Sweet_Moon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )
No Love เรื่องนี้ความรักไม่เกี่ยว [NC+]

ชื่อตอน : NO LOVE : CHAPTER 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 100

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2559 21:06 น.

แบบอักษร

 

#

 

NO LOVE : CHAPTER 17

 

หลังจากที่รักษาตัวเองจนหายดีเกือบเป็นปกติ ฟาโรห์ก็รีบหอบสังขารของตัวเองที่ยังคงมีผ้าพันแผลที่หัว ตรงมาหาควีนที่คอนโดของเอฟทันที พร้อมกับช่อดอกไม้ในมือและกระเช้าผลไม้ หลังจากที่รับรู้เกี่ยวกับความรู้สึกของตัวเองแล้ว ถึงเวลาที่เขาจะทำตามในสิ่งที่หัวใจตัวเองเรียกร้องสักที ร่างหนายิ้มอยู่ที่หน้าประตูกดออดอยู่นาน จนกระทั่งประตูหน้าห้องเปิดออก

“ควีนฉันเอาดอกมะ ไม้... คุณแม่”

“อ้าวฟาโรห์ เป็นไงมาไงเนี้ย?”

“อะ เออ ควีนไม่อยู่เหรอครับ?”

“อ่อ ควีน... ควีนไปซื้อของ เข้ามาก่อนสิ หรือว่ายังไง?”

“เข้าไปครับ” ลิลลี่มองฟาโรห์ที่ยังคงมีผ้าพันแผลอยู่ที่ศีรษะอย่างนิ่งๆ นึกถึงชายหนุ่มตรงหน้า ถ้าเขาไม่มาช่วย ควีนและเธอไว้ ป่านนี้ควีนและเธออาจจะตกอยู่ในกำมือของไวท์เป็นแน่ ใบหน้าหล่อนั่งลงที่โซฟา ก่อนจะมองแม่ของควีนที่เอาน้ำมาเสิร์ฟและยิ้มให้เขา

“คือผมเอาผลไม้มาฝากคุณแม่ด้วยครับ”

“ขอบใจนะ และก็ขอบคุณที่ไปช่วยแม่กับควีน”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ อีกอย่างผมก็ต้องขอโทษคุณแม่ด้วยที่ก่อนหน้านั้นเคยพูดจาไม่ดีด้วย” ฟาโรห์ยกมือไหว้ลิลลี่ที่รับไหว้เขา ทั้งสองคนนั่งคุยกันอยู่นาน จนกระทั่งประตูหน้าห้องเปิดขึ้นพร้อมกับร่างบางที่ฟาโรห์คิดถึง ใบหน้าหล่อยิ้มทันที แต่ก็ต้องหุบยิ้มเมื่อเห็นใครบางคนเดินเข้ามาด้วย

“ฟะ ฟา...”

“ควีน มาพอดีเลย ฟาโรห์เขามารอลูกนานแล้วล่ะ”

“...” ใบหน้าสวยตกใจทันทีแต่ก็ไม่ได้อ่อนไหวเมื่อเห็นหน้าเขา แต่กลับหันไปมองบอสที่ส่งถุงอาหารให้เธอ ฟาโรห์ได้แต่ร้อนรุ่มอยู่ในอก จนลิลลี่ที่สังเกตเห็นก็ได้แต่ยิ้มออกมาทันทีกับท่าทางของฟาโรห์

“เอาล่ะ งั้นเดี๋ยวทานข้าวด้วยกันเลยนะ ควีนไปช่วยแม่ เดี๋ยวให้หนุ่มๆ เขาคุยกัน”

“ได้แม่ บอสนายไปนั่งรอก่อนแล้วกัน”

“อืม” ฟาโรห์นั่งกอดอกไขว่ห้างอย่างหงุดหงิด มองบอสที่นั่งลงตรงข้ามกับเขาพร้อมกับจ้องหน้าเขาอย่างนิ่งๆ

“นายมาที่นี่ทำไม?”

“มาตามเมีย...”

“หึ เมีย? นายพูดได้ไงว่าควีนเป็นเมีย ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ นายยังไล่ควีนอยู่เลย แล้วตอนนี้จะมาเพื่อ?”

