น้ำมิ้ม

ใครชอบแนวดราม่าบีบคั้นอารมณ์..อย่าลืมจิ้มหัวใจ กดแอด Favorite ไว้ด้วยนะจ๊ะ เค้าจะพยายามอัพทุกวัน ...เรื่องนี้พระเอกเป็นแนวดาร์คนะคะ อย่าได้หาความดีมีคุณธรรมจากพี่แก..นางเอกรันทดสุดชีวิต เนื้อหาเข้มข้นทุกตอนจ้า ไรท์เตอร์รับประกัน

เปรมอุรา ตอนที่ 14 : ความหวังอันแสนสั้น

ชื่อตอน : เปรมอุรา ตอนที่ 14 : ความหวังอันแสนสั้น

คำค้น : ทวิกมล , ความลับ , พี่น้อง , สู้ชีวิต , ความรัก , พระเอกร้าย , นางเอกน่าสงสาร , พระรองแสนดี , ปกปิด , เปรมอุรา , ปานดวงใจ , 25+ ,30+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2559 00:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปรมอุรา ตอนที่ 14 : ความหวังอันแสนสั้น
แบบอักษร

 ตอนที่ 14 อัพครบ 100%

 

หลุยส์เดินไปส่งหญิงสาวถึงหน้าห้องพักคนไข้ของยายเพียร ชายหนุ่มโอบเปรมอุราเอาไว้ทั้งตัวพลางเอ่ยกระซิบกับหญิงสาวอย่างมีความสุข

“เรื่องยายเพียรเดี๋ยวผมจะจัดการทุกอย่างให้เอง คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรือกังวลอะไร ช่วงนี้คุณต้องพักผ่อนมากๆห้ามเครียดด้วยรู้มั้ย”

“ขอบคุณค่ะ...ฉันขอตัวไปดูยายก่อนนะคะ”

เปรมอุราเอ่ยตัดบทพลางดันตัวเองออกห่างจากชายหนุ่ม หากหลุยส์กลับประคองหน้าหญิงสาวเอาไว้พลางก้มลงมาจุมพิตอย่างอ่อนหวาน ...

เป็นครั้งแรกที่หลุยส์แลกจุมพิตที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกจากใจที่ไม่มีความวาบหวามมาเจือปน หากชายหนุ่มมอบเพียงความอ่อนหวานราวกับผีเสื้อที่ได้ลิ้มรสน้ำหวานจากกุหลาบที่ผลิขึ้นกลางใจเพื่อมอบให้แก่นางฟ้าของเขาเท่านั้น

“ดูแลตัวเองด้วยเปรมอุรา...ไว้ออกจากโรงพยาบาลแล้วผมจะมารับคุณ”

ชายหนุ่มเอ่ยกระซิบก่อนจะตัดใจผละจากหญิงสาวตรงหน้า ... ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในใจนั้นทำให้หลุยส์ตัดสินใจบางอย่างอย่างแน่วแน่...เห็นทีเขาต้องไปคุยกับแอนนาให้รู้เรื่องเสียแล้ว...

..................................................................................................................

“ผมอยากให้เปรมอุรามาอยู่กับผมที่บ้าน...”

“แกจะทำอย่างนั้นได้ยังไงหลุยส์ ...แอนนายังอยู่ที่นี่”

ปีเตอร์ค้านเสียงแข็ง หากหลุยส์กลับเอ่ยง่ายๆ

“ก็ให้แอนนากลับอังกฤษไป ไว้พอลูกคลอดแล้วผมค่อยพาแกกลับอังกฤษ...ทั้งแม่ทั้งลูก”

“หลุยส์!...นายจะบ้าหรือไง..นายทำแบบนั้นไม่ได้ อย่าลืมว่าเราสัญญากับเปรมอุราไว้แล้วว่าทุกอย่างจะจบแค่เธอรับอุ้มบุญให้เรา...”

“แต่เธอไม่ได้อุ้มบุญ...เพราะฉะนั้นผมไม่จำเป็นต้องรักษาสัญญา...และเปรมอุราต้องไปอยู่กับผม!

หลุยส์เอ่ยเสียงเฉียบขาดจนปีเตอร์ได้แต่หนักใจ...หลุยส์กำลังจะสร้างปัญหาใหม่ที่หนักหนากว่าเดิม ...แค่แอนนาต้องมาเลี้ยงลูกที่ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตน แล้วยังต้องมาทนเห็นหลุยส์พาผู้หญิงคนอื่นเข้าไปอยู่ในบ้าน ...ถ้าแอนนาไม่ใช่แม่พระก็คงจะต้องเกิดโศกนาฏกรรมขึ้นอย่างแน่นอน!

……………………………………………………………………………………………………….

เปรมอุราพายายเพียรกลับไปพักฟื้นที่บ้านหลังจากที่หมออนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว หญิงสาวพยายามทำทุกอย่างให้ปรกติเพื่อไม่ให้ยายสงสัยหรือรู้ว่าเธอกำลังท้อง

“ยายจ๋า...ยายนอนพักก่อนเลยนะจ๊ะ ช่วงนี้เปรมจะทำงานแทนยายเอง”

“แล้วเอ็งไม่ต้องไปสอบเรียนต่อมหาวิทยาลัยหรือ..”

