<< Back page

สยบรักจอมมาร [นิยายชุดจอมมาร] : ♞ Satan Crawl ♞ EP06 Sunshine Rug [Complete 100%]

สยบรักจอมมาร [นิยายชุดจอมมาร]
  • ชื่อเรื่อง : สยบรักจอมมาร [นิยายชุดจอมมาร]
  • ชื่อตอน : ♞ Satan Crawl ♞ EP06 Sunshine Rug [Complete 100%]
  • คำค้น :
  • คนเข้าชมทั้งหมด : 11,996
  • ความคิดเห็น : 86
  • ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2555 01:22 น.
มิรา / ม่านโมรี / mu_mu_jung
มิรา / ม่านโมรี / mu_mu_jung

♞ Satan Crawl ♞ EP06 Sunshine Rug [Complete 100%]

http://24.media.tumblr.com/tumblr_mb64zo2tpI1qbetfwo7_500.jpg

 

            “เลือกเอานะแม่เงือกน้อย...” เขาพูดและถอดกางเกงขายาวออกจากตัว ทำให้เรลดาตกใจแทบจะเป็นลม

            “หนึ่ง... สมยอมให้ฉันรักเธอดีๆ กับสอง...” ชายหนุ่มชูสองนิ้วขึ้นมาก่อนจะทำตาแพรวพราวจนคนมองใจสั่น

            “หรือจะให้ฉันขืนใจเธอจนกรี๊ดแล้วกรี๊ดอีก ตอนนี้ฉันอยากได้เธอแทบบ้า ถ้าไม่ได้เธอจริงๆ ฉันตายแน่” พูดจบ ร่างสูงของซานโตก็โถมตัวเข้าหาร่างเล็กทันที

            เรลดาร้องไม่ออกเพราะว่าจอมมารกระชากสาบเสื้อของเธอแรงๆ จนกระดุมร่วงกราวบนเตียง และถอดบราเซียของเธออย่างชำนาญยัดปากเธอไว้ไม่ให้ส่งเสียงกรีดร้องหรือพูดอะไรได้อีก

            ชายหนุ่มชันขาเรียวของเธอขึ้น ก้มหน้าจูบตามเรียวขาที่มีหยดไวน์เกาะอยู่ด้วยความหิวกระหาย เรลดาพยายามจะดึงเอาบราเซียที่ปิดปากตัวเองออก แต่ว่าซานโตรวบมือของเธอไว้อย่างรู้ทันก่อนจะยักคิ้วให้อย่างถือสิทธิ์

            “ตอนนี้เครื่องร้อน ฮอตมากกกกกกก....” ชายหนุ่มลากเสียงยาวและเรลดาก็ใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ ตอนที่ฝ่ามือหนาไล้ตามสะโพกของเธอและดึงเอาซับในตัวเล็กติดมือมาด้วยเธอก็แทบจะเป็นลม ก่อนที่ซานโตจะใช้ปลายเท้ารูดมันออกจากเรียวขางามของเธอด้วยความรวดเร็ว

            “เอาเป็นขืนใจให้กรี๊ดแล้วกรี๊ดอีกเลยดีกว่า มันสะใจดี...” พูดจบคนหน้าโหดก็แลบลิ้นเลียที่มุมปาก ก่อนจะก้มหน้ากวาดลิ้นเอาหยดไวน์ที่เกาะหน้าท้องเธอออกอย่างใจดี

            ร่างเล็กของเรลดาบิดเป็นเกลียว หัวใจเต้นกระหน่ำแทบจะกระเด้งกระดอนออกมานอกอก เธออยากจะกรีดร้องแต่ไม่มีเวลา เพราะชายหนุ่มดึงบราเซียออกจากปากของเธอพร้อมกับจูบอีกครั้งอย่างแนบแน่น  เมื่อเขาถอนจูบเร่าร้อนรุนแรงออกก็ยังย้ำอีกที ว่าคืนนี้เธอไม่รอดเขาแน่

            “เอาจริงๆ นะ คืนนี้ฉันจะขืนใจเธอจริงๆ ลดา...

            “มะ... ไม่เอานะซานโต... ไม่งั้นฉันจะไม่คุยกับคุณจริงๆ ด้วย” เสียงของเรลดาสั่นไหว ร่างกายก็ไม่ต่างกัน เธอดูราวกับลูกหนูเกิดใหม่และร่วงตกน้ำ ร่างของเธอสั่นเทาจนน่าสงสาร

            แต่ทว่าจอมมารไม่เห็นใจ เขารอเธอมานานแล้ว ตั้งแต่ที่ได้เห็นหน้าเธอก็มีบางอย่างบอกว่าเธอต้องเป็นของเขาในวันหนึ่ง และตอนนี้ก็รอคอยไม่ไหวแล้ว

            “เธอคิดว่าฉันจะแคร์เหรอถ้าเธอไม่คุยกับฉันน่ะ” ซานโตบอกอย่างยโสทำให้เรลดาอับจนคำพูด เธอใจหายวูบเมื่อซานโตถลกเสื้อตัวนอกของเธอออกไปอย่างไม่ไยดี ตอนนี้ร่างกายของเธอเปล่าเปลือยต่อสายตาของเขา และเห็นดวงตาสีทองของจอมมารมองมาด้วยแววตาชื่นชมแกมหิวโหย

