ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2559 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

ตอนที่ 3 การกลั่นยาคุณภาพสูง

 

ตระกูลเย่ภายใน 20 ปีให้หลังมานี้ลดน้อยถอยลงไปมาก เศรษฐกิจในตระกูลก็มีแต่ย่ำแย่ลง

 

ถึงอย่างนั้น เย่ชงเทียนก็ยังรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเย่ซีเฟิงเหมือนเดิม โดยวัตถุดิบทั้งหมดที่ถูกขอไปนั้นเขานำไปให้ชายหนุ่มด้วยตัวเองภายในห้องขั้นใต้ดิน ซึ่งเป็นที่ ที่เย่ซิเฟิงต้องอาศัยอยู่ 3 วัน

 

และด้วยเหตุผลนี้ ทำให้เขาต้องถูกสมาชิกในตระกูลต่อว่า เพราะทั้งหมดต่างพูดกันว่าต่อให้ตระกูลมีสมบัติหรืออะไรที่ดีขนาดไหน ก็ไม่ควรนำไปเสียให้กับคนที่ไม่มีอะไรดีเลย

 

ซึ่งตอนนี้เย่ซีเฟิงกำลังตรวจสอบตัววัตถุดิบแต่ละอย่างที่ได้รับมาด้วยสีหน้าที่มีความสุข

 

"หญ้าผลาญดิน ดอกมังกร ผลเขาสีเงิน ดอกบัวเพลิง และรากฟ้า วัตถุดิบทั้งหมดนี้มันค่อนข้างจะเป็นของดีทั้งหมด โดยตอนแรกนั้นเขาก็ยังกังวลอยู่ว่ามันจะขาดไปซักอย่างสองอย่าง แต่จากที่ดูนี้ความกังวลของเขาดูจะสูญเปล่า เพราะพ่อคนนี้รักษาสัญญา ทำให้ตอนนี้เขาสามารถยาไขกระดูกทองได้แล้ว

 

อย่างไรก็ตามแม้จะมีทั้งหมดนี้ เขาก็ยังส่ายหัวด้วยความเสียใจ

 

ถ้าเขายังคงความสามารถเป็นนักสู้ระดับ ขุนนาง หรือลงไประดับวิญญาณ ก็คงพอที่จะสามารถใช้ปลุกพลังไฟนั่นคือสุดยอดเพลิงแห่งการกลั่นยา

"เพลิงนรก" ด้วยเทคนิคนี้ จะสามารถสร้างหรือกลั่นยาได้เหมือนกับกะพริบตาเลยทีเดียว หรือหมายความว่า ถ้ามีเทคนิคนี้ เขาก็จะเป็นนักปรุงยาระดับสวรรค์ได้ง่ายๆ

 

แต่ด้วยระดับการฝึกฝนของร่างกายสุดขยะ แต่ไม่เป็นไรขอแค่เพียงมันสามารถช่วยให้เขากลั่นยาได้ก็เพียงพอแล้วล่ะ

 

"ยังไงก็ตาม ข้ายังมีเวลาอยู่ที่นี่ 3 วันเวลาทุกนาทีมีค่า ตอนนี้ต้องนำวัตถุดิบพวกนี้ไปกลั่นในเตาหลอมเป็นอันดับแรกก่อน ซึ่งมันจะช่วยเพิ่มคุณภาพให้เตานี้ซักนิดหน่อยก็ยังดี"

 

เย่ซิเฟิง เมื่อวางแผนเรียบร้อย โดยก่อนจะกลั่นตัวยาออกมา เขาต้องทำความสะอาดเตาหลอมและเพิ่มคุณภาพก่อน จากนั้นควันสีดำก็ค่อยๆลอยออกมาและฟุ้งไปทั่วบริเวณ ซึ่งการกลั่นเตาหลอมเพื่อเพิ่มคุณภาพเป็นงานที่ค่อนข้างหนักเลยทีเดียว

 

เขาเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศออก ตอนนี้เขาคือลูกชายของหัวหน้าตระกูลเย่ ซึ่งคงไม่น่าจะเป็นอะไรถ้าเขาจะเปิดค้างไว้อย่างนี้ทั้งวัน

 

จากนั้นก็มองออกไปทางหน้าต่างซึ่งสังเกตุเห็นการเคลื่อนไหวบางอย่าง เมื่อเห็นอย่างนี้รอยยิ้มของเขาก็ค่อยๆปรากฎ

 

"นายท่าน ข้าได้ส่งคนไปเฝ้าดูคุณชายแล้วซึ่งการหลอมครั้งแรกเขา เอ่อ..."

