มังกรน้ำแข็ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 (ครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.3k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2559 07:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 (ครบ)
แบบอักษร

 

 

 

 

 

ตอนที่ 2

 

 

เฟยหลง

 

 

เมื่อเริ่มพิธี จนถึงพิธีสุดท้ายที่แท่นอันเชิญต่อหน้าข้า ตอนนี้ปรากฏแสงสีขาวที่แผ่ความอบอุ่นออกมา เจ้าจะเป็นคนเยี่ยงไรกันฮองเฮาของข้า  แสงสีขาวกำลังลอยเด่นอยู่กลางศรีษะข้า มือทั้งสองข้างของข้ายื่นออกไปด้านหน้า เพื่อรอรับสิ่งที่จะออกมาจากแสงสีขาวนั้น

 

 

พรึบ!!!

 

 

เสียงทั่วทั้งพระราชวังหลักก็เงียบลง ต่างลุ้น และตื่นเต้น ฮองเฮาของพวกเขาจะเป็นคนเยี่ยงไรกัน รอไม่นานก็ปรากฏ ร่างๆหนึ่ง ที่ค่อยๆ ออกมาจากแสงสีขาว สิ่งที่เห็นเป็นอันดับแรกคือเส้นผมที่ยาวสยายอยู่บนท้องฟ้าพร้อมกับใบหน้างดงามของฮองเฮา ตรงหน้าของเฟยหลง และก็ค่อยๆปรากฏรูปร่างแสนบอกบางที่น่าถนุถนอมเอาไว้ในอ้อมกอด เมื่อร่างของฮองเฮาของมี่โจปรากฏขึ้นเต็มตัวแล้ว ทั่วทั้งราชอาณาจักร ต่างก็อึ้งกันไปตามๆกัน ในรูปโฉมขององค์ฮองเฮาที่งดงามกว่าใครจะเทียบเคียงได้ และไม่มีใครในมี่โจงดงามไปกว่าฮองเฮาของพวกเขา 

 

 

"ขอพระองค์ทรงพระเจริญ องค์ฮองเฮาของพวกเรา องค์ฮองเฮาแห่งมี่โจ!!!"ประชาชนทุกคน ทั้งหนุ่มน้อย หนุ่มใหญ่ รวมทั้งเสนาบดีและขุนนางทั้งหลาย ต่างคุกเข่าเพื่อทำความเคารพแก่ฮองเฮาของพวกเขาและกล่าวออกมาพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

 

 

หลังจากที่ทุกคนพูดคำสรรเสริญออกมาพร้อมกันแล้ว ร่างขององค์ฮองเฮาที่ลอยเด่นอยู่บนอากาศ ก็ค่อยๆลอยต่ำลง ร่างของร่างบางก็ค่อยๆ ลงมาสู่อ้อมอกของเฟยหลง 

 

 

เมื่อเฟยหลง ได้เห็นหน้าขององค์ฮองเฮาชัดๆ ก็ถึงกับอึ้งไป สวย...คำเพียงคำเดียวที่ลอยเด่นอยู่ในหัวของเขา พอได้เห็นชัดๆ แล้วยิ่งไม่มีที่ติ ผมยาวสีดำสลวย ทั้งรูปร่างหน้าตาก็หวาน ริมฝีปากกระจับสีชมพู เป็นอะไรที่หน้ากดจูบลงไปแรงๆ แท้เลย แต่....ยังก่อน....ยังก่อน ต้องอดใจไว้ จะทำอะไรให้องค์ฮองเฮาตกใจไม่ได้ ทั้งมาอยู่ต่างถิ่งก็คงตกใจพออยู่แล้ว ถ้าทำให้ตกใจกว่านี้จะเข้าถึงดวงใจขององค์ฮองเฮาได้ยาก ยังไงก็ต้อง....ยังก่อนสินะ.....เฮ้อ......

 

 

เฟยหลงคิดในใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะอาจจะทำให้ร่างบางตื่นได้ เมื่อร่างขององค์ฮองเฮามาอยู่ในอ้อมกอดแล้วเฟยหลงก็ค่อยๆหันกลับไปเผชิญหน้ากับประชาชนชาวมี่โจ

 

 

"ตอนนี้เรามีฮองเฮามาอยู่เคียงข้างเรา เคียงคู่บัลลังก์ของเราแล้ว อีกสามวันมี่โจจะจัดงานเฉลิมฉลองกัน!!!"เฟยหลงกล่าวออกมาด้วยเสียงอันดังอออกไป ว่าจัดงานฉลองให้แก่องค์ฮองเฮาที่อยู่ในอ้อมกอดของตน

 

 

"อือ...อืม..."ร่างบางในอ้อมกอดของเฟยหลงขยับตัวเล็กน้อย ด้วยความรำคาญกับสิ่งที่กำลังรบกวนการหลับของตน ใบหน้าหวานซุกลงกับอกแกร่งของเฟยหลง เฟยหลงจึงยิ้มออกมานิดๆ การที่จะได้เห็นรอยยิ้มขององค์ฮ่องเต้เยี่ยงเฟยหลง เป็นอะไรที่ยากยิ่ง