            ใบหน้าเล็กร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟมาลามเลีย รู้สึกว่าใบหน้าของตนเองนั้นไหม้เกรียมไปหมดแล้ว และหัวใจก็เต้นรัวอย่างน่ากลัวด้วย เมื่อเขาก้มหน้าจูบซับเนื้อนวลที่ลาดไหล่เรื่อยมาถึงเนินอกเรลดาก็กัดไหล่เขาเต็มแรง ชายหนุ่มครางลั่นก่อนจะบีบคางเล็กที่กัดไม่ยอมปล่อย เพื่อให้เธอคายเนื้อตัวของเขาออกจากปาก

            “ยัยปลิงทะเล! เธอกัดฉันเหรอ” ซานโตมองหัวไหล่ตัวเองด้วยความฉุนเฉียว

            รอยฟันของเธอเห็นชัดเจนที่ต้นไหล่ แถมยังมีเลือดไหลซิบออกมาให้เห็นด้วย คนที่ไม่เคยให้ใครมาแตะต้องตัวเองถึงกับหัวเสีย ปกติเวลาที่เขาร่วมรักกับผู้หญิงอื่นเขามีหน้าเพียงแค่นอนรอการคลายเครียดพวกนั้นเท่านั้น ผู้หญิงเหล่านั้นรู้ตัวดีและต้องคอยบริการเขาทุกอย่าง กระทั่งเรื่องราววาบหวิวจบลงแม่พวกนั้นยังต้องเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เขา ต้องมองให้ละเอียดว่าไม่มีอะไรตกค้างบนร่างกายกำยำสมบูรณ์ของเขาหรือไม่ก่อนจะจากไป อย่าว่าแต่รอยลิปสติกเลย... กระทั่งรอยเล็บก็ไม่มี... แล้วนี่แม่ปลิงทะเลกัดเขาจนได้เลือดมีหรือจะไม่โกรธ

            เรลดาตัวสั่นเทาด้วยความกลัว เสียงของเขาไม่ต่างจากทะเลที่กำลังพิโรธคลื่นใหญ่สาดซัดอื้ออึงอยู่ข้างหู เธอพยายามจะคลานหนีลงจากเตียงแต่ว่าจอมมารคว้าข้อเท้าของเธอไว้ได้ และลากกลับมาให้นอนอยู่ใต้ร่างกำยำของตนเองในที่สุด

            “ไม่ หยุดนะ ไม่งั้นฉันจะเกลียดคุณ จะเกลียดคุณ!” เสียงของเธอบาดหัวใจของชายหนุ่มนัก

            มาเฟียตัวร้ายไม่สนใจนำพาแถมยังก้มหน้าลงกัดลงที่ซอกคอของคนตัวเล็กอย่างท้าทายด้วยเสียอีก เรลดาร้องกรี๊ดและดิ้นพล่าน... เขาไม่ได้กัดเจ็บก็จริง แต่มันแฝงด้วยความหวามไหวที่เธอไม่รู้จักและรับมือทานมันไม่ไหว ที่ทำได้คือการระบายด้วยเสียงและดิ้นรนสุดชีวิต

            “ดิ้นเข้าไปแม่คุณ ฉันคึกคักไปหมดแล้ว” ว่าจบชายหนุ่มก็คว้ามือเล็กมาสัมผัสกับความแข็งแกร่งของตัวเอง

          เรลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจรีบชักมือกลับมาอย่างรวดเร็วและดิ้นหนีเขาเป็นพัลวัน ยิ่งดิ้นร่างสูงใหญ่ก็ยิ่งกอดรัดเธอไว้แน่นมากกว่าเดิม จนสุดท้ายเรลดาก็หมดแรงนอนหอบหายใจใต้ร่างกายสมบูรณ์ของซานโตไม่สามารถขยับไปไหนได้

            ใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำลงมาอีกหน เรลดาหลับตาแน่นเกร็งตัวรอรับความหวามไหวที่จะได้จากเขา มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มตรึงมือทั้งสองข้างของเธออยู่เหนือหัวจนขยับไม่ได้ อีกมือหนึ่งก็ลูบไล้เนินอกอวบอิ่มกอบกุมมันเบาๆ และทวีความรุนแรงมากขึ้นตามลำดับ

            หญิงสาวสะบัดหน้าไปมากัดปากไว้แน่นจนแทบจะห้อเลือด อยากจะกรีดร้องไห้สมกับความ ฮอต ที่เขาได้ให้มา แต่ไม่อยากทำให้เขาได้ใจว่าเธอกำลังตกอยู่ในมนตราที่เขาร่ายมนตร์ให้เธอลุ่มหลง พยายามกักเสียงไว้สุดความสามารถ ซานโตลอบยิ้มเมื่อเห็นคนตัวเล็กหน้าแดง หัวใจของเธอเต้นแรงจนเขาสัมผัสได้เพราะหัวใจของเธออยู่ใต้ฝ่ามือของเขานี่เอง

            ชายหนุ่มก้มหน้าลงแนบชิดกับใบหน้าเล็กที่พยายามจะพลิกหนีตลอดเวลา มือหนาละจากทรวงอกอวบอิ่มไล้ตามเอวของเธอไปถึงเรียวขา จากนั้นก็รั้งกลับขึ้นมาแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับกำลังสำรวจเนื้อนวลของเธอทุกตารางมิลลิเมตร