“ก็กูบอกแล้วไง ว่ามาตามเมียกูคืน” ใบหน้าหล่อเริ่มไม่สบอารมณ์กับบอสแล้วจริงๆ ก่อนที่เขาจะเค้นยิ้มจนฟาโรห์ขมวดคิ้วทันทีอย่างมึนงง

“น่าแปลก บางคนพอได้ครอบครองแล้วกลับลืมความสำคัญของสิ่งนั้นไป... จนลืมไปว่าตอนที่ยังไม่ได้ครอบครอง ของสิ่งนั้นมีค่ามากแค่ไหน”

“มึงกำลังจะพูดอะไร?”

“เปล่า ฉันแค่พูดว่าตอนที่นายครอบครองควีน ทำไมนายถึงไม่เห็นความสำคัญของเธอ แต่ตอนที่นายไม่ได้ครอบครองเธอแล้ว กลับเห็นว่าเธอมีค่า... นายกำลังเห็นควีนเป็นตัวอะไรกันแน่?”

“เป็นเมียกูไง” บอสที่ได้ฟังก็ส่ายหน้าไปมา กับคำพูดของฟาโรห์ที่ช่างคิดได้น้อยจริงๆ ใบหน้าหล่อกัดฟันแน่นทันทีกับท่าทีของบอสที่กวนส้น... ของเขาเหลือเกิน

“แต่ตอนนี้ไม่ใช่?”

!!!

“ตอนนี้ควีนเป็นโสดอยู่ และฉันก็กำลังจะขอโอกาสกับควีน... ซึ่งแน่นอนว่า ฉันไม่ปล่อยควีนแน่” ฟาโรห์กำหมัดแน่นทันทีกับสิ่งที่บอสพูด ใครหน้าไหนก็มาแย่งควีนไปจากเขาไม่ได้เด็ดขาด!! แม้แต่ไอ้ตัวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาก็ตาม

“ได้ แล้วมึงคอยดูว่ากูหรือมึง ใครกันที่ได้หัวใจของควีน”

“หึ ไม่ใช่คำท้าใช่ไหม?”

“ใช่ กูเอาจริง... ควีนเป็นของกู เพราะงั้นกูจะไม่ปล่อยควีนไปให้มึงแน่!!

“ฉันก็ไม่ปล่อยควีน ไปให้คนโลเลอย่างนายเหมือนกัน เพราะว่านายโลเล ถึงได้พลาดสิ่งที่สำคัญที่สุดอย่างควีนไป... ฉันจะบอกให้นะ ควีนจะให้โอกาสฉัน แต่กลับนายอย่าหวัง”

“ไอ้บอส!!

“นายทำอะไร ฟา...” ฟาโรห์ชะงักทันทีที่โน้มตัวไปคว้าคอเสื้อของบอสไว้ ใบหน้าหล่อหันไปมองควีนที่มองเขาด้วยสีหน้าเย็นชาจนเขาถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด

“ถ้าจะมาทำร้ายบอส นายกลับไปเถอะ”

“ควีน...”

“ตั้งโต๊ะเสร็จแล้วหนุ่มๆ มาทานข้าวดีกว่า” เสียงของลิลลี่ดังก้องขึ้นมา ทำให้บอสลุกขึ้นเดินไปในครัว ส่วนควีนก็จ้องหน้าฟาโรห์อยู่แบบนั้นและหมุนตัวเดินไปแต่ทว่า...

หมับ!!

“ปล่อย...”

“เดี๋ยวสิ ฉันเอาดอกไม้มาให้” ฟาโรห์ยิ้มและยื่นช่อดอกไม้ไปให้ควีน สายตากลมโตมองดอกไม้ที่ยื่นมาและเงยหน้าสบตากับฟาโรห์อย่างนิ่งๆ

“ขอบคุณนะ แต่ทีหลังไม่ต้อง”

!!!

“ฉันไม่ต้องการของๆ นาย และก็ไม่รู้ว่านายมาทำไม ทั้งที่เรายุติทุกอย่างกันแล้ว...”

