w.story

แวะมาอ่านนิยายกันก่อนนะคะ ♡♡ เนื้อหาดี มีข้อคิดค่ะ

ชื่อตอน : Ep10 ชะนีดึงแขน

คำค้น : Super mom สุดยอดคุณแม่สุดสวย'รักอบอุ่นหัวใจ'โรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2559 17:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep10 ชะนีดึงแขน
แบบอักษร

 

 Ep10 ชะนีดึงแขน

 

"ฉันขอโทษจริงๆแต่ฉันจะรับผิดชอบในสิ่งที่ฉันทำแน่นอน"

 

บูมพูดด้วยใบหน้าอ้อนวอน

 

"ฉันไม่ต้องอะไรจากคุณแต่ฉันขออะไรคุณอย่างหนึ่งได้ไหม"

 

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

"ว่ามาสิ"

 

บูมทำหน้าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

 

"เลิกทำดีต่อหน้าน้องแบมได้แล้ว ฉันเห็นแล้วรู้สึกหมั่นไส้ คุณก็ทำดีกับน้องแบมเพื่อหวังร่างกายฉันไม่ใช่หรอ คุณก็ได้ไปแล้วนี่ อย่ามาทำดีกับน้องแบมและฉันอีกมันเสียเวลา"

 

ฉันเบือนหน้าหนีออกจากบูม

 

"แต่..ฉัน..ไม่.."

 

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณอีก"

 

ฉันลุกขึ้นจากโซฟาด้วยความโมโหก่อนที่จะผลักบูมออกจากประตูบ้าน

 

"เดี๋ยวก่อนสิ" ปั้ง ฉันปิดประตูอย่างแรง

 

ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง

 

"ออกมาคุยกันก่อนสิ"

 

บูมเคาะประตูอยู่สักพักใหญ่ๆ แล้วเสียงก็เงียบลง

 

ติ๊ด ติ๊ด ~~~ เสียงริงโทนดังขึ้น

ฉันก้มดูโทรศัพท์ก็พบว่าเป็นบูมโทรมา

 

ฉัน:"ฮัลโหล"

 

บูม:"เบลทำไมเธอไม่ยอมคุยกับฉันคือ..ฟังฉันอธิบายก่อนนะ"

 

ฉัน"ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณอีกอย่าโทรมานะ"

 

ฉันตัดสายทิ้งก่อนที่จะปิดเครื่อง ฉันยืนมองรอบๆบ้านด้วยความรู้สึกที่ย่ำแย่ ยิ่งนึกเรื่องเมื่อคืนกับตอนเช้ามันยิ่งช้ำใจ

ระหว่างมองไปรอบๆบ้านสายตาฉันไปสะดุดกับโต๊ะคอมเพราะมีคอมพิวเตอร์วางอยู่ ฉันจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ก่อนที่จะเปิดเครื่องและเข้าไปกรอกข้อมูลตามเว็บหางานต่างๆ

 

"ฉันจะไม่ทนทำงานกับคุณอีก"

 

ฉันบ่นคนเดียวพึมพำ

 

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น

 

"คุณกลับไปเลยนะ"

 

ฉันตะโกนไป

 

"แม่จ๋าเปิดประตูให้หนูหน่อย"

 

เสียงน้องแบมนี่นา ตอนแรกฉันก็นึกว่าเป็นบูม ฉันลุกไปเปิดประตูให้แบม

 

"น้องแบมตัวหนูมอมแมมหมดแล้วนะไปอาบน้ำเลย"

 

ฉันสั่งน้องแบมพลางกับชี้นิ้วไปทางห้องน้ำ

 

"ค่ะแม่"

 

น้องแบมพูดก่อนที่จะวิ่งเข้าห้องน้ำไป

 

5 ชั่วโมงต่อมา 16:00 น.