            ร่างเล็กของหญิงสาวแทบจะระเบิดออกมาเพราะความรุ่มร้อน ยามเมื่อฝ่ามือที่ร้อนผ่าวไล้ไปตามร่างกาย ราวกับมีประจุไฟฟ้าปะทุใต้ผิวหนังของเธอและทำให้ร่างกายของเธอร้อนฉ่าไปหมด หน้าหวานสะบัดไปมาบนหมอน เส้นผมของเธอปลิวสยายไปทั่ว ทำให้กลิ่นกายของเธอฟุ้งไปในอากาศ ซานโตลอบยิ้มเมื่อเห็นเธอเริ่มบิดบัวและหยัดกายให้เขาได้ลูบไล้มากกว่าเดิม

 

            เรียวลิ้นร้อนชื้นของชายหนุ่มไล้ไปตามขอบปากของเรลดา เรื่อยไปที่พวกแก้มอิ่มและเปลือกตาที่ปิดแน่นของหญิงสาว เธอหลับตาแน่นและมีหยดน้ำตารื้นซึมออกมา ปลายจมูกของซานโตไล้ไปตามซอกคอและพวงแก้มอิ่มอย่างหยอกเย้าทำให้ร่างเล็กกระตุกเป็นระยะ ร่างกายของเขาก็ตอบสนองด้วยการร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

            “ฉันชอบที่สุดเลย...” ซานโตกระซิบข้างหูคนตัวเล็กที่กัดปากตัวเองไว้แน่น ใช้ปลายนิ้วดันริมฝีปากล่างของเธอเพื่อไม่ให้เธอได้รับบาดเจ็บจนปากแตก เขายังจูบเธอไม่พอใจเลย... จะให้มาเจ็บตัวซะก่อนไม่ได้เด็ดขาด

            “ฉันชอบเธอเวลาที่ทำเป็นเข้มแข็ง แต่ความจริงแล้วกลัวจนตัวสั่นน้ำตาคลอแบบนี้น่ะ” ชายหนุ่มหัวเราะ เพิ่งจะเคยมีความรู้สึกแบบนี้

            เรลดาได้ยินเสียงหัวเราะยั่วเย้าดังข้างหูก็หลับตาแน่นกว่าเดิม จะไม่หลงกลเขาเป็นเด็ดขาด และจะไม่ยอมเปิดปากพูดกับเขาด้วย

            “เวลาเธอน้ำตาเอ่อแล้วน่ารักยั่วอารมณ์ฉันมากเลยรู้ไหม” เขาทอดถอนใจอย่างลุ่มหลง จูบหน้าผากและพวงแก้มอิ่มจนมาถึงริมฝีปากนุ่มดูชุ่มชื้นของเธอ

            หญิงสาวเม้มปากแน่นไม่ยอมให้เขารุกรานเข้ามาง่ายๆ แต่ซานโตก็เก่งกาจนัก ไม่นานเรลดาก็เปิดปากออกมาจนได้ ยังไม่ได้ทันได้หอบหายใจ เรียวลิ้นของเขาก็รุกล้ำดุนดันเข้ามาเสียแล้ว ซานโตประสานมือทั้งสองข้างของตัวเองกับมือของเธอ และทาบทับทั้งตัวลงกับร่างเล็ก

            เรลดาแทบจะจมหายเข้าไปในฟูกที่นุ่มหยุ่น เสียงครางแผ่วๆ ลอดออกมาให้ได้ยินเป็นครั้งคราวเมื่อชายหนุ่มเบี่ยงหน้าเปลี่ยนองศาจูบ จนเมื่อคิดว่าเรลดาอาจจะเป็นลมตายเพราะไม่เคยถูกจูบชนิดที่ว่าแทบจะสูบลมหายใจและวิญญาณก็ถอนออกพลางหัวเราะเบาๆ

            “ฮื้อ... ไม่นะ... ไม่นะ” เรลดาหมดแรงจะดิ้นรน กระทั่งส่ายหน้าบนหมอนยังทำไม่ได้ เธอหลับตาลงและมีน้ำตาไหลรินหางทางตาเป็นทางยาว

            ซานโตจูบซับน้ำตาของเธออย่างแผ่วเบา พอจะเข้าใจว่าเธอกำลังกลัวอยู่เลยไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม ก้มหน้าหล่อเหลาของตัวเองลงชิดอกอวบของเธอ และกลืนกินยอดอกสีสวยของเธออย่างแผ่วเบา ร่างเล็กของเรลดากระตุกเกร็งไปทั้งตัว เธอพยามยามจะผลักเขาออกแต่ว่ามือน้อยกลับสอดเข้าไปในเรือนผมสีเข้มของชายหนุ่มแทน และดึงทึ้งมันเบาๆ

            มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มกอบกุมความอวบอิ่มของเธอที่ยังว่างเว้น อีกมือหนึ่งลูบไล้ไปตามร่างกายของเธออย่างผะแผ่ว

            “ซานโต... ได้โปรด...” เรลดาไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ครางเป็นเสียงสะอื้นออกมาเมื่อร่างกายแทบจะระเบิดเพราะความร้อนที่โหมไหม้ในกาย

            “รู้แล้ว...” มุมปากของซานโตหยักยิ้ม ไถลตัวไปจนถึงปลายเท้าของหญิงสาว พรมจูบตั้งแต่หลังเท้าของเธอขึ้นมาเรื่อย และฝากรอยจูบไว้เป็นระยะแทนความลุ่มหลงที่มีต่อเธอ