“ฉันมีเรื่องอยากจะบอกเธอ มันสำคัญมาก”

“แต่ฉันไม่อยากฟังคำพูดอะไรของนายอีกแล้วล่ะฟา พอเหอะ ฉันเสียใจมามากพอแล้วนะ ปล่อยฉันไป”

“จะปล่อยได้ไง ในเมื่อฉัน...”

“ควีน มาเถอะ กับข้าวเย็นหมดแล้ว” เสียงของบอสดังขึ้นขัดจังหวะของฟาโรห์ ทำให้เขาจำต้องปล่อยมือบางที่เดินยิ้มไปหาบอส ทั้งสี่คนต่างทานข้าวกันอย่างสนุก เว้นก็แต่ฟาโรห์ที่นั่งหน้าตึงอยู่แบบนั้น มองควีนและบอสที่พูดคุยกันอย่างสนุก จนกระทั่งถึงเวลากลับ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมารับไปทานข้าวนะ เชิญคุณน้าด้วยนะครับ”

“ได้จ๊ะ...” ควีนยิ้มให้บอสที่เดินออกจากห้องไป แต่กลับมองฟาโรห์ที่นั่งอยู่ที่โซฟาไม่ขยับไปไหน จนลิลลี่พอจะรู้ว่าฟาโรห์อาจจะกำลังง้อลูกสาวของตัวเองอยู่ ก็เลยเลือกที่จะหลบฉากเข้าห้องไป ปล่อยให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน

“นายควรกลับไปได้แล้ว”

“แต่...”

“กลับไป และไม่ต้องมาอีก”

“ทำไมจะมาไม่ได้ ทีไอ้หน้าหอยบอสยังมาได้เลย!!” ฟาโรห์เถียงควีนที่กอดอกมองเขา ภายในใจของเธอตอนนี้หวั่นไหวเหลือเกินที่เห็นเขา หลังจากวันนั้นที่ได้ฟังทุกอย่างชัดเจนแล้ว เธอพยายามตัดใจจากเขา แต่ทว่าก็ทำไม่เคยได้ เธอไม่อยากเสียใจและไม่อยากรับรู้กับสิ่งที่เขาจะบอกเธอแล้วด้วย

“ฉันกับบอสเราเป็นเพื่อนกัน เพราะงั้นเขามีสิทธิ์มา”

“แล้วฉันล่ะ เป็นอะไร?”

“นายก็น่าจะรู้ ว่าเราสองคนเป็นอะไรกันนะฟา... ทุกอย่างมันจบแล้ว นายกลับไปเถอะ” ควีนถอนหายใจออกมาทันทีกับท่าทางของเขา เธออยากตัดใจจากคนที่ไม่เคยรู้จักกับความรักอย่างเขาแล้วจริงๆ ให้มันจบไปนั่นแหละดีแล้ว

“เธอให้โอกาสไอ้บอส แล้วฉันล่ะควีน ทำไมฉันถึงไม่ได้โอกาสบ้าง!!” ร่างหนาเดินตรงมาหาควีน จับไหล่บางทั้งสองข้างเขย่าทันทีอย่างรุนแรง จนเธอผลักอกแกร่งออกไปทันที

“ก็เพราะว่าโอกาสของนายมันหมดไปตั้งแต่นายโลเลแล้วไงฟา”

!!!

“ฉันไมได้รู้สึกอะไรกับนาย นายไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉัน เพราะงั้น... เรายังต้องการโอกาสอะไรอีกเหรอ?” ฟาโรห์สะอึกไปทันทีมองร่างบางที่หมุนตัวเดินหนีเขาไปที่ครัว หยิบน้ำขึ้นดื่มทันทีอย่างเสียใจ แต่กลับรู้สึกถึงมือหนาที่กำลังกอดเอวเธออยู่ พร้อมกับใบหน้าหล่อที่ซบลงกับไหล่ของเธอ

“แล้วถ้าฉันต้องการโอกาสจากเธอล่ะควีน”

“ไม่มีทาง...”

