Piggy_Aui น้องอุยตัวอ้วน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุน...ไรท์เตอร์จะพยายามอัพบ่อยๆ เพื่อรีดเดอร์ผู้น่าฮัก <3

ชื่อตอน : Ch 5 : ฝัน (100%)

คำค้น : พิษรักอสูร, เรียว, เสวี่ยนอู๋, เก็นบุ, ฝัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 60

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2559 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ch 5 : ฝัน (100%)
แบบอักษร

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/129841/2100798410-member.jpg

Ch 5 : ไม่เคยลืม

 

ค่ำคืนได้ย่างกรายเข้ามา แต่หยาดฝนนับล้านก็ยังคงเทลงมาอย่างต่อเนื่อง

 

 

 

ครื่นนน

 

 

ทันทีที่กลับมาถึงบ้านพัก เสวียนอู๋ก็โทรหาคุณหมอที่รู้จัก

ให้มาช่วยรักษาและตรวจดูอาการของคนร่างบางอย่างละเอียดถี่ถ้วน

 

 

 

ซ่าาาาา

 

 

 

เรียวตะนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่ม โดยมีผ้าห่มผืนหน้าสีขาว

ห่มเรือนร่างอันแสนบอบบางและบอบช้ำ ตั้งแต่หน้าอกจนถึงปลายเท้า

 

 

 

ซ่าาาาา

 

 

 

ส่วนอีกคนที่อยู่ในห้อง กำลังยืนแช่อยู่ใต้ฝักบัวอาบน้ำ พร้อมกับนึกถึงคำพูดของมาซูโยะ

 

 

 

เด็กนั่นน่ะ...

 

 

 

หมับ

 

 

 

มือหนากำหมัดแน่น ดวงตาคมจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเอง ที่ปรากฎอยู่บนผนังสีน้ำเงินเข้ม

อย่างใจจดใจจ่อ

 

 

 

กำลังท้องอยู่...

 

 

 

ซ่าาาา

 

 

 

ใบหน้าคมเชิดขึ้น พร้อมกับปล่อยให้น้ำเย็นๆ ไหลผ่านร่างไปอย่างช้าๆ

 

 

 

ผมทำแผลและฉีดยาให้เรียบร้อยแล้วครับ ให้นอนพักผ่อนซักสองสามวัน...

 

เหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายกลับเข้ามาในหัว หลังจากที่ทำแผลและฉีดยาให้

คุณหมอก็บอกรายละเอียดให้อย่างถี่ถ้วน

 

 

 

อาการก็น่าจะดีขึ้น

 

ฟังดูแล้ว เหมือนไม่มีอะไรต้องห่วง บาดแผล รอยช้ำ และรอยจ้ำที่อยู่บนใบหน้ากับร่างกาย

ถึงจะใช้เวลาไปเสียหน่อย แต่มันก็ยังสามารถรักษาให้หายได้

 

 

 

แล้ว เด็ก...

 

 

 

เสียใจด้วยครับ...

 

 

 

“…”

 

เสวียนอู๋กัดฟันโกรธ มือหนาออกแรงกำหมัดแน่นขึ้น ดวงตาคมจ้องมองผนังเงาวับ

อย่างเกรี้ยวกราด ก่อนที่จะ...

 

 

 

คนไข้...

 

 

 

ตุบ!!!!

 

 

 

แท้งแล้วครับ

 

 

 

พรึบ พรึบ

 

 

 

ผ้าม่านสีขาวพลิ้วไหวไปตามแรงลม เสียงท้องฟ้าคำรามเริ่มหายไป

พร้อมกับหยาดฝนที่เริ่มจะซาลง

 

 

 

อึก...อื้มมม

 

ดวงตาสีเขียวสดใสเบิกกว้างออกช้าๆ

 

 

 

อึก

 

ทั่วทั้งใบหน้ามีรอยแดง รอยจ้ำ และรอยช้ำปรากฎให้เห็นอย่างเด่นชัด

 

 

 

ครืดดด

 

 

 

มือหนาเปิดฉากกั้นห้องน้ำ ก่อนที่จะเดินออกมาเช็ดตัวเช็ดหัวที่เปียกชุ่ม

สาเหตุที่เรียวตะแท้งลูกนั้น ไม่ได้เกิดจากการถูกทำร้ายในวันนี้แต่เพียงอย่างเดียว

 

 

 

ร่างกายของคนไข้อ่อนแอ ปริมาณฮอร์โมนเอสโตรเจน

ก็มีน้อยเกินกว่าที่จะนำไปเลี้ยงตัวอ่อนได้

 

 

 

“…”

 