            “ซานโต... อย่า...” เรลดาครวญครางเมื่อรู้ว่าเขาจะไปที่ใด

            ชายหนุ่มไม่คิดจะหักหาญน้ำใจเธอตอนนี้เพราะรู้ดีว่าเธอกำลังกลัว จูบซอกขาด้านในของเธอเรื่อยขึ้นมาที่หน้าท้องและเรื่อยขึ้นมาเรื่อยๆ ผ่านเนินอก ปลายคางและจูบริมฝีปากอิ่มที่เผยอรอคอยอยู่แล้ว

            มือหนาชันเรียวขางามขึ้นก่อนจะแทรกกายกำยำเข้ามา เรลดาหวั่นจนทำอะไรไม่ถูก พยายามจะแนบชิดเรียวขาเข้าหากันดังเดิม แต่เมื่อร่างของเขาแทรกกลางเข้ามาแล้วจึงได้แต่บีบรัดร่างกายของเขาด้วยเรียวขาของตัวเอง และทำให้ซานโตยิ้มด้วยความพอใจ

            “ซานโต... ฉันกลัว...” เรลดาสะอื้นบอกกับเขา ร่างกายสั่นไหวและร้อนรุมไปหมดแต่ว่าสติที่ยังเหลือน้อยนิดยังคงอยู่

            “ไม่เป็นไร... มันจะเจ็บแค่แป๊บเดียวเท่านั้น” ชายหนุ่มให้สัญญาก่อนจะแทรกความแข็งแกร่งเข้ามาในร่างเล็กอย่างเชื่องช้า

            เรลดากรีดร้องออกมาเพราะความเจ็บปวด ก่อนที่มันจะถูกดูดกลืนหายเข้าไปในคอของคนตัวโตเมื่อเขาจูบเธอไว้ มือหนาลูบไล้ร่างงามของเธอเพื่อปลอบประโลมให้คลายตกใจ เรลดากอดชายหนุ่มไว้แน่นทั้งแขนทั้งขา เขาช่างใหญ่โตเกินกว่าที่เธอจะรับไว้ทั้งหมดในคราวเดียว แต่สัมผัสของเขาและความอ่อนโยนของเขาทำให้ความเจ็บนั้นค่อยๆ หายไป เรลดาเริ่มคลายอาการเกร็งตัวลง และชายหนุ่มก็เริ่มเดินหน้าอย่างเชื่องช้า

            เมื่อเขาถอนจูบเรลดาก็ปรือตามองด้วยความมึนงงในรสพิศวาส... ดวงตาของเธอหม่นมัวด้วยไฟรักที่แผดเผากายใจ

            “เธอเป็นของฉัน...” ซานโตกระซิบขณะที่เคลื่อนไหวร่างกายเข้าหาร่างเล็กอย่างนุ่มนวล ก่อนจะทวีความหนักหน่วงขึ้นทีละน้อย

            “ซานโต... ฉัน...” เสียงครางของเธอดังแว่วเข้าหู ชายหนุ่มได้แต่กัดฟันแน่นและบอกตัวเองไม่ให้เดินหน้าเร็วเกินไปนัก เธอยังใหม่สำหรับเรื่องนี้เขาไม่อยากให้เธอตกใจกลัวจนเกินไป

            ตัวตนของเขาที่อยู่ลึกในร่างกายของเธอร้อนรุมและเธอสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของตัวใจของเขา... ชีพจรของเขาเต้นแรงไม่แพ้เธอ และหนักหน่วงขึ้นทุกทีๆ

            ซานโตเท้าศอกทั้งสองข้างลงคร่อมใบหน้าเล็กระหว่างที่เคลื่อนไหวกายไม่หยุด เป็นจังหวะที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ หยดเหงื่อหลายสิบหยดจากร่างสูงใหญ่หล่นพรมบนร่างเล็กราวกับเม็ดฝน เรลดาบิดตัวเป็นเกลียวเพราะความร้อนพวกนั้น และหลับตาแน่นไม่กล้าสู้สายตาของเขา

            “แม่เงือกน้อย... เธอหวานเหลือเกิน” ชายหนุ่มกระซิบเมื่อเธอเบี่ยงหน้าหนีไม่ยอมให้เขามองตาจนตกหมอน

            ใบหน้าเล็กเริ่มซุกใต้หมอนเพื่อบังสายตาที่ร้อนแรงของชายหนุ่ม แต่ซานโตเขวี้ยงมันทิ้งไปอย่างไม่ไยดี และเชยคางเธอขึ้นมองก่อนจะจูบเธออีกครั้ง

            “เอาล่ะนะ...” เมื่อถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ชายหนุ่มก็พึมพำข้างหูเธออีกครั้ง เรลดาไม่รู้ว่าเขากำลังจะพูดอะไร ได้แต่ปรือตามองเขาอย่างมึนงง

            “ฉันจะเริ่มขืนใจเธอแล้วนะ...” เขากระซิบ และเรลดาก็หนาวเยือกไปทั้งกาย

            นี่ได้ร่างกายของเธอไปแล้วยังไม่พอใจอีกหรือ! เธออยากจะร้องกรี๊ดเหลือเกิน

            และต่อจากนั้นไม่นานเท่าไหร่ เรลดาก็ได้กรี๊ดแล้วกรี๊ดอีกอย่างที่เขาขู่ไว้ตอนแรกจริงๆ ว่าเขาจะขืนใจเธอ

