nanaกะหอยทาก

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : STORY TOP & WAWWA 09

คำค้น : devil master รักร้ายนายปีศาจ คุณท็อป น้องวาววา วา ท็อป ขี้เก็ก ปากเสีย คู่ซึน nanaกะหอยทาก nana

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2559 14:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
STORY TOP & WAWWA 09
แบบอักษร

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/129216/1208522421-member.jpg

 

STORY TOP & WAWWA 09

 

 

 

 

“จะกินอะไร”

“ไม่หิว” เขาตอบเสียงงอนๆ

“เอาของฉันมาสองกล่องนะ”

ฉันหันไปบอกเฟรม มันพยักหน้าก่อนก่อนคว้ากระเป๋าสตางค์เดินออกไป สาเปลี่ยนไปลื้อห้องครัวฉันหาอะไรกินไม่รู้ก่อนเข้ามาเราแวะซื้อขนมกับผลไม้เข้ามาด้วย สาเอาขนมกับผลไม้ใส่จานมาให้คุณเลาทั้งสองก่อนจะยื่นอีกจานมาให้ฉันส่วนมันก็ครองคนเดียวอีกจานหนึ่ง

“กินขนมไหม” ฉันยื่นจานขนมไปตรงหน้าคนข้างๆ แต่เขานิ่งและไม่ยอมรับจานไป ฉันเลยถือวิสาสะหยิบขนมไปจ่อที่ปากเขา

“บอส อย่าเล่นตัวครับเขาไม่ง้อแล้วอย่าโวยนะ” เสียงพี่นพแซวขึ้นทำเอาคนถูกแซวหันไปมองตาขวางแต่พอเขาหันมามองฉันเขากลับยิ้มให้อ้อนๆก่อนจะเอียงหน้ามาซบไหล่ฉันเบาๆ

“กินไหม”

“ไม่กินครับ”

“ไม่กินก็กลับไปนั่งดีๆ จะทำงาน” ฉันดันไหล่เขากลับไปนั่งดีๆส่วนฉันก็วางจานขนมไว้ที่โต๊ะก่อนจะเริ่มพิมพ์งานต่อ

“พรุ่งนี้มีเรียนไหม”

“ไม่มี”

“พรุ่งนี้เข้าบริษัทด้วยกันหน่อยนะ” เขาบอก ตาด้วยเสียงสนับสนุนจากเลขา คือ ไม่ให้ฉันตัดสินใจหน่อยหรือไงทำไมพวกเขาตัดสินใจแทนฉันล่ะ แต่ว่าฉันเลือกที่จะไม่ไปได้นี่นา

“ไปว่างค่ะ มีนัดแล้ว”

“ใคร” นั่นไงล่ะ เขาถามกลับเสียงขุ่น แล้วทำไมฉันต้องกลัวด้วยล่ะฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา

“อะไรล่ะ”

“นัดอ่ะ นัดใคร”

“ไม่บอก”

ฉันหันไปยิ้มหวานให้เขาก่อนจะหยิบขนมเข้าปาก เสียงหัวเราะจากเลขาทั้งสองยิ่งทำให้ฉันอารมณ์ดีเพราะมันทำให้รู้ว่าฉันปั่นป่วนประสาทของบอสพวกเขาสำเร็จ

“ไอ้วา ป้าเขาบอกว่าเมนูแกทำโคตรยากเลยว่ะ” เสียงโวยวายของเฟรมดังเข้ามาในบ้าน สาเลยหัวเราะเสียงดัง อ้าว ผิดตรงไหน ฉันก็สั่งตามที่อยากกินอ่ะ

“ตลกแล้วเฟรม อย่ามาโวยวายเร็วๆหิวแล้ว” ฉันเปลี่ยนเรื่องแล้วลุกยืนเพื่อจะไปกินข้าวแต่คนข้างๆนี่สิไม่ยอมลุกเลย ฉันดึงมือเขาให้ลุกขึ้นก่อนจะดึงไปที่โต๊ะอาหาร

“รอสักครู่นะคะเดี๋ยวแววเอาไปใส่จานให้”

“เดี๋ยววาช่วยค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะน้องวาเดี๋ยวพี่จัดการเอง”

“ไม่เป็น...”