“ฉันอยากได้โอกาส แต่ถึงเธอจะไม่ให้ ฉันก็จะทำให้เธอชอบฉันให้ได้... เพราะว่าตอนนี้ ฉันรักเธอไปแล้ว”

!!!

“ฉันไม่เคยใช้คำว่ารักกับใคร นอกจากพ่อกับแม่ แต่ตอนนี้... ฉันใช้มันกับเธอนะควีน ฉันรักเธอ” ใบหน้าสวยอึ้งอยู่แบบนั้น ก่อนจะถูกหมุนตัวให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา ฟาโรห์ยิ้มออกมาใช้นิ้วมือเกี่ยไปตามแก้มนวล พร้อมกับโน้มใบหน้าลงเพื่อจูบควีนที่กำลังนิ่งค้างอยู่ จนสัมผัสถึงริมฝีปากร้อนที่แตะลงมาแล้ว

“ควีน ฟากลับปะ... อะ เออ...”

“มะ แม่!! ถอยไปนะ” ควีนสะดุ้งทันที ก่อนจะผลักอกแกร่งออกไป หันไปมองฟาโรห์ที่ยืนยิ้มอยู่แบบนั้น จนลิลลี่ มองด้วยความดีใจนิดๆ

“คะ ควีนไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน แม่ส่งเขาด้วยนะ” ฟาโรห์มองควีนที่เดินตรงเข้าห้องไปทันที จนเขายิ้มไม่หุบ ก่อนจะมาสบตากับแม่ของควีนที่ยืนยิ้มอยู่

“แม่มีเรื่องจะคุยกับเราหน่อย”

“ครับ” ลิลลี่เดินนำฟาโรห์ไปนั่งที่โซฟา ก่อนจะหันไปมองใบหน้าหล่อที่ดูเหมือนจะประหม่ามากๆ เมื่อนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ ฟาโรห์ถอนหายใจออกมาทันที

“ผมขอโทษที่ทำให้ควีนเสียใจนะครับ แต่ตอนนี้ผมรู้ตัวเองแล้วว่าผมรักเธอ”

“รักเหรอ? ฟาแน่ใจเหรอว่ารักควีน”

“ผมแน่ใจครับ คนอย่างผมไม่เคยพูดคำว่ารักกับใครนอกจากพ่อกับแม่... ควีนคือคนที่สามที่ผมพูดออกไปครับ” ฟาโรห์บอกลิลลี่ด้วยความจริงใจ  จนลิลลี่พยักหน้ารับ ถึงแม้เธอไม่จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับทั้งสองคน แต่ทว่า ลูกสาวของเธอก็รักผู้ชายคนนี้มาก แต่ตอนนี้ควีนกลับเลือกที่จะไม่มีเขาเหลือไว้ในใจแล้วนี่สิ

“ควีนเป็นคนใจแข็งมากนะฟา ลูกจะ...”

“ถึงยังไงผมก็ต้องง้อควีนให้ได้ครับ คุณแม่ไม่ต้องกังวลครับ สำหรับผมแล้วควีนคือทุกอย่างแล้วจริงๆ”

“ควีนไม่เคยมีความรักจากพ่อกับแม่ เพราะงั้นฟาอย่าทำให้ควีนเสียใจอีกนะ ถือว่าแม่ขอแล้วกัน... ส่วนลูกจะง้อยังไง ก็แล้วแต่เลย แม่ขอตัว” ลิลลี่ลุกขึ้นตบไหล่หนาของฟาโรห์เพื่อให้กำลังใจ ถึงยังไงเขาก็ชอบฟาโรห์มากกว่าบอส เพราะอย่างน้อยผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนี้ก็ช่วยเหลือควีนมาแล้วหลายหน ที่สำคัญช่วยให้เธอรอดพ้นจากไวท์ด้วย ไม่งั้นเธอกับ ควีนอาจจะต้องตกอยู่เป็นเบื้องล่างของเขาตลอดไป ลิลลี่เข้ามาในห้องก่อนจะนอนลงมองควีนที่ออกจากห้องน้ำด้วยชุดนอนสายเดี่ยวบางเบาสีขาว

“เขากลับไปแล้วใช่ไหมแม่?”