            กว่าที่พายุอารมณ์ของโพไซดอนจะสงบ ร่างเล็กของเรลดาก็อ่อนเปลี้ยราวกับปลิงทะเลจริงๆ ซานโตหัวเราะเมื่อเห็นเรลดาสลบคาอกตัวเอง จัดการหาผ้ามาชุบน้ำเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เธอ และเดินหายเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำก่อนจะกลับมานอนกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

            ในที่สุดเขาก็ได้กินเธอซะทีหลังจากที่รอเวลาอยู่นาน... ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมไม่รวบรัดเธอมาเป็นของตัวเองแต่แรก... เพราะอะไรบางอย่างบอกให้เขารอคอยให้เธอยอมเขาเอง

            แม้ว่าเขาจะใช้กำลังบังคับนิดๆ แต่ก็ยังพูดได้ว่าความสาวที่เธอได้ให้เขามานั้น... เธอเต็มใจให้เขาเองจริงๆ

 

            เรลดาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งตามเวลาตื่นของตัวเอง และเห็นซานโตกำลังชะโงกหน้าลงมอง แสงแดดอบอุ่นที่สองกระทบใบหน้างดงามทำให้ซานโตหล่อเหลาจนมองตามตาพร่า

            เขาพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ว่าเธออ่อนแรงจนจับใจความไม่ได้และผล็อยหลับไปอีกครั้ง ซานโตมองเธออย่างเป็นกังวล เมื่อพบว่าเธอไม่มีไข้อย่างที่กลัวก็โล่งใจก่อนจะเดินออกไปข้างนอกเพื่อสั่งงานกับลูกน้อง

            วู้ดและการ์ดทุกคนยืนตัวตรงเมื่อซานโตเดินออกมาจากห้องนอน และพากันอ้าปากค้างจ้องหน้าหล่อเหลาของเจ้านายด้วยความตกตะลึง

            จะไม่ให้ตะลึงได้อย่างไรกัน! ซานโตที่สวมเพียงกางเกงนอนตัวเดียวออกมาจากห้องนอนเปลือยท่อนบนให้เห็นจนชินตา แต่สิ่งที่ไม่ชินตาเห็นจะเป็นรอยข่วนรอยเล็บนับไม่ถ้วนที่อยู่บนร่างกายของเจ้านายหนุ่มนั่นแหละ แผงอก แผ่นหลัง คอ และใบหน้าของซานโตมีรอยเล็บที่ครูดเป็นทางยาว เล่นเอาทุกคนใจหาย

            เจ้านายไม่เคยให้ใครฝากรอยอะไรไว้บนตัวมาก่อน เห็นแบบนี้แล้วอดเป็นห่วงเรลดาไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะถูกซานโตลงทัณฑ์อย่างไรบ้างที่กล้าทำร้ายร่างกายล้ำค่าของซานโต คาร์ริค ยับเยินเช่นนี้

            และไม่แน่ว่าบางทีซานโตอาจจะไล่เธอออกไปก็เป็นได้ เพราะชายหนุ่มไม่ชอบผู้หญิงที่รุ่มร่ามเช่นนี้กับตัวเอง

            “มองอะไร!” เสียงตวาดของซาตานดังขึ้น ทำให้ทุกคนรู้สึกตัว

            “เปล่าครับ! นายมีอะไรรึเปล่าครับ” วู้ดพูดและลอบกลืนน้ำลาย

            เจ้านายกำลังอารมณ์เสียอยู่ด้วย... นึกสงสารเรลดาที่สังเวยความสาวให้จอมมารแค่คืนเดียวก็ถูกเขี่ยทิ้งเสียแล้ว

            “วันนี้ฉันจะไม่ออกไปไหน... เอาข้าวมาส่งที่ห้องด้วย...” ซานโตสั่งก่อนจะมองเนื้อตัวหลังจากที่เห็นลูกน้องมองตาไม่กะพริบ

            เมื่อเห็นก็อดที่จะลูบเนื้อตัวตนเองไม่ได้ เมื่อคืนเรลดาคงแทบขาดใจถึงได้จิกข่วนเขาไปทั่วแบบนี้ ก็บอกแล้วนี่ว่าจะขืนใจ ไม่ใช่ร่วมรักแบบนุ่มนวลซะหน่อย...

          “เอ่อ... ที่เดียวเหรอครับ...” คนสนิทเลียบเคียงถาม

            “ของลดาด้วย... เสร็จแล้วพวกนายจะออกไปที่ไหนก็ไป วันนี้ฉันไม่ไปไหน...” พูดจบร่างสูงก็หมุนตัวกลับเข้าไปในห้องนอนตามเดิม

            ลูกน้องมองหน้ากันไปมาแล้วก็แอบหัวเราะคิกคัก... จอมมารก็จอมมารเถอะ เจอฤทธิ์ของผู้หญิงน่ารักเข้าไปก็ไปไหนไม่รอดเหมือนกัน

            “เมื่อคืนเจ้านายคงรุนแรงน่าดู...” การ์ดหัวเราะขึ้นมาก่อนจะแยกย้ายกันออกไปพักผ่อน

            คำสั่งของซานโตบอกให้รู้ว่าคงตามเฝ้าเรลดาจนเธอจะอาการดีขึ้นนั่นแหละ และทุกคนจะได้ถือโอกาสนี้พักผ่อนไปในตัว แล้วก็ผลัดเปลี่ยนมาเฝ้าเวรยามหน้าห้องนอนของซานโต

            และทุกคนอยากจะรู้เหมือนกันทุกคน ถ้าซานโตถูกเล่นงานจนยับเยินแบบนั้นแล้ว คนทำอย่างเรลดาจะเป็นอย่างไรบ้าง...

          เรลดาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เกือบเที่ยง ร่างกายของเธอร้าวระบมไปหมดทั้งตัว รวมไปถึงแขนทั้งสองข้างที่ยังไม่หายดี เมื่อคืนถูกคนใจร้ายรังแกกลั่นแกล้งจนลืมตัวฟาดมือฟาดไม้ไปทั่ว ตอนนี้ร่างกายจึงประท้วงการกระทำของตัวเองขึ้นมาทันทีที่ลืมตา

            “โอ๊ย!” เรลดาครางออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อได้ลองขยับตัว

            ซานโตที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์สั่งงานกับลูกน้องอยู่รีบหันไปมอง ก่อนจะเห็นว่าเรลดาตื่นแล้ว รีบสั่งความสั้นๆ อีกสองสามอย่างและวางสาย และเดินเข้าไปหาเธอทันที

            เมื่อเห็นซานโตเดินเข้ามาใกล้เรลดาก็ตกใจพยายามจะขยับตัวหนีทันที แต่ว่าดวงตาคมดุเขม้นมองทำให้เรลดาไม่กล้าขยับตัว

            “เป็นอะไรมากไหม” เขาถามตรงๆ พาให้หัวใจเต้นแรงสูบฉีดเลือดอย่างหนักหน่วงจนเลือดร้อนๆ ไหลแล่นไปตามร่างกาย

            วินาทีนี้เรลดารู้ซึ้งแล้ว ว่า ฮอตมันเป็นยังไง

            “ว่าไง... เป็นอะไรมากไหม” คิ้วเข้มของชายหนุ่มขมวดแน่นมองหน้าหวานอย่างเป็นห่วง

            เมื่อเห็นซานโตปกติไม่ได้ฮอตอะไรแล้วเรลดาเลยพยายามสงบจิตใจที่กำลังเต้นรัวอย่างรุนแรงลง

            “เจ็บแขนค่ะ...” เธอบอก นึกงอนเขาขึ้นมา     

            เพราะเมื่อคืนเขารุนแรงเกินไปนั่นแหละ เธอถึงระบมไปทั้งตัวแบบนี้น่ะ สายตาของจอมมารมองซอกแซกเนื้อตัวของเธออย่างไม่คิดรักษามารยาทจนเธอเริ่มฉุน

            คนอย่างเขาจะมีมารยาทอะไรล่ะ แค่ไม่ฮอตกับเธอต่อหน้าธารกำนัลคนอื่นๆ ก็ดีแค่ไหนแล้ว

            “เมื่อคืนคงออกแรงมากไปหน่อยนั่นแหละ” ชายหนุ่มยิ้ม เรลดาจึงหน้าแดงแล้วหน้าแดงอีก ไม่กล้าพูดอะไรอีก

            ชายหนุ่มรวบตัวเรลดาขึ้นมาจากเตียง มือเล็กคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวไว้แทบไม่ทันเมื่อเขาอุ้มเธอไปวางลงที่โซฟาปลายเตียง ส่วนตัวเองกำลังถลกผ้าปูที่นอนออกมา

            สายตาของเรลดามองตามไปก่อนจะเห็นคราบเลือดบนนั้น ซึ่งเป็นสิ่งที่แสดงว่าความสาวที่ควรมอบให้เจ้าบ่าวในคืนแต่งงานถูกจอมมารช่วงชิงไปแล้ว เห็นแล้วก็อดเคืองเขาไม่ได้

            ตอนแรกก็ว่าสมยอมดีๆ หรอกนะ แต่พ่อเจ้าประคุณไม่รู้หงุดหงิดเรื่องข้างนอกอะไรมา ขืนใจเธอหน้าตาเฉย บทรักที่แสนนุ่มนวลอ่อนหวานตอนแรกหายวับไปในพริบตาเมื่อซานโตเปลี่ยนจังหวะ รสรักของเขาเต็มไปด้วยความกระหายและเร่าร้อนรุนแรง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ขนาดดิบเถื่อนน่ากลัว เพียงแต่ว่ามันทำให้เธออายหน้าแดงเท่านั้น

            ชายหนุ่มโยนผ้าปูที่นอนออกไปทิ้งนอกห้องให้การ์ดตามเก็บ... ลูกน้องหน้าดุเห็นแล้วพากันร้องด้วยความตกอกตกใจ และคิดว่าซานโตสมควรแล้วที่จะถูกข่วนหน้าจนลายพร้อย

            ก็ดูสิ... เลือดเปรอะขนาดนี้ ร่างเล็กของเรลดาคงไม่เหลือแล้ว...

          ซานโตกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งพบว่าเรลดาหายเข้าห้องน้ำไปแล้ว เห็นตียงแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ถึงความน่ารักน่าปรารถนาของเธอเมื่อคืน มุมปากหยักจึงมีรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ตลอดเวลาที่ปูผ้าปูที่นอนใหม่ด้วยตัวเอง เมื่อเรลดาออกมาจึงทำหน้างุนงงไม่น้อย

            ซานโตปรี่เข้ามาหาคนตัวเล็กทันที จัดการหาเสื้อผ้าให้สวม หาข้าว หาน้ำ หายามาให้อย่างเอาใจ... เรลดากะพริบตาคิดว่าตัวเองอาจจะเหนื่อยจนหลอนที่เห็นซานโตเอาอกเอาใจ เมื่อวานเขายังงอนเธออยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเปลี่ยนอารมณ์ไวแบบนี้กันหนอ

            “อย่านะซานโต!” เรลดาแหวเมื่อชายหนุ่มเข้ามาวอแวหลังจากที่ทานอาหารเสร็จแล้ว

            อย่างนี้นี่เอง... พอเอาร่างกายเข้าง้อเลยดีด้วย เรลดาคิดอย่างขุ่นเคือง

            “ทำไม ทำไมฉันจะกอดไม่ได้!” ซานโตถามอย่างโมโห เธอเป็นของเขานะ ทำไมเขาจะแตะเธอไม่ได้กันล่ะ

            “ฉันเจ็บไปทั้งตัวแล้ว หยุดเลยนะ ฉันโกรธคุณจริงๆ แล้วนะ” เธอโวยวาย ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาไม่ขอโทษเธอสักคำ หรือพูดอะไรก็ได้ให้เธอได้สบายใจหลังจากที่เขา ฮอตกับเธอไปแล้ว

            นี่มันอะไรกัน ไม่พูด ไม่หือ ไม่อือ จะฮอตอีกอยู่ได้

            “โกรธอะไรล่ะ” ซานโตไม่เข้าใจ เกาหัวแกรกเพราะคิดไม่ออก

            “ถ้าคุณไม่รู้ว่าฉันโกรธอะไรก็อย่ามาแตะฉันเลยนะ” เธอขู่ไว้ แต่ซานโตไม่กลัวเข้าไปกอดเธอหน้าตาเฉยก่อนจะร้องลั่นเมื่อเธอกัดต้นแขนเต็มแรง

            “โอ๊ย! เธอกัดฉันทั้งตัวแล้วนะลดา!!” ซานโตถอยหลังไม่เป็นท่าเมื่อเห็นตาขวางๆ ของอีกฝ่าย

            “อย่ามายุ่งกับฉันนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่คุยกับคุณอีกเลย” พูดจบก็ล้มตัวลงนอน ถ้าเขาไม่ขอโทษเธอก่อนเธอจะไม่คืนดีด้วยจริงๆ

            ซานโตคิดว่าแม่คนดีคงจะอายกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลยให้เวลาเธอ ปล่อยให้เธอนอนหลับพักผ่อนเอาแรง เพราะคืนนี้เธอจะได้ให้เขาขืนใจเธออีก ฮิๆ

            แต่ว่ามันกลับไม่เป็นแบบนั้น เพราะเรลดาขู่ฟ่อเหมือนแมวป่าไม่ยอมให้แตะต้องตัวจนถึงตอนกลางดึก ซานโตต้องเดินปึงปังออกมาจากห้องนอนอย่างอารมณ์เสีย ความจริงเขาจะใช้กำลังก็ได้ แต่ว่าตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังอ่อนเพลียและบอบช้ำมาก หากว่าใช้กำลังเธอคงจะโกรธมากกว่านี้ และอาจจะล้มพับเข้าโรงพยาบาลให้เขาอดของหวานไปอีกนาน

            บรรดาการ์ดตัวโตพากันทำหน้าแปลกใจเมื่อเห็นซานโตหน้าบึงตึงออกมาจากห้องนอน แต่ไม่มีใครกล้าถามอะไรเพราะว่าเจ้านายหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง และซานโตก็เห็นอะไรบางอย่างที่อยู่บนโต๊ะเข้าพอดี

            “อะไรน่ะ” เขาถามวู้ดพลางชี้นิ้วไปยังสิ่งนั้น

            “อ้อ... สัตว์ปลอมน่ะครับ... พอดีมีเด็กคนหนึ่งเล่นพิเรนทร์ทิ้งไว้ตามทางเดินในโรงแรมของเรา ผมเลยยึดมาไว้ครับ” วู้ดอธิบายถึงสัตว์ปลอมที่ทำด้วยยางหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็นงู จิ้งจก แมงมุมและหนอน

            ทันใดนั้นดวงตาของจอมมารก็เป็นประกาย... ชายหนุ่มหยิบหนอนปลอมที่ทำมาจากยางด้วยท่าทางขยะแขยง เพราะมันช่างเหมือนจริงเหลือเกิน

            “พวกแกออกไปเฝ้าข้างนอก ฉันจะไปนอนแล้ว” ซานโตสั่งก่อนจะเดินลั้ลลาเข้าห้องนอนไปตามเดิม

            คนที่เป็นลูกน้องได้แต่อมยิ้มเพราะรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

 

            เรลดายังนอนไม่หลับเพราะไม่มีคนตัวโตนอนด้วยเหมือนเคย... เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาในห้องก็หลับตาแน่นทำทีว่าหลับไปแล้ว

            แต่เธอก็ต้องลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงและอะไรบางอย่างหล่นกระทบแขนตัวเอง เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเรลดาก็ร้องกรี๊ดลั่นเพราะว่ามันเป็นหนอนที่แสนจะน่ากลัว และโผเข้ากอดซานโตที่รอท่าอยู่แล้ว จอมมารแอบหยิบมันขึ้นมาวางทับบนแขนคนตัวเล็กต่อและกลั้นยิ้มไว้

            “ซานโต! หนอน หนอน หนอนมาจากไหน ฮือๆ เอามันออกไปนะ” หญิงสาวเหมือนจะเป็นลม เห็นหนอนตัวใหญ่ติดแขนตัวเองก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความกลัว

            มือหนาไล้ตามร่างกายบอบบางของเธอและแอบปลดตะขอบราเซียไปด้วย...

