w.story

แวะมาอ่านนิยายกันก่อนนะคะ ♡♡ เนื้อหาดี มีข้อคิดค่ะ

ชื่อตอน : Ep5 บ้านของยาม

คำค้น : Super mom สุดยอดคุณแม่สุดสวย'รักอบอุ่นหัวใจ'โรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2559 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep5 บ้านของยาม
แบบอักษร

 

    Ep5 บ้านของยาม

 

"นี่อย่าเพิ่งเสียใจไปเลยนะ ฉันเข้าใจความรู้สึกของแม่ที่รักลูก ตอนนี้เราช่วยกันตามหาน้องแบมเถอะ"

 

บูมยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร

 

"รีบหาน้องแบมเถอะ"

 

ฉันจะพยายามคิดบวกเอาไว้ บูมจูงมือฉันเดินไป

 

"ใจไม่ดีเลย"

 

บูมได้ยินฉันบ่นจึงหันมามองหน้าฉัน

 

"มันไม่น่าจะมีอะไรหรอกเด็กก็ต้องซนตามประสาเด็ก บางทีแบมอาจจะอยู่แถวๆนี้ก็ได้"

 

บูมพูดปลอบฉัน

 

"แต่ฉันหาทั่วแล้วนะ"

 

ฉันพูดพลางกับกวาดสายตามองไปทั่วๆบริเวณนี้

 

"นี่อย่าเพิ่งคิดไปไกลสิ ไปถามยามสิเผื่อจะเห็นน้องแบมผ่านๆอ่ะ"

 

บูมพูดพลางกับจูงมือฉันเดิน

 

"นี่จับมือฉันทำไมกลัวฉันหายหรือไง"

 

ฉันสะบัดมือของฉันจนหลุดจากมือของบูม

 

"ใช่ ฉันไม่อยากให้เธอหายไป"

 

บูมพูดพลางส่งสายตาอันหวานเยิ้มมาให้ฉัน

 

"ฉันโตแล้วไม่หายหรอก"

 

ฉันพูดก่อนที่จะเดินจ้ำๆ นำหน้าบูมไปที่ป้อมยาม

 

"ขอโทษนะคะลุงเห็นน้องแบมผ่านๆมาแถวนี้ไหมคะ"

 

ฉันถามลุงยาม แต่ลุงยามทำหน้างง

 

"แบมไหน"

 

ลุงยามถาม

 

"น้องแบมเป็นเด็กผู้หญิงผมตรงยาวดำ มีผิวขาว วันนี้น้องแบมใส่เสื้อสีชมพูลายมิกกี้เม้าส์ ใส่กางเกงขาสั้นสีฟ้า ลูกฉันหายค่ะ ไม่ทราบว่าลุงเห็นไหม"

 

ฉันบอกลักษณะอย่างละเอียด

 

"อ๋อ น่าจะไปที่บ้านลุงนะ เห็นเดินไปกับลูกสาวลุง"

 

ฉันได้ยินลุงยามพูดก็โล่งใจ

 

"ขอบคุณค่ะ"

 

ฉันพูดก่อนที่จะเร่งฝีเท้าวิ่ง

 

"นี่จะไปไหน"

 

บูมจับแขนฉัน

 

"ก็จะไปหาน้องแบมที่บ้านลุงยามไง"

 

ฉันพยายามสะบัดแขนแต่บูมกลับจับแขนของฉันแน่นกว่าเดิม

 

"แล้วรู้หรอบ้านลุงยามอยู่ที่ไหน"

 

บูมยิงคำถามมาที่ฉัน 

 

"แฮ่ๆ ไม่รู้อ่ะดีใจมากไปหน่อยอยากเจอลูก และคุณรู้ไหมล่ะว่าบ้านลุงยามอยู่ที่ไหน"

 

ฉันส่ายหัวพลางกับถามบูมคืน

 

"รู้สิฉันเป็นเจ้านายของเค้า ทำไมจะไม่รู้ล่ะ บ้านของเค้าอยู่ใกล้ออฟฟิศแค่นี้เองเดี๋ยวพาไป"

 

บูมพูดก่อนที่จะจูงมือฉันเดินออกไป

 

"จะจับมือฉันอะไรนักหนาเนี่ย ฉันไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ ปล่อยนะ"

 

ฉันพยายามสะบัดมือออก แต่ก็ไม่เป็นผล

 

"ไม่ปล่อยหรอก"

 

บูมพูดพลางกับแลบลิ้นใส่ฉัน

 

"คุณมันบ้าที่สุด"

 

ด้วยความหมั่นไส้ ฉันจึงเอานิ้วชี้ของฉันไปแตะที่ลิ้นของบูม

 

"โอ้โห นี่มือหรือเกลือเนี่ยเค็มจัง"

 

บูมทำหน้าย่นใส่

 

"สมน้ำหน้าอยากกวนฉันดีนัก"

 

10 นาทีต่อมา (บ้านลุงยาม)

 

"คุณบูมสวัสดีค่ะ" ป้าเจ้าของบ้านซึ่งเป็นภรรยาของลุงยามยกมือไหว้บูม

 

"ป้าเห็นน้องแบมไหมครับ"

 

บูมถามป้าเจ้าของบ้าน

 