เปรมอุราส่ายหน้าพลางตอบยายด้วยเสียงที่พยายามไม่ให้สั่น

“ไม่...ไม่ต้องแล้วจ้ะ..เปรมกะว่าจะไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯกับพี่ปานดีกว่า ตอนนี้เปรมเอาเงินที่ที่ปานส่งมาให้ไปใช้หนี้เขาหมดแล้วจ้ะยาย...พ่อกับแม่จะได้กลับมาอยู่กับเราเหมือนเดิมไงจ๊ะ”

“ถ้านังปานมันว่างั้นยายก็คงไม่ขัด แต่เอ็งอย่าทิ้งการเรียนนะลูก เรียนให้สูงๆเข้าไว้จะได้ไม่ต้องมาลำบากเหมือนยาย”

นางเพียรเอ่ยกับหลานสาวคนเล็กอย่างห่วงใย มืออันเหี่ยวย่นของนางนั้นลูบหัวหลานอย่างปราณี ถึงอย่างไรเปรมอุราก็เป็นหลานคนเดียวที่นางเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิด นางเพียรจึงอยากให้เปรมอุรามีอนาคตที่ดี

โดยหารู้ไม่ว่าคำพูดของผู้เป็นยายนั้นกรีดหัวใจของหญิงสาวจนเป็นแผลช้ำหนักยิ่งกว่าเอามีดมากรีดเธอเสียอีก เปรมอุราโผเข้ากอดยายเอาไว้แน่นพลางกลืนก้อนสะอื้นที่จุกคอลงไป...เธอจะบอกยายได้อย่างไรว่า อนาคตที่ดีของเธอนั้นอาจจะไม่มีอีกแล้ว...

“จ้ะยาย...เปรมจะเรียนให้สูงๆ...จะเอาใบปริญญามาฝากยาย...ยายต้องเตรียมชุดสวยๆเอาไว้ใส่ไปถ่ายรูปด้วยนะ”

“เออ...ข้าจะยอมใส่กระโปรงแต่งเปิ๊ดสะก๊าดไปถ่ายรูปกับเอ็งสักครั้งละวะนังเปรม...”

นางเพียรเอ่ยพลางกอดหลานสาวเอาไว้อย่างปลื้มใจ...อย่างน้อยตอนนี้นางก็ยังมีความหวังอยู่อย่างเต็มเปี่ยมกับหลานสาวคนเล็กของนาง ... แม้ว่ามันกำลังจะกลายเป็นความหวังที่แสนสั้นก็ตาม...

 

....................................................................................................................

 

หลุยส์แทบจะระงับอารมณ์โกรธที่พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันไม่ได้ เมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่นั้นกำลังยกหม้อแกงที่บรรจุกับข้าวคาวหวานและอุปกรณ์ขายของเดินลงบันไดมาแบบหวาดเสียว

ชายหนุ่มก้าวลงจากรถเก๋งคันหรูของตนก่อนจะปิดประตูเสียงดัง จนเปรมอุราเงยหน้าขึ้นมามองตามเสียง หญิงสาวแทบจะมือไม้อ่อนเมื่อเห็นใบหน้าบึ้งตึงของหลุยส์ หากยายเพียรที่ยกของช่วยหลานสาวมาไม่ทันได้สังเกตความผิดปรกติใดๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างห้วน

“คุณกำลังทำอะไรอยู่เปรมอุรา...”

“อ้าว...พ่อหลุยส์...แวะมาแถวนี้หรือ”

นางเพียรเป็นฝ่ายเอ่ยทักขึ้น ในขณะที่หลุยส์เดินตรงเข้ามาหาเปรมอุราแทบจะทันทีพร้อมๆกับแย่งหม้อแกงในมือหญิงสาวมาถือไว้เสียเอง

“ผมว่าเราต้องคุยกันหน่อยแล้วเปรม....”

“ไม่ใช่ที่นี่ค่ะคุณหลุยส์...นะคะ”

เปรมอุรากระซิบเอ่ยคำอ้อนวอน พลางหันไปมองยายเพียรที่มองมายังทั้งคู่อย่างประหลาดใจกับท่าทีของทั้งสองคน หลุยส์จึงยอมเงียบและหันหลังเดินกลับออกไป ทิ้งให้เปรมเป็นคนหันไปตอบคำถามของยายแทนเขา

“พอดีคุณหลุยส์เขาจะตามฉันไปกรอกเอกสารที่โรงพยาบาลจ้ะยาย ... ฉันกรอกชื่อยายเป็นภาษาอังกฤษผิด”

เปรมอุราตัดสินใจโกหกยายอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ดูเหมือนนางเพียรจะยังข้องใจ หากก็เลือกที่จะเงียบมากกว่าจะซักไซ้อะไร ...เพราะมั่นใจว่าถึงอย่างไรเปรมอุราก็ไม่มีวันปกปิดความจริงอะไรนางได้อยู่วันยังค่ำ...