 

"น้องแบมวันนี้เดี๋ยวแม่ทำผัดเปรี้ยวหวานให้กินนะ"

 

ฉันพูดพลางกับหยิกแก้มน้องแบม

 

"เย้ๆ ดีใจจังหนูจะได้กินผัดสับปะรดแล้ว"

 

น้องแบมกระโดดกระเด้งไปมา

 

ปรื๊น ปรื๊น ปรื๊น 

 

เสียงบีบแตรรถยนต์ดังมากจากหน้าบ้าน สร้างความหนวกหูเป็นอย่างมาก ฉันจึงเดินไปดูก็พบว่าเป็นรถของบูม บูมเปิดประตูรถก่อนที่จะลงจากรถและเดินมาหาฉัน

 

"คุณจะมาทำไมอีก"

 

ฉันถามบูม

 

"ฉันซื้อกับข้าวมาฝากกลัวเธอกับน้องแบมจะหิว นี่มีข้าวผัดไก่ของโปรดน้องแบมด้วย"

 

บูมชูถุงกับข้าวที่อยู่ในมือให้ฉันดูในถุงนั้นมีข้าวกล่อง3กล่อง นม3กล่อง และขนมจุบจิบเล็กน้อย

 

"ฉันไม่ได้บอกให้คุณซื้อมาสักหน่อยอีกอย่างนะวันนี้ฉันจะทำผัดเปรี้ยวหวานให้น้องแบมกิน"

 

ฉันพูดพลางกับเชิดหน้า

 

"มาคอยดูกันไหมล่ะน้องแบมอยากกินอะไรมากกว่ากัน"

 

บูมพูดพลางยักคิ้วกวนๆ

 

 

"ยังไงน้องแบมก็ต้องอยากกินอาหารฝีมือแม่มากกว่าข้าวกล่องจากคนแปลกหน้า"

 

ฉันพูดก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้าน

 

"แม่จ๋าแม่ออกไปไหนมา"

 

น้องแบมถามฉัน

 

"เอ่อ..คือแม่.."

 

"แม่ออกไปหาลุงบูมไงลูก"

 

บูมพูดแทรกขึ้นมา

 

"น้องแบมหิวไหมลูกวันนี้ลุงบูมซื้อข้าวผัดไก่มาให้"

 

บูมพูดพลางกับชูถุงกับข้าวให้น้องแบมดู

 

"เย้ๆ แต่แม่จะทำเปรี้ยวหวานให้หนูกินนะคะ"

 

น้องแบมพูดประโยคนี้เสร็จฉันจึงยิ้มให้บูมอย่างกวนๆและแลบลิ้น

 

"ฮ่าๆดีมากลูกรักที่ยังคิดถึงฝีมือแม่"

 

ฉันเดินไปโอบน้องแบม

 

"แต่หนูอยากกินข้าวผัดไก่ ผัดเปรี้ยวหวานไว้วันหลังนะคะแม่"

 

บูมหันมายิ้มเย้ยให้ฉัน หลังจากที่น้องแบมพูด

 

"น้องแบมอยากกินจริงๆใช่ไหมไม่ได้ล้อลุงเล่นนะ"

 

บูมยิงคำถามไปที่น้องแบม

 

"ค่ะ"

 

น้องแบมยิ้ม

 

"เดี๋ยวฉันไปหยิบจานก่อนนะ"

 

ฉันพูดก่อนที่จะเดินไปหยิบจานในครัว

 

"ฮ่าๆไหนบอกน้องแบมอยากกินอาหารฝีมือแม่ไงทำไมจู่ๆถึงอยากกินข้าวผัดไก่ของฉันล่ะ"

 

บูมเดินตามมาเย้ยถึงในครัว

 

"หยุดเย้ยสักทีได้ไหม"

 

ฉันเอื้อมมือไปหยิบจานสองใบ และช้อนสองคันตรงที่คว่ำจานและคว่ำช้อน

 

"นี่ทำไมถึงหยิบมาแค่สองใบแล้วฉันล่ะ"

 

บูมถามด้วยความอยากรู้

 

"คุณก็ไปกินบ้านคุณ"

 

"ข้าวผัดมีตั้งสามกล่องฉันจะกินที่นี่"

 

บูมยิ้มอย่างกวนๆ

 

"อ่าๆหยิบเอาเองละกัน"

 

จากนั้นฉันก็เดินไปนั่งตรงโต๊ะกินข้าว ฉันเทข้าวผัดใส่จานก่อนที่จะยื่นให้น้องแบม

 

"พรุ่งนี้น้องแบมไปโรงเรียนนี่นา ให้ฉันไปส่งเถอะ"

 

บูมตั้งประเด็นและพูดขึ้นมา

 

"อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าชายหน่อยเลย น้องแบมต้องไปตั้งแต่เช้าคุณจะแหกตาตื่นมาทันไหมล่ะ พูดง่ายจังนะ"

 

บูมเบ้ปากหลังจากที่ฉันพูด

 

"ก็คอยดูแล้วกันนะ"

 

บูมพูดด้วยใบหน้าที่มุงมั่นก่อนจะที่จะก้มลงกินอาหาร

 

2 ชั่วโมงต่อมา 18:00 น.

