Sweet_Moon

ขอบคุณลีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์คนนี้นะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจที่ให้กันนะ ทั้งเม้นท์ ดาว และเหรียญ จะตั้งใจสร้างสรรค์ผลงานให้ดีกว่านี้นะคะ จะพัฒนาฝีมือของตัวเองให้ดีขึ้นไป รักนะ ยู้ฮู้วว -3-
No Love เรื่องนี้ความรักไม่เกี่ยว [NC+]

ชื่อตอน : NO LOVE : CHAPTER 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 146

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2559 22:02 น.

แบบอักษร

 

#

 

NO LOVE : CHAPTER 14 

 

ขณะนี้ร่างบางกำลังยืนอยู่ที่หน้าบ้านของไวท์ เธอตัดสินใจดีแล้ว หลังจากไปยุติเรื่องของเธอกับฟาโรห์ แน่นอนว่าเธอทำใจได้แล้วล่ะ อีกอย่างเธออยากมาเจอแม่ให้เร็วที่สุด ไม่อยากให้แม่ต้องเจ็บตัวอีกแล้ว อย่างน้อยเธอก็อยากให้แม่ปลอดภัยถึงแม้จะต้องโดนแม่ด่าก็ตามที ร่างบางเดินเข้าไปในบ้านของไวท์ด้วยความรู้สึกกลัวๆ แต่ถึงตอนนี้แล้ว เธอไม่มีอะไรจะต้องกังวล ถึงยังไงการที่ตัวเธอก้าวเท้าเข้ามาในบ้านของเขา ก็เท่ากับว่า... เธอต้องเป็นของเขา

“มาแล้วเหรอควีน...” น้ำเสียงเข้มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอหันไปมองก็พบว่าไวท์กำลังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ ใบหน้าหล่อแสยะยิ้มที่มุมปาก เดินมาโอบกอดเอวบาง ก้มใบหน้าลงจูบที่แก้มนวลทันที จนควีนได้แต่ยืนนิ่งแบบนั้น

“ฉันยุติข้อตกลงกับฟาแล้ว สัญญานะว่าจะไม่ทำอะไรเขา”

“หึโอเค สัญญาอยู่แล้ว”

“ฉันอยากเจอแม่... ให้ฉันเจอแม่หน่อยได้ไหม?”

“ได้สิ เมียขอผัวก็ต้องให้อยู่แล้ว ตามมานะ” ควีนพยักหน้ารับอย่างดีใจ ก่อนจะเดินตามร่างหนาไปที่ชั้นใต้ดิน มองลูกน้องของไวท์ที่เฝ้าอยู่สามคน ร่างหนาเปิดประตูและผายมือให้เธอเดินเข้าไป ใบหน้าสวยถึงกับน้ำตาคลอทันที มองผู้เป็นแม่ที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้ ใบหน้าสวยตอนนี้บอบช้ำไปด้วยรอยตบ ร่างบางวิ่งถลาไปกอดแม่ทันทีอย่างเสียใจ

“ฮึก แม่... แม่เป็นยังไงบ้าง?”

“อึก คะ ควีน  มะ มาทำไม”

“ควีนมาช่วยแม่ไง แม่เจ็บตรงไหนไหม?”

“นะ หนีไป!! ไวท์น่ากลัวเกินกว่า... แกจะรับมือไหว”

“ไม่!! ควีนไม่ไป ควีนจะช่วยแม่นะ” ร่างบางแกเชือกที่ข้อมือของแม่ตัวเองทันที แต่ทว่าร่างบางกลับถูกกระชากด้วยมือหนาของไวท์และ...

เพียะ!!

“ควีน!!

“อย่าคิดจะทำแบบนี้สิ... ฉันให้เธอมาหาแม่เธอได้ แต่ไม่ได้หมายความว่า เธอจะช่วยแม่เธอได้นะ”

“นะ นายกำลังผิดสัญญากับฉันเหรอไวท์!!

“ผิดสัญญาอะไร? ก็แค่... เอาแม่เธอไว้เป็นตัวประกันก่อน หลังจากที่ฉันเอากับเธอแล้ว ฉันก็จะปล่อยไปไง”

“ยะ อย่านะควีน!! อย่ายอมมัน”

เพียะ!!