 

 

ต่อให้อายุครรถ์ครบเก้าเดือน...โอกาสที่เด็กจะรอด

 

 

 

อะ...โอ้ยย

 

ร่างเล็ก ดันเรือนกายอันแสนบอบช้ำขึ้นมาอยู่ในท่านั่ง แผ่นหลังบางเอนพิงหัวเตียง มือบางวางทาบไว้ที่หน้าท้องของตัวเอง ก่อนที่จะออกแรงกำแน่น เพื่อคลายความเจ็บปวด และบอบช้ำบนเรือนกาย

 

ก็มีไม่ถึงครึ่งครับ

 

 

 อึก...จะ

คนร่างบางข่มตาแน่น มือบางก็ออกแรงบีบที่หน้าท้องของตัวเอง ไม่รู้ทำไม ความเจ็บปวดที่อยู่ภายใน ถึงได้กัดกินเค้า...

 

กึก

 

เจ็บ...

ได้มากมายถึงขนาดนี้

 

ตึก

 

ทำบ้าอะไร?...

บานประตูห้องน้ำถูกเปิดออก คนร่างสูงที่สวมใส่ชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มเดินออกมาด้วยใบหน้า...

 

อึก...

 

ทำไมถึงไม่นอนพัก

และน้ำเสียงที่เรียบเฉย

 

ผม...อึก...

ดวงตาคู่สวยจ้องมองคนไร้หัวใจด้วยแววตาที่สั่นเทา

 

เจ็บ...

มือบางยังคงเกาะกุมหน้าท้องของตัวเองไว้แน่น เพื่อหวังให้ความเจ็บปวดที่กัดกิน

ทุเลาลงไปบ้าง

 

เกิด...อะไร...ขึ้น...

เรียวตะเอ่ยปากถามคนที่อยู่ตรงหน้า ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและแหบพร่า ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน

ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดแค่เพียงอย่างเดียว แต่ยังเป็นเพราะพิษไข้ ที่เกิดจากการที่เค้า

 

กับผม?”

ไปยืนตากลม

 

ซ่าาาาา

 

และตากฝนอยู่เป็นเวลานาน

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/129841/1053029546-member.jpg

 

เพล้ง!!!!!!!

 

ออกไป!!!!!!!!”

ถ้วยชามที่ใส่อาหารค่ำร้อนๆ ถูกขว้างปากระจัดกระจายไปทั่วห้อง

 

คุณท่านค่ะ...ใจเย็นก่อนค่ะ

พวกแม่บ้านและสาวใช้ ต่างก็พยายามช่วยกันห้ามปราม แต่ก็ไม่เป้นผล...

 

กูบอกให้ออกไป!!!”

ดวงตาคม จับจ้องมองไปยังสาวใช้และทุกๆคนที่อยู่ในห้องด้วยแววตาที่เกรี้ยวกราด

 

หมับ

 

ปืนกระบอกเล็กที่ซ่อนไว้ในลิ้นชัก ถูกนำออกมาจ่อยิงสาวใช้ทุกๆคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงประตู

 

ออกไป!!!!!!!”

สิ้นเสียงคำสั่งครั้งสุดท้าย ทุกคนก็รีบวิ่งออกไปจากห้อง เพราะกลัวว่าคุณชายคนโตของตระกูลซาโตกิ จะเผลอพลั้งมือ กราดยิงลูกตะกั่วใส่พวกเธอจนได้รับบาดเจ็บ หรือยิ่งไปกว่านั้น...

 

...

อาจถึงแก่ชีวิตได้

 

เลือดขึ้นหน้าสุดๆไปเลยซินะ

มือหนาวางกระบอกปืนลง ก่อนที่ดวงตาคมจะจับจ้องมองไปยังหญิงสาวคนหนึ่ง ที่ยืนกอดอกพึงอยู่ตรงประตู

 

ก็แน่แหละ...อยู่ดีไม่ว่าดี

น้ำเสียงที่เหมือนเยาะเย้ย กับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฎอยู่บนใบหน้าเรียวนั้น...

 

กลายเป็นคนพิการไปซะได้

ทำเอาคนเป็นพี่ชาย ถึงกับอยากที่จะลงไม่ลงมือ สั่งสอนน้องสาวตัวดีให้หลาบจำ แต่ติดอยู่ตรงที่....

 

อย่าคิดว่าเป็นน้องสาว...

 

ตึก

 

แล้วชั้นจะไม่กล้าทำอะไรเธอนะ...อึก

ร่างโปร่งก้าวลงมาจากเตียงอย่างทุลักทุเล บนเรือนกายที่เปลื่อยเปล่า มีผ้าพันแผลพันไว้อยู่รอยตัว เลือดสีแดงสดยังคงไหลซึมออกมาให้เห็นอยู่ประปราย

 

หึ...

