Peeramin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 24

คำค้น : CHAPTER 24

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2559 19:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 24
แบบอักษร

 

CHAPTER 24

 

“รุ่นพี่ ผมขอร้องล่ะ...ให้ผมได้เจอยูแอลเถอะนะครับ” ผมพยายามคุกเข้าขอร้องรุ่นพี่เต็มความสามารถที่ผมจะทำได้ ผมยอมทุกอย่างแค่ไม่ต้องแยกหรือเลิกกับยู

“พี่ฟาร์อัลทำเกินไปแล้วนะคะ!” วิเวียนก็ดูเหมือนจะอารมณ์ขึ้นแล้วเหมือนกัน

“ไม่เกินไปหรอกวิเวียน ยัยยูจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”

“ก็วิเวียนบอกแล้วไงคะว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ทำไมไม่ฟังกันบ้าง ไม่มีเหตุผลเลย!

“วิเวียน!

“พี่ฟาร์อัลฟังบ้างสิคะ ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก”

“.....”

 “ตอนนั้นเราแต่งหน้าอยู่ในห้องแต่งตัว เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับยู คาเตอร์เป็นคนแรกที่ลงไปช่วยยูแอล ขนาดเค้าเองยังไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ”

พึ่บ!!! ทันทีที่ประตูห้องฉุกเฉินเปิด เราทั้งสามคนก็รีบมุ่งหน้าไปที่หมอที่กำลังเดินออกมาทันที ได้โปรด ขอให้ยูปลอดภัย...ขอให้ยูอย่าเป็นอะไร ผมขอแค่นั้นจริงๆ

“หมออาร์ม น้องสาวผมเป็นยังไงบ้าง?” รุ่นพี่ถามคนแรก

“น้องสาวหมอปลอดภัยแล้วครับ ดีที่มาทันเวลา”

“เฮ้อ!!” เราสามคนถอนหายใจกันโดยไม่ได้นัดหมายเลย ขอบคุณ...ขอบคุณทุกอย่างที่ยังทำให้ยูอยู่กับผม ขอบคุณที่คุ้มครองยู ขอบคุณจริงๆ

           “เดี๋ยวผมจะให้พยาบาลย้ายคนไข้เข้าห้องพักฟื้นเลยแล้วกันนะ”

           “ขอบคุณมากนะหมออาร์ม” รุ่นพี่เอ่ยขอบคุณหมอคนนั้น ก่อนที่หมอคนนั้นจะเดินจากไป คราวนี้ผมคงต้องทำอะไรซักอย่างแล้วล่ะ

“ผมขอร้องนะครับรุ่นพี่ ผมจะดูแลยูให้ดีกว่านี้ ผมจะไม่ยอมให้ยูได้รับอันตรายแบบนี้อีกแล้ว”

“วิเวียนด้วยค่ะ ถ้าพี่ฟาร์อัลจะโกรธก็ต้องโกรธวิเวียนด้วยเพราะวิเวียนก็ดูแลน้องไม่ดี” วิเวียนคุกเข้านั่งลงข้างๆผม เล่นซะผมกับรุ่นพี่ตกใจไปตามๆกัน

“ทำอะไรน่ะวิเวียน” รุ่นพี่รีบจับให้วิเวียนลุกขึ้นอย่างทันที

“อย่าทำแบบนี้เลยวิเวียน” ผมเองก็บอกวิเวียนไปแบบนั้น ผมไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะผมอีกแล้ว

“งั้นพี่ฟาร์อัลก็ต้องบอกก่อนสิคะว่ายกโทษให้คาเตอร์แล้ว” ขอบคุณนะวิเวียนที่ช่วยเราขนาดนี้

“ก็ได้...แต่นี่จะเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของนาย ถ้าน้องสาวฉันเป็นอะไรอีก จะไม่มีโอกาสครั้งต่อไปอีกแล้ว” ขอบคุณพระเจ้าที่ดลบันดาลให้รุ่นพี่ยกโทษให้ผม ขอบคุณวิเวียนด้วยที่ช่วยพูดขนาดนี้ ผมไม่เคยรู้สึกดีใจและโล่งใจขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต ผมส่งยิ้มให้วิเวียนและขอบคุณทางสายตา แล้วก็ดูเหมือนวิเวียนจะเข้าใจด้วย เธอเพียงแค่พยักหน้าและยิ้มตอบรับ....เราจะได้เจอกันแล้วนะยู รอพี่ก่อนนะ

[Carter End]

               

     2 วันต่อมา...