“หุบปากไปซะ ยัยแก่... ฉันจะเอาลูกแก เพราะงั้นนั่งอยู่ตรงนี้ล่ะนะ” ควีนมองแม่ตัวเองที่ถูกตบจนหน้าหัน ก่อนจะมองไวท์ที่เดินแสยะยิ้มตรงมาหาเธอ แต่ควีนก็ดิ้นไปมาอยู่แบบนั้น

ตุ้บ!!

“อั่ก...”

“อย่าฤทธิ์เยอะ ส่วนเธอนะลิลลี่ นั่งรอไปก่อนนะ หึ” ร่างบางถูกแบกขึ้นหลังทันที ที่ถูกชกเข้าที่ท้อง ใบหน้าสวยมองแม่ตัวเองที่พยายามดิ้นให้หลุดจากเชือก แต่ก็ไม่ได้... ไวท์พาเธอขึ้นมาบนห้องทันที ก่อนจะวางเธอลงที่เตียง และคร่อมร่างของเธอไว้ ใบหน้าหล่อก้มลงจูบไปที่ใบหน้าสวยทันที

“นะ นายมันเลว...”

“หึ คนเลวคนเนี้ย กำลังจะเป็นผัวเธอนะควีน”

“ปะ ปล่อยแม่ฉันไป ขอแค่นั้น”

“ไม่ได้หรอก เดี๋ยวเธอหนีฉันไปอีก แบบนี้นะดีแล้ว หึ” ไวท์แสยะยิ้มก่อนจะก้มใบหน้าลงซุกไซ้ลงที่ทรวงอกอิ่ม มือหนาบีบเค้นทรวงอกของควีนทันทีอย่างรุนแรง ไล่ลิ้นไปตามลำคอขาว มือหนาเลื่อนต่ำลงไปที่กลางกาย บี้จุดเสียวของควีนจนเธอนิ่วหน้าทันที

“อ๊า วะ ไวท์...”

“ฉันชอบเสียงเธอชะมัด เป็นของฉันได้แล้วนะ อืม”

“อือ อย่า พอนะ!!” ใบหน้าหล่อดูดขบเม้มซอกคอขาว มือหนาก็ทำการแยกสาบเสื้อออกจนเห็นทรวงอกดันล้นขึ้นมา ก่อนจะจับขานวลแหวกกว้างทันที ดึงกางเกงในออกไป และแหวกผ้าคลุมอาบน้ำของตัวเองงัดเอาแท่งร้อนออกมา จดจ่อที่กลางกายสาวของควีน ร่างบางดิ้นไปทันทีอย่างหวาดกลัว

พลั่ก!!

“อ่อก  ควีน!!

“แม่... ต้องไปช่วยแม่” ควีนถีบไวท์ออกจากร่างตัวเองและวิ่งออกจากห้องทันที ก่อนจะลงไปที่ชั้นล่างเห็นลูกน้องของไวท์กำลังตั้งท่าจะมาจับตัวเธอ

จึก!!

“กรี๊ด!! ฉันเจ็บนะไวท์ ฮือ”

“ฤทธิ์เยอะจริงนะ ได้ อยากเจอแม่เธอมากใช่ไหม? งั้นก็เอากันต่อหน้าแม่เธอก็แล้วกัน!!” ไวท์กระชากผมควีน อย่างแรงและเปิดประตูเข้าไป เหวี่ยงร่างบางไปที่แทบเท้าของลิลลี่ที่ลืมตามองใบหน้าของลูกสาว ใบหน้าของเธอถึงกับน้ำตาไหลออกมาทันที กับความรู้สึกต่างๆ มากมายที่ถาโถมเข้ามา

“ฮึก ควีน... แม่ขอโทษ”

“แม่ แม่อย่าโทษตัวเองนะ ยังไงควีนจะต้องช่วยแม่ โอ๊ย!!

“ไวท์!! หยุดนะ อย่าทำลูกฉัน” ควีนจับมือหนาที่กระชากผมเธอให้นอนหงาย ก่อนจะคร่อมร่างบางไว้ และโน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มเธอทันทีอย่างแรง

“ดูไว้นะ ลิลลี่... ที่ฉันยังต้องอยู่กับผู้หญิงอย่างเธอ ก็เพราะฉันต้องการควีน”

“ฮือ”

“หลังจากนี้ไป ฉันกับควีนเสร็จกันแล้ว ฉันจะปล่อยเธอไป แต่ห้ามเธอเข้ามายุ่งวุ่นวายกับฉันและควีนอีก หึ ดูให้ดีๆ นะ... ลูกสาวของเธอกำลังจะเป็นเมียของฉัน ฮ่าๆ”

“หยุดนะไวท์ อย่าทำควีน!!” ใบหน้าหล่อโหดไม่สนเสียงของลิลลี่สักนิด แต่กลับก้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอของเธอทันทีอย่างรุนแรง ใบหน้าสวยร้องไห้ออกมามองแม่ตัวเองที่ตอนนี้ กัดฟันแน่นกับความโกรธแค้นในครั้งนี้

พลั่ก!!

