nanaกะหอยทาก

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : STORY TOP & WAWWA 10

คำค้น : devil master รักร้ายนายปีศาจ คุณท็อป น้องวาววา วา ท็อป ขี้เก็ก ปากเสีย คู่ซึน nanaกะหอยทาก nana

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2559 16:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
STORY TOP & WAWWA 10
แบบอักษร

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/129216/1208522421-member.jpg

 

STORY TOP & WAWWA 10

 

 

 

“พี่ขอเคลียงานก่อนนะ เดี๋ยวพาออกไปหาอะไรทาน” คุณท็อปเดินกลับไปที่โต๊ะเขายกกระเป๋าเป้สีฟ้าของฉันไปวางที่ตู้เอกสารข้างหลังเขา

“วาจะออกไปข้างนอก”

“ไปทำอะไร” เขาย้อนถามแต่สายตายังจ้องเอกสารอยู่ ไอ้ท่าทีเย็นชาแบบนี้มันคืออะไรกัน แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกเจ็บจี๊ดๆระหว่างอกแบบนี้ด้วยนะ

“ไปทำธุระค่ะ”

“รอก่อนเดี๋ยวพาไป”

เขาพูดแค่นั้นก่อนจะเงียบไป ส่วนฉันก็เงียบเหมือนกัน ฉันเดินอ้อมโต๊ะทำงานเขาก่อนจะเปิดกระเป๋าเป้แล้วหยิบมือถือกับกระเป๋าสตางค์ออกมา พอหันหลังกลับก็ต้องผงะเมื่อเจ้าของห้องหมุนเก้าอี้ที่เขานั่งมาทางฉัน เขาหรี่ตามองของในมืออย่างจับผิด ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือมาดึงกระเป๋าสตางค์ฉันไปเก็บไว้ในลิ้นชัก

“พี่ท็อป!

“อะไร อ่ะเอาของพี่ไป” เขายื่นกระเป๋าสตางค์เขามาแทน เขายัดใส่มือฉันก่อนจะกอดอกมองยิ้มๆ แต่เขาจะยิ้มทำไม!

“กันเราหนีใช้ของพี่ไปแล้วกันนะคะคนสวย” ฉันเกลียดรอยยิ้มของเขาแบบนี้ที่สุดเลย

“จะใช้ให้เงินหมดเลยคอยดูสิ” ฉันบ่นเบาๆระหว่างเดินผ่านเขาเสียงหัวเราะดังตามหลังมา ฉันอดที่จะหันไปมองไม่ได้ เขาหัวเราะจริงๆด้วย แววตาเขามันดูสนุกมีความสุขยังไงชอบกล แต่ชอบนักเหรอแกล้งคนอื่นเขาเนี่ย

“บัตรรูดได้นะ อ้อ พี่มลบ่นคิดถึงเราด้วยนะ”

“จะรูดให้วงเงินเต็มเลย จะใช้เงินสดให้หมดเลยด้วย!

ด้วยความโมโหฉันเลยพูดไปแบบนั้น แต่เขาไม่มีทีท่าตกใจหรือโกรธแต่เขาหัวเราะอย่างขบขันอยู่ พอเดินออกมานอกห้องพี่เลขาเขาท้องสองก็มองฉันยิ้มๆ ฮึย น่าหงุดหงิดทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องเลย คอยดูนะจะใช้ให้เงินหมดเลยคอยดูอยากยึดกระเป๋าดีนัก ฉันเดินลงมาร้านกาแฟที่อยู่ใต้บริษัทก่อนจะซื้อโดนัทห้ากล่องใหญ่มือก็หยิบขนมอย่างอื่นมาด้วย ไม่ลืมสั่งเครื่องดื่มที่อยากดื่มด้วย ฉันจ่ายค่าขนมไปก็แอบเกรงใจเจ้าของกระเป๋าสตางค์อยู่นะแต่ช่างสิใช้แค่นี้ขนหน้าแข้งเขาไม่ล่วงหรอก