“รอนี่แหละ รบกวนด้วยนะครับคุณแวว”

“ยินดีค่ะบอส” พี่แววยิ้มให้บอสตัวเองก่อนจะถือของเข้าไปในครัวตามด้วยสากับเฟรม พอฉันกำลังจะเดินตามพวกเขาไป คนที่ฉันจับมืออยู่จับมือฉันแน่ก่อนจะดึงให้ฉันนั่งลงบนตักเขาก่อนที่เขาจะกอดฉันไว้แน่น

“อื้อ! นี่” ฉันสะดุ้งก่อนจะยกมือตีแขนคนที่กอดฉันอยู่เพราะเขาจูบที่กลางหลังฉันน่ะสิ มันไม่ควรนะ!

“อะไรเล่า คิดถึงนี่หว่า”

“เหรอ? ไม่ไปกินข้าวดูหนังกับลูกค้าคนสวยเหรอคะท่านประธาน” บ้าจริง! ทำไมฉันถึงได้พูดประชดเขาไปแบบนั้น น่าอายสิ้นดีเลย

“ขอโทษ แต่วันนั้นประชุมจริงๆนะแต่ลูกค้าชวนไปทานข้าวต่อคุณนพกับคุณแววก็ไป” หึ เขารู้สินะว่าฉันเป็นแบบนี้เพราะอะไร ฉันดึงแขนเขาออกยังไงก็ไม่ได้ผลขนาดพี่แววกับยัยสาถือจานข้าวออกมาเขาก็ยังไม่ยอมปล่อย ฉันล่ะอายกับสายตายัยสาที่มองมาซะจริงเชียว

“ปล่อย!

“ไม่ปล่อยจะทำไม” เขาย้อนถามเสียงยียวน

“หิวข้าว”

“ก็ได้ๆ”

เขาคลายวงแขนออกฉันก็ลุกแล้วเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับเขา พอทานข้าวเสร็จคุณเลขาทั้งสองก็ขอตัวกลับไม่สิต้องบอกว่าฉันขอร้องให้พวกเขากลับนี่แหละ เพราะเกรงใจที่พวกเขามานั่งเฝ้าแบบนี้ทั้งที่ตอนกลางวันพวกเขาก็ต้องทำงานให้บอสของพวกเขาอยู่แล้ว เราทำงานเสร็จเกือบเที่ยงคืน สากับเฟรมขอกลับคนที่นั่งเฝ้าฉันอยู่เลยดีใจจนออกนอกหน้า ชิ น่าหมั่นไส้ แต่ให้ตายยังไงฉันก็จะนอนที่บ้านให้ได้

“กลับกันได้แล้ว”

“ไม่กลับ จะนอนที่นี่

ฉันบอกเขาแค่นั้นก่อนจะปิดแม็คบุ๊คแล้วเดินเข้าห้องนอน ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกมาข้างนอกก็เห็นคุณท็อป นอนบนโซฟาหลับไปแล้ว ฉันเดินกลับไปเอาผ้าห่มมาห่มให้เขาก่อนจะเดินกลับเข้าห้องนอนเงียบๆ ฉันเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้แต่รู้สึกตัวอีกทีเพราะมีคนเขย่าไหล่แล้วเรียกชื่อเสียงนุ่ม

“วา วาววา”

“อื้อ!” ฉันครางในคออย่างหงุดหงิดก่อนจะควานมือหาผ้าห่มมาคลุมร่างตัวเองไว้

“วาตื่นก่อน”

“ง่วง วันหยุดนะจะตื่นเที่ยง” ฉันบอกคนที่พยายามปลุกฉันไป ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆดังมา

“ก็ได้ๆ งั้นพี่ไปทำงานก่อนนะตอนเที่ยงจะโทรหา รับสายพี่ด้วย”

“ค่า ท่านประธาน”

“ฮึย เด็กจริง ไปแล้วนะครับฝันดี”

