star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.04 ทำตัวน่าสงสัย【ทิว❤มิน】

ชื่อตอน : EP.04 ทำตัวน่าสงสัย【ทิว❤มิน】

คำค้น : EP.04 ทิวมิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2559 00:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.04 ทำตัวน่าสงสัย【ทิว❤มิน】
แบบอักษร

❥Update 22.10.16

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/64675/1165128036-member.jpg

 

#

 

 

 

【EP.04 ทำตัวน่าสงสัย】

 

  

 

"มินตื่นเร็วเดี๋ยวไปทำงานสาย" ผมพยายามปลุกเมียขี้เซาให้ตื่นจากนิทราอยู่ครับ หึหึ

 "อือออ.... ขออีกห้านาที"


 ฟอดดดด.....


 "ไม่ได้ครับ ตื่นครับไอ้แห้งเดี๋ยวพาไปกินโจ๊กร้านเจ้หมวย"



 พรึ่บ!!!!



 แล้วมินก็เด้งตัวขึ้นมาทันที นั่งเมาขี้ตาอยู่สักพักก่อนจะใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งตัวเองถ่างตาข้างขวาแล้วมองมาที่ผม



 "โจ๊กร้านเจ้หมวยเหรอ?" นั่นไง เมียกูเห็นแก่ของกินเป็นหลักครับ หึหึ

 "อืม... เห็นวันก่อนบ่นอยากกินไม่ใช่รึไง" ผมถาม

 "อืม... อยากกิน เดี๋ยวไปอาบน้ำแป๊ป" แล้วมินก็พยายามเคลียร์ตัวเองเพื่อลุกขึ้นจากที่นอน

 "อาบน้ำล่ะไม่ใช่วิ่งผ่าน" ผมพูกขำๆ

 "คร๊าบ... ขอนมด้วยหนึ่งแก้ว" แล้วนั้นก็คือสิ่งที่ผมต้องเตรียมให้มันซินะ

 "คร๊าบ... คุณชายมิน"


 ผมเดินลงมาชั้นล่างของบ้านแล้วเดินตรงไปที่ครัวกลิ่นอาหารก็หอมฟุ้งไปทั่วทั้งครัว


 "อ้าวตาทิวตื่นแล้วเหรอลูก?" คุณแม่กำลังขมักเขม้นอยู่กับการเตรียมอาหารเช้าครับ

 "ครับแม่ ผมลงมาเอานมให้มินครับ"

 "แป๊ปนะลูกเดี๋ยวแม่อุ่นนมให้"

 "ไม่ต้องครับแม่ เดี๋ยวผมทำเองครับแม่ทำกับข้าวต่อเถอะครับ"

 "เอางั้นเหรอจ๊ะ?" แม่หันมาถามแล้วยิ้มให้ผม

 "ครับ เดี๋ยวผมจัดการเองแม่ไม่ต้องห่วงครับ"

 "ต๊ายยย!!!! นี่ฉันมีลูกเขยดีขนาดนี้เลยเหรอเนี้ยะ ทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งเอาใจเก่ง คริคริ.... ตามินนี่โชคดีจริงๆ ให้ตายเถอะ ชิส์!"
 
 "ไม่ขนาดนั้นหรอกครับแม่ ผมขออนุญาตใช้พื้นที่หน่อยนะครับ"

 "ได้จ้า.... บ้านนี้ก็เหมือนบ้านทิวนั่นแหละลูก เชิญตามสบายเลยจ๊ะ"

 "ครับ... ขอบคุณมากครับ"



 ผมเปิดตู้เย็นแล้วจัดการเตรียมนมมาอุ่นให้ที่รักของผม ระหว่างที่ผมกำลังอุ่นนมปิ้งขนมปังแม่ยายผมก็คุยเรื่องมินตอนเด็กๆ ให้ฟังไม่หยุด มันทำให้ผมอมยิ้มไม่หยุดเลยครับ เด็กๆ ซนขนาดนั้นโตมาจะดื้อจะซนกว่าผมก็ไม่แปลกใจแล้วครับ