“มาได้ไง เป็นยังไงบ้าง” พี่มลเห็นฉันก็เข้ามากอดเบาๆก่อนจะพาเดินเข้าไปที่โต๊ะว่างที่ฉันเคยนั่งตอนมาฝึกงานที่นี่ จะว่าไปก็คิดถึงบรรยากาศเก่าๆนะ ถ้าไม่ติดเรื่องพวกนั้นนะ ฉันแบ่งขนมที่ซื้อมาให้พี่ๆในแผนกตอนนี้ทุกคนยืนออกกันตรงโต๊ะทำงานเดิมฉัน  เราคุยกันเรื่องทั่วๆไปอย่างสนุก

“อู้งานแบบนี้ ลดเงินเดือนดีไหม” เสียงเข้มดังขึ้นจากข้างหลัง ทำเอาพี่ๆที่กำลังคุยกันและกินขนมไปด้วยชะงักแล้วทำหน้าเหมือนเห็นผี

“ผมล้อเล่นครับ พักบ้างผมไม่ว่าหรอก”

“เฮ้อ นึกว่าจะหักเงินจริงๆ”

เสียงหลายๆคนถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อพี่ท็อปบอกว่าล้อเล่น จะว่าไปฉันงงตัวเองนะว่าตกลงจะเรียกเขาว่าคุณหรือพี่กันแน่ เอาเป็นว่าฉันเรียกเขาว่าพี่ดีกว่านะ เขาเดินมายืนข้างๆฉันซึ่งทุกคนก็หายเกร็งกลัวกันแล้วล่ะทุกคนกินสลับกับพูดคุยกันไปเรื่อย

“ไงใช้เงินหมดหรือเปล่า” เขายื่นซ้อนหลังฉันก่อนจะใช้แขนโอบไหล่ฉันที่นั่งอยู่เก้าอี้ไว้ สายตาพี่ๆในแผนกมองมาอย่างล้อเลียนบางคนก็มองอย่างสงสัย พี่กลุ่มพี่ที่สนิทกันจะมองติดมาทางล้อเลียนซะมากกว่า

“ใครจะไปใช้หมดเล่า” ฉันว่างอนๆก่อนจะยื่นกระเป๋าสตางค์คืนให้เขา เขาหัวเราะเบาๆก่อนจะยกมือโยกศีรษะฉันไปมาเบาๆ

“อ้าว ก็เห็นบอกว่าจะใช้ให้หมดไง”

“ประชดเหอะ”

“หึหึ พี่มลครับหลังเลิกงานไปทานข้าวกันนะครับคนอื่นๆด้วยนะ” พี่ท็อปหันไปบอกพี่มล พี่มลทำหน้าตกใจก่อนจะพยักหน้าตอบรับ

“ค่ะ”

“เดี๋ยวผมให้เลขาแจ้งร้านอีกทีนะครับ ตอนนี้ขอพาวาไปก่อนนะครับ”

เขาพูดรวบรัดตัดตอนแล้วดึงมือฉันให้ลุกแล้วเดินตามเขาออกมายังดีที่ฉันคว้าถุงขนมอีกถุงได้ทัน ฉันแยกไว้ให้พี่นพกับพี่แววค่ะ เห็นทำงานหนักไม่ค่อยได้พักแถมยังต้องมาตามคนอารมณ์ขึ้นๆลงๆอย่างพี่ท็อปอีก

“พี่แววคะ ขนมค่ะฝากแบ่งพี่นพด้วยนะคะ” ฉันยื่นขนมให้พี่แววที่นั่งอยู่โต๊ะหน้าห้อง พี่ท็อปก็ดึงมือฉันไปไม่มองอะไรเลยว่าฉันหยุดเดินแล้วคุยกับพี่แววอยู่น่ะ พอพี่แววรับขนมไปร่างฉันก็รอยหวือตามพี่ท็อปเข้าไปในห้อง เจ็บแขนอ่ะ