                อ๊า!...แสงอะไรเข้าตาฉันเนี่ย ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นช้าเพราะรู้สึกเหมือนมีแสงแจงใส่ตาตลอดเวลา และพอลืมตาขึ้นก็เห็นแสงจากหลอดไฟจริงๆด้วย อืม...บรรยากาศคุ้นๆนะ แต่ไม่ใช่ห้องฉันแน่ๆ กลิ่น...ฉันได้กลิ่นแปลกๆ...อ่า...โรงพยาบาลสินะ ทำไมช่วงนี้รู้สึกผูกพันกับโรงพยาบาลจังเลยล่ะ แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ยฉันถึงต้องมาอยู่ในโรงพยาบาลแบบนี้....เหมือนมือฉันมีอะไรจับอยู่เลย ฉันมองได้ข้างเตียงก็พบว่าฟาร์อัลนอนฟุ่บหน้าอยู่ข้างๆ แถมยังจับมือฉันไว้อีกด้วย เห็นแบบนี้แล้วรู้สึกผิดจัง ฟาร์อัลต้องห่วงฉันมากแน่ๆ

                “ยูแอลนะคะ ฟาร์อัล...” ฉันพยายามพูดเบาๆเพื่อไม่เป็นการรบกวนพี่ชายที่หลับอยู่ คงเหนื่อยมากเลยสินะ แค่ทำงานก็หนักอยู่แล้วยังต้องมาดูแลฉันแบบนี้อีก

                “อ้าว..ฟื้นแล้วเหรอ” ดูเหมือนว่าฉันจะพูดดังเกินไป ฟาร์อัลที่ฟุ่บอยู่เลยเงยหน้าขึ้นมาถามฉันทันที

                “ค่ะ ^_^” ฉันยิ้มให้ฟาร์อัลอย่างสดใสที่สุด เห็นได้ชัดเลยว่าฟาร์อัลหน้าโทรมมาก สงสารจัง....

                “หลับไปตั้งสองวันเลยนะเรา เล่นซะพี่เป็นห่วงแทบแย่” ฟาร์อัลพูดพร้อมกับเอามือมาลูบผมฉันไปด้วย โห! นี่ฉันหลับไปสองวันเลยเหรอ ไม่น่าล่ะ...รู้สึกปวดเนื้อปวดตัวยังไงไม่รู้

                “ยูขอโทษนะคะที่ทำให้ฟาร์อัลห่วงยูเรื่อยเลย....” รู้สึกผิดจริงๆนะ

                “ไม่ต้องขอโทษหรอก แค่ดูตัวเองก็ดีให้พอ” เฮ้อ! ฉันนี่โชคดีเนอะที่มีพี่ชายที่ทั้งรักทั้งห่วงขนาดนี้ อิจฉาตัวเองจัง

                “ฟาร์อัลไม่ได้นอนเลยใช่มั้ยคะ” ฉันพูดพร้อมกับเอามือไปแตะที่แก้มพี่ชาย ปล่อยให้ตัวเองขอบตาคล้ำขนาดนี้ได้ยังไงกันเนี่ย หมดหล่อกันพอดี...

                “พอดีมีแต่เคาหนักๆน่ะ เลยเหนื่อยหน่อย” ฟาร์อัลค่อยๆประคองฉันลุกขึ้นนั่ง นอนนานเกินไปละ ปวดเนื้อปวดตัวชะมัด...

                “ยูขอโทษนะคะ...แค่วานฟาร์อัลก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว ยูยังสร้างปัญหาเพิ่มให้อีก” พอพูดไปน้ำตาฉันมันก็ไหลไปด้วย ทำไมเป็นคนแบบนี้นะ >_< แต่เป็นใครก็เฟลแหละ เห็นพี่ตัวเองนั่งเฝ้าในสภาพแบบนี้

                “ขึ้แยไปได้ ไม่เอาไม่ร้องนะ” ฟาร์อัลลุกขึ้นมานั่งบนเตียงกับฉัน พร้อมกับดึงฉันไปกอดไว้เบาๆ อ้อมกอดของฟาร์อัลยังอบอุ่นเหมือนเดิม นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้กอดปลอบฉันฟาร์อัลแบบนี้ จำได้ว่าครั้งสุดท้ายก็ตอนที่ฉันจะกลับอเมริกาแล้วงอแงไม่อยากกลับเพราะอยากอยู่กับฟาร์อัล

                “ฟาร์อัลเหนื่อยมั้ยคะ?