เสียงเอะอะด้านนอกทำให้ไวท์ถึงกับชะงักทันที มองประตูหน้าห้องที่ตอนนี้เปิดออก พร้อมกับร่างหนาที่ตอนนี้ใบหน้าบอบช้ำไปด้วยรอยชกเพราะถูกกระทืบ ควีนถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกใจทันที

“ฟะ ฟา...”

“มึงหยุดทำร้ายควีนได้แล้วไอ้ไวท์!!

“หึ มึงนี่มันตัวขัดกูจริงๆ นะไอ้ฟา!!” ไวท์ผละจากร่างบางทันที ควีนลุกขึ้นวิ่งไปกอดลิลลี่ ก่อนจะแกะเชือกที่มือของเธอให้ออก จากนั้นก็โผล่เข้ากอดกันทันที... ความอบอุ่นที่ควีนไม่เคยได้สัมผัส มือบางลูบไปตามใบหน้าแม่ของตัวเองพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมา

“แม่ ฮึก แม่เจ็บไหม?”

“ไม่ลูก แม่ขอโทษนะควีน ขอโทษสำหรับทุกอย่างนะลูก...” ฟาโรห์มองแม่ลูกกอดกันอย่างนิ่งๆ และหันมาสบตากับไวท์ที่กอดอกมองฟาโรห์ ก่อนที่ลูกน้องของเขาจะกู่กันเข้ามาล๊อคตัวเขาไว้

“หยุดนะไวท์ ปล่อยฟานะ!!

“ฝันไปเถอะ มันเสือกกับฉันมาเยอะแล้ว ถึงเวลาจัดการมันสักที!!

“อย่านะ!!

ผัวะ!!

“อั่ก...”

“เสือกนักใช่ไหม?”

ตุ้บๆ ควีนจะลุกไปช่วยฟาโรห์แต่ถูกมือของแม่ตัวเองจับไว้แน่น แต่ฟาโรห์ตอนนี้กำลังถูกไวท์ซ้อมนะ... ใบหน้าหล่อตอนนี้เลือดออกเต็มใบหน้าไปหมด จนไวท์ยิ้มให้กับผลงานของตัวเอง สั่งลูกน้องให้ปล่อยร่างหนาฟุบลงกับพื้น

“มึงนี่มันแส่ไม่เข้าเรื่องนะ ทำไม? อยากจะได้ควีนของกูจนตัวสั่นเลยหรือไง!!

“ถุย... เปล่า กูแค่ไม่อยากเห็นควีนต้องร้องไห้เพราะคนอย่างมึง ก็เท่านั้น”

“หึ พระเอกมาก ถ้ามึงเป็นพระเอก งั้นกูเป็นตัวร้ายงั้นสิ? เหอะดี งั้นตัวร้ายอย่างกู... ขอเอาเลือดหัวของพระเอกออกหน่อยแล้วกันนะ”

ตุ้บ!! เพล้ง!!

“อ๊ากกกก...”

“ฟา!! ฮึก ฟา...” ใบหน้าสวยร้องไห้ออกมาทันที มองไวท์ที่รับขวดเหล้าจากลูกน้องมาฟาดลงที่ศีรษะของฟาโรห์ ร่างหนาฟุบตัวลงกับพื้น ก่อนที่ไวท์จะแสยะยิ้มที่มุมปาก กระทืบเท้าไปที่ข้อมือขวาของฟาโรห์ทันทีอย่างแรงซ้ำๆ อยู่แบบนั้น

“โอ๊ย... อึก อ๊าก!!

“หยุดนะไวท์ หยุด!!

ปึก!!

“ฮึก โอ๊ย!!