“เจ็บอ่ะ” ฉันลูบข้อมือตัวเองสายตามองเขางอนๆ เขาบ้าอะไรอีกแล้วล่ะทำไมมาถึงฉันแบบนี้

“ขอโทษก็เสื้อเรามันบางพี่เพิ่งเห็น ก็ต้องพากลับเข้าห้องสิไม่รู้คนอื่นเห็นไปถึงไหนต่อไหน”

“ไม่มีใครเขาคิดอะไรแบบพี่หรอก”

“ถอดเสื้อ”

“ฮะ?”

“ถอดเสื้อไง ไม่ชัดตรงไหน” จะบ้าเหรอ จะให้ฉันถอดเสื้อทำไม เขาบ้าไปแล้วหรือเปล่า

“จะบ้าเหรอ ถอดทำไม”

“ไม่บ้า พี่จะให้เราเปลี่ยนเสื้อ” เขาตอบเสียงเข้ม แถมยังใช้สายตากวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า อีผู้ชายบ้า ทำไมใช้สายตาแบบนั้นมองฉัน

“ไม่เปลี่ยนอะไรทั้งนั้น ถ้าเสื้อมันบางก็ใส่เสื้อแขนยาวทับก็ได้”

“ทำไมเราชอบเถียงพี่”

“ก็พี่เอาแต่ใจ”

“นี่เราว่าพี่เหรอ” เขามองฉันเคืองๆก่อนจะเดินไปทั้งตัวนั่งบนเก้าอี้ทำงาน เอ่อ ฉันทำอะไรผิด ฉันมองพี่ท็อปที่นั่งหน้านิ้วคิ้วขมวด คือฉันต้องง้อใช่ไหม

“พี่ท็อปขา” ฉันเรียกคนที่กำลังโกรธเสียงหวาน เขาปรายตามองนิดหน่อยก่อนจะแสร้งก้มลงมองเอกสารต่อ ฉันเดินเข้าไปใกล้เขาก่อนจะอ้อมไปยืนข้างหลังเขา ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันโอบแขนรอบคอเขาวางคางลงบ่นไหล่กว้างเบาๆ เขาหันหน้ามามองแต่ไม่ยอมพูดอะไร ฮื่อ ฉันเขินนะ ทำไมมองฉันแบบนั้น

“อ้อนทำไม”

“ก็พี่โกรธ” ฉันตอบเขาเสียงแผ่ว พี่ท็อปยิ้มบางๆแววตาไหวระริก ใบหน้าหล่อของเขาโน้มเข้ามาใกล้ๆเรื่อยกระทั่งริมฝีปากสวยแตะลงที่ริมฝีปากฉันเบาๆ เพราะตกใจฉันเลยนิ่งริมฝีปากสวยขยับเบาๆก่อนที่ร่างฉันจะถูกดึงให้มานั่งบนตักแกร่งของพี่ท็อป ฝ่ามือใหญ่ยกประคองท้ายทอยฉันไว้พรางดันให้เราแนบชิดกันมากขึ้น ปลายลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดปลายลิ้นฉันรัวจนเริ่มจะหายใจไม่ออก

“บอสครับ โอ๊ะ”

เสียงเปิดประตูเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงตกใจ ฮื่อ ใครล่ะนั่น พี่ท็อปผละหน้าออกจากฉันก่อนจะดึงฉันเข้าไปซบที่ซอกคอเขา โอ๊ย อายไหมล่ะยัยวาจะเอาหน้าไปไว้ไหนล่ะทีนี้ พี่นพยิ่งชอบล้ออยู่

“มีอะไร” เสียงพี่ท็อปเข้มและนิ่งมากจนฉันหวั่นๆใจ กลัวว่าเขาจะโมโห

“เอ่อ คือ...”

