น้ำมิ้ม

ใครชอบแนวดราม่าบีบคั้นอารมณ์..อย่าลืมจิ้มหัวใจ กดแอด Favorite ไว้ด้วยนะจ๊ะ เค้าจะพยายามอัพทุกวัน ...เรื่องนี้พระเอกเป็นแนวดาร์คนะคะ อย่าได้หาความดีมีคุณธรรมจากพี่แก..นางเอกรันทดสุดชีวิต เนื้อหาเข้มข้นทุกตอนจ้า ไรท์เตอร์รับประกัน

เปรมอุรา ตอนที่ 10 : ก้าวที่พลาดที่ไม่อาจหวนคืน

ชื่อตอน : เปรมอุรา ตอนที่ 10 : ก้าวที่พลาดที่ไม่อาจหวนคืน

คำค้น : ทวิกมล , ความลับ , พี่น้อง , สู้ชีวิต , ความรัก , พระเอกร้าย , นางเอกน่าสงสาร , พระรองแสนดี , ปกปิด , เปรมอุรา , ปานดวงใจ , 25+ ,30+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2559 01:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปรมอุรา ตอนที่ 10 : ก้าวที่พลาดที่ไม่อาจหวนคืน
แบบอักษร

แม้แสงอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้าแต่เปรมอุราก็ตื่นขึ้นมาอย่างเคยชิน หากสิ่งที่หญิงสาวไม่เคยชินก็คือร่างล่ำสันของชายหนุ่มที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆตัวเธอ...

เปรมอุรากัดฟันลุกขึ้นแต่งตัวพลางย่องออกจากห้องไปอย่างเงียบกริบ โชคดีที่เช้ามืดอย่างนี้ช่วยพรางร่องรอยบนร่างกายเธอได้อย่างดี หญิงสาวไม่เสียเวลาจะเหลียวซ้ายแลขวาอะไรทั้งนั้น หญิงสาวรีบเดินจ้ำกลับบ้านไปชนิดไม่เหลียวหลัง ตอนนี้เธอคิดเพียงอย่างเดียว เธอต้องหนีให้พ้นเงื้อมมือของผู้ชายที่บ้าคลั่งอย่างหลุยส์ไปให้ไกลที่สุด...

ทันทีที่ถึงบ้านหญิงสาวปิดประตูลงกลอนแน่น ก่อนจะหนีเข้าห้องไปแอบร้องไห้อยู่คนเดียว หญิงสาวเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองตัดสินใจผิดพลาดลงไปอย่างมหันต์ นับจากนี้เธอจะทำอย่างไร ในเมื่อเธอเป็นคนลงชื่อในเอกสารสัญญาที่ให้ไว้กับหลุยส์ไปหมดแล้ว แล้วไหนจะยายที่ยังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลรอการผ่าตัดหัวใจ...

“ยายจ๋า...เปรมจะทำยังไงดี...ฮึก...ฮึก...เปรมไม่อยากทำแล้วยาย...ฮือ”

หญิงสาวร้องไห้จนสะอื้นตัวโยน ... ตอนนี้ไม่เพียงแต่ร่างกายที่บอบช้ำหากจิตใจที่ถูกเหยียบย่ำนั้นยับเยินมากเกินกว่าที่จะเยียวยารักษาได้...โลกแสนสวยที่เปรมอุราเคยหวังเอาไว้มันไม่เคยมีจริงเลยเมื่อเธอต้องมาเจอกับหลุยส์

หญิงสาวร้องไห้จนหลับไปมารู้ตัวอีกทีแสงอาทิตย์ก็สาดแสงแรงกล้าแล้ว เปรมอุราเผลอขยับตัวลุกอย่างรวดเร็วจนต้องสูดปากอย่างเจ็บแสบและทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

ความจริงที่ปรากฏอยู่บนร่างกายเธอทำให้เปรมอุราได้แต่เสียใจ เธอย้อนเวลาไปไม่ได้อีกแล้ว หญิงสาวพยายามตั้งสติและพยายามนึกถึงยายนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล

“เปรมจะเข้มแข็งจ้ะยาย...เปรมจะอดทน...เปรมต้องทนให้ได้”

หญิงสาวกัดฟันลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดกระเป๋าเตรียมข้าวของไปนอนเฝ้ายายที่โรงพยาบาล อย่างน้อยที่นั่นก็มีคนมากมาย หลุยส์คงไม่กล้าไปทำอะไรรุ่มร่ามกับเธอที่นั่น

......................................................................................................

 

หลุยส์ควานมือไปบนเตียงกว้างเพื่อหาร่างนุ่มนิ่มที่เขาเพ้อคลั่งมาตลอดทั้งวันทั้งคืน หากเมื่อมือคว้าได้แต่ความว่างเปล่าชายหนุ่มจึงลืมตาพลางผุดลุกขึ้นอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบคว้าเสื้อผ้าสวมใส่อย่างลวกๆแล้วลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว

ปีเตอร์ยกแก้วกาแฟค้างเมื่อเห็นน้องชายวิ่งหน้าตื่นลงมาด้วยเสื้อผ้าที่ไม่ค่อยเรียบร้อยนัก ในขณะที่นางจินตนานั้นชักสีหน้าทันที หากหลุยส์ไม่มีเวลาสังเกตอะไรทั้งสิ้น

“พี่เห็นเปรมอุราไหม”

ชายหนุ่มถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวลปนหงุดหงิด หากดูเหมือนจะไม่มีคำตอบจากทั้งพี่ชายและพี่สะใภ้ โดยเฉพาะนางจินตนานั้นลุกขึ้นเดินหนีไปเลย หลุยส์จึงหันไปคาดคั้นกับปีเตอร์ที่ยังคงนั่งจ้องหน้าน้องชายนิ่ง

