ภรปภัช / พุดพิชชา / ลี่เซียน
email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 18 บรรยากาศเป็นใจ....

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 บรรยากาศเป็นใจ....

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2560 15:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 บรรยากาศเป็นใจ....
แบบอักษร

ด้านไรอันกับพีรชยา  พวกเขาขับรถมาถึงไบรตันนานแล้ว  แต่ก็ไม่เห็นมีวี่แววของไมเคิลกับพัชรประภาเลย  เขากดโทรศัพท์หาไมเคิลแต่ก็ไม่มีคนรับสาย  พวกเขาตระเวนขับรถไปทั่วทั้งหาด  จนเวลาพลบค่ำแล้ว

"  เฮ้อ  พี่ว่า  ตอนนี้พี่ไมเคิลน่าจะเจอน้องพัชรแล้วนะ  เราอย่าเป็นกังวลอีกเลย  นี่ก็เย็นแล้ว  ไปหาอะไรกินก่อนเถอะ  "  ไรอันตัดสินใจไม่ไปตามหาสองคนนั้นแล้ว  เขาหันมาสนใจสาวสวยคนนี้แทน

"  นั่นสิคะ  พีก็เริ่มหิวแล้วสิ  "  เธอตอบ  ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น  ไมเคิลก็คงจะโทรมาบอกแล้วล่ะ

"  งั้นเราไปกินร้านนั้นกันมั้ย  บรรยากาศดีนะ  "  เขาชี้ให้เธอดูร้านข้างหน้า

"  ดีเหมือนกันค่ะ  "  เธอมองตาม  รู้สึกว่าบรรยากาศของร้านน่านั่งดีทีเดียว

จากนั้นทั้งสองคนจึงลงรถแล้วเดินไปที่ร้านอาหารริมทะเลนั่นเอง

"  บรรยากาศดีจริงๆด้วยนะคะ  "  เธอหันไปมองรอบๆ  ดวงตาเป็นประกาย  ไรอันนั่งจ้องใบหน้างามนั้น

"  นั่นสินะครับ  สวยจริงๆ  " เขายิ้ม

"  แล้วนี่เราจะไปตามหาสองคนนั้นอีกมั้ยคะ  หรือว่าจะกลับเลย  "  พีรชยาหันมาถามเขา

"  พี่ว่าเรากลับกันเลยดีกว่าครับ  หามาตั้งแต่เช้าแล้ว  สองคนนั้นอาจจะกลับบ้านไปแล้วก็ได้  "  ไรอันตอบ

"  นั่นสินะคะ  แต่ก่อนกลับ  พีขอไปเดินที่ชายหาดก่อนได้มั้ยคะ  ไม่ได้ไปทะเลนานแล้ว  "  พีรชยายิ้มเขินๆ

"  ได้สิครับ  แล้วแต่น้องพีเลย  พี่ไม่ได้รีบไปไหนอยู่แล้ว  "  ไรอันตอบ  เขาเองก็อยากมีเวลาได้อยู่กับเธอแบบนี้มานานแล้ว

หลังจากทานอาหารเสร็จ  ทั้งคู่จึงเดินลงไปเดินเล่นที่ชายหาดด้วยกัน

"  ลมเย็นดีจังเลยค่ะ  น้ำทะเลก็ใสดีด้วย  "  เธอเดินลงไปเหยียบน้ำทะเลเล่นอย่างสนุกสนาน  ตอนนี้เริ่มมืดแล้ว  ผู้คนแถวนี้จึงไม่ค่อยมีให้เห็นนัก

"  ระวังจะโดนเศษเปลือกหอยบาดเอานะครับ  "  ไรอันเป็นห่วง

"  ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  โอ๊ยยยย  "  พีรชยาร้องออกมาเสียงดัง  ไรอันรีบเข้าไปดู

"  เห็นมั้ยพูดยังไม่ทันขาดคำเลย  เจ็บมากมั้ยฮึ  "  เขาอุ้มเธอขึ้นมา  เพราะเลือดออกที่เท้าของเธอเนื่องจากโดนเศษเปลือกหอยบาด

"  อุ้ย  ไม่เป็นไรค่ะ  พีเดินเองได้  "  เธอตกใจ  เมื่อเขาอุ้มเธอขึ้นมา

"  จะเดินได้ยังไง  เลือดออกขนาดนี้  เดี๋ยวไปทำแผลที่รถก่อนนะ  พี่มีกล่องปฐมพยาบาลอยู่  "  เขาพูดพร้อมกับพาเธอเข้าไปที่รถทันที