“ควีน...” ฟาโรห์มองมือบางที่ถูกเท้าของไวท์กระทืบลง พร้อมกับเงยหน้าสบตากับควีนที่บิดหน้าไปมาด้วยความเจ็บปวด ความโกรธแค้นถาโถมทันที ร่างหนาลุกขึ้นชกไปที่ใบหน้าหล่อของไวท์ทันทีอย่างแรงจนร่างของเขาฟุบลง ลูกน้องของไวท์พากันกระทืบฟาโรห์ทันที จนควีนที่เห็นแบบนั้น ก็กระโจนเอาตัวเข้าไปกอดร่างหนาไว้

ตุ้บ พลั่ก!!

“อึก พอนะ... โอ๊ย!!

เท้าหนักๆ ของลูกน้องไวท์กระทืบลงที่ร่างบาง จนฟาโรห์โอบกอดร่างบางไว้แน่น และเป็นฝ่ายพลิกตัวอยู่ด้านบนโอบกอดร่างบางไว้ ใบหน้าหล่อกัดฟันแน่น มองควีนที่ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

“ฟา ฮึก...”

“ทำบ้าอะไรของเธอ อึก” เลือดทะลักออกจากปากของฟาโรห์ทันที แต่ทว่า... ใบหน้าสวยต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจทันที เพราะไวท์กำลังยกเก้าอี้ฟาดลงที่หลังของฟาโรห์

“ไม่นะ... ฟา!!

พรึ่บ!!

ตุ้บ!!

“กรี๊ดดดด... ควีนลูกแม่!!

“คะ ควีน!!” ฟาโรห์ที่นอนอยู่ใต้ร่างบาง ถึงกับตาโตทันที มองใบหน้าสวยที่ยิ้มให้เขาและสลบลงทันทีเพราะถูกเก้าอี้ฟาดลงที่หัวไหล่ ร่างหนาผลักร่างบางให้นอนลงกับพื้น ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปซัดหน้าไวท์ทันทีอย่างโมโห

“ตายซะเถอะมึง!!

ผัวะๆๆ ไวท์กับฟาโรห์ต่างพากันซัดกันนัวเนียไปหมด จนกระทั่งข้างนอกมีเสียงของคนกลุ่มหนึ่งกำลังตรงเข้ามา

“ไอ้ฝา!!” เชคและไค ต่างพากันสู้กับลูกน้องของไวท์ที่มากันอย่างเยอะ จนลูกน้องของเชคและไคไม่พอจะสู้กับมาเฟียอย่างเขา ไวท์ขึ้นคร่อมฟาโรห์และง้างกำปั้นจะชกใบหน้าหล่อที่ไม่เหลือใบหน้าเดิมอีกแล้ว

“กล้ามากนะที่ชกกู!!

“มึงทำร้ายควีน...”

“กูไม่ได้ทำ กูจะทำมึง ตายซะ!!

หมับ!!

“หยุดนะไวท์ อย่าทำอะไรฟาโรห์...”

“อย่ามายุ่ง ลิลลี่!!

พลั่ก!! ไวท์สะบัดแขนตัวเองที่ลิลลี่วิ่งมาจับมือเขา จนเธอกระเด็นไปฟาดกับเก้าอี้ ร่างหนาผุดยิ้มขึ้นมา กระชากคอเสื้อฟาโรห์ที่ยกยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย

“ตายซะ ไอ้เสือก!!

“คุณไวท์ครับ...”

“อะไรวะ!!

“นายท่านโทรมาครับ” ร่างหนาชะงักหมัดตัวเองทันที มองลูกน้องคนสนิทที่ยื่นมือถือมาให้ สายตาคมมองฟาโรห์ที่สลบลงไปแล้ว ก่อนจะลุกขึ้นมองภาพตรงหน้าที่ตอนนี้ลูกน้องของตัวเองกำลังชกต่อยกับเพื่อนของฟาโรห์ มือหนายกมือถือมาแนบหูด้วยสีหน้านิ่งๆ

(“กลับมาเดี๋ยวนี้ ไวท์”)

“ผมไม่กลับ...”

(“กลับมา นี่คือคำสั่ง!!”)

“ลุงไม่มีสิทธิ์!!

(“ไม่มีสิทธิ์เหรอ? ถ้าฉันสั่งปลดแกแค่คำเดียว ทุกอย่างก็จบเหมือนกัน”)

Shit!!