 

"คุณกลับบ้านได้แล้วนะ"

 

ฉันพูดกับบูมในขณะที่บูมกำลังนั่งดูโทรทัศน์กับน้องแบมบนโซฟา

 

"ไม่กลับได้ไหมล่ะ อยากนอนที่นี่"

 

บูมพูดในขณะที่จ้องโทรทัศน์อยู่

 

"ไม่ได้คุณต้องกลับแล้ว"

 

ฉันเดินไปดึงแขนบูมให้ลุกขึ้น แต่ก็ไม่ได้ผลเพราะบูมนั่งทิ้งน้ำหนักตัว

 

"นี่คุณลุกมาได้แล้ว"

 

ฉันพยายามจะดึงแขนบูม

 

"แม่กับลุงบูมเล่นอะไรอยู่หรอคะน่าสนุกจัง"

 

น้องแบมหันมามองฉันที่กำลังดึงแขนบูมอยู่

 

"เออ..ไม่ได้."

 

ฉันยังพูดไม่ทันจบ แต่บูมพูดแทรกมาก่อน

 

"เล่นชะนีดึงแขนเห็นไหมแม่หนูเป็นชะนีดึงแขนลุงอยู่เลยฮ่าๆๆๆ"

 

บูมนั่งหัวเราะอย่างเสียงดังพลางกับตบต้นขาตัวเองเบาๆอย่างชอบใจ

 

"ฮ่าๆๆแม่เป็นชะนี"

 

น้องแบมขำและชี้มาที่ฉัน

 

"นี่คุณพูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย ฉันไม่ใช่ชะนีนะ"

 

ฉันดุบูม

 

"ฮ่าๆๆเป็นชะนีน่ารักจะตาย"

 

บูมพูดพลางนำมือมาเกาหัวทำท่าทางคล้ายชะนีให้ฉันดู

 

"นี่คุณกวนจังเลยนะ กวนมากๆเดี๋ยวถีบเลย"

 

ฉันยกขาข้างขวาขึ้นเล็กน้อย

 

"อุ๊ยอย่าโหดสิ"

 

น้องแบมนั่งขำเมื่อเห็นฉันกับบูมเถียงกันอยู่

 

"ฮ่าๆๆ"

 

น้องแบมหัวเราะ 

 

ไม่เข้าใจน้องแบมจะหัวเราะทำไมท่าทางฉันตลกมากเลยหรอ

 

"คุณกลับได้แล้วเดี๋ยวฉันจะพาน้องแบมขึ้นนอนแล้ว"

 

บูมลุกพรวดหลังจากที่ได้ยินฉันพูด

 

"บ๊ายบายนะน้องแบมเดี๋ยวพรุ่งนี้ลุงมารับ"

 

บูมโบกมือลาน้องแบมก่อนที่จะจูงมือฉันเดินไปหน้าบ้าน

 

"นี่จะจูงมือฉันมาทำไม"

 

ฉันสบัดแขนออกจากมือของบูมที่จับอยู่มือฉันอยู่

 

"ไม่คิดจะมีน้ำใจเดินมาส่งผัวหน่อยหรอ"

 

บูมพูดด้วยน้ำเสียงหวานพลางกระพริบตาถี่ๆ 

 

"นี่คุณพูดบ้าอะไรคุณกลับได้แล้วนะ"

 

ฉันทำท่าทางมาดขรึม

 

"โอเคพรุ่งนี้7โมงเช้าถึงหน้าบ้านเธอแน่นอน บ๊ายบายนะชะนีฮ่าๆๆ"

 

บูมโบกมือลาก่อนที่จะขึ้นรถและขับออกไป ผู้ชายอะไรนะกวน...ที่สุด

 

 

 

#ทักทายรี๊ทกันนิดนิงเนอะ เมื่อวานไรท์ขออภัยที่ไม่ได้อัพเนื่องจากเว็บล่ม ถึงเมื่อวานจะไม่ได้อัพแต่ไรท์คิดถึงรี๊ทเสมอ เป็นไงบ้างเอ่ย เห็นบูมแบบนี้นะ จริงๆกวนใช่ย่อย ขอบคุณที่ติดตามและคอยอ่านตลอดนะจ๊ะ เลิฟยูวว ♡♡

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น