 "นมอ่ะ?" พอออกจากห้องน้ำได้ก็ถามหาทันที


 "วางอยู่ที่โต๊ะเล็กข้างโซฟา กินขนมปังรองท้องด้วยนะเผื่อรถติดเดี๋ยวจะหิวซะก่อน" ผมพูดบอก มินยืนยิ้มให้ผมแล้วขยับปากแบบไม่มีเสียงว่า... "ขอบคุณครับ" ฮ่าๆๆๆ ไอ้ผมก็ไม่เข้าใจลูกเล่นความทะเล้นของเมียตัวเองสักเท่าไหร่ แต่ยิ่งดูยังไงเมียผมก็โคตรน่ารักเลยครับ




 ผมปล่อยให้มินจัดการตัวเองให้เสร็จ อ๊ะๆๆ อย่าคิดลึกนะครับ ที่ว่าจัดการให้เสร็จนี่คือแต่งตัวและทานอาหารเบาๆ ลองท้องก่อนที่ผมจะพาไปกินแบบจัดหนัก หลังจากผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ลงมาหามินที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับมิกกี้อยู่หน้าบ้าน วันนี้มิกกี้ต้องไปโรงเรียนไงครับ อาการงอแงไม่มีเพราะได้เล่นกับอามินที่รักก่อนจะควักเงินให้หลานไปโรงเรียนอีกหนึ่งร้อยบาท




 "สวัสดีฮะอามิน สวัสดีฮะอาทิว"

 "คร๊าบ... ตั้งใจเรียนรู้ไหม ถ้ามิกกี้งอแงไม่ตั้งใจเรียนอาจะไม่มาหาบ่อยๆ นะครับ"

 "มิกจะตั้งใจเรียนฮะ คุณพ่อบอกว่าถ้ามิกสอบได้ที่หนึ่งคุณพ่อจะให้มิกไปอยู่กับอามินกับอาทิวได้หนึ่งอาทิตย์เลยฮะ" เอิ่ม.... คือหลานถามกูบ้างไหม

 "ฮ่าๆๆ ได้ซิครับ ถ้ามิกกี้สอบได้ที่หนึ่งอามินจะให้ไปนอนที่คอนโดหนึ่งอาทิตย์พร้อมพาไปเที่ยวด้วยนะครับ แต่เอ๊ะ! จะพามิกกี้ไปเที่ยวที่ไหนดีน้าา... เดี๋ยวอาขอคิดก่อนนะครับ"

 "เย้ๆๆๆ แม่ฮะๆ อามินจะพามิกไปเที่ยวด้วยนะฮะ" เด็กน้อยก็ดีใจใหญ่ ผมก็อดยิ้มปนเศร้านิดๆ ไม่ได้ครับ เหอะๆ

 "จ้าๆ เราไปโรงเรียนกันได้แล้วครับมิกกี้ อามินกับอาทิวต้องรีบไปทำงานนะครับลูก"

 "อามินฮะ...."

 "ครับผม...." มินอุ้มหลานขึ้นจนตัวลอย



 ฟอดดดด.... มิกกี้หอมเข้าที่แก้มของมิน


 "มิกรักอามินที่สุดเลยฮะ มิกต้องไปเรียนก่อนนะฮะ เลิกเรียนอามินโทรมาหามิกด้วยนะฮะ มิกจะรอ"

 "ครับ... รับทราบและปฏิบัติครับผม"

 "อาทิวฮะ..." ผมเดินเข้าไปหามิกกี้ใกล้ๆ



 ฟอดดดด....



 "มิกรักอาทิวเหมือนกันนะฮะ อาทิวอย่าดุอามินมากนะฮะไม่งั้นมิกจะไม่พูดกับอาทิวไม่รู้ด้วย คึคึ"

 "ครับ... อารู้แล้วครับ สอนหลานให้พูดใช่ไหมเนี้ยะ?" ผมหันไปถามมิน

 "หื้อ!! ป่าวเลย ไม่ได้สอนสักนิดเดียว... จริงไหมครับมิกกี้?"