“ยัง”

“อะ อ้าว ทำไมแม่ไม่ไล่เขาไปล่ะ”

“ฟาเขามาหาควีน ไม่ได้มาหาแม่สักหน่อย... แม่ง่วงแล้ว นอนก่อนแล้วกัน”

“แม่!!” ควีนมองลิลลี่ที่ไม่ฟังอะไรแต่กลับหยิบหูฟังเสียบกับมือถือและเปิดเพลงฟังทันที ใบหน้าสวยถึงกับหงุดหงิดทันที อันที่จริงเธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับคำว่ารักของเขา เพราะบางทีเขาอาจจะไม่ได้อยากจะพูดมันออกมาก็ได้ แต่เพราะรู้สึกผิดหรือสงสารเธอก็เท่านั้น ร่างบางเดินออกมามองฟาโรห์ที่นั่งอยู่ที่โซฟา

“นายกลับไปได้แล้ว ดึกแล้วนะ”

            “ไม่อยากกลับ นอนกับเมียได้เปล่า?”

“ใครเมียนาย พูดให้มันดีๆ ด้วย เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ!!

“ทำไมชอบพูดแบบนี้ตลอด รู้เปล่าว่าฉันเจ็บนะที่เธอพูดว่าเราไม่ได้เกี่ยวข้องอ่ะ...”

“แล้วนายคิดว่าฉันไม่เจ็บหรือไง?” ฟาโรห์มองควีนที่หลับตาลงทันที ร่างหนาลุกขึ้นมายืนตรงหน้าเธอ พร้อมกับยื่นมือเพื่อไปเช็ดหยดน้ำที่อยู่ที่แก้มให้ แต่ควีนก็เบือนหน้าหนีทันที

“เธอไม่ได้ชอบฉัน อย่างที่พูดที่โรงพยาบาล วันนั้นใช่ไหม?”

“ใช่...”

“เหรอ? น่าแปลกนะที่คนอย่างฉัน จะไม่มีหญิงที่ไหนชอบ... กลับกัน ฉันดันหลงรักผู้หญิงอย่างเธอได้” ควีน มองฟาโรห์ที่ทำหน้าเศร้าๆ ก่อนจะยิ้มให้เธอ และเดินไปที่ประตูห้อง

“อึก!!

“...” ใบหน้าสวยหันไปมองฟาโรห์ที่เอามือกุมหัวตัวเองไว้แน่น พร้อมกับมือหนาที่เลือดจากหัวไหลออกมา

“ชิ มาออก อะไรตอนนี้วะ!!” ใบหน้าสวยพยายามฝืนความรู้สึกตัวเอง อย่าเข้าไปหาเขานะ!! อย่าเดินไปหาเขานะ เขาก็แค่คนที่ทำร้ายเธอมาแสนสาหัสเพราะคำพูดนะ อย่าใจอ่อน อย่าใจอ่อน

“โอ๊ย!!

“ฟะ ฟา... เป็นอะไร?” ร่างหนาทรุดตัวลงนั่งทันที พร้อมกับกุมหัวตัวเองที่ตอนนี้เลือดไหวทะลักจนเลอะเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาจนหมดแล้ว ใบหน้าหล่อมองควีนที่พยุงเขาให้ไปนั่งที่โซฟา พร้อมกับแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออก และเอาเสื้อซับที่แผลของเขาเอาไว้

“โอ๊ย เจ็บจัง”

“ไปหาหมอไหม? นายเลือดออกเยอะมากเลย ฉันไปตามแม่...”

หมับ!!

“จะกวนแม่เธอทำไม เธอทำแผลให้ฉันได้ไหม?”