(“กลับมา และเลิกสร้างปัญหาได้แล้ว... ปล่อยลิลลี่กับควีนไป ฉันรู้นะว่าแกกำลังวุ่นวายกับสองแม่ลูกนั่น เพราะธุรกิจ แต่ตอนนี้ ไม่จำเป็นแล้ว”) ไวท์กัดฟันแน่น กำหมัดด้วยความเคียดแค้นกับคำสั่งของบุคคลที่เขาเกลียดแสนเกลียด... เกลียดที่จะต้องตกเป็นรองบุคคลที่เก็บเขามาเลี้ยง!!

“ได้”

(“แกจะต้องกลับมาดูตัวคู่หมั้นของตัวเอง ให้เร็วที่สุด!!”) ร่างหนากำมือถือแน่นก่อนจะเขวี้ยงมันไปจนแตก หันไปมองฟาโรห์ที่นอนสลบอยู่ และควีนกับลิลลี่อย่างนิ่งๆ

“เคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อย ฉันจะกลับแล้ว”

“ครับคุณไวท์”

 

ไวท์เดินออกจากประตูบ้านด้านหลัง นี่เขาจะต้องทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่งั้นเหรอ? ชิ เพราะมันคนเดียว... คอยดูเถอะ อะไรที่ทำให้มันไม่มีความสุข เขาจะเป็นคนหยิบยื่นการทำลายล้างให้มันเอง!!

 

ณ โรงพยาบาล

ร่างบางสะลึมสะลือตื่นขึ้นมากับความฉุนที่จมูก กลิ่นยาแบบนี้? หรือว่า... ดวงตากลมโตเบิกโพลงทันที เมื่อมองไปรอบๆ ก็พบว่าตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ควีนลุกขึ้นนั่งทันที แต่ทว่า แขนซ้ายของเธอกลับมีที่ห้อยแขนอยู่ บริเวณหัวไหล่ก็เจ็บร้าวจนเธอนิ่วหน้า ร่างกายเมื่อยล้าไปหมด ก่อนจะมองพยาบาลที่เดินเข้ามา

“คุณพยาบาล แม่ฉันละคะ”

“อ่อ คุณลิลลี่ใช่ไหม่คะ อยู่ห้องถัดไปจากห้องคุณนี่เองค่ะ”

“แล้วแม่ฉันเป็นยังไงบ้างคะ?”

“คุณลิลลี่นอนพักฟื้นอยู่ค่ะ เพราะร่างกายบอบช้ำหลายแห่ง” ควีนพยักหน้ารับ ก็แหงล่ะ ไวท์ทำร้ายแม่หนักขนาดนั้นก็ต้องเป็นหนักเป็นของธรรมดา ใบหน้าสวยขมวดคิ้วทันทีกับอีกคนที่มาช่วยเธอไว้

“จริงสิ และฟาละคะ?”

“คุณฟาโรห์ปลอดภัยดีค่ะ อยู่ห้องตรงข้ามกับคุณ” พยาบาลยิ้มให้กับควีนและเดินออกไป ส่วนตัวเธอก็นอนลงทันทีอย่างโล่งอก เธอจึงลุกขึ้นพยุงร่างตัวเองออกจากห้องไปหาแม่ตัวเองทันที ใบหน้าสวยยิ้ม มองร่างของแม่ตัวเองที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่ มือบางจับมือของแม่ตัวเองมาแนบแก้มตัวเองทันที

“ปลอดภัยแล้วนะแม่ ต่อไปนี้ไวท์จะมาทำร้ายเราอีกไม่ได้แล้ว” ควีนนั่งอยู่กับลิลลี่อยู่นาน ก่อนจะเปิดประตูออกมามองประตูฝั่งตรงข้าม ฟาโรห์เองก็ได้รับบาดเจ็บหนักกว่าเธอเหมือนกัน แต่เขามาช่วยเธออีกทำไม? ในเมื่อเราสองคนก็ยุติข้อตกลงกันแล้วนี่น่า ยังไงเธอก็ต้องถามเขาให้รู้เรื่อง... ทำไมเขาจะต้องยอมเจ็บตัวเพราะเธออีกแล้วล่ะ ทำไมกัน? มือบางจับไปที่ลูกบิดห้องพักฟื้น สูดลมหายใจเข้า ไม่รู้ว่าเข้าไปแล้ว เธอจะบังคับใจตัวเองไม่ให้เต้นได้หรือเปล่า แต่ถึงยังไงก็ต้องเข้าไปขอบคุณเขาอยู่ดี ร่างบางเปิดประตูเข้าไปได้เพียงนิดเดียวเท่านั้น เสียงของไคและใครอีกคนก็เล็ดลอดออกมาซะก่อนที่เธอจะเข้าไป

“มึงเยิ่นขนาดนี้เลยนะ ถ้ากูไม่ตามไปช่วย ป่านนี้โดนไอ้ห่านั่น กระทืบตายไปแล้ว!!

