Kaew337

ขอบคุณมากค่ะสำหรับทุกท่านที่ติดตามกันอย่างแน่นหนึบ และ ขอบคุณมากๆเลยที่สนับสนุนมาตลอด Thank you for loving me.

49.อีกคนที่เจ็บ (โปสการ์ด)

ชื่อตอน : 49.อีกคนที่เจ็บ (โปสการ์ด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2559 20:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
49.อีกคนที่เจ็บ (โปสการ์ด)
แบบอักษร

 

 

49.อีกคนที่เจ็บ (โปสการ์ด)

 

     :::โปสการ์ด:::

 

 

     -สี่วันก่อนหน้า-

 

    

     "แม่เห็นหนูดินเดินหน้าบึ้งเข้าบ้าน ไม่รู้ว่ามีใครไปแกล้งอะไรอีกหรือเปล่า"ผมฟังแม่พูดแต่ตาก็ยังอ่านหนังสือที่ไอ้หินเอามาให้ ผมคงไม่กล้าตอบแม่หรอกว่าจริงๆแล้วลูกสะใภ้ที่รักของแม่ไม่ได้ไปโดนใครที่ไหนแกล้ง เรื่องรูปก็เหมือนกันผมจำเป็นที่จะต้องเป็นโรคจิตเหมือนที่โดนดินกล่าวหารึเปล่า ไม่หรอกมันไม่ใช่! ผมแค่อยากเก็บรูปคนที่ผมรักไว้ดูเวลาที่ผมคิดถึง ใครที่ไม่เคยทำอะไรหนักๆคงไม่เข้าใจที่ผมจะสื่อ 

 

     แน่นอนว่าผมไม่ค่อยได้มีเวลาว่างพอที่จะใช้ชีวิตครอบครัวให้สมบูรณ์แบบเหมือนคนทั่วไป เพราะการที่ต้องรับผิดชอบอะไรหลายๆอย่างพร้อมกันบางทีก็ทำผมปวดหัว ยิ่งมีพี่กับน้องที่ปัดภาระหน้าที่ของตัวเองมาให้เพราะไม่อยากเป็นอย่างที่พ่อแม่อยากจะให้เป็นด้วยแล้ว.....ภาระหน้าที่ทั้งหมดก็คงต้องตกมาเป็นของผม

 

     สาเหตุของการรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่เริ่มต้นมาจากพี่โปสมันเลือกที่จะเรียนวิศวกรรมและปฏิเสธที่จะดูแลธุรกิจต่อจากพ่อแล้วแอบไปเปิดร้านเหล้าร้านเบียร์กับสนามแข่ง จนพ่อต้องปล่อยพี่โปสมันไปอย่างช่วยไม่ได้เพราะพี่โปสดันทำได้ดีกว่าที่พ่อคิดไว้

 

     ความหายนะไม่ได้จบลงแค่นั้นเหมือนผมยังมีตัวช่วยอย่างกราฟแต่มันก็ดันไม่เอาอะไรสักอย่าง สนใจแต่ดนตรีที่ผมก็ไม่แน่ใจว่ากราฟมันจะทำมาหากินอะไรได้ ผมเห็นกราฟตีจนกลองแตกไปแล้วสองใบก็ไม่เห็นว่ามันจะได้เป็นนักดนตรีอย่างที่มันฝัน พอแม่เห็นท่าไม่ดีก็ได้แต่ห้ามไม่ให้กราฟมันทำนู้นทำนี่จนมันหายออกจากบ้านไปพักใหญ่ๆไม่รู้ว่ามันหายไปไหน ผมเลยตัดสินใจเรียนหมออย่างที่แม่หวัง หลังจากที่ผมติดแพทย์กราฟมันก็กลับมา อะไรก็ไม่เท่ากับมันทำได้อย่างที่มันฝัน กราฟมันกลายเป็นนักร้องนำวงอะไรของมันสักอย่างที่น่าจะดังในโลกโซเชียล อย่างพวกเน็ตไอดอลอะไรพวกนั้นหรือเปล่าผมก็ไม่รู้หรอก รู้แค่ว่าต่อไปนี้ผมคือคนเดียวที่แม่กับพ่อให้ความหวัง ผมเลยต้องพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด

 

     เรื่องเหมียวก็เหมือนกันผมเคยรักเหมียวมากผมยอมทำทุกอย่างแม้กระทั้งทำให้แม่เสียใจ แต่ยิ่งรักเหมียวมากเท่าไหร่เวลาที่โดนเหมียวหักหลังมันทำผมเจ็บจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ ผมใช้เวลานานพอสมควรในการตัดใจจากเหมืยวหลังจากนั้นผมก็ไม่อยากรักใครอีกจนผมเจอดิน 

 