 

เกิดอะไรขึ้น? เขาทำได้หรอ?"เย่ชงเทียนมองไปที่พ่อบ้านอย่างตื่นเต้น ซึ่งหลังจากที่ได้อ่านจดหมายในการขอวัตถุดิบทำให้เขาไม่สามารถนอนได้เลยตลอดทั้งคืน ดูเหมือนว่าลูกของเขานั้นจะได้รับหรือมีคนสอนเกี่ยวกับการกลั่นยาก็เป็นได้

 

"คือคุณชายเขา...."

 

"เกิดอะไรขึ้น? หยุดอ้ำอึ้งได้แล้ว เจ้าอยากโดนทุบตีหรือยังไง?"เย่ชงเทียนตะคอกใส่ะอบ้านขณะที่ถามออกไป

 

"การหลอมยาครั้งแรก คุณชายล้มเหลวขอรับ"พ่อบ้านตอบด้วยท่าทางหวาดกลัว

 

เย่ชงเทียนตอนนี้ดวงตาเบิกกว้างขณะที่ถอยหลังกลับไปนั่งบนเก้าอี้ และใช้เวลาสักพักกว่าจะคืนความเยือกเย็นกลับมาได้

 

ขณะนั้นก็ยิ้มแบบสมเพชตัวเองแล้วส่ายหัวเบาๆ"เกิดอะไรขึ้นกับข้ากัน....ถึงไปหวังกับลูกชายที่ไม่มีอะไรเลยอย่างนั้น...ข้าคงจะแก่ลงไปจริงๆสินะ"

 

"นายท่าน พวกเราควรจับตาดูคุณชายต่อไปไหมขอรับ? บางทีเขาอาจจะทำได้ในครั้งต่อไป...."

 

เย่ชงเทียนแม้จะรู้ว่าลูกของเขาคนนี้ไม่ได้เรื่อง แต่ยังอยากจะหวัง"ดูต่อไป แล้วรายงานมา"

 

"นายท่าน ครั้งที่สองก็ล้มเหลวขอรับ"

 

"ดูอีก"

 

"นายท่าน ครั้งที่สามล้มเหลวขอรับ"

 

"อีกครั้ง"

 

"นายท่านครั้งที่สี่ล้มเหลวขอรับ"

 

.

 

.

 

.

 

"นายท่าน---"

 

เย่ชงเทียนตะคอกออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว"พอแล้ว! มันมีแต่ล้มเหลวรึยังไง? เจ้าไม่ต้องมารายงานข้าแล้ว หึ่ม.. ดูเหมือนคราวนี้ข้าจะตัดสินใจผิดไปจริงๆ"

 

เช้าวันต่อมา เย่ซิเฟิงยังคงมองออกไปด้านนอกหน้าต่างขณะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

 

"สุดท้ายก็ไม่มีพวกสอดแนมแล้ววันนี้ งั้นก็ได้เวลาละ"

 

เขาปิดหน้าต่าง ขณะที่ภายในเตาอบนั้นมีเตาถ่านถึง 6 เตา

 

จู่ๆแสงสีทองค่อยๆเรืองแสงขึ้นภายในห้องมันดันขึ้นมาเป็นชั้นๆ ความร้านภายในเตาเริ่มเพิ่มขึ้นจากเตาถ่านจนมีเสียงไหม้ของมัน*พรึ่บ**พรึ่บ*

 

โดยที่เตากลั่นยากำลังก่อรูปร่างของยาไขกระดูกทองซึ่งพลังที่กำลังหลั่งไหลเพิ่มขึ้นภายในห้องนี้

 

โดยจากการใช้เตาฝืน 6 เตาบวกกับเตาหลอมยา ตอนนี้ยาไขกระดูกทองกำลังเริ่มก่อตัวขึ้นมาแล้ว และแน่นอนว่ามันคือยาระดับสูง!!

 

เย่ซิเฟิงยิ้มออกมาอ่างพอใจ ขณะที่ถือยาเอาไว้ จากนั้นก็โยนเข้าปากแล้วกลืนทันที

 

พลังขนาดใหญ่หลังไหลเข้าไปในร่างกายเหมือนกับถูกน้ำที่เชี่ยวกราดกำลังกัดเซาะเส้นพลังชี่ พลังมันยังไม่หยุดแค่นั้นมันไหลไปตามกระดูก จากนั้นก็ไปรวมกันที่จุดตันเถียน จากตันเถียนก็ไหลออกไปตรงจุดส่วนอื่นวนไปเรื่อยๆตามร่างกาย

 