ฉันได้ยินเสียงเขาบอกก่อนที่จะรู้สึกอุ่นๆตรงหน้าผาก เสียงเปิดปิดประตูดังขึ้นนั่นคือเสียงสุดท้ายที่ฉันจำได้เพราะหลังจากนั้นฉันก็หลับไปทันที

เสียงมือถือกับแรงสั่นของมือถือดังขึ้นก่อนจะตัดไปเป็นแบบนี้ไม่รู้กี่รอบ จนในที่สุดฉันก็ควานมือหามือถือจนเจอแล้วรับสายทั้งที่ตายังปิดอยู่ เสียงก็ไม่มีสงสัยนอนเยอะแล้วเสียงยังไม่ตื่น เอ่อ เอาเถอะข้ามมุกนี้ไปแล้วกัน

“ค่า”

(ทำอะไรอยู่) เสียงเข้มถามมา ฉันนอนตะแคงแล้ววางมือถือค้างไว้บนแก้มก่อนจะคุยกับเขา

“นอน”

(พี่โทรหากี่สายรู้ไหม!) ปลายสายเริ่มพูดเสียงเครียดฉันเลยจำต้องลุกนั่งพิงหัวเตียงแล้วจับมือถือคุยกับเขาดีๆ

“อย่าดุสิ ก็เค้านอนอยู่”

(เฮ้อ ทีงี้ล่ะอ้อน รีบอาบน้ำแล้วมาหาพี่ที่บริษัท)

“ไม่เอา จะไปซื้อของ”

(แวะเข้ามาเดี๋ยวพาไปซื้อ)

“ไม่เอาค่ะ วาจะไปเอง”

(พี่ให้เวลาถึงบ่ายสองให้ถึง)

“อย่ามาบังคับนะ!

(รีบมาล่ะ มีคนรอ)

“โอ๊ย!!! ทำไมต้องมายังครับด้วยเนี่ย” หลังจากวางสายฉันได้แต่นอนดีดดิ้นไปมาบนเตียงด้วยความหงุดหงิด ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนี่มันวันหยุดฉันนะทำไมเขาต้องมาสั่งมาบังคับฉันด้วยล่ะ อ๊ะๆๆ อย่าคิดว่าฉันจะลุกไปอาบน้ำเลยล่ะฉันยังนั่งเล่นมือถืออยู่เลย ฉันเข้าไปในไอจีตัวเองก่อนจะยกมือถือให้อยู่ในระดับพอดี ใบหน้ายุ่งๆผมฟูๆมือข้างที่ว่างก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงอก พอได้มุมฉันก็กดถ่ายรูปลงไอจีก่อนจะแชร์ไปยังโซเชียวอื่นๆทั้งเฟซบุ๊คหรือแม้แต่ทวีตเตอร์

 

Wowwa_ww ;; โดนปลุกเพราะอะไรไม่รู้ แต่ที่รู้ง่วง!

 

ฉันโพสทิ้งไว้ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว เกือบครึ่งชั่วโมงฉันก็จัดการตัวเองจนเรียบร้อย ฉันเก็บแม็คบุ๊คใส่กระเป๋าสะพายหลังก่อนจะเก็บของลงในกระเป๋า ฉันนี้ฉันใส่ยีนสีเข้มกับเสื้อยืดสบายๆตัวหนึ่ง เขาบอกแค่ว่าให้แวะไปเองนะก็ไม่รู้จะแต่งตัวดีๆทำไม ผ้าใบคู่โปรดถูกสวมอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้ใช้มานาน ฉันคว้ามือถือมาตั้งใจจะเก็บในกระเป๋าแต่ก็ต้องชะงักเพราะมีคนเข้ามาเม้นรูปในไอจี

 

T_O_P_WW  ;; บ่นๆ รีบอาบน้ำแล้วมาเลยนะ

 

ด้วยความข้องใจฉันเลยเข้าไปดูว่าใครกันแน่ที่เม้นก็ต้องแอบใจเต้นแรงเพราะเจ้าของไอจีคือคุณท็อปแล้วรูปที่เขาอัปลงมีรูปฉันด้วย แต่เอ๊ะ? นี่มันรูปที่ฉันนอนแล้วถูกเขาดึงเข้าไปกอดนี่ มันเป็นรูปที่ถ่ายจากมุมเฉียงด้านหลังเห็นเพียงเสี้ยวหน้าและท่อนแขนที่ฉันหนุนต่างหมอน พอเลื่อนดูเม้นก็มีเม้นเกือบพันเลยทีเดียว โอ๊ยหมดกัน เขาแอบถ่ายฉันได้ยังไงเนี่ย