 "จริงฮะ... มิกกี้คิดเอาเองฮะ" แล้วมิกกี้ก็แอบหันไปขำกับมินสองคนส่วนผมก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นความซ่าของอากับหลานตัวน้อย ทั้งผมและมินรวมทั้งแม่ของมิกกี้ต่างพากันหัวเราะในความใสซื่อบริสุทธิ์ของเด็กน้อยก่อนจะกอดลากันอีกครั้ง




 ผมกับมินยืนส่งมิกกี้ขึ้นรถแล้วโบกมือบ๊าบบายจะจนเมื่อยแขน เด็กน้อยยังคงมองกระจกหลังและยิ้มกว้างให้เราสองคนจนรถขับพ้นรั้วบ้านไปไกล



 "ได้ยินแล้วใช่ป่ะ ห้ามดุอามินนะฮะ ฮ่าๆๆๆ"

 "หึหึ ใครจะกล้าดุเมียละครับ จุ๊บทีดิ๊" ผมแกล้งยื่นปากเข้าไปใกล้

 "เฮ้ยย!!! จะบ้าเหรอ!! นี่มันหน้าบ้านนะเว้ย!!"

 "อ้าว!! เออๆ งั้นไปทำกันในรถก็ได้ป่ะ"

 "ไอ้บ้า!! ทะลึ่ง!!"

 "หึหึ... ไปทำงานได้แล้วไอ้แห้งนี่มันกี่โมงแล้วครับ"

 "แป๊ปๆ เดี๋ยวไปเอาเป้ก่อน" มินทำท่าจะวิ่งเข้าไปเอาของในบ้าน

 "เดี๋ยว!! ไม่ต้องแล้ว กูเอาไปไว้ในรถให้แล้วครับ" ผมก็รู้งานนะเว้ย!

"แม่รู้ยังว่าออกมาแล้วอ่ะ?" มินถามขึ้นหลังจากผมขับรถออกมาจากบ้านได้สักพัก

 "อืม... รู้แล้ว บอกท่านแล้ว"

 "เดี๋ยวนี้เล่นใหญ่นะ เอาใจแม่ซะ เหอะ!! ตอนนี้แม่หลงรักมึงยิ่งกว่ากูอีก"

 "แล้วไง?" ผมแกล้งถามกลับไป

 "ป๊าว!! ใครจะกล้าทำอะไรล่ะ ได้เป็นลูกรักแล้วนิใครจะกล้าฮือล่ะ"

 "หึหึ... มึงก็ไม่ต่างจากกูหรอกมิน แม่กูก็ทั้งรักทั้งหลงมึงยิ่งกว่ากูเหมือนกันแหละไอ้แห้ง!" ผมเอื้อมมือไปจับมือมินมาวางที่ตักแล้วกุมมือมินเอาไว้

 "อ๊ะ!! แน่นอนครับ ดูด้วยนี่ใคร! มินสุดหล่อไงจะใครล่ะ"




 ตลอดทางที่ขับรถพามินไปกินโจ๊กมีแต่เสียงหัวเราะของเราสองคนที่พูดทับถมกันไปกันมาถึงความสำคัญที่ทั้งสองบ้านให้ความรักเราทั้งสองคนเป็นอย่างดี วันนี้มินกินจุเป็นพิเศษ พูดเยอะเป็นพิเศษ ผมพูดอะไรก็ตอบรับทุกคำจนผมอดยิ้มไม่ได้ วันนี้ทำตัวน่ารักอีกแล้วนะที่รัก




 "ให้มารับกี่โมงดี?" ผมถามหลังจากจอดรถข้างตึกที่มินทำงานอยู่

 "เอ่อ... ไม่รู้ดิ เดี๋ยวโทรบอกอีกทีได้ป่ะ?"

 "เอาอย่างนั้นเหรอ?" ผมถาม

 "อืม... ไม่รู้ว่าจะเสร็จกี่โมง เดี๋ยวดูก่อน"

 "แต่วันนี้มึงต้องไปรับพี่สาวตามที่แม่บอกนิ"

 "อ้าวเหรอ! เออๆ เดี๋ยวโทรถามแม่ก่อนแล้วจะโทรหานะ" มินพูดแบบรีบๆ พร้อมกับหยิบของเตรียมลงจากรถ

 "อืม... โทรมาด้วยล่ะจะได้รีบมารับ"

 "คร๊าบ.... รับทราบครับ"

 "หึหึ... วันนี้ดูเชื่อฟังแปลกๆ ดีนะ"

 "อะไร! อย่ามาๆ กลับไปได้แล้ว ขับรถดีๆ ด้วยอย่าขับเร็ว เข้าใจ๋?!!"