เข่าขวาที่ถูกยิง จริงอยู่ที่ลูกกระสุนจะถูกผ่าออกไปแล้ว แต่บาดแผลและกระดูกที่แตกหักนั้น

 

เอมิ

ทำให้วาตารุ ไม่สามารุเดินได้อย่างปกติและกลายเป็นคนพิการ

 

หึ...

ไปตลอดชีวิต

 

มะ....

ใบหน้าขาวซีดส่ายไม่มา

 

ไม่จริง...ใช่มั้ย?

ที่ดวงตาทั้งสองข้าง มีหยาดน้ำตาใส หลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

 

...

มือบางออกแรงบีบหน้าท้องของตัวเอง ฟันคมขบกัดริมฝีปากของตัวเองไว้อย่างแนบแน่น

 

ฮึก...

ถึงแม้จะพยายามอดกลั้น ไม่ให้เสียงสะอื้นน่าสงสารเล็ดลอดออกมา แต่ท้ายที่สุด...

 

บอกผม...ที

เค้าก็ทำไมสำเร็จ

 

ว่ามัน...ฮึก

หยาดน้ำตา ยังคงหลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย คนร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ

จ้องมองใบหน้าที่ขาวซีดด้วยแววตาที่ดูต่างไปจากทุกครั้ง

 

หมับ

 

ไม่ใช่เรื่องจริง...

มือบางละออกจากหน้าท้อง ก่อนที่จะเอื้อมไปจับชายเสื้อคลุมของคนที่อยู่ตรงหน้า

 

แตะ

 

“…”

มือหนาเอื้อมไปสัมผัสที่ศีรษะเล็ก พร้อมกับลูบกลุ่มผมนุ่มช้าๆ

 

ฮึก...

ดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำใส จ้องมองใบหน้าคมอย่างมีความหวัง

ไม่มีทางที่เค้าจะตั้งครรถ์ได้ เค้าไม่ใช้ผู้หญิงซักหน่อย อีกอย่าง...

 

ไม่จริงใช่มั้ย...ฮึก คุณ..กะ....

ถ้าสมมุติว่าเค้าท้องขึ้นมาจริงๆ เถ้าแก่หน้าเลือดคนนั้น...

 

พักผ่อนซะ

ก็ต้องบอกเค้าแล้วซิ

 

เอ๊ะ!”

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอีกครั้ง หลังจากที่ได้เห็นใบหน้า และแววตาที่จริงจัง

 

ไม่ต้อง…”

เสวียนอู๋พูดกับคนร่างบางด้วยน้ำเสียงเรียบ

 

ฮึก...ฮึก

 

นึกถึงมัน

 

หมับ

 

ร่างเล็กซบเข้าที่อก พร้อมกับปล่อยให้หยาดน้ำตาใสไหลออกมาราวกับสายธาร

 

ฮึก...ไม่จริง ฮึก...

 

ตุบ

 

ไม่จริง..”

 

ตุบ

 

ฮึก

 

ตุบ

 

ไม่จริง!!!”

คนร่างบางคร่ำครวญออกมาราวกับคนเสียงสติ มือบางทั้งสองข้าง ออกแรงทุบที่แผงอกแกร่ง

หลายต่อหลายครั้ง ทำไม...

 

...

เค้าถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย

 

ฮือออ...ฮึก ฮือออออ...ไม่จริง

มือหนายกขึ้นมาโอบกอดแผ่นหลังบางที่สั่นเทา

 

ใช่มั้ย?...

มืออีกข้างสัมผัสกลุ่มผมนุ่ม พร้อมกับลูบขึ้นลงอย่างช้าๆ

 

เลิกโทษตัวเอง...

 

ฮึก...

 

นาย...

มือหนาลูบไล้ที่แผ่นหลังบาง ไม่นานอาการสั่นเทาก็เริ่มค่อยๆจางหาย

ดวงตาคู่สวยค่อยๆปิดลงช้าๆ ไม่รู้ว่าเสวียนอู๋รู้ตัวหรือเปล่า ว่าสิ่งที่เค้าเพิ่งทำไปนั้น...