..........................................................................................................................

หลุยส์กลับไปรอเปรมอุราอยู่ที่บ้านของนางจินตนาอย่างหงุดหงิด...จากที่ชายหนุ่มเห็นเธอไม่ได้ดูแลตัวเองอย่างที่รับปากกับหมอไว้เลย

“หมอยิ่งให้ระวัง แต่ทำไมถึงกลับทำอะไรไม่ระวังตัว...มันน่านัก!

หลุยส์พึมพำขึ้นมาอย่างโมโห จนแอนนาที่เพิ่งเดินเข้ามาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“คุณบ่นอะไรกับใครคะหลุยส์...”

“เปล่าหรอกคุณอย่าใส่ใจเลย...จริงสิแอนนา...ผมบอกคุณหรือยังว่าเรื่องอุ้มบุญสำเร็จแล้ว”

หลุยส์เอ่ยกับภรรยาอย่างชนิดที่เปลี่ยนอารมณ์ได้ฉับพลัน ริมฝีปากบางเฉียบของเจ้าตัวคลี่ยิ้มกว้างชนิดที่แอนนานับครั้งได้ว่าเธอเคยเห็นมันครั้งสุดท้ายก็เมื่อหลายปีก่อนที่งานแต่งงานของปีเตอร์กับคุณนายจินตนา

ดวงตาสีฟ้าอมเทาที่ส่งเต้นระริกนั้นบ่งบอกได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้านั้นยินดีอย่างที่สุดที่จะมีลูก หากแอนนากลับยิ้มให้ตัวเองอย่างเศร้าใจ ... เธอไม่เคยได้รับร่องรอยแห่งความยินดีนั้นแม้แต่สักเสี้ยวหนึ่งจากหลุยส์เลย

“ฉันดีใจด้วยค่ะที่ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี คุณอยากได้ลูกชายหรือลูกสาวคะ”

“ลูกสาว...ผมชอบเด็กผู้หญิง...แต่เด็กผู้ชายก็ดีนะ เผื่อว่าผมจะได้มีเพื่อนไว้ไปแฮงค์เอ้าท์ข้างนอกไง”

หลุยส์มัวแต่ยินดีกับความคิดของตัวเองจนลืมตระหนักไปว่า ทำไมแอนนาจึงถามเขาเช่นนั้น ทั้งๆที่หากทำเด็กหลอดแก้วเพศของลูกจะถูกเลือกไว้ก่อนโดยไม่ต้องรอลุ้นด้วยซ้ำ

“ฉันอยากได้เด็กผู้หญิงค่ะ...อย่างน้อยเด็กผู้หญิงก็จะได้อยู่เป็นเพื่อนแม่ ฉันจะได้เลี้ยงลูกอยู่บ้านไม่ต้องเหงาเหมือนเดิมแล้ว”

แอนนาเอ่ยขึ้นเรียบๆ หากเป็นการปลุกหลุยส์ให้ตื่นจากความคิดฝันกลางวันของเขาได้อย่างชะงัด ... จริงสิ คนที่จะเลี้ยงลูกของเขาคือแอนนา... แล้วเขาจะทำอย่างไรกับเปรมอุราดี...

“แอนนา...ผมอยากขอร้องคุณ...”

“ฉันรู้ค่ะว่าคุณจะพูดอะไร...ฉันเองก็คงจะเลี้ยงลูกคนเดียวไม่ไหวแน่ๆ...ถ้าคุณจะให้เปรมอุราไปเป็นพี่เลี้ยงลูกของเราที่อังกฤษก็ได้นะคะ...ฉัน...ฉันยินยอม”

แอนนาเอ่ยพลางพยายามกุมมืออันสั่นระริกของตัวเองเอาไว้ หลุยส์มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างตกใจแกมสงสาร ...เขากำลังทำร้ายจิตใจเธอมากไปหรือเปล่า

“แอนนา....ผมขอโทษ”

“ฉันขอแค่ยังมีตัวตนอยู่ในสายตาของคุณบ้างค่ะหลุยส์...ถึงคุณจะไม่รักฉันก็ไม่เป็นไร ขอแค่อย่าทิ้งฉันไปไหน นะคะ...อย่าทิ้งฉันไปนะคะได้โปรด”

แอนนาเอ่ยวิงวอนชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น พลางโผเข้าหาอ้อมอกที่ไม่เคยเผื่อที่ไว้ให้เธอได้อิงแอบเลย

หลุยส์ได้แต่ตบไหล่หญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาเขาเบาๆอย่างปลอบโยน ... ในนาทีนี้ทางเลือกที่แอนนาเสนอมาให้เขานั้นเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วสำหรับทุกคน.. เพราะอย่างน้อยก็ยังเป็นการต่อความหวังที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของหัวใจที่เปราะบางของหญิงสาวตรงหน้านี้ให้ยืดต่อไปอีกชั่วระยะหนึ่ง

 

................................................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น