Woww_ww ;; กำลังไปค่า อย่าเร่งสิ @T_O_P_WW

 

ฉันเก็บมือถือลงในกระเป๋าก่อนจะออกจากบ้านโดยที่ไม่ลืมล็อคบ้าน ถึงแม้ว่าตำรวจจะยังเฝ้าบ้านอยู่ก็ตาม ฉันเดินออกมาหน้าหมู่บ้านก็เรียกแท็กซี่ก่อนที่จะบอกบริษัทไป จากนี่ไปบริษัทก็นะไกลอยู่เหมือนกันแต่มันร้อนนี่นาอีกอย่างของฉันเยอะแบบนี้ขึ้นรถเมล์ฉันคงหมดสภาพกลายเป็นเนยเหลวแน่นอนทั้งอากาศร้อนไหนจะของอีก ฉันก็อย่างนี้แหละชอบแบกบ้านหลังเล็กๆมาด้วย แต่วันนี้กะว่าจะไปนั่งทำงานชิวๆที่ร้านกาแฟหลังจากไปเจอคุณประธานน่ะ

ฉันก้าวลงจากแท็กซี่ก็เจอพี่นพยืนอยู่หน้าบริษัทพอเขามองเห็นฉันก็เดินมาหาด้วยท่าทางดีใจ เอ่อ เขามารอฉันเหรอ แต่ฉันไม่ใช่คนสำคัญอะไรขนาดที่จะต้องมายืนรอรับนะ

“พี่ช่วยถือครับ”

“อ้อ ไม่เป็นไรค่ะพี่นพ “

“เอ่อ”

“ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ”

“ครับ ขึ้นไปเถอะครับ” พี่นพเดินนำเข้าไปในลิฟต์ฉันจึงเดินตามเข้าไป ไม่นานก็ถึงห้องทำงานของคุณท็อป จู่ๆภาพที่เขากับลูกค้าคนสวยของเขาก็ลอยเข้ามาในความคิด บ้าจริง ฉันมาที่นี่อีกครั้งฉันก็ยังให้เหตุผลกับตัวเองไม่ได้เลยจริงๆว่ามาทำไม

“แม่ครับใจเย็นๆ เดี๋ยวน้องก็มา นั่นไงมาแล้ว”ทันทีที่พี่นพเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงคุณท็อปคุยกับใครบางคนอยู่ เขาเดินตรงมาหาฉันก่อนจะดึงมือให้เดินตามเขาเข้าไป ผู้หญิงดูภูมิฐานแต่ดูใจดีคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟารับแขก ข้างๆกันนั้นเป็นผู้ชายที่เค้าโครงหน้าเหมือนคนที่จับมือฉันอยู่

“นี่พ่อกับแม่พี่เอง” ฉันมองคนข้างๆตาโตก่นจะรีบหันไปไหว้ท่านทั้งสอง ท่านมองฉันยิ้มๆ

“ถ้าไม่ว่างก็บอกสิ จะให้มาทำไม” ฉันอดไม่ได้จริงๆที่จะไม่หันไปต่อว่าเขามือก็ดึงออกจากการเกาะกุมของเขา แต่เขาก็แค่หัวเราะก่อนจะดึงมือฉันไว้แน่นกว่าเดิม บ้าจริงฉันดันโผล่มาตอนที่เขาคุยธุระกับครอบครัวเขาอยู่แล้วแบบนี้ฉันจะไม่ดูเป็นเด็กไร้มารยาทเลยเหรอ

“เดี๋ยวก่อนๆ ใจเย็นๆสิก็แม่อยากเจอ”

“คะ?”