 

ไม่ได้ทำอะไรผิด

สำหรับเรียวตะแล้ว...มันอ่อนโยนมากขนาดไหน

 

“…”

คนร่างบางสลบคาแผงอกแกร่ง พวงแก้มเนียนที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ

เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาที่กำลังจะแห้งกรัง

 

ฟุบ

 

ศีรษะเล็กค่อยๆถูกวางลงบนหมอนนุ่ม

 

หมับ

 

ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงขึ้นมาห่มถึงลำคอขาว ฝ่ามือหนาสัมผัสที่หน้าผากบาง

ถึงแม้จะยังมีไอร้อนแผ่ซ่านออกมา แต่ก็นับว่าดีกว่าเมื่อช่วงบ่าย

 

ตึก ตึก ตึก

 

ร่างสูงเดินไปหยิบสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนที่จะกดเบอร์โทรศัพท์...

 

ฮัลโหล

ติดต่อใครบางคน

 

นี่ชั้นเอง

มือหนากำสมาร์ทโฟนในมือแน่น ดวงตาคมเหม่อมองออกไปยังด้านนอกด้วยสายตาที่เกรี้ยวกราด

 

ซ่าาาา

 

หยาดฝนนับล้านยังคงเทลงมา แต่เมื่อเทียบกับเมื่อช่วงบ่ายและช่วงเย็น ก็นับซาลงไปมาก

 

หอนางโลมนั่น

 

ครื่นนนนน

 

ลบมันออกจากแผนที่ซะ

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/129841/1053029546-member.jpg

 

พรึบ พรึบ

 

แสงแดดอ่อนๆได้สาดส่องเข้ามา พร้อมกับลมเย็นๆที่พัดผ่าน

 

“…”

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างออกช้าๆ ก่อนที่จะกระพริบซักสองถึงสามที

เพื่อปรับสภาพให้เข้ากับแสงแดดที่สาดส่อง

 

แค่ก...

ใบหน้าที่เคยขาวซีด เริ่มกลับมามีสีเลือดฝาด ภายในลำคอที่แห้งผาก

ทำให้คนร่างบางเผลอส่งเสียงไอออกมา

 

แกร๊ก แกร๊ก

 

ร่างเล็กดันกายที่อ่อนล้าขึ้นมาอยู่ในท่านั่ง มือบางที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบเทเหยือกน้ำเย็นๆ

ที่อยู่ข้างเตียง

 

อึก...คะ...แค่ก

น้ำเย็นๆที่อยู่ในแก้วใบใส หายไปในพริบตา มือบางทั้งสองข้างยังคงสั่นเทา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเจ็บปวดที่เรือนกาย...

 

อึก...

หรือที่ใจกันแน่

 

ตึก ตึก ตึก

 

เท้าเรียวเล็กเดินก้าวลงมาจากชั้นสองอย่างช้าๆ มือบางกระชับผ้าคลุมไหล่สีขาวไว้แนบแน่น

เพราะคิดว่าอย่างน้อยๆ คงช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บได้บ้าง

 

มะ...มีใคร...

ทั้งที่ฟ้าหลังฝน สดใสขนาดนี้ แต่ทำไมในบ้านพัก ถึงได้ถูกปกคลุมด้วยความเงียบ

 

อยู่...มั้ยครับ?

ดวงตาคู่สวยเริ่มสั่นเทา

 

ตึก

 

มือบางกำราวจับบันไดไว้แน่น เท้าเรียวเล็กก็ยังคงเดินลงไปตามขึ้นบันไดอย่างช้าๆ

 

เพล้ง!!!

 

เสียงอะไรบางอย่างตกแตก ดังออกมาจากห้องครัว 

ทำเอาคนร่างบางที่เดินอยู่ในท่ามกลางความเงียบ...

 

เฮือกก

ถึงกับสะดุ้ง

 

อะ...อ้อค...

เสียงโหยหวนปานใกล้จะขาดใจของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ไม่รอช้า

คนร่างบางรีบเดินตรงไปตามเสียง

 

เกิด...

 

โดยไม่สนว่าสภาพร่างกายของตัวเองในตอนนี้...

 

อะไรขึ้น?

 

จะย่ำแย่แค่ไหน

 

...

ดวงตาสีเขียวเบิกกว้าง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น

 

หึ...หึหึหึ

คุณแม่บ้านที่อยู่ในชุดสีขาว นอนกองอยู่บนพื้นกระเบื้องในห้องครัว

ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเบิกกว้าง ที่ริมฝีปากของเธอก็ม่วงช้ำ

 

ว่าไงเรียวจัง...

ชายร่างโปร่งคนนั้น เปล่งเสียงหัวเราะออกมาจากลำคอ ก่อนที่จะเดินตรงมาหาคนร่างบาง

ที่ยืนตัวสั่นอยู่ตามทางเดิน

 

ฮึก

ที่ขอบตาเริ่มมีหยาดน้ำตาใสไหลออกมาปริ่มๆ ไม่อยากจะเชื่อเลย...ทั้งๆที่เพิ่งฆ่าคนมาหมาดๆ

แต่ทำไม...