 "อืม... รู้แล้ว หอมทีดิ"

 "ให้ตายเหอะ!! มึงนี่นะ!!" มินมองซ้ายมองขวาก่อนจะทำตามที่ผมขอ


 ฟอดดดด.... ฟอดดดด....


 "กูรู้ว่ามึงต้องขอเบิ้ลเลยจัดให้ชุดใหญ่ไฟกระพริบ ไปแล้วนะเจอกันหลังเลิกงาน" มินยักคิ้วกวนๆ ก่อนจะออกจากรถไป



 ปัง!!!


 "เดี๋ยวมิน!!" ผมเปิดกระจกแล้วเรียกเมียรักของผม

 "อะไร?!!" มินหยุดเดินแล้วหันกลับมามองผม

 "คืนนี้ขอชุดใหญ่ไฟกระพริบอีกชุดได้ป่าว?" ผมตะโกนออกไปเสียงดัง มินมองซ้ายมองขวาก่อนจะชี้หน้าด่าผมว่า....

 "แม่ง!! จำไว้เลย!!"

 "ฮ่าๆๆ กูรักมึงนะ" ผมก็ยังไม่เลิกกวนตีนเมียตัวเองครับ

 "เออ!! ไอ้บ้ากูรู้แล้ว!! รักมึงเหมือนกัน" แล้วมินก็วิ่งไปเลยครับ




 ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งรักมากขึ้นทุกวัน ถ้าวันไหนไม่ได้กอดไม่ได้หอม ไม่ได้ลวนลามเมียผมคงนอนไม่หลับ สำหรับผมมินเป็นสิ่งที่มีค่าและสำคัญที่สุดของผมในตอนนี้ ผมรักเมียคนนี้ที่สุด




 ถามว่าทำไมมินถึงดูเป็นคนที่ไม่น่ารักสำหรับคนอื่น ใครจะมองว่ามินไม่ดียังไงผมไม่สนใจหรอกครับแค่อย่าให้ผมรู้หรือได้ยินก็พอ เพราะผมคงไม่พอใจมากแน่ๆ สำหรับมิน ความเป็นตัวตนของมินคือผู้ชายที่ดูหน้าตากวนๆ ชอบพูดจาโผงผาง ไม่เคยยอมใคร เอาแต่ใจทุกเรื่องแต่ในบางเรื่องก็มีเหตุผล มินเอาใจคนไม่เก่งหรอกครับ แสดงออกก็ไม่ค่อยเก่งแต่ผมสัมผัสได้ว่ามินรักและห่วงผมมากแค่ไหน ไม่ต้องพูดจาหวานๆ ไม่ต้องคอยเอาใจผมตลอดเวลาเพราะผมเลือกแล้วว่าสิ่งเหล่านั้นผลจะเป็นคนทำให้มินเอง ขออย่างเดียว... ขอให้มินอยู่เคียงข้างผมตลอดไปก็พอ....




 วันนี้กิจกรรมเดิมๆ คือหลังจากขับรถไปส่งมินผมก็กลับไปนอนต่อที่คอนโด ตอนเที่ยงตื่นมาโทรถามว่ามินกินข้าวกับอะไร ไปกินกับใคร ทำงานเหนื่อยไหม เราคุยกันอย่างนี้ทุกวันยกเว้นวันที่มินมีอาการงอแงไม่ยอมรับสายผมนั่นแหละครับ พอตกบ่ายผมก็ขับรถไปที่ร้านเข้าไปเคลียร์บัญชีจนเกือบถึงเวลาที่มินเลิกงาน ไอ้เก่งทำหน้าที่เตรียมเปิดร้านเหมือนทุกๆ วันและดูแลเด็กในร้านให้อยู่ในระเบียบและทำตามกฏอย่างเคร่งครัด เรื่องนี้ผมเลยหมดห่วงไม่ต้องกังวลอะไรมากมาย




 "วันนี้มีอะไรบ้าง?" ผมถามไอ้เก่งที่เข้ามารายงานผมเหมือนทุกๆ วัน

 "ไม่มีอะไรเป็นพิเศษครับนาย แต่ตอนนี้ต้องตรวจเข้มมากขึ้นครับเพราะผมได้ข่าวว่ามีกลุ่มคนที่เอายามาปล่อยตามสถานที่เที่ยวอีกแล้วครับนาย" ไอ้เก่งรายงาน

 "เออดี... มึงตรวจให้ละเอียดแล้วกัน อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในร้านกู"

 "ได้ครับนาย ผมกำชับเด็กๆ ไว้เรียบร้อยแล้วครับ"

 "อืม... แล้วมีอะไรอีก?"