    ที่จริงแล้วผมไม่ได้ตั้งใจจะแย่งดินจากกราฟ แต่เพราะกราฟมันกวนประสาทจนผมสติแตกหลายครั้งแล้วยังมาเจอดินที่กวน กวนแบบว่าน่าจับไปโยนทิ้งน้ำแต่พอผมเห็นตากลมๆคู่นั้นผมก็ทำอะไรไม่ลงทุกที คงต้องสารภาพว่าตอนแรกผมไม่ได้คิดจะจริงจังกับดิน แค่หาเรื่องแกล้งกราฟบวกกับแหวนผมที่ดินใส่อยู่มันถอดไม่ออกแค่นั้น แต่พอเวลาผมเจอหน้าดินทีไรทำไมผมต้องหัวเราะทุกทีก็ไม่รู้ ผมเริ่มรู้สึกแปลกมากขึ้นเรี่อยๆ จนถึงวันที่ดินเมาไม่รู้เรื่องไม่รู้ทำไมแค่มองหน้าผมก็เกิดอยากครอบครองดินอยากเก็บดินไว้คนเดียว น่าแปลกที่พอผมมีอะไรกับดินความรู้สึกของผมยิ่งชัดเจนขึ่นจนผมรู้สึกตัวว่าผมรักดินและผมสามารถรักดินเพิ่มมากขึ้นได้อย่างน่าประหลาดภายในเวลาไม่ถึงเดือน

 

     "ตาการ์ดคิดจะพูดกับแม่บ้างรึเปล่า"ผมส่ายหน้าแล้วอ่านหนังสือต่อ

 

     "พี่การ์ด! คุณป้าสวัสดีครับ"ผมมองคนที่เข้ามาใหม่โดยที่ไม่เคาะประตู พอเห็นว่าเป็นต้าแล้วก็ไม่อยากสนใจ

 

     "พี่การ์ดพ่อโทรไปบอกต้าว่าพี่ไม่สบาย ต้าเลยทำอาหารมาให้"นี่คือคนที่ผมไม่อยากคุยด้วยมากที่สุดถ้าไม่จำเป็น ไม่รู้ทำไมบางทีผมรู้สึกอยากเอาหมอนปาออกไปให้โดนกลางหัวของต้าที่น่ารำคาญ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เด็กนี่ขี้ฟ้องได้อย่างน่ากลัวจนพวกผมไม่อยากเล่นด้วยมาตั้งแต่ไหนแต่ไร พี่โปสกับกราฟมันคงไม่มีปัญหาเท่าไหร่เพราะต้าไม่ค่อยไปยุ่งกับมันสองคนอยู่แล้ว แต่กับผมนี่สิพยายามออกห่างจนแสดงท่าทางรำคาญให้เห็นอย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อนต้าก็ยังตามผมไม่หยุด แล้ววันสงบสุขของผมก็กลับมาเมื่อต้าย้ายไปอยู่เชียงใหม่กับยายของต้าแล้วจะดีมากกว่านี้ถ้าต้าไม่สอบติดมหา'ลัยเดียวกับผมแล้วย้ายกลับมาอยู่นี่ ผมเลี่ยงทุกครั้งที่เจออย่างสุภาพเพราะยังไงต้าก็เป็นลูกของเพื่อนสนิทพ่อผม ต้าก็น่าจะรู้เลยหายไปไม่มากวนผมจนถึงตอนนี้ หรือผมอาจคิดไปเองต้าอาจแค่มาเยี่ยมคงไม่ได้มากวนผมเหมือนแต่ก่อนแล้วก็ได้

 

     "......."ผมยังคงอ่านหนังสือเงียบๆไม่ตอบอะไรกลับไป ผมกลัวว่ายิ่งพูดกับต้ามากขึ้นต้าจะตามผมเหมือนแต่ก่อน ผมเลยเลือกที่จะเงียบ

 

     "ได้เวลานัดแล้วแม่ไปก่อนนะตาการ์ด ป้าฝากดูตาการ์ดหน่อยนะจ๊ะ เดี๋ยวอีกสักพักหนูดินคงจะมาแล้วล่ะจ๊ะ"ผมมองแม่เล็กน้อยแล้วส่ายหัวไปมา เป็นสัญญาณบอกว่าอย่าให้ผมอยู่กับต้า ทั้งที่แม่ก็รู้ว่าผมไม่ค่อยจะชอบต้าเท่าไหร่แต่แม่ก็เดินออกไปไม่ยอมหันกลับมามองผม

 

     "พี่การ์ดหิวมั้ย"ต้ายืนเกาะขอบเตียงผมไม่ไปไหน ผมจะอ่านหนังสือก็ต้องพับหนังสือเก็บไว้ข้างเตียง จะลุกหนีก็ไม่ได้ผมยังเจ็บแผลอยู่

 

     ".........."