          “เอาออกให้ก็ได้... แต่มีข้อแม้...” เขากระซิบ ยังจับหนอนปลอมไว้ไม่ปล่อย

            “อะ... อะไร” ฮือๆ เอามันออกไปที เธอกลัวจะแย่แล้ว

            “คืนนี้เธอขืนใจฉันหน่อยสิ... เอาแบบที่ฉันขืนใจเธอเมื่อคืนน่ะ!

            “ซานโต!

 

 

http://24.media.tumblr.com/tumblr_mb3h56zitY1qbetfwo3_400.gifเค้าอาย >

Talk 1...

หลายคนอาจสงสัย ซานโตมันเป็นมาเฟียจริงๆ เหรอ

ทำไมมันน่ารักน่าชังแบบนี้ ฮ่าๆ

กำลังหลงใหลคลั่งไคล้พ่อจอมมารคนนี้มากๆ เลยค่ะ

ใครหลงเหมือนเค้าบ้าง ฮ่าๆ

 ป๋าฮอตมาก ลงเด็กดีไม่ได้เดี๋ยวโดนแบน อิๆ

แล้วเจอกันตอนหน้า อยากให้เรลดาขืนใจซานโตไหม

ถ้ามีคนโหวตเยอะ เค้าให้โมเขียนให้ได้น้า อ๊า แค่คิดก็ฟินแล้ว ฮ่าๆ

เพราะงั้นมาเรียกร้องโมกันเถอะค่ะ ฮ่าๆ กอด

 

Talk 1...

Song :: 니가 맘에 든다 - 피아노포엠

Down Load this song >>CLICK!!<<

แล้วครึ่งหลังของตอนนี้อ่ะ ร้อนมาก พ่อคุณจะฮอตแล้ว ฮ่าๆ

แน่นอนว่าโมแต่งให้ แอบเห็นแวบๆ แล้วด้วย มาช้าเพราะรอไฟล์จากโมด้วย คึๆ

 


เฟซบุ๊คสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊ค >>Click!!<<

แฟนเพจของมู่ mu_mu_jung >>Click!!<<

ทวิตเตอร์ของมู่ (ไม่ได้เล่น แต่แจ้งอัพนิยาย) >>Click!!<<

 

God blessed you

’m blessed you

I http://www0.dek-d.com/06pic/dot/heart.gif Readers


Chapter Prev Chapter Next

ความคิดเห็น

Guest
ชื่อ :
  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 86  โดย
    Guest_115.87.75.250
    พูดว่า :

    http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/000063-medium.gifอยากอ่านต่อจังเลยค่ะhttp://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/000108-medium.gifสนุกมากๆเลย


    05 มิ.ย. 2556 15:37น.| ip115.87.75.250

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 85  โดย
    Guest_110.49.225.107
    พูดว่า :

    ชักจะไม่อยากให้มีแบบตอนเกริ่นเรื่องเลยค่ะ พระ นางน่ารักมากๆค่ะ

    ซานโต ฮอตตตตตตตต บ่อยจังค่ะ อิอิ

    อยากรู้จังค่ะว่าทำไมนางเอกถึงเก่ง แล้วก็ฉลาดมากๆๆๆล่ะคะ


    04 ธ.ค. 2555 21:03น.| ip110.49.249.215

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 84  โดย
    Guest_110.49.226.122
    พูดว่า :

    แล้วอันที่เกริ่นไว้ต้นเรื่องมันจะมาตอนไหนคะ ไม่อยากให้มีเลย พระ-นางน่ารักน่าหยิกซะขนาดนี้ หลงนิยายเรื่องนี้เเล้วล่ะค่ะ^^ ...เเล้วในที่สุดเทพโพไซดอนก็ได้กินปลิงทะเลสมใจซะที อิอิอิ


    02 ธ.ค. 2555 13:51น.| ip110.49.241.23

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 83  โดย
    Guest_118.174.16.161
    พูดว่า :

    ทำไมซานโตถึงได้น่ารักเช่นนี้.....:001:


    20 ต.ค. 2555 15:34น.| ip118.174.16.161

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 82  โดย
    Guest_58.178.40.220
    พูดว่า :

    I love you SANTOZZZZZZZ


    16 ต.ค. 2555 16:35น.| ip58.178.40.220

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 81  โดย
    Guest_27.55.6.109
    พูดว่า :

    โอยยยยย แสบร้อนไปทั้งทรวง อ่านไปยิ้มไป ^^


    13 ต.ค. 2555 01:59น.| ip27.55.6.109

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 80  โดย
    Guest_125.27.185.55
    พูดว่า :

    เยิงอะ 55555


    08 ต.ค. 2555 12:57น.| ip125.27.185.55

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 79  โดย
    Guest_124.121.196.115
    พูดว่า :

    จอมมารอะไรน่ะ น่ารักจัง++++++++++++


    07 ต.ค. 2555 12:05น.| ip124.121.196.115

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 78  โดย
    Guest_61.90.111.18
    พูดว่า :

    น่ารักน่าชังจังจอมมารร้าย


    04 ต.ค. 2555 11:34น.| ip61.90.111.18

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 77  โดย
    Guest_61.90.111.18
    พูดว่า :

    น่ารักน่าชังจังจอมมารร้าย


    04 ต.ค. 2555 11:34น.| ip61.90.111.18