                “ไม่เหนื่อยเลย น้องคนเดียวพี่ดูแลได้ ^^

                “ขอบคุณนะคะฟาร์อัล ^^

                แกร๊ก!!!

                เสียงเปิดประตูทำให้เราทั้งสองคนมองไปทางประตูพร้อมกัน พี่วิเวียนกับคุณแม่เดินเข้ามาพร้อมกับถุงนมผลไม้ และอาหารเยอะเลย แหม....รู้ใจน้องจริงๆเลย ^^ ความจริงแล้ที่ตื่นมานี่เพราะหิวนะ #ความเห็นแก่กินนี้ ก็นอนโรงพยาบาลตั้ง 2 วัน ข้าวไม่ตกถึงท้องเลยไง กินแต่น้ำเกลือจนจะบวมอยู่เนี่ย

                “ทำอะไรกันอยู่คะสองพี่น้อง ^^” พี่วิเวียนเป็นคนถาม

                “ยูงอแงอ่ะ พี่เลยต้องปลอบหน่อย ^^ ไหนดูสิ...แบบนี้ไม่สวยเลย แบบนี้ค่อยดีขึ้นมาหน่อย” ฟาร์อัลพูดพร้อม เอามือมาเช็ดน้ำตาฉันออกทั้งสองข้าง

                “แหม...โตเป็นสาวแล้วยังอ้อนพี่อยู่อีกนะเรา” อันนี้เป็นคำพูดของคุณแม่

                “แน่นอนสิคะแม่ ก็พี่ชายหนูทั้งหล่อ เก่ง แถมยังใจดีที่สุดอีกต่างหาก” วันนี้ฉันจะเทิดทูนพี่ชายขึ้นหิ้งเลย

                “พูดดี ^^” ฟาร์อัลบอกพร้อมกับเอามือมาบีบจมูกฉัน

                “นี่ค่ะพี่ฟาร์อัล เอมิกาโน่เย็นที่ฝากซื้อ” พี่วิเวียนถือแก้วกาแฟมาให้ฟาร์อัล

                “เดี๋ยวก่อนวิเวียน อย่าพึ่งมาใกล้พี่...” อ้าวทำไมฟาร์อัลพูดแบบนั้นล่ะ

                “อีกแล้วเหรอคะ...นี่วิเวียนเปลี่ยนน้ำหอมแล้วนะ” เดี๋ยวก่อน? เกิดอะไรขึ้นกับน้ำหอมพี่วิเวียนงั้นเหรอ ตอนฉันอยู่ใกล้ๆฉันก็เห็นว่ามันหอมดีนะ ไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่ทำไมฟาร์อัลมีปัญหาล่ะ

                “ไม่ไหวแล้วิเวียน!” นี่มันอะไรกันแน่เนี่ย ฉันเห็นฟาร์อัลทำท่าเหมือนรังเกียจพี่วิเวียนแล้วรีบไปที่ห้องน้ำทันที จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนฟาร์อัลอ้วกด้วย หรือว่าฟาร์อัลจะป่วย เป็นอะไรร้ายแรงรึเปล่าเนี่ย ฉันเห็นพี่วิเวียนวิ่งตามไปติดๆ แต่ก็ดูเหมือนฟาร์อัลจะห้ามไว้ให้พี่วิเวียนอยู่หน้าห้องน้ำแทน

                “คุณแม่คะ ฟาร์อัลเป็นอะไรรึเปล่า?

                “แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันลูก เดี๋ยวแม่ไปดูพี่เราก่อนนะ” จากนั้นคุณแม่ก็ไปหาฟาร์อัลห้องน้ำทันที

                “เฮ้อ...น่าสงสารจริงๆเลย” เอ๊ะ...ทำไมพี่วิเวียนพูดแบบนี้ล่ะ แสดงว่าต้องรู้แน่ว่าฟาร์อัลเป็นอะไร

                “พี่วิเวียนคะ ฟาร์อัลเป็นอะไรกันแน่?