 

     "พี่การ์ดว่าวันนี้ต้าน่ารักมั้ย"ต้าหมุนตัวไปมาให้ผมดู ผมมองผ่านๆไม่ได้อยากสนใจ แต่ถ้าไม่ยอมมองต้าจะกวนผมจนน่ารำคาญ

 

     "......"ผมยังคงเงียบ ไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี ตอนนี้ผมก็มองใครน่ารักสู้ดินไม่ได้อยู่ดี ในใจผมคิดแค่ว่าเมื่อไหร่ดินจะมาสักที

 

     "พี่การ์ดทานข้าวมั้ยครับ ต้าทำผัดเห็ดเข็มทองมาให้ด้วย"ผมไม่ได้ฟังต้าพูดได้แต่มองไปทางประตูที่ถูกเปิดออก  

 

     "ป้อ!!!"เลิฟวิ่งเข้ามาอยู่ข้างเตียง ผมอยากลุกขึ้นไปอุ้มลูกเข้ามากอดแต่เหมือนจะขยับตัวมากไม่ได้

 

     "เข้าผิดห้องหรือเปล่าครับเนี้ย"

 

     "ฟู่!!!"

 

     "ไม่ผิดหรอกครับ"ไม่รู้ทำไมเวลาดินพูดผมต้องคอยมองปากเล็กๆแดงๆที่ขยับพูดไปเรื่อยๆ มันทำให้ผมรู้สึกสดชื่นล่ะมั้ง

 

     "ดิน กูหิวข้าว"ผมฟังดินพูดกับต้าแล้วก็ต้องรีบพูดให้ดินหันมาสนใจผมบ้าง ผมแค่อยากให้ดินคุยกับผมบ้าง แต่ไม่รู้จะพูดเรื่องอะไรดี ผมกลัวดินยังหงุดหงิดเรื่องรูปที่ผมถ่ายกลัวว่าถ้าพูดไม่เข้าหูเดี๋ยวได้พาลโกรธผมยาวแน่ๆ 

 

     "งั้นต้าเอาข้าวไปใส่จานนะครับ"แล้วผมก็คิดได้ว่าไม่น่าพูดเพราะต้ายังอยู่ในห้องให้ผมรำคาญ แต่ผมก็ไม่อยากจะอะไรมากมายแค่ดินยังไม่หนีผมก็ดีแล้ว 

 

     ผมมองตามดินที่เดินไปนั่งโซฟาแล้วเดินกลับมาอุ้มเลิฟขึ้นมาให้ผมบนเตียงไม่รู้ว่าดินยังโกรธผมเรื่องรูปที่ผมถ่ายไว้หรือเปล่าแต่ผมว่าคงยังไม่หายโกรธแน่ๆตั้งแต่เข้ามายังไม่พูดกับผมสักคำ อาการแบบนี้ยังไงก็ต้องมีอะไรแน่ๆ

 

     "จุ๊ฟ!"เลิฟก้มลงจุ๊ฟผม เห็นแล้วก็น่ารักแก้มย้วยๆตัวขาวๆ เลิฟเป็นเด็กขี้อ้อนไม่ชอบอยู่นิ่งๆ ผิดกับดาร์ลิ้งที่จะนั่งมองนู้นมองนี่เหมือนสงสัยอยากรู้ ไม่รู้ว่าทำไมเลิฟกับดาร์ลิ้งถึงได้ต่างกันขนาดนี้แต่ที่ผมว่าแปลกที่สุดน่าจะเป็นเลิฟที่ยิ่งโตก็ยิ่งหน้าคล้ายดินเข้าไปทุกที

 

     "เอ่อ ลงไปเล่นข้างล่างก่อนนะครับ"เป็นอีกครั้งที่ผมลืมว่าต้ายังอยู่ในห้อง นี่ผมลืมหรือผมไม่อยากจะจำกันแน่ก็ไม่รู้ และการกระทำของต้าทำผมเริ่มหงุดหงิด

 

     "ฟ่!!! ฟู่!!! ฟู่!!!"ผมมองเลิฟเล่นน้ำลายโดยที่ไม่พูดอะไร ผิดกับเวลาปกติที่ผมมักจะดุลูกเสมอ นี่ผมกำลังทำให้ลูกเสียนิสัยใช่มั้ย

 

     "ดิน กูหิวข้าว"ผมอยากคุยกับดินแต่ดินไม่สนใจผมแถมยังเดินหนีทิ้งผมให้หงุดหงิดกับอาการรำคาญต้าขึ้นทุกที

 

     "ต้าพี่ว่าต้ากลับไปก่อนดีมั้ย กลับไปอ่านหนังสือดีกว่านะ พี่กินเองได้ไม่ต้องห่วงหรอก"นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผมพูดกับต้า ทั้งที่ก็ไม่ได้อยากพูดด้วยเท่าไหร่แต่ผมทนรำคาญไม่ไหว อยากอยู่กับดินกับลูกมากว่า

