มังกรน้ำแข็ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 (ครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2559 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 (ครบ)
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนที่ 3

 

 

เฟยเฟิ่ง

 

 

หลังจากวันที่ผมหมดเรี่ยวแรง ไม่มีแม้กระทั้งกำลังจะขยับตัว ก็ผ่านมาได้สามวันแล้ว จนถึงวันนี้ ผม...ต้องใส่เครื่องช่วยหายใจ ผม.....เหนื่อย หายใจก็....ลำบาก มัน...ทรมาน  ส่วนคุณหมดเจ้าของไข้ก็เหมือนจะยื้อชีวิตผมไว้ ให้ผมมีชีวิตให้นานที่สุด ผม....อยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าปล่อยผมไปเถอะ ผม...จะได้สบายซักที แต่ผมก็ไร้แรี่ยวแรงเกินกว่าผมจะบอกเขาได้

 

 

"เฟยเฟิ่ง...เธอเป็นยังไงบ้าง อาการดีขึ้นไหม"คุณหมอท่านถามผม ที่กำลังหายใจโรยรินอยู่บนเตียง ผมอยากตอบเขาเหลือเกิน แต่ก็ทำไม่ได้ ทำไม่ได้แม้แต่จะขยับร่างกายอย่างใจคิด ผมได้แต่นอนมองหน้าคุณหมอ ที่พล่าเบลออยู่ตรงหน้า

 

 

"เฮ้ย...ไม่ไหวแล้วสินะ ฉันจะทำการถอดเครื่องช่วยหายใจ เตรียมเครื่องมือให้ฉันด้วย เดี๋ยวฉันจะไปบอกท่านผอ.โรงพยาบาล ว่าจะทำการถอดเครื่องช่วยหายใจของเฟยเฟิ่งออก"เมื่อคุณหมอเห็นว่าผมไม่ไหว ท่านก็หันไปสั่งพยาบาล ให้ไปเตรียมอุปกรณ์ ส่วนตนจะไปบอกท่านผอ.

 

 

กึก!! ปัง!!

 

 

หลังจากที่คุณหมอและพยาบาลออกไป ก็มีเพียงผมคนเดียวที่อยู่ในห้องที่แสนเงียบเหงานี้ ดีแล้ว...ดีแล้วละ ถ้าถอดเครื่องช่วยหายใจออก ผม...ก็จะได้ไม่ต้องทรมานอีกต่อไป ผมกำลังนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปลื่อย ก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น

 

 

พรึบ!!!

 

 

จู่ๆทุกอย่างที่อยู่บนร่างกายของผมก็ล่วงหล่นลงบนพื้นห้อง ก่อนที่ตัวผมจะค่อยๆลอยขึ้นกลางอากาศ ตรงหน้าของผมปรากฏแสงสีขาวปริศนาอยู่ เป็นแสงที่อบอุ่นเหลือเกิน ก่อนที่ผมจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ ตัวผมก็ค่อยๆ ลอยเข้าไปในแสงสีขาวนั้น นี้คุณเทวดามารับผมแล้วใช่ไหม ผม..ดีใจจัง ผมจะได้ไม่ต้องทรมาน ผมจะได้เกิดใหม่ เกิดมาใช้ชีวิตได้อย่างอิสระซักที ผมขออธิฐาน เกิดชาติหน้า ขอให้ผมแข็งแรง แค่นั้นผมก็พอใจแล้ว

 

 

"เจ้าไม่ต้อง อธิฐานขอสิ่งใดหรอก เฟยเฟิ่ง เพราะเจ้าจะยังไม่ตายในตอนนี้" อยู่ๆก็มีเสียงมาจากไหมไม่รู้ ท่ามกลางพื้นที่สีขาว โล่งที่ผมกำลังยืนอยู่

 

 

"ใครน่ะ..นั่นเสียงใครกัน...ออกมานะ" ผมพูดออกไป ตรงหน้าผมที่เป็นที่โล่งๆ ไม่มีสิ่งใด เสียงนี้มาจากไหนกัน เป็นเสียงที่น่าเกร่งขาม แต่กลับเปรี่ยมเป็นด้วยความอบอุ่น