                “รอให้เจ้าตัวเค้ามาบอกดีกว่าจ้ะ” อ๋อย...งี้ก็ไม่รู้ซักทีสิ ฉันยิ่งกลัวว่าพี่ฟาร์อัลจะเป็นอะไรร้ายแรงอยู่ ขออย่าให้เป็นอย่างที่ฉันคิดเลยนะ

                ฉันไม่อยากกวนพี่วิเวียนมาก เลยนั่งรอฟาร์อัลกับคุณแม่อย่างเงียบๆ ฟังจากเสียงแล้วดูเหมือนว่าฟาร์อัลจะอาการหนักเหมือนกันนะเนี่ย ไปทำอะไรมานะพี่ชายฉัน ปกติเป็นเซฟตัวเองจะตาย ไม่น่าจะเป็นอะไรง่ายๆนะ หรือว่าทำงานหนักเกินไป เป็นหมอนี่นาเลือกงานได้ที่ไหน ต่อไปฉันจะกำชับพี่ชายให้ดูแลตัวเองกว่านี้แล้วล่ะ

                “เป็นไงบ้างคะ?” ฉันถามหลังจากที่ฟาร์อัลเดินออกมาจากห้องน้ำกับคุณแม่ เห็นน้ำที่ติดอยู่บนหน้าฟาร์อัลเต็มเลย ล้างหน้าแล้วค่อยดูสดชื่นหน่อย

                “แม่...ยู ผมมีเรื่องจะบอก” มีความเป็นทางการแฮะ จะเป็นเรื่องอะไรนะ

                “ไหวมั้ยคะ?” อันนี้พี่วิเวียนเป็นคนถามฟาร์อัล

                “มายืนใกล้ๆพี่เร็ว” นั่นสิ...พี่วิเวียนยืนห่างฟาร์อัลเป็นกิโลเลย ทะเลาะอะไรกันรึเปล่าเนี่ย?

                “ไม่ค่ะ เดี๋ยวพี่ฟาร์อัลก็อ้วกอีกหรอก” ยังไงกันแน่เนี่ย ถ้าอยู่ใกล้กันแล้วฟาร์อัลจะอ้วกงั้นเหรอ

                “งั้นก็ได้ คือเรื่องที่จะบอกในวันนี้....ผมกำลัง....จะเป็นพ่อคนแล้วครับ ^^” กำลังจะเป็นพ่อคนงั้นเหรอ งั้นแสดงว่าพี่วิเวียน...กำลังจะมีน้องสิ เย้!!!!

                “จริงเหรอลูก แม่ดีใจมากเลย อยากอุ้มหลานจะแย่แล้ว” คุณแม่รีบเดินเข้าหาพี่วิเวียนส่วนฉันก็นั่งยิ่มดีใจให้ฟาร์อัล ทำดีมากพี่ชาย^^ งี้ก็แสดงว่าฉันกำลังจะมีหลานใช่มั้ย ว้าววววว >O<

                “ดีใจมั้ย?” ฟาร์อัลเดินมานั่งข้างๆฉันอีกครั้ง

                “ดีใจสิคะ แต่ทำไมฟาร์อัลถึงได้อ้วกแบบนั้นล่ะ ฟาร์อัลเป็นอะไรรึเปล่า?

                “ยัยยู พี่ชายเราน่ะแพ้ท้องแทนเมียไง” อ้าวเหรอ! โง่จังยู ก็ฉันไม่รู้นี่นา ไม่ได้เรียนหมอมาซะหน่อย >_<

                “ว้าว ดีจังเลย พี่วิเวียนจะได้ไม่เหนื่อย ^^” แต่อย่างงี้ฟาร์อัลก็เหนื่อยเต็มๆเลยสิ

                “พี่นี่สิเหนื่อย” จริง ฟาร์อัลต้องเหนื่อยมากแน่ๆ

                “เอาน่า สู้ๆนะคะเพื่อหลานของยู ^^

                “แน่นอน พี่สู้ตายอยู่แล้ว...ลูกพี่ทั้งคน”