 "เรื่องเปลี่ยนโซฟาเซ็ตใหม่โซนวีไอพีครับนาย ของจะเข้ามาอีกประมาณอาทิตย์หน้าครับ"

 "เออ... มึงทำเรื่องเบิกเงินมาแล้วกันเดี๋ยวกูจะเซ็นให้"

 "ได้ครับนาย...."

 "แล้วมีอะไรอีกไหม?" ผมถามเตรียมจะปิดแฟ้มเอกสารแล้วเก็บใส่ลิ้นชัก

 "คุณมินโทรมาบอกว่าวันนี้จะพาเพื่อนมาเที่ยวที่ร้านครับนาย คุณมินให้ผมเตรียมโต๊ะให้ครับ"

 "อืม... งั้นก็ไปจัดการตามนั้น"

 "ได้ครับนาย"

 "อืม... มึงไปได้ล่ะ เดี๋ยวกูกลับมึงก็เตรียมเปิดร้านให้เรียบร้อยล่ะ"

 "ครับนาย..." ไอ้เก่งตอบรับคำสั่งจากผมเสร็จก็เดินออกไปจากห้องทำงานผมทันที ผมเอนตัวพิงเก้าอี้เพราะรู้สึกล้าสายตาเพราะนั่งตรวจเอกสารอยู่นานเลยกะว่าจะพักสายตาสักพักค่อยโทรถามมินว่าจะให้ไปรับกี่โมง



 ครืดดด.... ครืดดด....



 ผมลืมตาขึ้นมามองที่โทรศัพท์ที่สั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน เห็นชื่อคนที่โทรเข้ามาแล้วก็เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว



 "ฮัลโหลไอ้ป๋า"

 "หึหึ... อยู่ไหนทำไมเสียงดัง?"

 "อยู่สนามบินคร๊าบ..." ผมขมวดคิ้วแน่น

 "ทำไมไปอยู่ที่นั่น?"

 "เฮ้ย!! อย่าเพิ่งเสียงเข้มดิ คืออย่างงี้ครับ พอดีพี่เขาเลื่อนไฟท์บินเร็วขึ้นสองชั่วโมงอ่ะ แม่โทรมาบอกเลยต้องรีบมาก่อน"

 "แล้วทำไมไม่โทรหา แล้วนี่ไปสนามบินกันใคร?!"

 "เฮ้ยทิว... ใจเย็นๆ ก่อน นี่มินเอง ยืมรถเพื่อนที่ทำงานมาครับผม มาคนเดียวคร๊าบ..." เฮ้ออ... จากที่ผมกำลังโกรธๆ พอเจอมินพูดแบบนี้ทีไรหายโกรธแม่งทุกที ให้ตายเถอะไอ้ทิว!!

 "แล้วนี่จะกลับกี่โมง? ให้ไปรับที่ไหน? แล้วพี่สาวจะให้ขับรถไปส่งที่ไหน? ไกลไหม? อันตรายรึป่าว?"

 "โหหห.... ถามเยอะอ่ะ ตอบไม่ทัน"

 "มิน! ตอบมา!"

 "เออๆ จะตอบอยู่เนี้ยะรอแป๊ปดิ! นี่มินเอง...."