“คุณนพ!” พี่ท็อปตวาดดังลั่นห้อง

“พี่ท็อปใจเย็นๆสิ” ฉันขยับปากบอกเขาทั้งที่ยังซบหน้าอยู่ซอกคอเขา เขายกแขนโอบเอวฉันไว้แน่นก่อนจะ ปรับน้ำเสียงที่คุยกับพี่นพ

“โอเคๆ มีอะไรหรือเปล่าคุณนพ”

“ผมจะแจ้งร้านอาหารที่จองไว้ครับ เอ่อ ผมไม่ได้ตั้งใจ”

“อือ ออกไปก่อนไป”

“ครับบอส”

เสียงปิดประตูดังขึ้นพี่ท็อปก็กอดฉันแน่นขึ้นลมหายใจร้อนเป่ารดที่ต้นคอฉันถี่ๆ ฉันเริ่มกลัวจริงๆแล้วนะ ฉันผละออกจากพี่ท็อป ใบหน้าหล่อของเขาจ้องมองฉันอย่างมีความหมาย ฉันเผลอสบตาเขาอยู่นานกระทั่งเข้าโน้มหน้ามาอีกครั้งจังหวะที่ริมฝีปากเรากำลังจะแตะกันฉันหันหน้าหนี ทำให้ริมฝีปากร้อนแตะลงบนแก้มฉันแทน เขาเลื่อนหน้าไปซบที่ซอกคอฉันก่อนจะครางในคออย่างขัดใจ ฉันร้อนที่หน้ามาเลยตอนนี้ไม่รู้พี่นพจะคิดไปถึงไหนแล้ว อยู่กับเขาทีไรมีเรื่องให้ได้อายได้เขินตลอดเลย

“พี่อึดอัดอ่ะ” พี่ท็อปกระซิบบอกเสียงสั่น แต่ทำไมพอได้ยินประโยคนี้ใบหน้าลูกค้าคนสวยของเขาถึงได้ลอยเข้ามานะ

“ขอไม่ได้เหรอ” หึ!

“ไปขอลูกค้าคนสวยของพี่สิ”

ฉันบอกเขาแค่นั้นก่อนจะรีบดันตัวออกห่างจากเขา เขาทำหน้าไม่เข้าใจ ชิ อยากทำอยากขออะไรก็ไปขอไปบอกแฟนเขานู่นจะมาขอฉันทำไม ฉันเดินออกจากห้องทำงานพี่ท็อปก็เจอพี่นพกับพี่แนวนั่งทานขนมอยู่เลยเดินเข้าไปนั่งด้วย ฉันนั่งคุยนั่งทานขนมกับพี่แววพี่นพจนถึงเวลาเลิกงาน พี่ท็อปเปิดประตูออกมาพร้อมกับสะพายเป้ใส่ของฉัน มันออกจะดูแปลกๆหน่อยนะ เขาใส่สูทผูกไทแต่สะพายเป้สีฟ้าแบบนี้ ไม่ๆตอนนี้ฉันจะขำไม่ได้ ฉันโกรธเขาอยู่แต่ถามว่าโกรธเรื่องอะไรฉันก็ยังบอกไม่ได้เหมือนกัน รู้แค่ว่าโกรธเขา

“ไปกันเถอะ วามือถือเราอยู่ไหน” ท้ายประโยคเขาหันมาถามฉันแต่มันไม่ได้ฟังดูเย็นชาอย่างเมื่อก่อน และเหมือนเขาจะไม่ได้โกรธหรืองอนอะไรฉันแล้ว

“อยู่นี่ค่ะ”

ฉันชูมือถือให้เขาดูพอเห็นเขาก็พยักหน้าก่อนจะเดินมายืนข้างๆฉันส่วนเลขาเขาก็เดินไปเก็บของ จากนั้นเราก็ไปเจอกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งถูกเหมาทั้งร้าน พี่ที่แผนกที่ฉันฝึกงานมากันเยอะมากเลยล่ะแทบจะทุกคนแน่สิ พี่มลเดินมากระซิบถามฉันด้วยล่ะว่าทำไมบอสพวกเขาถึงได้ชวนมาทานข้าวแบบนี้ทั้งที่เขาเป็นคนถือตัวมาก ฉันได้แต่ยิ้มแล้วตอบว่าไม่รู้เหมือนกัน