 

     "งั้นต้ากลับก่อนนะครับ ขอบคุณที่เป็นห่วงต้านะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้ามาใหม่นะ"ผมพยักหน้า กำลังจะบอกต้าว่าไม่ต้องมา

 

     "ไม่ต้องมาหรอก ผัวพี่! พี่เป็นเมียพี่ดูเองได้!"ยังไม่ทันได้พูดดินก็พูดขึ้นเสียงดัง ผมว่าดินกำลังหึงแต่ถ้ามีอาการแบบนี้ผมว่าดูถ้าจะไม่ดี คิดอะไรไปเองอีกแล้วแน่ๆ

 

     "อ๋อ!!! ดินสินะถึงว่าได้กลิ่นแปลกๆ เหมือนสาปๆ"ผมไม่ค่อยพอใจกับคำพูดของต้าพอสมควรแต่จะให้ไปต่อล้อต่อเถียงกับต้าคงไม่จบง่ายๆ ผมรู้จักนิสัยของต้าดีพอ

 

     "ต้ากลับบ้านไปก่อนไป"ต้าหันมาหอมแก้มผม ผมรีบหันไปมองดินที่มองตาโต ไม่รู้ว่าคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วยิ่งชอบคิดไปเองอยู่ด้วย

 

     "ไปก่อนนะ กลิ่นอะไรสาปๆ"หรือการที่ผมคุยกับต้าในรอบหลายปีจะทำให้ต้าคิดเข้าข้างตัวเองว่าผมให้ความหวังและความหวังของต้ากำลังจะทำผมปวดหัว

 

     "ดินป้อนหน่อยดิ"ผมบอกดินที่นั่งมองลูกเหมือนสติจะหลุดผมอยากลุกขึ้นไปดึงดินเข้ามากอดแล้วอธิบายให้ดินเข้าใจแต่ผมก็ทำได้แค่ส่งเสียงให้ดินหันมามองผมบ้างเท่านั้น

 

     "กลับรึยังลูก"ผมได้ยินดินถามลูก ผมคิดว่าดินกำลังคิดอะไรแปลกๆอีกแน่ๆ ผมเริ่มไม่สบายใจมากกว่าเดิมแต่ผมจะทำอะไรได้ดินไม่ยอมมองหน้าผมด้วยซ้ำ

 

     "ดินป้อนข้าวหน่อยดิหิวแล้ว"ผมพยายามพูดให้ดินหันมามองหน้าผมฟังผม ผมอยากอธิบายให้ดินฟังแต่เพราะดินเป็นคนเข้าใจอะไรยาก อธิบายไปแล้วกลัวจะเข้าใจอะไรผิดๆเข้าไปอีก ผมเลยต้องหาทางให้ดินหยุดฟังผมอธิบายให้นานที่สุด

 

     "กลับก่อนนะ"แต่ครั้งนี้ผมคงคิดผิด ดินที่เป็นเด็กดีของผมหายไป ปกติดินไม่ค่อยขัดใจผมถึงจะชอบเถียงไปต่างๆนาๆก็เถอะ

 

     "ดิน! ฟังก่อนได้มั้ย! ดิน! มึงจะไปไหน!"ผมพยายามเรียกแต่เหมือนดินไม่ได้ยินที่ผมพูด เดินหายออกไปจากสายตาผม

 

     ผมรีบหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ ต้องหัวเสียมากกว่าเดิมเพราะแบตเตอรี่หมด แล้วจะทำยังไงดี! ผมพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นอยู่สักพัก แต่ลุกขึ้นนั่งได้แล้วจะทำอะไรได้ผมจะรู้ได้ยังไงว่าดินเดินไปไหน หรือผมจะรออยู่อย่างนี้ยังไงซะดินก็ต้องกลับมาหาผม ก็ดินรักผมยังไงดินต้องกลับมาหาผมแน่

 

     .