 "มิน!! มันใช่เวลามาเล่นไหม?" คือมันจะตลกก็ช่วยดูด้วยไหมว่าผมเล่นด้วยรึป่าว เฮ้อออ... เพลียกับเมียรัก

 "โอเคๆ ตอบแล้ว.... อีกครึ่งชั่วโมงจะกลับแล้วคร๊าบ... เดี๋ยวรถไปส่งพี่ที่โรงแรงแถวปทุมวันกลางใจเมือง ไม่อันตรายเพราะเขาไม่วางระเบิดกันแล้ว เดี๋ยวขับรถไปส่งพี่เสร็จจะเอารถไปคือเพื่อนแล้วจะโทรให้มารับนะครับ"

 "ให้ไปรอที่ทำงานเลยไหม?" ผมถาม

 "เฮ้ย!! ไม่ต้อง!! เดี๋ยวใกล้เสร็จแล้วจะโทรไปบอก ทิว.... อยากกินเค้กร้านเดิมโทรสั่งให้หน่อยดิ"

 "หึหึ... มาอยากกินเค้กอะไรตอนนี้ เดี๋ยวเหอะ!!"

 "โหห... ไรว้า... คนอยากกินเค้กก็ผิด"

 "เออๆ เดี๋ยวโทรสั่งให้"

 "อ่ะฮ้า.... ขอบคุณครับ รักไอ้ป๋าที่สุด" ผมก็บ้ายิ้มตามคำพูดมันเนอะ

 "อืม... รีบๆ โทรมาล่ะ ห้ามขับรถเร็วแล้วโทรรายงานตัวด้วยถ้าถึงโรงแรงแล้ว"

 "คร๊าบ... รับทราบพร้อมปฏบัติ เฮ้ยทิว! แค่นี้ก่อนนะเครื่องแลนดิ้งแล้ว"

 "อืม... อย่าลืมโทรมานะไอ้แห้ง"

 "คร๊าบ... บายนะทิว"

 "อืม... บายครับ"



 ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด.....



 แล้วสายมินก็ตัดไป ถามว่าทำไมผมต้องเป็นห่วงมินขนาดนั้น จากเหตุการณ์ที่ผ่านมามันทำให้ผมตระหนักเสมอว่ามินต้องปลอดภัยและจะไม่มีใครทำอันตรายมินได้อีก




หลังจากวางสายจามมินผมเลือกที่จะนั่งรอมินอยู่ที่ร้านครับ ไอ้ฟิวไอ้เนย์ก็เสนอหน้ามาหาผมทันทีที่รู้ว่าผมยังอยู่ร้าน เราคุยกันไปเรื่อยเปื่อยตลอดเวลาที่ผมรอให้มินโทรกลับมาหา




 "ไอ้ห่าทิว!! มองอยู่ได้โทรศัพท์อ่ะ อยากโทรก็โทรซะจะได้หมดเรื่อง รำคาญลูกตาว่ะ"

 "มึงก็ไปเสือกเรื่องของมันทำไม่ให้เหี้ยฟิว!!"

 "พอๆ พวกมึงสองคนหยุดเห่าได้ล่ะ กูออกไปโทรหามินแป๊ปเดี๋ยวมา"

 "เออๆ จะไปไหนก็ไป" ไอ้ฟิวทำท่าไล่ผมครับ ผมเลยถีบเก้าอี้มันจนเกือบหงายหลังแน่ะ




 ผมเดินเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของผมที่อยู่ในห้องทำงานนั่นแหละครับ ผมรีบกดโทรศัพท์หามินทันทีเพราะนี่ก็เกือบสามชั่วโมงแล้วที่มินเงียบไป



 ตู๊ด....


 ท่านได้เข้าสู่ระบบรับฝากข้อความของหมายเลย.......



 "ทำไมปิดเครื่องวะ!"




 ผมกดโทรศัพท์โทรออกหามินอยู่หลายครั้งก็โทรไม่ติด ฝากข้อความตลอด แม่ง!! ผมเลยตัดสินใจโทรหาแม่มินครับ อยากรู้ว่ามินไปส่งพี่สาวที่โรงแรมไหนผมจะได้ตามไปถูก




 Tru Tru Tru.....



 "สวัสดีจ๊ะพ่อลูกเขย..." คุณแม่มินรับสายเสียงใส

 "แม่ครับ.... แม่พอจะทราบไหมครับว่ามินไปส่งพี่สาวที่โรงแรมไหนครับ?"