                หลังจากนั้นเราทั้งสี่คน เอ๊ะไม่ใช่สิ! ฉันลืมหลานได้ไง ห้าคนต่างหาก นั่นแหละ เราก็คุยเรื่องต่างๆกันไปตามประสาครอบครัว จนฟาร์อัลขอกลับบ้านไปอาบน้ำเพราะยังไม่ได้พักเลย ฉันล่ะสงสารจริงๆส่วนพี่วิเวียนก็กลับไปกับฟาร์อัลด้วย เพาะคุณแม่บอกว่าคนท้องต้องพักผ่อน นี่ขนาดพึ่ง 2 เดือนนะเนี่ย ฉันว่าอีกไม่กี่เดือนพี่วิเวียนต้องออกไปไหนไม่ได้แน่ ส่วนฉันคุณแม่อาสาเฝ้าแทนเพราเป็นห่วงมากกก เน้นเลยนะว่ามาก ถึงขนาดสั่งกักบริเวณฉัน 1 อาทิตย์ไม่ให้ไปไหน ต้องพักรักษาตัวอยู่บ้าน เพราะอย่างงี้ไงเวลาเป็นอะไรฉันถึงไม่อยากให้คุณแม่รู้เรื่อง

                “คุณแม่คะ โทรศัพท์ค่ะ” ในขณะที่คุณแม่กำลังวุ่นวายไปกับการปลอบผลไม้ให้ฉัน โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆเตียงฉันก็ดังขึ้น

                “จร้า แปปนึงนะลูก” คุณแม่บอกแบบนั้นก่อนจะเดินมารับโทรศัพท์

                [ใช่จร้า...ว่าไงนะ...ปล่อยให้เป็นแบบนั้นได้ยังไงฉันไม่ได้ไปคุมวันเดียวเอง....แต่ลูกสาวฉันป่วยอยู่นะ] เท่าที่จับใจความดูเหมือนจะเกิดปัญหากับร้านอาหารของคุณแม่นะ ฟังจากน้ำเสียงแล้วต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

                “ไม่เป็นไรค่ะแม่ ยูอยู่ได้ ^^” ฉันบอกหลังจากที่คุณแม่ดูเหมือนจะสับสนว่าจะเอายังไงดี

                “แต่ยู...”

                “ยูอยู่ได้จริงๆค่ะ ^^

                [โอเค...เดี๋ยวฉันจะรับเข้าไป] คุณแม่บอกอย่างงั้นก่อนจะกดวางสาย คุณแม่ทั้งขอโทษและเป็นห่วงฉันใหญ่ แต่ฉันไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจ เลยบอกไปว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวโทรบอกฟาร์อัลให้พยาบาลมาอยู่เป็นเพื่อนก็ได้ คุณแม่เลยยอมไป หลังจากที่คุณแม่ไปฉันก็ไม่ได้โทรหาใครหรอกนะ ก็ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่นา

                แต่จะว่าไปตั้งแต่ฉันป่วย ฉันยังไม่เห็นพี่คาร์ลเลยนะ....จะเห็นได้ยังไงล่ะ ก็ฉันบอกเลิกเค้าไปแล้วนี่เนอะ มันก็เป็นสิทธิ์ของเค้าที่จะมาหรือไม่มา นั่นสิ! ฉันเพ้อเจ้ออีกแล้ว...ตอนนี้ฉันเป็นแบบนี้เค้าจะรู้รึเปล่าก็ไม่รู้

                พอๆยูแอล เลิกคิดถึงเค้าไดแล้ว เธอเป็นคนบอกเลิกเค้าเองนะ ฉันพยามยามสลัดความคิดพวกนั้นออกไป แต่จะว่าไปก็อยากเข้าห้องน้ำเหมือนกันนะเนี่ย แต่ทำไมเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวขนาดนี้นะ ฉันพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง และถอดน้ำเกลือที่เสาออก เพราะจะไปเข้าห้องน้ำ

                “อ๊ะ! เกือบไปแล้ว!” ในขณะที่ฉันก้าวขาลงมาถึงพื้นได้แล้ว ก้าวแรกที่เดินเล่นเซไปซะเกือบล้มเลย แย่ชะมัด! ฉันไม่น่าสลบไปตั้งสองวันเลย ไม่มีเรี่ยวแรงอะไรแล้วเนี่ย ฉันยังคงก้าวช้าๆต่อไปเพราะกลัวตัวเองจะล้ม บางทีฉันก็ต้องการพยาบาลเหมือนกันนะเนี่ย

     โอ๊ะ! ทำไมฉันถึงรู้สึกมึนหัวขึ้นมานะ ทำไมพื้นมันลอยไปลอยมาล่ะ และดูเหมือนว่าขาข้างซ้ายฉันมันไม่มีแรงด้วย ทำให้ฉันที่กำลังก้าวกำลังจะล้มลงไปกับพื้น อ๋อย! ไม่สบายแล้วยังต้องมาเจ็บตัวซ้ำสองอีก

      พึ่บ!!!