 

     ผมรอดินจนเกือบสองทุ่มก็ได้ยินเสียงคนเปิดประตู ผมรีบชะโงกหน้าดูพอเห็นว่าเป็นกราฟผมก็นอนนิ่งๆเหมือนไม่มีใครมา เอาจริงๆผมไม่อยากเจอมันรำคาญ

 

     "พี่ชาย! เป็นอะไรของมึงพี่การ์ด!"กราฟมันยิ้มกวนตีนเหมือนปกติของมัน แต่ผมไม่ปกติไม่อยากคุยกับมัน แล้วเมื่อไหร่ดินจะมาว่ะ

 

     "แล้วมึงมาคนเดียวเหรอ"ผมมองไปข้างหลังไม่เห็นว่าจะมีใครตามเข้ามาด้วย 

 

     "เออ! กูจะมากับใครได้ว่ะพี่! แล้วพี่ดินไปไหนไม่ได้มานอนเฝ้ามึงเหรอ เห็นหิ้วกระเป๋าออกมาตั้งแต่เย็น"ผมมองหน้ากราฟนิ่ง 

 

     "แล้วมึงก็ไม่ถามดินเลยรึไงว่าจะไปไหน"ดินออกไปตั้งแต่เย็นแล้วนี่มันสองทุ่มแล้ว ดินหายไปไหน

 

     "ถามอะไรทันว่ะพี่การ์ด! รีบขนาดนั้นกูคิดว่ามึงกำลังจะตายซะอีกพี่!"กราฟเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำออกมากิน มันจะไม่คิดอะไรบ้างเลยรึงัยว่ะเนี้ย

 

     "วันนี้ดินมาหากูแล้วเจอต้า"ผมมองหน้ากราฟที่ยืนสำลักน้ำทันทีที่ได้ยินชื่อต้า 

 

     "แค่กๆ! แค่กๆ! ไอ้เตี้ยนรกแตกมันมาได้ยังไง"จะให้ผมตอบมันว่าย้งไง ผมก็ไม่รู้เหมือนกันอยู่ดีๆต้าก็โผล่มา

 

     "ไม่รู้ รู้แต่ว่าโผล่มาทำไมก็ไม่รู้ เอาโทรศัพท์มึงมาดิ"กราฟหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าแล้วยื่นมาให้ผม ผมรีบรับมากดโทรหาดิน

 

     "พี่การ์ดพี่ดินไม่รับหรอก"กราฟมันชี้ให้ผมดูโทรศัพท์ที่สั่นอยู่บนโซฟา ดินทำโทรศัพท์หล่นอีกแล้วนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ดินทำโทรศัพท์หล่น บางทีก็เอาโทรศัพท์วางไว้แล้วหาไม่จอก็ออกจะบ่อย แล้วนี่ผมจะทำยังไงดี

 

     "ดินอยู่กับพลอยรึเปล่า!"ผมว่าดินอาจไปหาพลอยก็ได้ ดินไม่มีทางหายไปไหนโดยที่ไม่บอกผมแน่ๆ

 

      "พี่การ์ดไม่ต้องโทร เดี๋ยวกูไปดูที่บ้านพี่พลอยก่อนแล้วกันถ้ายังไงเดียวกูโทรมา"กราฟดึงโทรศัพท์ของมันคืนแล้วโยนโทรศัพท์ดินมาให้ผมก่อนจะเดินออกไป

 

     ผมรอกราฟโทรมาอยู่นานก็ไม่เห็นว่าจะโทรมาสักที ผมอยากหายไวๆผมอยากเจอดิน ผมรอกราฟอยู่นาน นานจนพยาบาลเอายาก่อนนอนมาให้ผมกินหลังจากนั้นผมก็หลับไปแบบไม่รู้ตัว

 

     .

 

     ผมตื่นมาตอนสายของอีกวันเห็นแม่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ ผมมองไปรอบๆห้องไม่เห็นแม้แต่เงาของดิน ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งพยายามจะลงจากเตียง ผมอยากหายไวๆอยากลุกขึ้นเดินออกไปหาดิน ผมคิดถึงดิน!

 

     "ตาการ์ด! ยังเดินไม่ได้นะลูก!"ผมลงไปยืนอยู่บนพื้น ยกมือกุมท้องแล้วค่อยๆเดินไปข้างหน้า แม่รีบเข้ามาประคองผมด้วยความเป็นห่วง

 

     "ดินไม่มาเหรอแม่"แม่พยุงผมไปนั่งที่โซฟา

 

 

     "การ์ดฟังแม่นะลูก ดินพาเลิฟกับลิ้งหายไปไหนไม่รู้ตั้งแต่เมื่อวานตอนนี้ยังหาไม่เจอเลยลูก"

 

    ความรู้สึกของผมตอนนี้เหมือนถูกใครใช้ของแข็งทุบมาที่หัวอย่างแรง ผมเริ่มปวดหัวมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงได้ปวดมากขนาดนี้และไม่รู้ว่าทำไมแรงที่ผมเคยมีมันถึงได้หายไปหมด ไม่รู้ว่าทำไม

 

     "แล้วทำไมถึงเพิ่งจะมาบอกผม!"ผมพยุงตัวเองลุกขึ้น ผมอยากออกไปหาดินผมกลัวดินไปหาเรื่องทำตัวเองกับลูกเจ็บตัว ยิ่งเชื่อคนง่ายอยู่ด้วย!