 

 

"ข้าเอง...ข้าอยู่ตรงหน้าเจ้า เฟยเฟิ่ง" เมื่อเสียงนั้นจบลง ก็ปรากฎ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ สมชายชาตรีอยู่ตรงหน้าของผม เขาสวมใส่ชุดจีนสีฟ้าคราม เข้ากับใบหน้าที่มีรอยยิ้มอบอุ่นประดับอยู่ ผมสีดำยาวที่ถูกมัดรวบเอาไว้ด้านหลัง ทุกอย่างที่อยู่บนร่างของชายหนุ่มมันลงตัวไปหมดเสียทุกอย่าง สวยจัง...ว่าแต่..ใครอ่ะ เฟยเฟิ่งคิดในใจ แต่มีหรือจะรอดพ้นคนตรงหน้าไปได้

 

 

"ข้าคือ...เทพมังกรแห่งมี่โจ"เขากล่าว พร้อมกับส่งยิ้มมาให้กับผม

 

 

"ห๊า!!! ทะ..เทพ มะ..มังกร" บ้าน่า ผมว่าคนตรงหน้าผมต้อง บ้าไปแล้วแน่ๆ เทพมังกรอะไรกัน มันมีแต่ในเทพนิยายเท่านนั้นแหละ ผม..ไม่เชื่อหรอก ใครเชื่อ..ก็บ้าแล้ว

 

 

"งั้นแบบนี้ เจ้าจะเชื่อข้าได้หรือยัง เฟยเฟิ่งน้อย"เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่า เฟยเฟิ่งนั้นคิดอะไร จึงกล่าวออกมา ถ้าจะทำให้เชื่อก็คงต้องทำแบบนี้สินะ

 

 

พรึบ!!! ก๊ากกกก!!!

 

 

ตอนนี้นเฟยเฟิ่ง ตกใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นอย่างมากกกก ก็เพราะตรงหน้าเขามะ...มี...มะ...มังกร ตัวใหญ่ยักษ์อยู่น่ะสิ โอ๊....มาย....ก็อด... พระเจ้าช่วยกล้วยทอด เรื่องจริงหรือนี้ ขะ...เขาเป็น...ทะ..ท่านเทพมังกรจริงๆ

 

 

เมื่อเฟยเฟิ่งน้อยไม่เชื่อ ท่านเทพมังกรจึงต้องกลายร่างที่แท้จริงออกมา จึงทำให้เฟยเฟิ่งน้องตะลึงกันไปเลย ถึงกับอ้าปากค้าง ซะ จนแมลงวันสามารถบินเข้าไปวางไข่ได้เป็นพันๆแล้วมั้ง (อันนั้นก็เกินไปนะไรท์ : เฟยเฟิ่ง) (แฮะๆๆ : ไรท์) ดวงตาคู่สวย ก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ กับสิ่งมหัศจรรย์ที่อยู่ตรงหน้าของเขา

 

 

เทพมังกรเห็นว่าเฟยเฟิ่งน่าจะเชื่อเขาแล้ว กลับมาอยู่ในร่างของมนุษย์เหมือนเดิม

 

 

"ทีนี่เชื่อข้าแล้วสินะ เฟยเฟิ่ง" เทพมังกรกล่าว ซึ่งตอนนี้หน้าของเฟยเฟิ่งมันตลกจน เขาอย่างจะหลุดหัวเราะ ปากยังค้างอยู่เลย ตาก็ยังเบิกกว้างค้างอยู่ เหมือนตัวของเฟยเฟิ่ง จะแข็งไปเสียแล้ว เทพมังกร เลยโบกมือไปตรงหน้าของเฟยเฟิ่ง เพื่อเรียกสติให้กลับคืนมา

 

 

"ชะ..เชื่อ ล..แล้วก็ได้" เมื่อเฟยเฟิ่ง ตั้งสติกลับมาได้ก็กล่าวออกไปด้วย น้ำเสียงที่แผ่วเบา จนแทบไม่ได้ยิน แต่ก็มิอาจรอดพ้นหูที่แสนเฉียบคมของเขาไปได้