"อย่างนี้ล่ะใช่เลย ฮ่าๆ"

 

จากพลังที่หลังไหลเข้ามาจากตัวยาทำให้ร่างกายของเย่เซิฟตอนนี้นั้นคล้ายกับค่อยๆลอกออกมาเรื่อยๆ กระดูก เส้นปราณ ส่วนต่างๆของร่างกายเหมือนกับกำลังผลัดเปลี่ยนใหม่ 

 

แต่ต้องแลกมากับความเจ็บปวดที่แสนสาหัด เพียงแต่แค่นี้เขาทนได้อยู่แล้วร่างกายของเขามันค่อยๆเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ทวีคูณตามความเจ็บปวดที่มากขึ้นตามเรื่อยๆ และนี่คือความสามารถของยาไขกระดูกทอง ที่ช่วยผลัดเปลี่ยนร่างกายให้ขยะกลายเป็นคนธรรมดาได้

 

หลังจากที่เขารอดจากความตายมาได้จากระดับสูงของนักสู้ระดับขุนนาง ตอนนี้เขาไม่มีทางที่จะยอมแพ้แน่นอนด้วยพลังจากยามันยังคงไหลอย่างบ้าคลั่งภายในร่างกายไม่หยุดหย่อน

 

จากนั้นก็ผ่อนหายใจลงตามร่างกายที่เจ็บปวดจู่ๆเหมือนมีพลังเส้นใหม่ไหลเข้ามาเพื่อรักษาร่างกาย

 

รวบรวมลมปราณระดับ 3 !

 

เป็นขั้นที่ขยะอย่างเย่ซีเฟิง 3 ปีก็ไม่สามารถฝึกทะลวงขึ้นมาได้ สุดท้ายก็สำเร็จแล้วในวันนี้

 

ถ้าหากสิ่งนี้เป็นคนอื่นกลั่นยาไขกระดูกทองระดับสูงขึ้นมาได้ ต้องเป็นนักปรุงยาอย่างต่ำระดับดิน เท่านั้นซึ่งคนทั่วไปหากได้ยินชื่อยาไขกระดูกทองแล้ว อย่าว่าแต่ต้องการระดับสูงเลย แต่ยาไขกระดูกระดับต่ำก็ต้องจ่ายเงินมหาศาลแล้ว เพื่อที่จะได้กลืนมัน

 

อย่างไรก็ตามเป็นโชคดีของเขาที่พอมีประสบการณ์เกี่ยวกับวิธีดูดกลืนพลังของยาตัวนี้ เพราะหากเป็นคนอื่นกลืนยาตัวนี้โดยตรงซึ่งไม่มีพลังที่จะควบคุมมากพอ ร่างกายอาจจะแตกได้

 

ตอนนี้เย่เซีเฟิงกำลังซึมซับความรู้สึกที่พลัง ขณะที่มันเพิ่มขึ้นมา 1 ระดับด้วยยาไขกระดูกทองระดับสูง จากขั้นรวบรวมลมปราณระดับ 2 ทะลวงไป ขั้นที่ 3 ในเวลาเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น

 

"ถ้ามีวัตถุดิบอีกนิดหน่อย น่าจะสามารถสร้างยาแล้วทะลวงขึ้นขั้นที่ 3 ระดับสูงได้" เพียงแต่ว่าตอนนี้ตัวเขาไม่มีอะไรให้ทำได้เลย สมบัติที่ติดตัวมาตั้งแต่ตอนที่ตายมาก็มีเพียงแค่ความรู้เท่านั้น

 

จู่ๆเย่ซีเฟิงก็ขมวดคิ้ว ขณะมองออกไปทางหน้าต่างที่ถูกปิดอยู่

 

"ใครอยู่ตรงนั้น? ออกมาซะ!"

 

"อย่าพึ่งโกรธท่านพี่ ข้าเองเสวี่ยยี" หญิงสาวที่เดินออกมาขณะหัวเราะคิกคัก ซึ่งยืนขึ้นจากด้านข้างของหน้าต่าง วันนี้เธอใส่เสื้อสีเขียวกระโปรงยาว รวมด้วยผมสีดำประหลัง ร่างกายที่สูงรูปร่างที่เพรียวบาง หากโตขึ้นต้องเป็นสาวงามล่มเมืองอย่างไม่ต้องสงสัย

 

เมื่อซีเฟิงเห็นอย่างนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะเขาต้องระวังตัวให้มากที่สุด ตอนนี้เขาไม่ใช่นักสู้ระดับขุนนางอีกแล้ว แต่เป็นขยะเย่ซีเฟิงแทน