“เออ”

“ว่าไง? เลือดฉันจะหมดตัวแล้วนะ”

“กะ ก็ได้” ฟาโรห์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะมองควีนที่เดินตรงไปในห้องนอนของตัวเอง ตัวเขาก็แสร้งทำเป็นนั่งลงกับพื้น และนอนลงอย่างหมดแรง หรี่ตามองร่างบางที่ออกมาจากห้อง ก็ออกเสียงร้องครวญครางทันที

“โอ๊ย!! เจ็บชะมัด จะตายไหมเนี้ย”

“มาแล้วๆ ใจเย็นนะ” ควีนทำหน้าตาตื่นกลัวเพราะกลัวเหลือเกินว่าเขาจะเป็นอะไรไป มือบางทำแผลให้เขาทันทีอย่างเบามือ สายตาคมของฟาโรห์มองใบหน้าสวยที่ทำหน้าไม่ดี ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนกอดเอวบางไว้จนควีนตกใจ

“ปล่อยนะฟา...”

“ก็ฉันเจ็บแผลนี่น่า”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับการกอดเอวฉันด้วย?”

“อยากอ้อนเมียนี่น่า... อยากให้เมียปลอบ” ฟาโรห์เงยหน้าสบตากับควีนอย่างน่ารัก ใบหน้าหล่อที่ทำปากจู๋ ทำให้เธอถึงกับไปไม่เป็นเลย เหมือนเด็กชะมัด เมื่อทำแผลเสร็จควีนก็ลุกขึ้นเอาอุปกรณ์ทำแผลไปวางไว้ที่ครัวก่อนจะออกมาพร้อมกับน้ำหนึ่งแก้วและยาแก้ปวด

“กินซะ จะได้กลับบ้านนายได้”

“ไม่กลับได้ไหม? ขับรถไปตอนนี้มีหวัง ตายแน่ ปวดแผลมากเลย อูย... มือมันหนักชะมัดเลยนะไอ้ไวท์เนี้ย” ควีน มองฟาโรห์ที่นอนลงกับโซฟา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องไปทันที จนฟาโรห์ที่หลับตาอยู่หรี่ตาขึ้นมองก็ถอนหายใจออกมาทันที เฮ้อ ใจแข็งชะมัด อ้อนขนาดนี้แล้วนะ ถ้าเป็นหญิงอื่นเนี้ยระทวยไปแล้วนะ ฟาโรห์พลิกตัวนอนคว่ำอยู่แบบนั้น

พรึ่บ!!

“เอ๋?”

“นอนที่โซฟาไปแล้วกัน เพราะว่าห้องไม่ว่าง”

“...” ฟาโรห์มองผ้าห่มที่ควีนโยนมาให้ ก็ยิ้มออกมาทันทีแต่ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือควีนไว้และกระชากร่างบางลงมานอนบนโซฟาด้วยกัน จนควีนตกใจ

“ปล่อยนะฟา!!

“ไม่ปล่อย อยากนอนกอดเมียนี่น่า ใจร้ายชะมัด ผัวเจ็บขนาดนี้ยังใจดำไม่ปลอบกันอีก -3-“ ใบหน้าหล่อจ้องมองใบหน้าสวยที่ทำหน้าโมโหเขาอยู่ ก่อนจะใช้ขายาวๆ ของตัวเองเกี่ยวร่างบางให้แนบชิดกับร่างของเขา มือหนาก็กระชับร่างนุ่มนิ่มของควีนไว้แน่น จนใบหน้าของทั้งสองคนใกล้ชิดกันจนรับรู้ถึงลมหายใจร้อนๆ ควีนจ้องตาฟาโรห์ที่มองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะจูบจมูกของเธอทันทีอย่างแผ่วเบา

“ไม่ว่าเธอจะให้โอกาสผู้ชายอีกกี่คน ฉันก็จะไม่มีวันปล่อยเธอไปหรอกนะควีน...”

“ปล่อยไม่ปล่อย ยังไงนายก็ต้องปล่อยอยู่ดี ถึงยังไงเรื่องของเราก็ไม่มีวันเป็นไปได้หรอกฟา”

“ทำไมล่ะ? ฉันบอกรักเธอแล้วนะควีน ฉันรักเธอนะ”

“ไม่ใช่เพราะว่าสงสารฉันเหรอ?”

“ควีน...”