"น้องแบมนี่ใช่เด็กผู้หญิงที่มากับน้องแพรวไหมจ๊ะ"

 

ป้าเจ้าของบ้านยิงคำถามไปที่บูมด้วยความสงสัย

 

"ใช่ ว่าแต่เด็กๆอยู่ที่ไหนกันหรอครับ"

 

ป้าเจ้าของบ้านหยิบผ้าขึ้นมาเย็บ

 

"น่าจะออกไปเล่นข้างนอกเดี๋ยวก็กลับมามานั่งรอก่อนสิจ๊ะ"

 

ป้าเจ้าของบ้านพูดพลางชี้ไปที่เก้าอี้2ตัว

 

"ครับ" บูมขานตอบป้าเจ้าของบ้านก่อนที่จะจับฉันนั่งบนเก้าอี้

 

"คราวนี้สบายใจหรือยัง"

 

บูมหันหน้ามาถามฉัน ฉันควักโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปน้องแบมดู

 

"ก็นิดนึง แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี"

 

บูมเงียบไม่พูดอะไร

 

" จ๊ะเอ๋ะ !! "

 

เสียงดังมาจากข้างหลังจนฉันสะดุ้งหยง

 

"โอ๊ย!!"

 

ฉันหันไปก็พบว่าเป็นน้องแบม ยืนยิ้มอยู่

 

"โถ่ น้องแบมทำไมต้องมาแกล้งแม่ด้วย เดี๋ยวกลับไปจะตีให้ก้นลาย ทำให้แม่เป็นห่วง น้องแบมเบื่ออยากจะออกมาเล่นข้างนอกแม่ไม่ว่า แต่น้องแบมช่วยบอกแม่ได้ไหมว่าจะออกไปไหน ไม่ใช่อยากไปไหนก็ไปโดยไม่บอกแม่ ถ้าหนูเป็นอะไรขึ้นมาแม่จะรู้ไหม"

 

ฉันบ่นน้องแบมด้วยความเป็นห่วง 

 

"หนูแค่อยากเล่นกับพี่แพรว"

 

น้องแบมพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนคนจะร้องไห้

 

"แม่พูดแค่นี้หนูจะร้องไห้ทำไมเดี๋ยวแม่จะให้ก้นลายเลยนะ"

 

ณ จุดๆนี้มันทำให้ฉันเข้าใจ อารมณ์ของแม่ที่รักและเป็นห่วงลูกจริงๆ

 

"น้องแบมหนูทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ วันหลังอย่าทำอีกเข้าใจไหม"

 

ฉันดุน้องแบม

 

"น้องแบมมานั่งตักลุงบูมนี่มา"

 

บูมกวักมือเรียกน้องแบม น้องแบมจึงเดินไปนั่งตักบูมด้วยใบหน้าเหมือนคนจะร้องไห้

 

"อย่าร้องนะ ถ้าร้องแม่จะตีให้ตายเลย"

 

ฉันดุน้องแบมพลางกับจ้องหน้าของน้องแบม

 

"เธอดุน้องแบมเกินไปหรือเปล่า ค่อยๆเตือน ค่อยๆบอกจะดีกว่านะ เด็กสามารถรับความกดดันได้น้อยกว่าผู้ใหญ่นะ เธอต้องเข้าใจจุดๆนี้ด้วย ไม่แปลกหรอกที่ดุเด็กนิดเดียว แล้วเด็กอยากจะร้องไห้"

 

บูมลูบหัวน้องแบมอย่างเบามือ

 

"นี่มันเรื่องของแม่กับลูก คุณเป็นใครและมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ จะให้ตามใจน้องแบมตลอดมันก็ไม่ใช่ โตไปเอาแต่ใจพอดี"

 

ฉันตวาดใส่บูม

 

"ฮือๆๆ แม่ใจร้ายหนูไม่รักแม่แล้ว"

 

น้องแบมร้องไห้ออกมา บูมเห็นจึงโอบกอดน้องแบม

 

"โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะน้องแบม ที่แม่หนูพูดอย่างนั้นเพราะรักหนูไงแม่เค้าเป็นห่วงหนูเลยดุไปไง อย่าไปโกรธแม่เค้าเลยนะ วันหลังถ้าจะไปเล่นกับใครก็ต้องขออนุญาติแม่ก่อนนะ แม่เค้าจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงน้องแบมไง"

 

บูมปลอบน้องแบม

 

"หนูอยากให้ลุงบูมเป็นพ่อหนูจังตั้งแต่หนูเกิดมายังไม่เคยเห็นหน้าพ่อเลย"

 

น้องแบมพูดด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อย

 

"น้องแบมเลิกพูดเรื่องพ่อซะที แค่มีแม่คนเดียวมันก็ดีแล้วกลับออฟฟิศได้แล้วแม่จะทำงานต่อ เงินก็ไม่มีงานก็ไม่ได้ทำเต็มที่ เจริญล่ะ "

 

น้องแบมทำหน้าหงอย หลังจากที่ได้ยินฉันพูด

 

"น้องแบมถ้าจะเดินกลับออฟฟิศมาเดินจับมือกับลุงบูมดีกว่าเนอะ"

 

 บูมพูดพลางยิ้มหวานให้น้องแบม 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น