 

     "การ์ด! ตั้งสติก่อนลูก! การ์ดทำอะไรหนูดินหรือเปล่าลูก! อยู่ดีๆถึงได้เก็บกระเป๋าออกไปแบบนั้น"แม่กอดผมไว้แน่นเหมือนทุกทีที่ผมไม่สบายใจ ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงไม่รีบอธิบายให้ดินฟังตั้งแต่เมื่อวาน ผมปล่อยให้ดินคิดไปเองได้ยังไง

 

     "แม่ว่าถ้าหนูดินสบายใจก็คงกลับมาหาการ์ดแน่ๆเลยลูก หนูดินรักการ์ดจะแย่ ใครจะไปทิ้งลูกชายแสนดีของแม่ได้ลง"มันก็จริงอย่างที่แม่พูดดินรักผมจะตายไป ผมคงต้องรออีกสักพักไม่แน่ดินอาจกลับมาเย็นนี้ก็ได้

 

     .

     .

     .

 

     "พี่การ์ดทานข้าวหน่อยนะ ต้าป้อน"ต้าหยิบช้อนขึ้นตักข้าวไปจ่อที่ปากของโปสการ์ดที่นอนนิ่งๆอยู่อย่างนี้มาสองสามวันแล้ว

 

     "ป้าว่าเดี๋ยวป้าป้อนข้าวตาการ์ดเองดีกว่า ต้าไปตักน้ำมาให้ป้าเช็ดตัวตาการ์ดดีกว่า"คนเป็นแม่ที่สังเกตุดูอาการของลูกชายที่ดูจะแย่ลงทุกวัน และคงจะดีกว่าถ้าตัดความรำคาญอย่างต้าออกไปจากความคิดของลูกชายได้

 

     "ตาการ์ดกินข้าวก่อนลูกเดี๋ยวพี่ชายเราก็หาหนูดินเจอแล้วลูก พี่เราเก่งจะตายไป"คนเป็นแม่พูดกล่อมลูกชายด้วยคำโกหกมาหลายวันแล้วทั้งที่ก็ไม่เห็นจะเจอคนที่ตามหาแม้แต่เงา โปสการ์ดได้แต่ส่ายหน้าไปมาแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น

 

     "หาไม่เจอได้ก็ดี"ต้าที่ยืนพรึมพรำแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยความดีใจ 

   

     "แม่ไล่ต้าไปได้มั้ย"โปสการ์ดบอกแม่เสียงแผ่ว ไม่รู้ว่าทำไมโปสการ์ดถึงไม่อยากเห็นหน้าต้า ยิ่งมาทุกวันยิ่งรำคาญโปสการ์ดอยากไล่ต้าไปให้พ้นติดอยู่แค่ที่พ่อต้าฝากต้าไว้กับพ่อของโปสการ์ด ด้วยกลัวที่ว่าพ่อจะมีปัญหากับเพื่อนสนิทเลยต้องจำใจเงียบมาตลอดแต่ตอนนี้เหมือนอกจะแตกให้ได้ ยิ่งเจอยิ่งรำคาญ!

 

     "เดี๋ยวแม่บอกต้าให้นะลูก"คนเป็นแม่ยืนลูบหัวลูกชายคิดหาคำพูดสวยหรูไว้บอกลูกชายของเพื่อนสนิทสามีให้สุภาพและไม่ทำร้ายจิตใจให้ได้มากที่สุด คนเป็นผู้ใหญ่ผ่านโลกมามากขนาดนี้ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าต้ารู้สึกยังไงกับลูกชายตัวเอง 

 

     ตุ๊ป!

 

     "ว๊าย!!! ตาโปสทำไมทำน้องแบบนี้!"คนเป็นแม่ตกใจดุลูกชายคนโตเสียงดังที่อยู่ดีๆโปสเตอร์ก็เหวี่ยงดินลงไปกองกับพื้น

 

     "มึงแหกตาดูหน้าเมียมึงได้แล้ว!"โปสเตอร์ตะคอกใส่น้องชายที่ทำท่าทางเหมือนคนจะตายมาหลายวันเพราะดินหายตัวไปไม่บอกไม่กล่าว ทำเอาโปสการ์ดถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับจนคนเป็นพ่อต้องไปทำเรื่องลาหยุดเพราะเห็นว่าโปสการ์ดคงหายไม่ทันไปเรียนแน่

 

     "คุณป้าครับน้ำได้แล้ว"ต้าเดินถือกะละมังใส่น้ำใบเล็กพร้อมผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจากห้องน้ำหันไปมองดินแล้วส่งยิ้มไปให้

 