 

 

"รับด้วยเกล้า เราจะทำตามพระประสงค์"เมื่อเฟยหลงกล่าวจบ เหล่าประชาชนทั้งหลายต่างรับคำ ด้วยความดีใจ ที่มี่โจจะมีงานเฉลิมฉลอง

 

 

"ถ้าเยี่ยงนั้น ก็เร่งเตรียมการเสีย เราคงต้องขอตัวก่อน"เฟยหลงเห็นว่าเสร็จพิธีแล้ว จึงกล่าวขอตัวเพื่อพาองค์ฮองเฮาของเขาไปพักผ่อนที่ตำหนักของเขา

 

 

เฟยหลงค่อยๆเดินลงมาจากแท่นอันเชิญ เดินไปยังทางออกที่ประตูใหญ่ เหล่าชายหนุ่มต่างก็อยากเห็นหน้าขององค์ฮองเฮา จึงชะเง้อคอมองตามกันเป็นแถวๆ ชายหนุ่มที่เห็นต่างจดจ้องใบหน้าหวานของฮองเฮาอย่างต้องมนต์สะกด เป็นองค์ฮองเฮาที่งดงามยิ่งนัก 

 

 

ณ ตำหนักขององค์ฮองเต้

 

 

เฟยหลงเข้ามาในห้องนอนของตน ก็ค่อยๆว่างร่างบางลงอย่างนุ่มนวล เพราะกลัวร่างตรงหน้าจะแตกแหลกสลายด้วยมือของเขา หากเขาทำรุนแรง แล้วค่อยๆนั่งลงตรงข้างๆแท่นบรรทม ยื่นมือมาเกลี่ยเส้นผมเงางาม ที่ปกลงมาปิดดวงหน้าสวยหวานของเด็กหนุ่มหน้าหวาน 

 

 

"เจ้านั้นช่างงดงาม รู้ไหมข้ารอเจ้ามานานแค่ไหน ฮองเฮาของข้า"มือหนากอบกุมเอามือขาวแสนนุ่มของร่างบางขึ้นมาจูบลงที่หลังมือ ก่อนจะเอามาแนบแก้มของตน พร้อมกลับกล่าวในสิ่งที่ตนคิดออกมา แต่ชื่นชมได้ไม่เท่าไหร่ก็มี....มารมาขัดขวางความสุขของข้าเสียได้

 

 

"องค์ชายเฟยลี่ เสด็จ"ขันทีหน้าตำหนักกล่าวก่อนที่ ประตูจะเปิดออกมา ปรากฏชายหนุ่ม รูปร่างโปร่ง สมส่วนของเฟยลี่ น้องชายสุดรักของตน แต่...ตอนนี้ข้าไม่รักเจ้าแล้ว เจ้าตัวมารขัดความสุขของข้า เฟยหลงคิดในใจ ก่อนจะหันไปมองค้อนเฟยลี่ เมื่อเฟยลี่เห็นก็ยิ้มเยาะออกมาเบาๆ

 

 

"แหม...ท่านพี่ได้ฮองเฮา แล้วลืมน้องหรือ เป็นพี่ชายที่ลำเอียงเสียจริงนะพะย่ะค่ะ"เฟยลี่ แสร้งทำหน้าตาน้อยเนื้อต่ำใจ แต่จริงๆ ในใจนี้อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ เพราะเขารู้ดีว่าตน มาขัดจังหวะของพี่ชายตนเอง ก็จะให้ทำไงได้ละ ก็ข้าอยากเห็นหน้าพี่สะใภ้นี้หน่า ก็เห็นมีแต่คนพูดว่าองค์ฮองเฮางดงามล่มบ้านล่มเมือง เป็นใครก็อยากเห็น ถามว่าข้าเห็นไหมบอกเลยว่า...เห็นนะ...แต่ข้าอยู่ไกลเลยเห็นไม่ชัด ก็เลยอยากเห็นชัดๆกับตาตนเองว่างามอย่างที่เขาพูดกันไหม ก็แค่นั้น ข้าก็เลยต้องขัดความสุขของท่านพี่สักหน่อยละนะ

 

 

"เจ้านี่มัน!!"เฟยหลงพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำด้วยความไม่พอใจ เฟยลี่

 

 

"ข้าก็แค่อยากเห็นใบหน้าของพี่สะใภ้ของข้า ข้าผิดหรือ ไหนขอข้าดูหน่อย ว่างดงามอย่างที่เขาพูดกันไหม"เฟยลี่ ค่อยๆก้าวมาที่แท่นบรรทม เมื่อเห็นเต็มตาถึงกับตลึงไปเหมือนกัน งดงาม....งดงามมาก

 

 

"งดงามตามที่เขาพูดกันจริงๆ"เฟยลี่พูดเหมือนคนกำลังเหม่อลอย เฟยหลงเห็นจึงเข้าไปสะกดน้องชายตนเอง แต่...ไม่ใช้ด้วยมือนะ