 

จะกลับไปดีๆ

ถึงได้ยืนยิ้ม...

 

หรือจะไป...

และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ล่ะ

 

แกร๊ก

 

แค่วิญญาณ

มือหนาชักปืนกระบอกเล็กออกมาจาก ปากกระบอกปืนเล็งยิงคนร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

ฮึก...

รอยยิ้มร้ายปรากฎบนใบหน้า นิ้วเรียวก็พร้อมที่จะเหนี่ยวไกปืนได้ทุกเมื่อ

 

ตึก

 

ทุกสิ่งทุกอย่างเคลื่อนไหวช้าไปหมด

 

ตึก

 

คนร่างบางวิ่งหนีไปตามทางเดินอย่างไม่คิดชีวิต

 

ฮึก

 

ทำไม?

 

ตึก

 

พระเจ้า...

 

ตึก

 

ถึงใจร้ายกับผม...

 

ปัง!!!!

 

ได้ถึงขนาดนี้

 

หมับ

 

เสียงปืนดังก้องไปทั่วบ้าน คนร่างบางได้แต่ยอมรับในชะตากรรม

 

ฮึก

ไหล่เล็กที่สั่นเทา จู่ๆก็มีลำแขนแกร่งของใครบางคน โอบกอดไว้อย่างแนบแน่น

 

...

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอีกครั้ง คนที่ควรจะโดนกระสุน

 

อย่า...

ไม่ควรจะเป็น

 

หัน...

เค้าคนนี้

 

หลัง

เสียงทุ้มที่แหบพร่า บอกกับคนร่างบางที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงแผงอก

 

ฟุบ

 

มือหนาโอบกอดคนร่างเล็กไว้อย่างแนบแน่น ก่อนที่จะทรุดลงไปนั่งกองอยู่บนพื้น

 

กะ...

เรียวตะทรุดลงไปนั่งอยู่บนพื้น พร้อมกับคนร่างสูงที่อยู่ตรงหน้า

มือบางโอบกอดที่แผ่นหลังแกร่ง ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงเลือดสีแดงข้น

 

เก็นบุ...

ที่หลั่งไหลออกมา

 

ซัง...

จากปากแผล

 

ตึก ตึก ตึก

 

ดวงตาคมค่อยๆปิดลง พร้อมกับเสียงฝีเท้า ที่เดินเข้ามาใกล้ๆ

 

ปกป้องให้ตาย...

 

อึก...กะ...แก

เสวียนอู๋กัดฟันโกรธ ดวงตาคมเริ่มสั่นไหว เพราะความเจ็บปวดที่แผ่นซ่านไปทั่วแผ่นหลัง

 

หมับ

 

ฮึก...ไม่....ปล่อย

วาตารุกระชากลุ่มผมหนุ่มของคนร่างบางขึ้นมาอย่างรุนแรง

 

อึก...ปล่อยนะ

แผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับแผงอก ก่อนที่จะถูกลำแขนแกร่งล๊อคลำคอขาวไว้

 

ก็ปกป้อง...

 

แกร๊ก

 

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอีกครั้ง ร่างเล็กพยายามที่จะสลัดออกจากพันธนาการ แต่ไม่ว่าจะพยายามยังไง...เค้าก็ทำไม่สำเร็จ

 

ไม่นะ...

 

ปากกระบอกปืนหันเล็งไปยังคนร่างสูงที่นั่งกัดฟัน อยู่บนพื้นที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ...

รอยยิ้มร้ายปรากฎให้เห็นบนใบหน้า ก่อนที่นิ้วเรียว...

 

ไม่ได้หรอก

 

ปัง!!!!

 

จะกดเหนี่ยวที่ไกปืน

 

ม่ายยยยยย!!!!!!!!!”

 

-100%-

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/129841/1053029546-member.jpg

 

-คืนนี้ไรท์เตอร์ของดอัพนะคะ

พรุ่งนี้มีภารกิจ ต้องออกเดินทางแต่เช้า...ไว้ยังไง เจอกันวันพรุ่งนี้

ตอนค่ำๆนะ...-

 

-อัพตั้งแต่เช้าแล้วแหละ ... พอมาย้อนๆอ่าน

คำผิดเยอะแท้เหลา...เลยแวะมาแก้ อิอิ-

 

-อย่าลืมเม้น อย่าลืมโหวต อย่าลืมกดไลค์

ให้เค้าด้วยน้าาาาา-

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น