแค่กระดาษเปล่าๆที่ไร้ค่า

และถ้าหากว่าเธอยอมให้เปรมอุราไปอยู่ด้วยที่อังกฤษ ชีวิตแต่งงานเธอคงจบสิ้นลงอย่างแน่นอน!

...........................................................................................

“ยายกินข้าวเยอะๆนะจ๊ะ...วันนี้เปรมอุตส่าห์โชว์ฝีมือเองทั้งที ขืนกินไม่หมดละเปรมเสียใจแย่”

เปรมอุราตักแกงหน่อไม้ให้ยาย ในขณะที่ตัวเองนั้นกลับกินแต่ผัดเปรี้ยวหวานที่แทบทั้งจานมีแต่มะเขือเทศที่หญิงสาวชอบกินเป็นพิเศษตั้งแต่ตั้งครรภ์มา ยายเพียรมองหลานสาวที่ระยะหลังมานี้มีน้ำมีนวลขึ้นผิดหูผิดตา

“เอ็งอ้วนขึ้นหรือเปล่านังเปรม ยายว่าเอ็งดูตัวโตกว่าแต่ก่อนนะ”

เปรมอุราชะงักไปเพียงนิดเดียว ก่อนจะรีบแกล้งทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อน

“ฉันอ้วนเหรอจ๊ะยาย .. สงสัยต้องรีบลดความอ้วนแล้ว งั้นฉันไปเข้าคอร์สที่กรุงเทพฯสักสองสามเดือนดีไหมจ๊ะยาย เผื่อจะได้ผอมเหมือนเดิม”

ยายเพียรนั้นแทบอยากจะเขกกะโหลกหลานสาว หากแววตาที่มีความสุขสมบูรณ์ดีของเปรมอุราก็ทำให้นางเพียรได้แต่มองหลานสาวอย่างปราณี

“เอ็งไปอยู่บ้านคุณนายจินตนาคงจะสุขสบายดีนะนังเปรม...แต่ถึงจะสุขสบายยังไงก็อย่าลืมการเรียนนะลูก ยายไม่อยากให้เอ็งหยุดเรียนแค่นี้ ...มีความรู้ติดตัวเอาไว้มันจะได้ไม่อับจนนะลูกเอ๊ย..”

เปรมอุรากลืนข้าวไม่ลง...จึงได้แต่วางช้อนพลางเอ่ยกับยายด้วยเสียงสั่นเครือ

“จ้ะยาย...เปรมสัญญาว่าเปรมจะเรียนให้สูงๆ ถ้าเสร็จงานนี้เมื่อไหร่ เปรมจะเอาปริญญามาฝากยายนะจ๊ะ”

“ยายจะรอนะลูก...”

นางเพียรลูบศีรษะหลานสาวอย่างรักใคร่เอ็นดูในขณะที่เปรมอุราได้แต่กล้ำกลืนน้ำตาเอาไว้ในอก...อีกไม่กี่เดือนงานเธอก็จะสำเร็จเสร็จสิ้นลงไป หากเธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถกลับมาตั้งใจเรียนอย่างที่ตั้งใจไว้ได้หรือไม่ ...

เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลังจากที่เธอคลอดเด็กคนนี้ออกมาจริงๆชีวิตเธอจะต้องเปลี่ยนแปลงไปอีกมากน้อยแค่ไหน ถ้าหากว่าแอนนารู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ทายาทของเจ้าหล่อนแม้แต่สักเสี้ยวหนึ่ง...

..................................................................................

 เปรมอุราอยู่คุยเล่นกับยายจนถึงค่ำจึงค่อยได้ยินเสียงรถขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน หญิงสาวไม่ต้องชะโงกหน้าออกไปมองก็พอจะรู้ว่าใครมา ... ตั้งแต่ที่หลุยส์พาเธอไปอยู่ด้วยชายหนุ่มแทบจะไม่ปล่อยให้เธอคลาดสายตาเลย จนบางครั้งเปรมอุราได้แต่อึดอัดใจ...คุณแอนนาจะคิดอย่างไรที่ต้องเห็นสามีของเธอมาตามติดหญิงสาวอื่นต่อหน้าต่อหน้าเช่นนี้

“สวัสดีครับยาย...ผมมารับตัวเปรมกลับบ้านครับ”

หลุยส์ยกมือไหว้หญิงชราตรงหน้าอย่างสวยงามตามแบบแผน หากยายเพียรกลับไม่ได้ใส่ใจท่าทีกิริยามากกว่าคำพูดที่เพิ่งออกจากปากชายหนุ่ม... ทำไมคุณหลุยส์ถึงพูดเหมือนกับว่านังเปรมเป็นเมียของเขาอย่างนั้นละ?