“เออๆ ขอบคุณพวกคุณมึงมากเลยนะ ที่มาช่วยกู... พอใจยัง” ไคมองฟาโรห์ที่ตอนนี้ศีรษะของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผล แถมแขนขวายังถูกใส่เฝือกอ่อน ร่างกายและตามใบหน้าเขียวช้ำไปหมด ก่อนจะมองเชคที่กอดอกมองฟาโรห์อย่างนิ่งๆ กับคำถามมากมายที่เขาอยากจะถามมัน

“มึงไปช่วยควีนทำไม? ไหนบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกันแล้วไง” ควีนที่ยืนฟังอยู่ที่หน้าประตูถึงกับยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน อยากจะฟังเหลือเกินว่าเหตุผลอะไร ทำไมเขาถึงไปช่วยเธอ ทั้งๆ ที่เราก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว หัวใจของเธอเต้นรัวทันทีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ก็... อยากไปช่วย”

“เหรอ? แค่นั้นเองเหรอ มึงยอมเอาร่างกายที่แสนจะเพอร์เฟคของมึง ไปให้ไอ้ห่านั่นกระทืบยันที่ เหตุผลเพราะอยากช่วยควีน แค่นั้น?” ไคพูด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ ไม่ต่างจากเชคที่พอจะดูออกว่าฟาโรห์กำลังรู้สึกอะไร แต่เพียงว่าเพื่อนของเขาคนนี้มันปากแข็งและชอบที่จะปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองอยู่เสมอๆ

“ก็ใช่ ทำไม... ก็คนรู้จักกัน เห็นเธอเดือดร้อนกูก็ต้องช่วยหรือเปล่า?”

“หือ? มึงเนี้ยปากแข็งมากเลยนะไอ้ฝา รู้สึกห่าอะไรก็พูดมาเถอะ มึงชอบควีนใช่ไหม?”

!!!” ร่างบางที่ยืนฟังอยู่เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ มือไม้สั่นไปหมด ใบหน้าสวยร้อนผ่าวทันทีกับคำถามของไคที่ถามออกไปตรงๆ ใบหน้าสวยเม้มปากตัวเองทันทีอย่างเขินอาย ฟาโรห์มองไคกับเชคที่จับจ้องเขาด้วยสีหน้าตั้งคำถาม และเขาเองก็ตกใจมากด้วยกับสิ่งที่ออกจากปากไค เขาชอบควีนเหรอ? เขายังไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนั้นเลยนะ ก็แค่ไม่อยากเห็นเธอร้องไห้ ไม่อยากให้เธอต้องโดนไอ้ไวท์ทำร้าย แต่ถ้าชอบ เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองจะรู้สึกกับเธอแบบนั้นนอกซะจาก...

“ว่าไง? ชอบก็บอกว่าชอบ จะปากแข็งทำหอกอะไร... มึงอ่ะเหมาะกับควีนจะตายไป ไม่รู้จะเก๊กทำส้นตีนอะไร”

“นั่นดิ กูไม่เคยเห็นมึงทำอะไรเพื่อใครได้มากมายขนาดนี้เลยนะ จะมีความรักก็มีไปเหอะ... อย่ามาเก๊กว่าตัวเองจะไม่มีความรักเลย ไอ้ฟายฝา”

“กูเปล่า...”

“แล้วไง? ชอบควีนใช่ม่ะ”

“กูไม่ได้ชอบ กูแค่... สงสาร”

!!!” ร่างบางที่ได้ยินถึงกับหน้าชาทันทีกับคำตอบของฟาโรห์ ใบหน้าสวยร้อนผ่าวไปด้วยความรู้สึกเจ็บ... ดวงตากลมโตมีน้ำเอ่อล้นออกมา กัดริมฝีปากของตัวเองทันทีอย่างแน่น กับคำตอบของฟาโรห์ที่พูดออกมา

“สงสาร? มึงสงสารควีน...”