     "แค่นี้ใช่มั้ย"ดินที่พึ่งจะลุกขึ้นจากพื้นหันไปเห็นต้าเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้ายิ้มแย้มถึงกับจะเดินออกเพราะไม่อยากเห็นต้าที่คอยดูแลโปสการ์ดติดที่ว่าโปสเตอร์ไม่ยอมให้ออกไปง่ายๆแถมยังดึงดินให้เดินเข้าไปใกล้น้องชายตัวเองที่นอนมองดินไม่ละสายตา

 

     "ดินมึงกลับมาหากูแล้วใช่มั้ย"โปสการ์ดรีบขยับตัวลุกขึ้นไปกอดดินที่ยืนอยู่ใกล้ๆทั้งที่ยิ่งกอดแน่นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเจ็บแผลแต่โปสการ์ดก็ยังเลือกที่จะกอดดินไว้ให้แน่นมากที่สุด ด้วยกลัวว่าดินจะหนีเค้าไปอีก

 

     "มึงมีคนดูอยู่แล้วกูคงไม่ต้องมาแย่งดูแลมึงใช่มั้ย อีกอย่างกูไม่ได้จำเป็นสำหรับมึงเท่าไหร่!"ดินที่รู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูกพลักโปสการ์ดออกแล้วขยับถอยหลังออกห่างทำเอาโปสการ์ดถึงกับตกใจจนพูดอะไรไม่ออก ไม่คิดว่าดินจะปฏิเสธเค้าได้ทั้งที่เค้าก็เจ็บอยู่แบบนี้

 

     "ถ้ารู้ว่าไม่จำเป็นก็ถอยออกไปหน่อย!"ต้าที่ถือกะละมังเดินออกมาได้จังหวะขยับตัวชนดินถอยห่างออกไปยืนอยู่ข้างโปสเตอร์ ดินชักสีหน้าไม่พอใจแต่ก็ยังยืนมองโปสการ์ดไม่หันไปไหน

 

     "ต้า!!! ไม่ใช่เรื่องของมึง!"โปสเตอร์ที่เห็นต้าทำแบบนั้นถึงกับทนไม่ไหวต้องพูดเตือนต้าให้ถอยออกมา โปสเตอร์ถือว่าต้าเป็นน้องชายอีกคนของเค้าเลยก็ว่าได้เพราะโปสเตอร์ถูกปลูกฝั่งตั้งแต่เด็กให้ช่วยดูแลน้องและนั้นรวมถึงต้าที่พ่อของต้าชอบเอามาฝากไว้เล่นกับพวกเค้าอยู่เสมอ

 

     "เรื่องของต้า! พี่การ์ดเป็นของต้า!"โปสเตอร์ถึงกับยกมือขึ้นตีหน้าผากตัวเองด้วยความหงุดหงิดไม่รู้จะทำยังไงกับต้าดี ไม่เจอกันตั้งนานกลับมาก็ยังนิสัยเสียเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน!

 

     "ต้าป้าว่าต้ากลับไปก่อนดีกว่านะจ๊ะ เดี๋ยวป้าเช็ตเองดีกว่า"คนเป็นแม่ถึงกับต้องเดินไปแยกโปสเตอร์กับต้าไม่ให้เถียงกันไปมากกว่านี้ด้วยการให้ต้ากลับบ้านไปก่อน ยังไงซะวิธีนี้ก็ดีที่สุดสำหรับหลายคนทั้งต้าที่จะไม่โดนโปสเตอร์บีบคอจนตาย โปสการ์ดที่ต้องการให้ต้าออกไปห่างๆ แถมยังมีลูกสะใภ้อย่างดินที่ยืนน้ำตาคลอเพราะชอบคิดไปเองคนเดียวอีก

 

     "งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ต้ามาใหม่นะครับ"ต้ายอมกลับบ้านไปก่อนเพราะคิดว่ายังไงก็ได้ไม่คุ้มเสีย

 

     "อย่ามายุ่งกับผัวกู พวกชั้นต่ำ"ต้าพูดเบาๆแล้วส่งยิ้มไปให้ดินเล็กน้อย

    

     "รู้แล้วไม่ต้องย้ำ! เชิญพวกมึงอยู่กันให้สบายใจไปเลย!!! พี่การ์ดอย่ามายุ่งกับกูอีก!!! เราเลิกกันเถอะ!!!"ดินได้ยินที่ต้าพูดก็ยิ่งมันใจในสิ่งที่คิดเองไปคนเดียวไม่สนใจจะถามใครก่อนรีบวิ่งออกไปโดยไม่ฟังเสียงเรียกของคนที่อยู่ในห้อง

 

     "ไปได้ก็ดี"ต้าพูดเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบกุญแจรถของตัวเองที่วางอยู่ที่โต๊ะ

 