“เอ่อ พี่วาววาใช่ไหมคะ”

ระหว่างที่เดินแยกออกมาเพื่อจะเข้าห้องน้ำ ก็มีผู้หญิงสองคนเดินมาดักไว้ท่าทางดูตื่นเต้นยังไงชอบกล ฉันพยักหน้าและยิ้ม แล้วพวกเธอก็ยิ้มดีใจ ทั้งสองถือหนังสือมาด้วยล่ะ ก่อนจะเข้าใจเมื่อสองคนตรงหน้ายื่นหนังสือที่ฉันฉันส่ายลงปกให้บริษัทแม่ยัยสา

“หนูขอลายเซ็นพี่ได้ไหมคะ”

“เอ่อ พี่ไม่ใช่ดารานะ”

“แค่หนูชอบพี่มากเลยนะคะ หนูรอดูตามแผงหนังสือตลอดเลยรอว่าเมื่อไหร่จะมีเล่มที่พี่ถ่าย” ตกใจเหมือนกันนะได้ยินแบบนี้น่ะ ฉันไม่ได้สวยไม่ได้น่ารักอะไรเลยนะทำไมถึงมีคนชอบปกที่ฉันถ่ายล่ะ พวกเขาน่าจะสนใจชุดมากกว่าตัวฉันสิ

“เอ่อได้ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ขอตัวก่อนนะ”

พอเซ็นแล้วยื่นคืนทั้งสองไปฉันก็ขอตัวกลับทันที พอเดินกลับมายังบริเวณที่ทุกคนกำลังทานอาหารอยู่ก็เดินเข้าไปหาคุยกับพี่มลแต่ก็ต้องแปลกใจเพราะพี่ท็อปยืนกอดอกหน้าบึ้งจ้องฉันอยู่มุมร้านเขาโกรธอะไรฉันหรือกเปล่า ทำไมทำหน้าแบบนั้น ฉันเดินเข้าไปใกล้เขาก็ยิ่งมองโกรธๆ

“ไปทำอะไรแบบนั้นทำไมไม่บอกพี่” เขาเอ่ยเสียงเข้มติดจะงอนๆ แต่ว่าฉันไปทำล่ะไรล่ะ

“วาทำอะไร”

“ปกพวกนี้คืออะไร” เขายื่นมือถือเขามาตรงหน้าฉัน พอดูก็เห็นว่ามันเป็นรูปส่วนหนึ่งในหนังสือที่ถ่ายแล้วมีข่าวโยงไปถึงพี่ท็อป อ๋อ มิน่าล่ะถึงได้โกรธเพราะฉันทำให้เขาเสียชื่อเสียงนี่เอง ระหว่างที่เลื่อนอ่านข่าวก็มีข้อความเข้าฉันไม่ได้อยากดูหรอกนะแต่สายตามันเหลือบไปมองพอดี

 

 

คุณแพร ;; วันนี้เจอกันหน่อยได้ไหมคะ คิดถึง

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/11.gifเปเมียไรเบอร์นั้นคะคุณท็อป ป๋ามากกกก เม้นๆกันหน่อยนะคะ

รายละเอียดการพรี ดูได้ที่หน้าแฟนเพจเลยนะคะ มีหลายคนถามเค้าว่าไม่อัปพี่คิสแล้วหรอ เรื่องของพี่คิสเค้าตัดเข้าหนังสือหมดเลยค่ะ เจอกันในหนังสือเน้อ รุปด้านในเป็นของพี่เวลนะคะ ส่วนปกเป้นของพี่คิสกับน้องดา ฝากด้วยนะคะ สอบถามรายละเอียดได้ที่แฟนเพจเลยค่ะ

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น