 

 

"ดี...งั้นเรามา เข้าเรื่องกันเลย เจ้าไม่ต้องอธิฐาน หรือคิดจะไปเกิดใหม่อะไรทั้งนั้น เพราะเจ้ายังไม่ตาย และเจ้าก็กำลัง จะกลับไปในที่ที่เจ้าควรอยู่ เจ้าไม่ใช่คนในมิติที่เจ้าอยู่ แต่เจ้าเกิดที่ที่มีชื่อว่ามี่โจ เป็นที่ลึกลับ และมิเคยมีผู้ใดล่วงรู้มาก่อน แต่เมื่อ 18 ปีก่อนตอนเจ้าเกิดได้สามวัน เข้าพลาดทำเจ้าที่ยังเป็นทารกหลุดไปยังอีกมิติหนึ่ง ตั้งแต่นั้นข้าก็ค่อยเฝ้ามองเจ้ามาตลอด ด้วยพลังของข้าที่มีไม่สามารถนำเจ้ากลับมาได้ แต่ให้คู่แท้ของเจ้าช่วยด้วย"ท่านเทพมังกร อธิบายให้เฟยเฟิ่งฟังอย่างละเอียด จนไม่ได้ดูเลยว่าผู้ฟังนั้น สติหลุดไปแล้วในตอนนี้

 

 

อะไร...มันจะ อะเมซิ่ง เกินไปแล้ว เขาเนี่ยนะอยู่อีกมิติหนึ่ง และอีกอย่างไอเรื่องมิติ ข้ามภพอะไรแบบนี้ มันไม่น่าเชื่อเอาซะเลย ถ้ามีใครก็ไม่รู้ มาถูกเรื่องแบบนี้ เป็นคุณ ....คุณจะเชื่อหรอ ผม...ผมคนหนึ่งที่ไม่เชื่อ

 

 

"และที่เจ้าป่วยมาตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ เป็นเพราะเจ้าไม่ใช่คนของทางนั้น จึงโดนปฏิเสธ และพลังชีวิตก็ค่อยๆลดลงเรื่อยๆ เจ้าลองคิดดู ตั้งแต่เจ้ามาที่นี่ เจ้าเป็นเยี่ยงไร"ท่านท่านมังกร พูดต่อโดยใช้เหตุผล ที่จริงๆแล้วทำไมเฟยเฟิ่งจึงป่วยมาโดยตลอดตั้งแต่ยังเด็ก

 

 

พอมาคิดๆดู มันก็สมเหตุสมผลอยู่นะ ตั้งแต่ยังเด็กเขาปวด เป็นโรคที่ไม่สามารถรักษาได้ จึงทำให้เขาทรมานมาตลอด แต่กลับที่นี่...ที่ที่เขาอยู่ตอนนี้กลับแตกต่าง เขาสามารถหายใจได้อย่างสะดวก และยืนได้ด้วยขาทั้งสองข้างของตนเอง อาการเหนื่อยหอบ ก็หายไปอย่างกับว่าเขาไม่เคยเป็นคนป่วยมาก่อน

 

 

"เจ้าคงรู้แล้วสินะ...และที่เจ้ากลับมาได้ก็เพราะคู่แท้ของเจ้า เรียกหาเจ้าอย่างไรเล่า"เมื่อเห็นว่าเฟยเฟิ่งคิดตาม อย่างที่เขาพูด เทพมังกรก็พูดต่อ

 

 

"คะ..คู่แท้ หรอ แล้วเขาเป็นใครกันหรอครับ ทะ..ท่านเทพมังกร"ตอนนี้เขาเชื่อแล้วละว่า เขานั้นมาจากที่ที่ชื่อว่า มี่โจจริง ไม่ใช้ว่าเขาเชื่อคนง่ายนะ แต่ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกัน และอีกอย่างท่านเทพมังกร ไม่สามรถพูดโกหกได้ นี่ละเหตุผล (ทีเมื่อกี้ยังบอกไม่เชื่ออยู่เลย โด่---- : ไรท์ -3- ) (ยุ่งน่าไรท์ งะ...เงียบไปเลย : เฟยเฟิ่ง -/////- )