“นายไม่รู้หรอกฟา ว่าบางคำพูดของนายที่พูดออกมา มันอาจเล็กน้อยสำหรับนาย แต่มันทิ่มแทงใจคนฟังอย่างฉันมากแค่ไหน” น้ำตาใสๆ ไหลออกมาทันที จนฟาโรห์ตกใจ ถอนหายใจออกมากับสิ่งที่ตัวเองเคยทำกับควีนไว้มากมาย

“มันเจ็บปวดมากใช่ไหมควีน? ฉันทำให้เธอเจ็บปวดมากเลยใช่ไหม?”

“ฮึก...”

“คำขอโทษของฉันคงน้อยไปกับสิ่งที่ฉันทำกับเธอ แต่ฉันอยากให้เธอรู้ไว้นะควีน... ความสงสารของฉัน มันแปรเปลี่ยนเป็นความรักไปแล้ว ขอให้เธอจำไว้”

“...”

“และฉันก็ไม่ได้มาเล่นๆ เพราะฉันเอาจริง ฉันต้องการเธอ ฉันหยุดทุกอย่างก็เพื่อเธอ ฟาโรห์ที่คลั่งเซ็กส์ตอนนี้มันหายไปแล้ว เหลือก็แต่ฟาโรห์ที่คลั่งเมีย... เมียที่แสนจะน่ารักคนนี้ไงครับ” ริมฝีปากร้อนยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะประกบจูบควีนทันทีจนเธอตกใจ มือบางยันอกแกร่งออกไปทันที จนฟาโรห์ตกใจ มองใบหน้าสวยที่เบือนหน้าหนีเขา

“ฉันขอโทษนะฟา แต่เวลาของนาย มันหมดแล้วจริงๆ”

“หมายความยังไง?” ใบหน้าหล่อที่ได้ฟังถึงกับน้ำตาคลอทันทีอย่างไม่มีเหตุผล ถึงแม้ว่าควีนจะยังไม่ได้พูดมันออกมาก็ตาม แต่ตอนนี้เขาจุกลำคอ จุกหัวใจไปหมดแล้วนะ มองใบหน้าสวยที่น้ำตาไหลออกมาไม่ต่างกัน เธอเองเจ็บมามากเกินพอแล้วจริงๆ

“นายไม่ต้องพยายามอะไรอีกแล้ว เพราะถึงยังไงเราสองคนก็ไม่มีทางมาบรรจบกัน”

“ฮึก ไม่ยอม!! ฉันไม่ยอมหรอก” ควีนมองร่างหนาที่ซบหน้าลงกับซอกคอของเธอ เหมือนเธอจะได้ยินเสียงสะอื้นและหยดน้ำตาของเขาที่ไหลลงที่ไหล่ เขาร้องไห้เหรอ? ไหล่หนาสั่นเทาจนเธอตกใจ

“ฮือ ใครจะปล่อยเธอไปกัน พูดแบบนี้ คิดจะให้ฉันตัดใจเหรอ ฝันไปเถอะ!!

“ฟา...” ฟาโรห์ผงกใบหน้าขึ้นมามองควีน พร้อมกับเช็ดน้ำตาของตัวเองทันที มันย้อนกลับมาแล้วจริงๆ คำพูดที่เจ็บแสบที่เขาเคยทำกับควีนไว้ มันย้อนมาหาเขาแล้วจริงๆ ควีนจ้องมองใบหน้าหล่อที่น้ำตาอาบแก้ม

 

“เธอเป็นเมียฉัน... ฮึก ไอ้หน้าหอยตัวไหนก็ห้ามมายุ่งกับเมียฉัน เธอจำไว้ด้วย เธอคือเมียฉัน ควีน!!

 

มาๆ เฮียฝาอ้อนเมียเหมือนเด็กนะคะ ฟินๆ กันไปยาวๆ เลย

เรียกร้องกันมา เพราะถึงยังไง ความน่ารักของเฮียฝาก็ยังคงอยู่นะคะ ^^

เม้นท์ ถูกใจกันเข้ามาด้วยนะคะ

** พรุ่งนี้ติดตามตอนแรกของ NO HEART คนไร้หัวใจ ได้แล้วนะคะ

ฝากไปกด เม้นท์ ให้เฮียไวท์ด้วยน่าาา เจอกัน

ชื่อ
ความคิดเห็น