หลังจากทำแผลที่เรียบร้อยแล้ว  เขาก็ขับรถกลับ  เพราะดูท่าทางเธอคงจะปวดแผลมาก

จนเมื่อมาถึงบ้าน  เขาก็อุ้มเธอลงจากรถอีกครั้ง  พาเธอไปที่ห้องนั่นเอง

"  ขอบคุณมากนะคะ  พีไม่เป็นไรแล้วค่ะ  "  เธอยิ้มให้เขา  เมื่อเขาวางเธอลงบนเตียง

"  เดี๋ยวพี่จะไปหายาแก้อักเสบมาให้กินนะ  "  เขาเดินออกจากห้องไปสักพักก็กลับเข้ามา

"  อะ  กินยาซะสิ  จะได้นอนพัก  "  เขายื่นยาส่งให้เธอ  พีรชยารับไปทานอย่างว่าง่าย

"  เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ  แล้วพี่จะแวะมาดูใหม่  "  เขาพูดพร้อมกับลุกออกไป

"  เอ่อ  ไม่ต้อง...ก็ได้ค่ะ  "  พีรชยาจะห้ามเขา  แต่เขาไปแล้ว  เธอก้มลงมองแผลที่เขาทำให้  รู้สึกอบอุ่นใจเหลือเกิน

พีรชชยา  ค่อยดันตัวเองขึ้น  เพื่อไปอาบน้ำ  เธอใช้ปลายเท้าแตะพื้นเดินไป  หลังออกมาจากห้องน้ำแล้ว  ก็พบว่าไรอันนั่งรออยู่ตรงโซฟาในห้องนั่นเอง

"  อุ๊ย  พี่ไรอัน  มารอนานแล้วหรอคะ  "  เธอถาม  เมื่อเห็นเขาทำหน้ามุ่ย

"  ทำไมลุกไปอาบน้ำแบบนั้นล่ะ  ถ้าแผลโดนน้ำจะทำยังไง  "  ไรอันลุกขึ้น  เขาเดินไปอุ้มเธออีกครั้ง

"  แต่พีเดินเองได้นะคะ  ไม่เป็นไรจริงๆ  "  เธอตอบมองเขาตาแป๋ว  เมื่อเขาวางเธอลงบนเตียง

"  อย่าดื้อสิ  ไม่น่ารักเลยรู้มั้ย  "  ไรอันหงุดหงิด  เมื่อเธอชอบขัดคำสั่งเขา

"  ไม่น่ารักก็ไม่ต้องรักสิ  "  พีรชยาน้อยใจ

"  ก็มันรักไปแล้วนี่  จะให้ทำไงล่ะ  "  ไรอันเผลอพูดออกมาจนพีรชยาหันไปมอง

"  เมื่อกี๊  พี่พูดว่าไงนะคะ  "  เธอถามพร้อมกับยิ้มหวาน

"  ก็บอกว่า...มันรักไปแล้วจะให้ทำไงล่ะ  "  ไรอันเองก็เขินไม่แพ้กัน

"  พูดอีทีสิคะ  พีได้ยินไม่ชัดเลย  "  เธอลุกขึ้นนั่ง  ทำแววตาออดอ้อนเขา  แกล้งทำเป็นว่าไม่ได้ยิน

"  ก็บอกว่ารักไง..เดี๋ยวนะ  พีแกล้งพี่หรอเนี่ย  เดี๋ยวนี้กะล่อนใหญ่แล้วนะ  นี่แน่ะ  "  ไรอันนั่งลง  ใช้มือทั้งสองข้างจี้เอวเธอไว้  พีรชยาพยายามดิ้นหนี  ไรอันตามไม่เลิกจนสุดท้ายก็ล้มลงบนเตียงด้วยกัน  ไรอันนอนทับร่างบางนั้นไว้  ใบหน้าของทั้งสองห่างกันไม่กี่คืบเท่านั้น

"  เอ่อ  มองอะไรคะ  "  พีรชยาถามเมื่อเห็นเขาเอาแต่จ้องหน้าเธอ

"  มองคนสวย  "  ไรอันตอบ  แววตาเจ้าเล่ห์

"  มองพอรึยังล่ะคะ  "  เธอถามเขาอีกครั้ง

"  มองพอละ  แต่อยากทำอย่างอื่นมากกว่า  "  ไรอันไม่พูดเปล่า  เขาประกบริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากบางทันที  พีรชยายกสองมือมาดันตัวเขาไว้  แต่เมื่อเขาเริ่มใช้ปลายลิ้นสอดเข้ามาในปากอิ่มนั้น  เธอก็ค่อยๆคลายมือไปโอบต้นคอเขาแทนอย่างลืมตัว

ไรอันลูบไล้ฝ่ามือหนาไปตามหน้าท้องแบนราบของเธออย่างห้ามใจไม่ได้  พีรชยารู้สึกล่องลอยราวกับอยู่ในความฝัน  จากการขัดขืนในตอนแรก  เธอกลับตอบรับทุกสัมผัสจากเขาเป็นอย่างดี  แม้จะยังไม่ประสีประสามากนัก.......................................

ฮั่นแน่  พี่ไรอันของเราก็ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย  อิอิhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/18.gif

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}