 

 

"ใช่..คู่แท้ ของเจ้า เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง เมื่อเจ้าตื่นขึ้น เอาละ ได้เวลา ที่เจ้าจะต้องไปแล้ว ดูแลตัวเองด้วย ลูกชายของข้า"เทพมังกรพูดจบ เปลือกตาของเฟยเฟิ่งก็ค่อยๆ ปิดลง

 

 

 

ห๊า!! มะ..เมื่อกี้ท่านพูดว่าอย่างไรกัน ท่านเทพมังกร ละ...ลูกชายอะไรกัน เดี๋ยวก่อน บอกผมก่อนในสิ่งที่ท่านพูดออกมะ..มาเมื่อกี้ ก่อนที่เฟยเฟิ่งจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้  เฟยเฟิ่งก็หลับไป

 

 

"ข้าขอโทษ แต่ไม่มีเวลา แล้ว ลาก่อน ลูกพ่อ พ่อดีใจที่ได้เจอเจ้า ได้พูดคุยกับเจ้า โชคดีเฟยเฟิ่งตัวน้อยของข้า" ท่านเทพมังกร กอดลูกชายอันเป็นที่รักยิ่ง เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ ร่างของเฟยเฟิ่ง จะหายไป

 

 

ด้านของเฟยเฟิ่ง

 

 

"ตอนนี้เรามีฮองเฮามาอยู่เคียงข้างเรา เคียงคู่บัลลังก์ของเราแล้ว อีกสามวันมี่โจจะจัดงานเฉลิมฉลองกัน!!!" เสียงอะไร มารบกวน การนอน ของผมเนี่ย ว่าแต่อุ่นจัง

 

 

"อือ...อืม..." ร่างบางขยับเข้าหาความอบอุ่นนี้ เหมือนเขาจะอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน ว่าแต่...ของใครกัน ผมอยากลืมตาขึ้นมาดูนะ แต่ไม่ค่อยมีแรงเลย แถมยังง่วงอีกด้วย

 

 

"เจ้านั้นช่างงดงาม รู้ไหมข้ารอเจ้ามานานแค่ไหน ฮองเฮาของข้า" เสียงของใครกัน เป็นเสียง ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ผมสัมผัสมันได้ แต่ตอนนี้ผมง่วงสุดๆ เลยคับ งั้นผมขอนอนก่อน ละกันครับ  คร่อก---- ฟี้----

 

 

ค่ำคืนที่แสนเหน็บหนาวของทั้งองค์ฮ่องเต้ที่แสนเย็นชา และเด็กขี้โรค ตั้งแต่นี้ต่อไปจะไม่มีอีกแล้ว แต่จะมีความอบอุ่นเข้ามาแทนที่ ....ความอบอุ่นที่ได้อยู่ภายในอ้อมกอดซึ่งกันและกัน และจะอยู่อย่างนี้ตลอดไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เม้นๆๆๆ

หนึ่งเม้นหนึ่งกำลังใจ

 

 

ปล.ไรท์ต้องขอโทษด้วย หากไรท์เขียนผิด หรือใช้คำผิดไป เพราะไรท์แต่งสด คิดสด ไม่มีพล็อต และไรท์จะกลับไปอ่านแค่คั้งเดียวแล้วก็ลงเลย เดี๋ยวไรท์กลับไปแก่คำผิดให้ทีหลังนะ และไรท์ไม่ได้จะอวดว่าไรท์เก่งหรืออะไร เพราะไรท์เป็นมือใหม่เหมือนกัน แค่อยากให้ลีดเดอร์เข้าใจ ไรท์ต้องขอโทษลีดเดอร์ด้วย และก็ขอบคุณที่ติดตามกันนะ และก็ขอบคุณที่ลีดเดอร์ให้คำแนะนำดีๆกับไรท์ มีอะไรก็เม้นๆ กันมานร๊า-----

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



ความคิดเห็น