     "ต้า! พี่ไม่รู้หรอกนะว่าเราพูดอะไรกับดิน! แต่อย่ามายุ่งกับพี่อีกเลยได้มั้ย! แค่นี้พี่ก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว!"โปสการ์ดมองหน้าต้านิ่ง แล้วขยับตัวห้อยขาลงจากเตียงเพื่อจะลงเดินตามดินออกไป

 

     "แต่พี่การ์ดเป็นของต้า! พี่การ์ดบอกว่ารักต้า!"ต้าเดินมาดึงแขนโปสการ์ดแล้วตะคอกเสียงดังอย่างไม่เกรงใจผู้ใหญ่ที่ยืนอยู่ในห้อง

 

     "มึงเป็นบ้าเหรอต้า! กูก็บอกรักมึง! กูยังไม่เห็นจะเป็นของมึง!"โปสเตอร์ยืนกอดอกพิงอยู่ข้างโต๊ะพูดแย้งในสิ่งที่ได้ยิน

 

     "แต่พี่การ์ดบอกว่าจะแต่งงานกับต้า! พี่การ์ดเคยขอต้าแต่งงาน! ยังไงพี่การ์ดก็เป็นของต้า! พี่การ์ดต้ายังเก็บแหวนที่พี่ให้ไว้อยู่เลยนะ"ต้าขยับเข้ามากอดโปสการ์ดไว้แน่น

 

     "ต้า นั้นมันตั้งแต่ต้าหกขวบแล้วอีกอย่างถ้าแค่เล่นแต่งงานตอนเด็กแล้วหมายความว่าพี่จะเป็นของเราทั้งชีวิตเลยรึไง"โปสการ์ดยกมือขึ้นลูบหัวต้าเบาๆ 

 

     "ไม่รู้! ยังไงพี่การ์ดต้องแต่งงานกับต้า! ไม่งั้นต้าจะฟ้องพ่อว่าพวกพี่รวมหัวกันแกล้งต้า!"

 

     "คนขี้ฟ้อง!"โปสเตอร์พูดขึ้นลอยๆคนเป็นแม่ที่ได้ยินถึงกับส่ายหน้าห้ามไม่ให้โปสเตอร์พูดอะไรอีก

 

     "ต้าจะบอกให้พ่อมาปิดสนามของพี่กับร้านเหล้าเถื่อนๆนั้นด้วย!"ต้าที่โดนล้อมาตั้งแต่เด็กถึงกับโมโหเข้าไปใหญ่ที่โดนล้อเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก

 

     "ทำได้ก็ทำ! บอกอะไรให้อย่างนึงดีมั้ย! ถ้าไม่อยากกลับไปอยู่กับยายมึงอีกอย่ากวนตีน!"โปสเตอร์พูดแล้วหยิบดอกไม้ในแจกันมาดึงกลีบออกทีละกลีบ

 

     "ต้าจะ"

 

     "ฟ้องพ่อ!!!"ต้ายังพูดไม่ทันจบโปสเตอร์ก็ตะโกนขึ้นมาเสียงดัง ต้าที่เห็นว่าครั้งนี้คงสู้โปสเตอร์ไม่ไหวรีบเดินออกไปอย่างหงุดหงิด

 

     "แล้วมึงจะเอายังไงกลับไปนอนซะก่อนที่มึงจะตายห่าแล้วไม่ได้เจอหน้าเมียมึงอีก"โปสเตอร์เดินไปประคองน้องชายที่ยืนอยู่นาน ไม่รู้ว่าจะลุกขึ้นมาทำไม!

 

     "พี่โปสมึงช่วบบอกกูทีว่าเมื่อกี้กูหูแว่วไปเอง บอกกูทีว่าดินไม่ได้พูดอะไร"โปสการ์ดมองหน้าพี่ชายด้วยความหวังแค่อยากได้ยินว่าเค้าฟังผิดหรือแค่หูแว่วไปเอง และเรื่องทั้งหมดมันไม่ได้เกิดขึ้นจริง

 

     "เพี้ยนมันแค่หึงแล้วคิดไร้สาระตามประสามัน มึงก็เลิกทำตัวเป็นเด็กรอเมียมึงมาป้อนข้าวป้อนยาซะที! รีบๆหายได้แล้ว! จะได้จัดการไอ้เพี้ยนให้มันหายบ้าสักที!"โปสเตอร์บอกโปสการ์ดแล้วหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมากดรับสายแล้วเดินออกไปคุยด้านนอก

 

 

 

**************************************************************************************************************************

 

 

    ตอนนี้ไม่ได้ติดเหรียนค่ะ

ไม่อยากให้อ่านข้ามตอนนี้ไป

สำหรับตอนอื่นๆสามารถอ่านข้ามไปข้ามมาก็ยังเข้าใจได้

ตอนนี้เป็นตอนเดียวที่ พระเอกบอกความรู้สึกของตัวเอง

และต้นต่อของตัวละครบางตัว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น