“แม่อยากเจอเองลูก เห็นลูกชายแม่เอาแต่เพ้อถึงหนูแม่เลยอยากมาเจอแล้วนี่หนูจะไปไหนจ๊ะ” คุณแม่คุณท็อปเดินมาทางฉันด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ท่านเดินมาใกล้จนฉันเริ่มกลัวฉันไม่รู้ว่าเผลอบีบมือคุณท็อปตอนไหน

“ท็อปกระเป๋าน้องท่าทางจะหนักอยู่นะ”

“เอากระเป๋ามานี่ก่อน”

คุณท็อปปลดกระเป๋าจากไหล่ฉันก่อนจะวางไว้บนโต๊ะทำงานเขา แม่คุณท็อปดึงมือฉันให้เดินตามท่านไปที่โซฟา ส่วนคุณพ่อคุณท็อปก็เดินไปหาคุณท็อปก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกจากห้องไป

“แม่ดีใจมากเลยนะ ที่ตาท็อปบอกว่าหนูย้ายมาอยู่ด้วย” ท่านเริ่มต้นพูดพรางลูบมือฉันเบาๆ

“คะ? คือๆ หนู”

“ใจเย็นๆลูก แม่รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าตาท็อปบังคับให้หนูมาอยู่ด้วย”

“ทำไมคุณ...”

“เรียกแม่ว่าแม่นะ ที่จริงหนูอาจจะจำแม่ไม่ได้แม่เป็นเพื่อนกับแม่เราด้วยนะวันสุดท้ายแม่ก็มา”

“คะ? เพื่อนแม่” ฉันถามอย่างตกใจปนสงสัย ทำไมฉันไม่คุ้นเลยล่ะเอ่อ แต่ก็อย่าว่าล่ะแม่เสียไปสองสามปีแล้วนี่นาฉันก็อาจจะลืมเพื่อนหรือคนรู้จักของพ่อกับแม่ไปหมดแล้วล่ะ

“ใช่ วันนั้นแม่ไปนะพี่เขาก็ไปแต่เราคงไม่ได้มองเรื่องนั้นแม่เสียใจด้วยนะลูกแต่ตอนนี้หนูเป็นลูกแม่อีกคนแล้วนะ”

ท่านบอกฉันด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงได้น้ำตาไหลลงมาแบบนี้ คุณแม่พี่ท็อปเล่าทุกอย่างให้ฉันฟังท่านบอกท่านดีใจมากที่ฉันอยู่กับพี่ท็อป แต่ฉันอดที่จะแปลกใจไม่ได้ที่ท่านบอกว่าคุณท็อปน่ะมองฉันมาตลอด ฉันได้แต่นั่งเงียบฟังท่านเล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง พอนานเข้าทั้งฉันและท่านก็นั่งคุยกันอย่างเป็นกันเองและฉันก็เรียกท่านว่าแม่ แต่ไม่รู้นะว่าถ้าคุณท็อปมาได้ยินจะหาว่าฉันเรียกร้องหรืออ้อนแม่เขาหรือเปล่า

“คุณไปกันเถอะ” คุณท็อปกับพ่อเขาเดินเข้ามามาในห้อง

“แม่ไปนะลูก”

“สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ” ฉันไหว้แม่คุณท็อปก่อนจะหันไปไหว้พ่อเขาบ้าง ท่านยิ้มให้ฉันก่อนจะเดินมาพร้อมกล่องอะไรสักอย่าง ท่านยื่นให้ฉัน ฉันไม่รู้จะทำไงเลยหันไปมองใครอีกคนที่ยืนมองฉันยิ้มๆเขาพยักหน้าให้ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้

“ขอบคุณค่ะ” ฉันไหว้ท่านก่อนจะรับของมาอย่างกลัวๆ

 

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่บ้านของเรานะลูก พ่อกับแม่ไปแล้วนะ”

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/11.gifโอ๊ยๆๆๆผู้ชายแบบคุณท็อปหาซื้อได้ที่ไหนเค้าจะไปซื้อ คือแบบนารักมาก มาสายอ้อน 

ปล.ช่วยเม้นกันหน่อยนะ สนุกไม่สนุกบอกกันได้นะคะ

ปล.รายละเอียดการพรีดูได้ในหน้าแฟนเพจได้เลยค่ะ เพจ nanaกะหอยทาก

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น