 "อ้าว!! ทิวไม่ได้ไปพร้อมน้องเหรอจ๊ะ เดี๋ยวนะแม่ขอคิดแป๊ป" ผมขมวดคิ้วแน่นทันที หมายความว่ายังไงที่แม่ถามว่าผมไม่ได้ไปกับมิน

 "ตายจริง!! แม่ลืมถามหนูม่านฟ้าไว้น่ะจ๊ะ เห็นว่าทิวกับน้องจะไปรับแม่เลยไม่ได้ถามรายละเอียดไว้นะลูก... มีอะไรรึป่าวตาทิว?"

 "ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ ผมแค่โทรหาน้องไม่ติดนะครับ เดี๋ยวผมลองโทรหาอีกที ขอบคุณแม่มากนะครับ"

 "จ้าๆ ไม่เป็นไรจ๊ะ ว่าแต่คืนนี้จะพาน้องมาค้างที่บ้านรึป่าวจ๊ะ?"

 "วันนี้ผมเลิกงานดึกน่ะครับเลยไม่อยากเข้าไปกวนแม่ดึกๆ คืนนี้ผมกับน้องจะนอนที่คอนโดกันครับ" ระหว่างที่ผมตอบแม่มินไปด้วยความใจเย็นแต่จริงๆ แล้วใจผมกำลังร้อนลุ่มมากๆ ทำไมมินไม่บอกผมเรื่องไปรับพี่สาว ทำไมมินถึงไปคนเดียวแล้วไหนจะเรื่องโทรหาไม่ติดอีก

 "อ่อ... ได้จ๊ะ งั้นเดี๋ยวแม่บอกพ่อให้นะจ๊ะ"

 "ครับ... ขอบคุณมากครับแม่"

 "จ้าๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะลูกแม่ติดทำขนมอยู่จ้า"

 "ครับ งั้นผมไม่กวนแม่แล้วนะครับ สวัสดีครับ"

 "จ้า.... สวัสดีจ๊ะ"




 ผมวางโทรศัพท์จากแม่ยายเรียบร้อยก็เดินออกมาจากห้องคว้ากุญแจรถได้ผมก็เดินออกมาทันที ไอ้ฟิวต่างทำท่างุนงงกับท่าทางของผม พวกมันเลือกที่จะเงียบมากกว่าถาม ผมว่าพวกมันคงรู้ว่าตอนนี้ผมยังไม่พร้อมที่จะตอบคำถามใครทั้งนั้น




 ผมขับรถไปยังโรงแรมแถวปทุมวันอย่างไร้จุดหมาย เลือกตามหาโรงแรมที่มีชื่อเสียงใจย่านนั้น โทรไปหาให้ไอ้ปูกับไอ้โยเคลียร์ทางให้สำหรับข้อมูลลูกค้าได้แค่ห้าโรงแรมเองครับ ทั้งห้าโรงแรมให้ข้อมูลที่ไม่เป็นประโยชน์สักเท่าไหร่ ไม่มีคนที่ผมกำลังตามหาและไม่มีลูกค้าผู้หญิงที่เช็คอินเข้าพักคนเดียวตามข้อมูลที่ผมให้ไว้ ตอนนี้เหมือนผมกำลังขมเข็มอยู่ใช่ไหมครับ ทำไมมินไม่ยอมโทรหาผม ทำไมมินถึงปิดเครื่อง ผมไม่อยากให้แม่มินต้องเป็นห่วงไปด้วยผมเลยเลือกที่ขอตามหามินด้วยตัวเองก่อน โธ่โว๊ย!!! ทำไมต้องแบบนี้ด้วยวะ!!! ผมไม่ชอบเลยเวลาที่ผมไม่รู้ว่ามินอยู่ที่ไหน




 ครืดดด.... ครืดดดด....



 "เออว่าไง?!!"

 "มึงหาน้องเจอรึยังวะ?" เสียงแบบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ ไอ้ฟิวเพื่อนผมเอง

 "ยังว่ะ มึงโทรถามไอ้นัน ไอ้บี้กับไอ้ทีนให้กูดิว่ามินโทรไปหาพวกมันรึป่าว?!"