      ฉันหลับตารอรับความเจ็บปวดอย่างเร็วรวด แต่ดูเหมือนฉันจะไม่เป็นไรเลยแฮะ เหมือนว่ามีใครคนนึงรวบตัวฉันไว้ ฉันรู้สึกได้ว่ามีมือข้างหนึ่งจับอยู่ที่รอบเอวของฉัน ทำให้ฉันค่อยๆลืมตาอย่างโล่งใจ

      “ขอบคุณค...” ฉันเงยหน้ากะขอบคุณเค้าคนนั้น แต่พอได้เห็นว่าเค้าเป็นใคร คำพูดของฉันก็หายลงไปในคอทันที

      “เป็นอะไรรึเปล่า? เจ็บตรงไหนมั้ย?” เค้าก็ยังเป็นเค้า ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหนเค้าก็ยังห่วงฉันตลอด

      “ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ” ฉันพยายามแกะมือเค้าออก และยืนให้ได้ด้วยตัวเอง 

      “จะไปไหน เดี๋ยวพี่พาไป”

      “ไม่เป็นไรค่ะ ยูไปเองได้”

      “อย่าดื้อน่ายู เมื่อกี้ก็เกือบล้มแล้วไง”

      “ก็ยังไม่ล้มนี่คะ...”

      “ยูแอล! จะเป็นแบบนี้จริงๆเหรอ จะไม่ให้โอกาสพี่เลยใช่มั้ย”

      “.....”

      “พี่ทำอะไรผิดเหรอยู ยูโกรธอะไรพี่...” ยูโกรธตัวเองต่างหาก ที่ทำให้พี่คาร์ลลำบาก ทำไมพี่คาร์ลไม่โกรธยูบ้าง ทั้งๆที่ยูทำขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงยังรั้งยูไว้...

      “พี่คาร์ลกลับไปเถอะค่ะ อย่ามัวเสียเวลากับยูเลย มันไม่มีประโยชน์หรอก” ฉันกลั้นใจพูดประโยคนั้นออกไป ดีนะที่พี่คาร์ลยืนอยู่ข้างหลัง ไม่งั้นฉันคงพูดประโยคนั้นไปออกแน่ถ้าเห็นเห็นหน้าเค้า

      “พี่จะอยู่ที่นี่...จนกว่าพี่จะได้คำตอบว่าทำไมเราต้องเลิกกัน”

                “ก็ยูบอกแล้วไงคะ ว่ายูเบื่อ ยู...ว้าย!” ฉันยังไม่ทันพูดจบเลย ร่างฉันก็ลอยขึ้นมาเหนืออากาศแล้ว พี่คาร์ลเดินมาอุ้มฉันโยที่ไม่สนที่ฉันฟังเลย ตกใจแทบแย่ เกือบถ่ายถุงน้ำเกลือในมือแล้วเชียว

                “จะไปห้องน้ำใช่มั้ย เดี๋ยวพี่พาไป” พี่คาร์ลพูดเองเออเอง แล้วก็อุ้มฉันเข้าไปโยที่ยังไม่ได้ฟังคำตอบฉันด้วยซ้ำ ทำไมถึงเป็นคนเอาแต่ใจแบบนี้นะ!

                “ปล่อยนะคะยูเดินเองได้” พยายามบอกและดิ้นให้เค้าปล่อยแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ประโยชน์อะไรเลย พี่คาร์ลทำเป็นหูทวนลมเค้าอุ้มฉันเข้าไปวางไว้ในห้องน้ำ ก่อนจะปิดประตูแล้วเดินออกไปทันที

                ทำไมถึงแบบนี้นะ!

 

                เดี๋ยวสิ่งที่ฉันทำมาก็พังหมดพอดี!

 

#

 

ว่าด้วยความเย็นชาของนางเอกกก

พี่คาร์ลต้องเสียใจมากแน่ๆ.....

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/3.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/3.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/3.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/3.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/3.gif

 

#เสียใจกันอยู่ใช่มั้ย #ตอนนี้นิยายติดอันดับอยู่

#ไรท์ขอบคุณทุกคนที่คอยเม้นคอยให้กำลังใจมากๆนะคะ

รักรีดที่สุดดดด <3

 

 

ความคิดเห็น