“ใช่ กูแค่สงสารเธอ สงสารที่เธอไม่มีใครเข้าข้างเลย แม้กระทั่งแม่ของตัวเอง... เผชิญหน้ากับไอ้ไวท์ที่ไม่ใช่คน มึงจะให้กูรู้สึกอะไรกับควีนได้ ในเมื่อ...กูชอบ... มาย”

“ไอ้ฝา...” เป็นอีกครั้งที่น้ำตาของควีนไหลอาบแก้ม ยกมือปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง คำตอบของฟาโรห์ชัดเจนแล้วว่า เขาไม่เคยคิดอะไรกับเธอเลย แถมเขายังสมเพชเธอที่ต้องโดนทำร้ายและโดนแม่ไม่รัก สิ่งที่เขาทำทั้งหมด... เพราะเขาแค่สงสารเธอเท่านั้น ไม่มีคำว่าชอบเข้ามาเกี่ยวเลยสักนิด เพราะเขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว

“มึงแน่ใจนะ ว่ามึงรู้สึกชอบยัยมาย” ฟาโรห์ที่ได้ฟังไคพูดก็อ้ำอึ้งทันที จะว่าไปเขาแค่รู้สึกดีกับมายเพราะว่า เขาเคยชอบที่เธอเป็นเพื่อนที่ดีกับเขามาเสมอๆ แต่ทว่า... ตอนนี้เขากำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง ที่สำคัญ เขาไม่อยากให้เพื่อนของตัวเองมาคาดคั้นความรู้สึกที่กำลังถาโถมอยู่ตอนนี้ เขาเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง แค่เห็นควีนร้องไห้ ก็เจ็บ เห็นเธอยิ้มก็มีความสุข... ซึ่งเขาไม่อยากรับรู้ความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ เพราะมันยังไม่ชัดเจนพอที่จะพูดออกไป

“กู... แน่ใจ”

“ไอ้ฝา ดูก็รู้ว่ามึง...”

“พอเถอะไอ้ไค” เชคห้ามไคทันที ก่อนจะส่ายหน้าไปมา มองฟาโรห์ที่เบือนหน้ามองออกไปที่วิวด้านนอก เขารู้ดีว่าฟาโรห์รู้สึกอะไร เพียงแต่ว่ามันเป็นคนที่ไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง

“แล้วมึงจะเสียใจ ไอ้ฝา... ที่มึงไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองตอนนี้”

“กูไม่เสียใจ เพราะว่ากูมั่นใจในความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ว่า กูแค่สงสารควีนเท่านั้น”

คำพูดของฟาโรห์ ทำให้ควีนเลือกที่จะปิดประตูลงและเดินหมุนตัวเข้าห้องตัวเองไป ก่อนจะปล่อยน้ำตาและทุกอย่างออกมาทันที... ทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้กำลังบอกเธอแล้วว่า เธอเสียใจและเจ็บที่สุดกับคำพูดของฟาโรห์ เขาเห็นเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่น่าสงสารคนหนึ่ง เขาไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอเลยสักนิด ต่างจากเธอที่ชอบเขาหมดหัวใจ ควีนออกมานั่งร้องไห้อยู่ที่ระเบียงอยู่นาน ปล่อยน้ำตาให้แห้งไป พร้อมกับยิ้มรับกับความจริงทุกอย่าง เงยหน้ามองท้องฟ้า...

 

“ฉันต้องเข้มแข็ง เพราะทุกอย่างมันถูกกำหนดไว้แล้ว... จากนี้ไป ฉันจะดูแลเขา จนกว่าเขาจะหาย หลังจากนั้นฉันจะลืมว่าชอบเขา ฉันจะลืมว่าเราสองคนเคยรู้จักกัน เกิดเป็นควีนต้องเข้มแข็ง เขาไม่ชอบเรา ก็ต้องปล่อยเขาไป ฮึก”

 

ขยี้ให้ถึงที่สุด... ม่ะรู้ว่ามีลีดเดอร์รออยู่อ่ะเปล่า? 5555 ดึกก็ยังมา

มีลีดเดอร์เดาเรื่องใหม่ของไรท์ได้ถูกต้องด้วยง่ะ เอาเป็นว่า

พรุ่งนี้จะเปิดเรื่องของเฮียไวท์นะ ติดตามให้ดี แต่ตอนนี้ไปเม้นท์ ถูกใจให้เฮียฝากับควีนก่อนนะแจะ

เม้นท์ ถูกใจกันเข้ามาเยอะๆ กำลังใจสำคัญเลย แล้วเจอกัน -3-

ชื่อ
ความคิดเห็น