 "เออๆ มึงใจเย็น ไอ้ปูกำลังจัดการเรื่องโรงแรมอีกสองที่ให้มึงอยู่รอแป๊ป ส่วนพวกไอ้นันเดียวกูกับไอ้เนย์ช่วยกันโทรถามให้" ไอ้ปูคงเล่าเรื่องนี้ให้ไอ้ฟิวฟังแน่นอน พวกมันคงกำลังช่วยผมตามหามินครับ

 "เออ... ขอบใจพวกมึงมาก"

 "ไม่เป็นไร มึงเพื่อนกูป่าววะ!! อย่าขับรถเร็วล่ะไอ้สัส!!"

 "เออ!! กูรู้แล้ว... มึงจัดการเรื่องมินให้กูด้วยล่ะ"

 "เออๆ แค่นี้ก่อนเดี๋ยวกูหาข้อมูลแป๊ป"



 เฮ้อออ.... ที่ผมเป็นห่วงมินมากขนาดนี้ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมได้ข่าวมาว่าน้องไอ้เสี่ยวันชัยมันเข้ามาทำธุรกิจร่วมกับเพื่อนรักของมันที่ผมก็ไม่ค่อยถูกชะตาสักเท่าไหร่ ผมกลัวมันจะมาแว้งกัดเพราะผมเพิ่งลากคอพี่ชายมันเข้าคุกไปไงล่ะครับ ทางที่ดีผมควรระวังตัวไว้ก่อนดีที่สุดเพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นมาหรือมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับมิน ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำเรื่องร้ายๆ อะไรลงไปบ้างถ้าถึงวันนั้นจริงๆ



 ผมขับรถตามหามินจนเวลาล่วงเลยมาเกือบสี่ทุ่ม เพื่อนๆ ผมพากันไปมารวมตัวที่คอนโดของผม พวกไอ้นัน ไอ้บี้กับไอ้ทีนก็ตามมาสมทบครับ



 "เฮีย.... ผมว่าเฮียใจเย็นๆ ก่อนนะครับ มันคงไม่เกิดเรื่องอย่างที่เฮียคิดก็ได้นะครับ" ไอ้ทีนพยายามช่วยพูดให้ใจผมเย็นลง

 "เออใช่! ที่ไอ้ทีนพูดก็มีส่วนถูกนะเว้ย!!" ไอ้มาร์ก็เสริมขึ้น มันเพิ่งกลับมาจากร้านสาขาของที่บ้านมันครับ ช่วงนี้งานที่บ้านมันค่อนข้างยุ่งพอสมควร

 "มึงใจเย็นก่อนไอ้ทิว"

 "ใช่ทิว... ใจเย็นๆ ก่อนค่อยๆ คิดนะ น้องมินคงไม่ได้หายไปไหนไกลหรอก อาจจะอยู่กับพี่สาวนั่นแหละ"

 "โจ... มานั่งนี่ครับ" ไอ้สัส! เสือกมาหวานเหี้ยอะไรในห้องกูไม่ทราบ มันใช่เวลาไหม!!

 "อืม... ขอบใจพวกมึงมากที่ช่วยกูตามหาไอ้แสบ แม่ง!! ทำไมชอบทำให้กูเป็นห่วงจังวะ!!" ผมสถบขึ้นเสียงดังจนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

 "กูว่ามึงรออีกแป๊ปดีกว่า... นี่ก็ดึกมากแล้วเดี๋ยวน้องก็คงจะกลับมาแล้วมั้ง" ไอ้ฟิวพูดขึ้น

 "หายไปนานขนาดนี้จะให้กูใจเย็นได้ไงวะ!! มึงก็รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไง กูพยายามไม่ให้มันห่างจากกูแล้วนะ แต่แม่ง!!!"

 "เฮ้ย!! ใจเย็นๆ เพื่อน กูว่าน้องคงไม่...."



 แกร็ก......



 ทุกสายตาต่างพากันหันไปมองที่ประตู




 พรึ่บ!!!




 "เฮ้ย!! ไอ้ทิว!!!!"




TBC......


 



ช่วงนี้แวะมาอัพนิยายให้อย่างเดียวนะคะ ว่างๆ จะมาทักทายคนอ่านทุกคนค่ะ
ขอบคุณที่ติดตามเม้นให้กำลังใจตลอดมานะคะ
ขอบคุณมากคร้า....

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}