 

 

"โอ้ย!! ท่านพี่ ท่านทำอะไร"เฟยลี่ร้องโอดครวญ ที่อยู่ๆ ก็ถูกบาทาขององค์ฮ่องเต้ที่เป็นพี่ชายของตน เขากำลังอยู่ในภวังอยู่ จู่ๆ มาโดนแบบนี้โดยไม่ทันตั้งตัว มันก็เจ็บเหมือนกัน ข้ายิ่งบอกบางอยู่นะ

 

 

"ก็เจ้ามองเมียข้านานไปแล้ว ของของข้า ข้าหวงรู้ไหม"เฟยหลงบอก ทั้งๆ ที่ตนก็ยังไม่ยกเท้าออกจากตักของเฟยลี่ ทำให้เฟยลี่หน้ามุ่ย ปากยื่นปากยาว งอนพี่ชายของตน ชิ...ได้เมียแล้วลืมน้องตนเอง คนลำเอียง เฟยลี่ด่าพี่ชายของตนในใจ แต่เหมือนเฟยหลงจะรู้ว่าน้องตนกำลังคิดอะไรอยู่

 

 

"ข้ารู้ว่า เจ้ากำลังด่าข้าอยู่ในใจ!!!"เฟยหลงทำเสียงเข้ม พร้อมกับกดน้ำหนักเท้าของตนลงไปที่เฟยลี่อีก

 

 

"โอ้ย!!! ....ข้ายอม...ข้ายอมแล้วท่านพี่"เมื่อเห็นว่าตนเองสู้ไม่ได้จึงบอกยอมแพ้ เฟยหลงจึงยกเท้าขึ้น เมื่อไม่มีสิ่งใดมาขวาง เฟยลี่จึงค่อยๆลุกขึ้นยืน 

 

 

"แล้วท่านพี่สะใภ้ ฟื้นหรือยังท่านพี่"เฟยลี่กล่าวอย่างเป็นห่วง เพราะเห็นตั้งแต่ทำพิธีอันเชิญตัวออกมาก็ยังหลับอยู่ตลอด หรือว่าจะเป็นอะไรหรือเปล่า

 

 

"เฮ้อ....ยังเลย ข้าก็ห่วงๆอยู่เหมือนกัน เจ้า!! ที่อยู่ด้านนอกใครก็ได้ ไปตามหมอหลวงมาให้ข้าที"เฟยหลงถอดหายใจออกมา เขาก็เป็นห่วงเหมือนกัน แต่ตั้งออกมา ก็ยังไม่ฟื้นเลย เฟยหลงจึงตะโกนบอกขันที ที่อยู่หน้าตำหนักตน

 

 

"พะย่ะค่ะ"ขันทีที่อยู่ด้านนอกรับคำสั่ง ก่อนจะรีบไปตามหมอหลวง หากช้ามีหวังพระราชวังอาจจะพังก็เป็นว่า เพราะว่าองค์ฮ่องเต้ไม่ชอบการที่ต้องรออะไรนานๆ ยิ่งหากเป็นเรื่องขององค์ฮองเฮาแล้วนั้นยิ่งไม่ได้ใหญ่ เพราะทุกคนต่างรู้กันดีว่าองค์ฮ่องเต้ทรงรักองค์ฮองเฮาตั้งแต่แรกเห็น ดูจากสายตาที่พระองค์ที่ไม่เคยมองใครด้วยสายตาที่อ่อนโยนเยี่ยงนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าองค์ฮองเฮานั้น เป็นสิ่งที่พระองค์รักเท่าชีวิตของพระองค์

 

 

เมื่อความวุ่นวายเล็กๆ เกิดขึ้นก็คือการไปตามหมอหลวงมาตรวจองค์ฮองเฮาว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ผลออกมาคือองค์ฮองเฮานั้นแค่พักผ่อนน้อย ส่วนร่างกายแข็งแรงดีไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เมื่อได้คำตอบของหมอหลวงเฟยหลงก็โล่งใจ ก่อนจะให้ทุกคนออกไปไม่เว้นแม้แต่เฟยลี่ เพราะเขาจะได้ให้องค์ฮองเฮาได้พักผ่อน และวันนี้พระองค์ก็เหนื่อยเต็มทนอยากมานอนกอดองค์ฮองเฮาของเขาแล้ว ถึงเฟยลี่จะงอแงนิดหน่อย แต่ก็ยอมออกไปแต่โดยดี 

 

 

หลังทุกคนออกไปหมด เฟยหลงก็ถอดชุดของตนออกเพื่อไปอาบน้ำ เมื่ออาบน้ำเสร็จเฟยหลงก็สวมเพียงชุดสีขาวบางๆ เพียงเท่านั้น ก่อนจะก้าวขึ้นเตียง ไปนอนกอดฮองเฮาของเขา ฮองเฮาที่เป็นดังดวงใจของเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

เม้นกันด้วยนะ

หนึ่งเม้น หนึ่งกำลังใจจร้า

 

 

 

 



ความคิดเห็น