 

"น้องหญิงไม่ใช่เจ้าต้องไปสำนักหรอกหรือ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? แล้วอีกอย่างภายในห้องนี้มันไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกนะ"

 

หญิงสาวพูดด้วยเสียงเบาขณะที่ยิ้มเล็กๆ"ก็ที่สำนักมันน่าเบื่อนี่นา ข้าเลยหนีออกมา"

 

เย่ซีเฟิงมองไปที่น้องสาวของตนที่หนีเรียนในวิชาสำนักมาอยู่กับตน

 

เย่ เสวี่ยยียิ้มขณะที่กล่าว"ก็ท่านพ่อใจร้ายกับท่านนี่นา จับมาขังอยู่ในที่แห่งนี้แถมยังมีแต่น้ำให้ดื่มหามีอาหารไม่ ข้ารู้ว่าท่านหิวเลยอยากเอามาให้"

 

ใบหน้าของเย่ เสวี่ยยีบ่งบอกถึงความเป็นห่วงที่ออกมาจากหัวใจจริงๆ ขณะที่มือของเธอนั้นถือตระกร้าอาหารมาด้วย ซึ่งภายในนั้นมีอาหารและของหวานเรียงอยู่ภายใน

 

"เอานี่ ท่านพี่ท่านให้หมดนะของโปรดท่านทั้งนั้นเลย"

 

หัวใจของเย่ซีเฟิงตอนนี้รู้สึกถึงความอบอุ่น เขาที่เป็นสุดยอดนักปรุงยา สามารถไม่ต้องกินก็อยู่ได้เป็นเดือนๆ แต่เวลาที่มีคนทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตมันรู้สึกว่าน่าอยู่มากขึ้น ปกติเขานั้นอยู่คนเดียวมาโดยตลอดเพราะด้วยว่าเป็นคนที่มีความสามารถมีแต่คนมาประจบ หากแต่หาจริงใจอย่างนี้ก็ไม่มี เขาก็แอบคิดว่าการเป็นขยะเย่ซีเฟิงก็พอมีข้อดีอยู่บ้าง

 

เขารับอาหารมาจากเย่ เสวี่ยยีจากนั้นก็หยิบขึ้นมาทานทันที

 

"อืมม อร่อย เจ้าก็ใช้ได้นะน้องหญิง งั้นข้าขอหมดตระกร้าเลยะนะ"

 

เย่ เสวี่ยยียิ้มอย่างมีความสุขขณะที่ส่งตระกร้าอาหารให้เย่ซีเฟิง ซึ่งกำลังกินอยู่เงียบๆทำให้หัวใจของเธอมีความสุขจริงๆ

 

"ใช่แล้วท่านพี่ เห็นมีคนบอกว่ายาที่ท่านกลั่นขึ้นมานั้นล้มเหลวหมดเลย ตอนวันเกิดข้าปีที่แล้วนั้น ท่านพ่อได้ให้ตำราวิธีปรุงยาขั้นต้นมา ซึ่งข้ายังไม่ได้ใช้เลย ท่านเอาไปอ่านดีหรือไม่"

 

เย่ซีเฟิงขณะกำลังคีบอาหารขึ้นมาทานก็ชะงักทันที

 

"อาหารเป็นเช่นไรท่านพี่ มันไม่อร่อยหรอ?"

 

"อร่อยดี ข้าชอบ"เย่ซีเฟิงพูดขณะยิ้มออกมาหน่อย"แต่ว่าที่เจ้าพูดเมื่อกี้ว่าข้าล้มเหลวนั้นดูเหมือนเจ้าจะพูดผิดนะ"

 

เย่เสวี่ยยียิ้มแล้วกล่าว"ท่านพี่ตอนนี้ท่านดูเหมือนยึดมั่นในศักดิมากกว่าแต่ก่อนนะ แต่ข้าอยู่กับท่านแทบจะตลอดเวลา คิดหรอว่าท่านจะสามารถแอบไปเรียนโดยที่ข้าไม่รู้ได้น่ะ นอกจากนั้นท่านต้องการจะบอกว่ายาที่ท่านกลั่นนั้นมันไม่ล้มเหลวหรอ?"

 

"งั้นเจ้าดูนี่เป็นไง?"

 

 

*************

(จบ)

 

 

ปล.ขออภัยเพื่อนๆที่กำลังรอนิยายเรื่องนี้อยู่นะครับ 

ตอนนี้ขอให้หลายๆเรื่องลงตัวก่อน แล้วเรื่องนี้จะมาบ่อยขึ้นแน่นนอครับ :)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว