ภรปภัช / พุดพิชชา / ลี่เซียน
email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 14 ไม่ได้ง้อ...จริงๆนะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 ไม่ได้ง้อ...จริงๆนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2560 15:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 ไม่ได้ง้อ...จริงๆนะ
แบบอักษร

ไมเคิลนอนไม่หลับเลยแม้ตอนนี้เวลาจะผ่านล่วงเลยมาเกือบ  5  ทุ่มแล้ว  นี่เธอไม่สนใจเขาจริงๆ รึไงนะ  ผู้หญิงอะไรใจร้ายชะมัด   ไมเคิลทนไม่ไหวอีกต่อไป  เขาลุกขึ้นจากเตียง  เดินไปเปิดประตูห้อง  แล้วเดินไปที่หน้าห้องของเธอทันที

เขาค่อยๆบิดลูกบิดประตูห้องเธอ  แต่ปรากฏว่ามันล็อค  นี่ถึงขนาดไม่ยอมให้เขาเข้าไปหาเลยใช่มั้ย  ได้  แล้วเราจะได้เห็นดีกัน

พัชรประภาเองก็นอนไม่หลับเหมือนกัน  ดึกป่านนี้แล้ว  เธอยังไม่ได้อาบน้ำ  เพราะมัวแต่คิดถึงใครบางคน  ทำไมเขาต้องต่อยเอกภพด้วยนะ  เธอไม่เข้าใจจริงๆ  ทำผิดแล้วยังไม่ยอมขอโทษไม่พอ  ยังไล่เธออีก  เธอนั่งคิดซ้ำไปซ้ำมา  ยังไงก็ไม่เข้าใจอยู่ดี  เธอหันไปมองนาฬิกาหัวเตียง

"  ตายล่ะ  จะ  5  ทุ่มแล้วหรอเนี่ย  ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า  เลิกคิดถึงคนบ้านั่นซะที  "  แล้วเธอก็เดินเข้าไปอาบน้ำทันที

ไมเคิลเดินอ้อมมาที่หลังบ้าน  เขาไปหาบันไดจากห้องเก็บของมา  เอามันไปพาดไว้ที่หน้าต่างห้องของพัชรประภา  แล้วจึงปีนขึ้นไปที่หน้าต่างห้องของเธอ

เขาดึงหน้าต่างออกช้าๆ  ดีนะ  ที่เธอไม่ได้ล็อคหน้าต่าง  ไมเคิลยิ้มอย่างผู้ชนะ  เขาค่อยๆ ปีนหน้าต่างเธอเข้าไปในห้อง

"  หายไปไหนล่ะเนี่ย  "  ไมเคิลไม่เห็นเธออยู่ที่เตียง  เขาเดินไปดูที่ห้องน้ำ  เห็นไฟในห้องน้ำเปิดอยู่

"  หึหึ  อาบน้ำหรอจ๊ะที่รัก  งั้นพี่จะนอนรออยู่ที่เตียงนะ  "  ไมเคิลพูดกับตัวเองอยู่หน้าห้องน้ำ   แล้วเขาก็เดินไปที่เตียงของเธอ  เอาผ้าห่มคลุมตัวเองเอาไว้  แล้วปิดไฟในห้อง  เหลือแต่ไฟหัวเตียง  เขาเอาหมอนข้างมาทับร่างตัวเองไว้  เพื่อไม่ให้เธอสังเกต

พัชรประภาออกมาจากห้องน้ำ  เธอนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว  เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า

"  เอ๊ะ  เมื่อกี๊เราปิดไฟในห้องแล้วหรอ  "  เธอแปลกใจ  เมื่อเห็นไฟในห้องปิดหมดเหลือแต่ไฟหัวเตียง  สงสัยเธอปิดแล้วลืมล่ะมั้ง  ว่าแล้วเธอก็ถอดผ้าเช็ดตัวออก  แล้วควานหาชุดนอนในตู้มาใส่ทันที

ไมเคิลเลื่อนผ้าห่มลงมาเล็กน้อยเพื่อแอบดูว่าเธอทำอะไร  แล้วเขาก็แทบหยุดหายใจ  เมื่อพัชรประภาถอดผ้าเช็ดตัวออก  แม้เธอจะหันหลังให้เขา  แต่แผ่นหลังงามและสะโพกผายนั้น  ก็ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายทันที  เขาภาวนาให้เธอหันมา  แต่เธอก็หยิบชุดนอนมาสวมไว้ซะอย่างนั้น  ไมเคิลเสียดายเหลือเกิน  แต่ไม่เป็นไร  วันนี้เขาต้องได้เห็นทุกอย่างของเธอแน่  เธอหันมาแล้ว  เขารีบมุดไปอยู่ใต้ผ้าห่มอีกครั้ง

พัชรประภาเดินมาที่เตียง  เธอล้มลงนอน  เพราะมัวแต่คิดถึงแต่เรื่องเขา  เธอเลยไม่ได้สังเกตว่ามีสิ่งผิดปกติบนเตียง   แล้วพอเธอหันไปคว้าหมอนข้างมากอดไว้  เธอก็ต้องตกใจมาก

"  ว๊ายยยย  "  เธอตกใจมาก  เมื่อรู้สึกว่าใต้หมอนข้าง  มีอะไรอยู่ด้วย  แล้วผ้าห่มก็ค่อยๆเลื่อนออก

"  คุณ  เข้ามาได้ยังไงเนี่ย  ออกไปเลยนะ  "  พัชรประภาคว้าหมอนมาทุบเขาไม่ยั้ง

"  นี่  เงียบๆ  หน่อยสิ  เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก  "  ไมเคิลรีบเข้ามาปิดปากเธอไว้

"  แล้วคุณเข้ามาได้ยังไง  พัชรล็อคประตูแล้วนี่  "  พัชรประภาพูดหลังจากเขาเอามือออกจากปากเธอแล้ว

"  ไม่บอก  "  ไมเคิลทำท่ายียวน

"  ออกไปเลยนะ  ไหนบอกว่าห้ามไม่ให้พัชรไปยุ่งกับคุณไง  แล้วมาทำไม  "  พัชรประภามองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

"  พี่ห้ามพัชร  แต่พี่ไม่ได้บอกนิ  ว่าพี่จะไม่ยุ่งกับพัชรน่ะ  เราตกลงกันแล้วไง  ว่าพี่จะมานอนกับพัชรทุกคืน   พี่ก็แค่ทำตามสัญญาเท่านั้นเอง  "   ไมเคิลทำหน้าตาย

"  นี่คุณ  ถ้าอยากจะง้อล่ะก็  หาข้ออ้างที่มันดีกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง  ฮะ  "  พัชรประภาได้ใจ  เขาต้องมาง้อเธอแน่ๆ

"  ใครบอกว่าพี่มาง้อ  คนอย่างพี่ไม่เคยง้อใคร  พี่แค่เป็นคนรักษาคำพูดต่างหากล่ะ  "  ไมเคิลทำเป็นไม่สนใจ

"  เชอะ  เดี๋ยวนะ  คุณ...เข้ามานานแค่ไหนแล้ว  "  เธอเพิ่งคิดได้ว่า  เมื่อกี๊เธอยืนแก้ผ้าอยู่ตรงนั้น  ถ้าเขาอยู่ตรงนี้  งั้นเขาก็....

"  ก็ตั้งแต่พัชรอยู่ในห้องน้ำแล้วล่ะ  "  ไมเคิลยิ้มเจ้าเล่ห์

"  งั้นเมื่อกี๊  คุณก็เห็นหมดแล้วน่ะสิ  "  พัชรประภาดึงผ้าห่มมาปิดร่างกายไว้

"  ใช่  พี่เห็นหมดแล้ว  เพราะฉะนั้น...  "  ไมเคิลแกล้งให้เธอตกใจ  เขาค่อยๆ คลานเข้าไปหาเธอ

"  อย่าเข้ามานะ  ออกไปเลย  "  เธอผลักเขาออกไป

"  โธ่  ที่รักจ๋า  ไหนๆพี่ก็เห็นหมดแล้ว  พัชรก็ไม่ต้องอายพี่หรอกนะ  มามะ  มาให้พี่ทำโทษซะดีๆ  "  ไมเคิลพุ่งเข้าไปกอดเธอเอาไว้

"  ทำโทษบ้าบออะไร  คุณต่างหากที่เป็นฝ่ายผิด  ถ้าจะมาง้อ  ก็ทำตัวให้มันดีๆ  หน่อยไม่ได้รึไงนะ  "  เธอตวาดเขา

"  ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้มาง้อ  แค่ทำตามสัญญา  เพราะฉะนั้น  ก็นอนได้แล้ว  ยัยตัวแสบ  "  ว่าแล้วเขาก็ดึงตัวเธอลงมานอนทับร่างของเขาทันที

"  นี่  ปล่อยนะ  ถ้าไม่คิดจะง้อก็ออกไปเลย  พัชรจะนอน  "  พัชรประภาดิ้นขลุกขลักอยู่บนตัวของเขา  โดยที่เธอไม่รู้ว่ากำลังปลุกมังกรให้ตื่นอยู่

"  เอ้า  ดิ้นเข้าไป  ไม่ง้อ  แต่จะนอนด้วย  เข้าใจมั้ย  "  ไมเคิลพลิกกายขึ้น  นอนคร่อมตัวเธอเอาไว้

"  จะทำอะไรน่ะ  คนบ้า  อยากโดนกัดอีกรึไงฮะ  "  เธอขู่เขา  เมื่อเห็นเขาโน้มใบหน้าลงมาเรื่อยๆ

"  กัดสิ  พี่จะได้กัดบ้าง  "  เขายิ้มเจ้าเล่ห์

"  โอ๊ย  ทำไมพูดไม่รู้เรื่องอย่างนี้นะ  บอกให้ปล่อยไง  "  พัชรประภาเริ่มเหนื่อย

"  ไม่ปล่อย  จนกว่าพัชรจะขอโทษพี่ก่อน  "  ไมเคิลตั้งเงื่อนไข

"  ขอโทษเรื่องอะไรไม่ทราบ  "  เธอทำหน้างง

"  ก็เรื่องที่พัชรยอมให้ไอ้หน้าอ่อนนั่นกอดไงล่ะ  "  ไมเคิลพูดออกมาในที่สุด

"  นี่อย่าบอกนะว่า  คุณ...หึงพัชรน่ะ  "  พัชรประภามองหน้าเขา  เธอยิ้มล้อเลียนเขา

"  ใครหึง  พี่ไม่ได้หึงซะหน่อย  แค่ไม่ชอบ  แล้วต่อไปนี้ถ้าพัชรยอมให้มันแตะต้องตัวพัชรอีกล่ะก็  ไอ้หมอนั่นไม่โดนแค่ต่อยแน่  "  ไมเคิลทำท่าทางจริงจัง  พัชรประภายิ้ม

"  เฮ้อ  ไอ้เราก็หลงดีใจนึกว่าเค้าหึงเรา  กะว่าจะให้รางวัลซักหน่อย  ที่แท้ก็ไม่ได้หึงซักหน่อย  "  เธอทำเป็นพูดลอยๆ  ไมเคิลตาลุกวาว

"  รางวัลอะไรหรอจ๊ะ  "  เขารีบถามเธอทันที

"  ก็คุณไม่ได้หึงพัชรนี่คะ  ก็อย่าไปรู้เลยเนาะ  "  เธอยิ้มยั่วเขาอีกครั้ง

"  ก็ได้ๆ  พี่ยอมรับ  ว่าพี่หึง  หึงมาก  หึงจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว  พอใจรึยังล่ะ  "  ไมเคิลยอมสารภาพออกมาในที่สุด  เพราะเขาอยากได้รางวัลจากเธอ

"  ฮ่าๆๆๆๆ   ในที่สุดก็ยอมรับซะทีนะคะ  พัชรล้อเล่นน่ะค่ะ  ไม่มีรางวัลอะไรซะหน่อย  โดนเด็กหลอกแล้วรู้ตัวมั้ยคะ  "  พัชรประภาหัวเราะออกมา

"  หึ  แล้วรู้มั้ยว่าเด็กที่หลอกผู้ใหญ่  ต้องโดนลงโทษยังไงบ้าง  "

โฮะๆๆๆๆ  ในที่สุด  พระเอกของเราก็ทนไม่ไหว  ต้องมาง้อนางเอกจนได้  ว่าแต่  เขาจะลงโทษเธอยังไงนะ  http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon000217.gif

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}