“อย่างนั้นหรือ...คุณเขามาตามแล้วเอ็งก็กลับได้แล้วล่ะเปรม...”

นางเพียรหันมาบอกกับหลานของตน ก่อนจะลุกเดินไปส่งเปรมอุราและหลุยส์ถึงหน้าบ้าน หญิงชรามองท่าทีที่หลุยส์แสดงออกกับเปรมแล้วก็ได้แต่ไม่สบายใจ...สายตาคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนทำให้ผู้เป็นยายห่วงหลานสาวไม่น้อย...หลุยส์คงจะชอบพอเปรมอุราหากนางเองก็คงจะไม่เห็นดีเห็นงามด้วยถ้าเปรมอุราจะก้าวเข้าไปทำให้ครอบครัวของใครแตกแยก...เห็นทีนางคงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เปรมอุราออกห่างมาจากหลุยส์และแอนนาให้เร็วที่สุด...ก่อนที่อะไรๆมันจะสายเกินไป...

........................................................................................................

เปรมอุราท้องแก่ใกล้คลอดขึ้นมาทุกที ทำให้สองเดือนหลังมานี้หญิงสาวไม่ได้กลับไปหายายได้แต่โทรศัพท์คุยหากัน ทั้งหลุยส์และแอนนานั้นแทบจะอยู่ไม่สุขเพราะความตื่นเต้น

ชายหนุ่มโอบประคองเปรมอุราเข้าไปในห้องนอนของเธออย่างระมัดระวัง...จนเมื่อหญิงสาวนั่งลงเรียบร้อยแล้วหลุยส์จึงคุกเข่าลงข้างๆเตียงก่อนจะก้มลงจูบท้องที่โตขึ้นราวกับมีใครเอาลูกบอลไปยัดไว้

“ราตรีสวัสดิ์นะคะแองเจิลของพ่อ...ผมตั้งชื่อลูกเลยดีกว่านะเปรม...คุณเป็นแองเจิล ...งั้นลูกก็ให้ชื่อว่า แองจี้ ดีไหม”

หลุยส์เอ่ยกับหญิงสาวเป็นเชิงปรึกษา หลังจากที่พาเปรมอุราไปอัลตราซาวน์ครั้งล่าสุดทำให้ทุกคนรู้ว่าเด็กในท้องของเธอเป็นทารกเพศหญิง...

“แล้วแต่คุณเลยค่ะ ...ฉันไม่เก่งเรื่องตั้งชื่อเลย”

เปรมอุราเอ่ยพลางยิ้มให้กับชายหนุ่มอย่างสดใส จนหลุยส์ลืมตัวชะโงกหน้าขึ้นไปจูบริมฝีปากจิ้มลิ้มนั้นอย่างอดใจไม่ไหว ชายหนุ่มแทบไม่อยากจะห่างจากเปรมอุราและลูกไปไหนเลย หากปีเตอร์และนางจินตนานั้นยื่นคำขาด ถึงอย่างไรเขาก็จะมาอยู่ร่วมห้องกับเปรมอุราไม่ได้..อย่างน้อยก็ยังต้องรักษาน้ำใจแอนนาบ้าง...

“ลูกของเราชื่อ แองจี้...คุณหนูแองเจลินา ของครอบครัวโอลเชสเตอร์ของเรา...ผมจะดูแลคุณกับลูกให้ดีที่สุดเปรม ผมสัญญา”

หลุยส์โอบกอดหญิงสาวเอาไว้อย่างอบอุ่นในหัวใจ...นาทีนี้เขารู้สึกได้ถึงความหมายของคำว่า “ครอบครัว” ได้อย่างเต็มเปี่ยม ครอบครัวที่มี พ่อ..แม่..และลูก..

ภาพครอบครัวที่อบอุ่นในห้องนั้นกลายเป็นไฟที่แผดเผาแอนนาไปเสียแล้ว หญิงสาวกำลังจะเข้านอนหากไม่เห็นคนที่เคยร่วมห้อง ครั้นเมื่อเดินผ่านมาห้องของเปรมอุราจึงบังเอิญได้เห็น “ภาพครอบครัว”

แอนนากำมือเล็กของเธอจนแน่น ...สงสัยว่าเธอจะต้องเตือนความจำหลุยส์สักหน่อยแล้วว่า ..คนที่มีภรรยาอยู่แล้วอย่างเขาจะสามารถสร้างครอบครัวที่มี “แม่” มากกว่าหนึ่งได้อย่างไร  

 

.............................................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น