“ฉันตื่นมาก็ไม่เห็นเค้าแล้ว พี่เห็นเค้าบ้างไหม”

“นายปล่อยมือจากผู้หญิงคนนั้นซะหลุยส์ มะรืนนี้แอนนาก็จะมาแล้ว ฉันไม่อยากให้เค้ารู้ว่านายนอกใจเค้า”

หลุยส์หันขวับมาจ้องพี่ชายอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน พลางเอ่ยถามเสียงเข้มอย่างไม่พอใจ

“พี่ไปบอกให้แอนนารีบมาอย่างนั้นเหรอ พี่ทำแบบนั้นทำไมกัน”

“ฉันต้องเป็นฝ่ายถามนายต่างหากว่านายทำแบบนั้นกับเปรมอุราทำไม เธอเป็นเด็กดีและยอมอุ้มบุญให้นายเพื่อต้องการเอาเงินไปรักษายาย แต่นายกลับย่ำยีเธอ”

“ก็ไหนๆเธอจะต้องอุ้มท้องลูกของผมอยู่แล้ว ผมจะใช้วิธีไหนทำให้เธอท้องก็ได้”

“หลุยส์!...”

ปีเตอร์เรียกชื่อน้องชายเสียงเข้มพลางลุกขึ้นประจันหน้ากับน้องชายอย่างโมโห หากหลุยส์จ้องกลับด้วยตาสีฟ้าอมเทาที่เริงโรจน์ไม่แพ้ของผู้เป็นพี่ชาย พลางประกาศความต้องการของตัวเองอย่างชัดเจน

“เปรมอุราเป็นของผม ... ต่อให้ลูกที่จะเกิดมาไม่ได้เป็นสายเลือดระหว่างผมกับแอนนา แต่ผมก็จะรับเขาเป็นลูกอย่างไม่มีเงื่อนไข และแอนนาจะต้องไม่รู้เรื่องนี้อย่างเด็ดขาด...”

“นายไม่มีทางปกปิดได้ แอนนาเป็นคนอังกฤษเหมือนนาย แต่เด็กที่จะเกิดมาเป็นแค่ลูกครึ่ง แอนนาไม่ได้ตาบอดนะหลุยส์”

ปีเตอร์เอ่ยเสียงเครียด หากหลุยส์กลับเหยียดยิ้มอย่างเย้ยหยันพลางเอ่ยอย่างมั่นใจยิ่ง

“เธอจะยอมตาบอด เพราะแอนนารู้ดีว่า เธอจะไม่มีวันเรียกร้องอะไรจากผมได้ ถ้าตราบใดที่เธอก็ไม่ได้ให้อะไรผมตอบแทนเช่นกัน!

.............................................................................................................................

เปรมอุราซื้อนมและผลไม้มาบำรุงผู้เป็นยายเต็มสองมือสองไม้ หญิงสาวโผเข้ากอดยายอย่างดีใจเมื่อนางเพียรฟื้นแล้ว

“ยาย...ยายจ๋า ยายฟื้นแล้ว เปรมดีใจที่สุดเลยจ้ะ”

“เอ็งหายไปไหนมาเปรม ยายหาเอ็งไม่เจอตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

“หนูไปคุยกับหมอเรื่องการรักษายายมาจ้ะ ยายไม่ต้องห่วงเรื่องเงินนะจ๊ะ ขอแค่ยายหายเปรมยอมได้ทุกอย่างจ้ะ”

หญิงสาวหลบตาพลางตัดสินใจโกหกยาย นางเพียรยกมืออันเหี่ยวย่นลูบศีรษะหลานสาวเบาๆพลางเอ่ยขึ้นเบาๆ

“ยายรู้แล้ว เมื่อวานคุณปีเตอร์บอกว่าหมอที่นี่เขาจะให้รักษาฟรีเพราะมีโครงการพิเศษอะไรนี่แหละ ตกลงยายเป็นอะไรกันแน่นังเปรม...ยายถามใครก็ไม่มีใครยอมบอก”

เปรมอุรากุมมือของยายไว้พลางเอ่ยเสียงสั่น

“ยายต้องรับปากเปรมก่อน ว่ายายจะยอมรักษาตัว นะจ๊ะ..ยายต้องรับปากเปรมนะ”

“ยายเป็นอะไรกันแน่เปรม...ยายกำลังจะตายเหรอลูก”

นางเพียรเอ่ยถามเสียงสั่นในขณะที่เปรมอุรากอดยายเอาไว้แน่นพลางส่ายหน้า

“ไม่จ้ะ ยายต้องไม่เป็นอะไร หมอบอกว่าถ้ายายผ่าตัดหัวใจยายก็จะหาย ยายต้องไม่เป็นอะไรนะจ๊ะ ต้องอยู่กับเปรมนานๆ”

สองยายหลานกอดกันร้องไห้อย่างเศร้าใจในชะตาชีวิตของตัวเอง นางเพียรลูบศีรษะหลานสาวอย่างห่วงใย หากนางเป็นอะไรไปจริงๆ เปรมอุราที่เป็นหลานคนเล็กของนางคงเป็นห่วงสุดท้ายที่คนเป็นยายอย่างเธออยากจะปลดและวางเอาไว้ให้อยู่ในที่ที่ดีและปลอดภัยมากที่สุดก่อนที่จะนางจะจากโลกนี้ไปอย่างหมดสิ้นห่วงใยทั้งหลาย...

 

.........................................................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น