Bubble-Bew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER 2 เสียงหัวใจ

ชื่อตอน : CHAPTER 2 เสียงหัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 623

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2559 17:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 2 เสียงหัวใจ
แบบอักษร

 

 

CHAPTER 2

เสียงหัวใจ

 

 

“ถะถามอะไรน่ะครับ  เรื่องแบบนั้นจะไปมีจริงได้ยังไง”

“แสดงว่านายคิดว่านางฟ้าไม่มีจริงสินะ”

“แหงล่ะครับ   ไม่มีจริงแน่นอน”

ผมยืนยันเสียงสั่น  ผู้ชายคนนี้มีบางอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกว่าต้องระวังตัวถ้าไม่อยากจะสูญสลายหายไปก่อนวัยอันควร  ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ

ผมสัมผัสได้ถึงออร่าหม่นหมองจากตัวเขา

ออร่าที่แสนเศร้าและเจ็บปวด

เขาจะต้องมีเรื่องอะไรปิดบังเอาไว้แน่ๆ

“ช่างมันเถอะ   ว่าแต่นายชื่ออะไร”

“เซน”

!!!

“ชะชื่ออะไรนะ”

คนข้างตัวหันมาถามเสียงสั่นพร้อมกับหยุดเจ้าสิ่งที่เรียกว่ารถยนต์ไม่ให้เคลื่อนไปไหน  นัยน์ตาเรียบเฉยในตอนแรกเบิกกว้างขึ้นราวกับตกใจอะไรอยู่

“เซนครับ  ทำไมเหรอ?”

“ทำไมทำไมนายถึงชื่อเซนล่ะ!

“ถึงจะถามแบบนั้นก็เถอะนะครับ

แล้วผมจะรู้ไหมเนี่ยว่าทำไมตัวเองถึงชื่อเซน!

“ว่ายังไงเล่า!  ตอบมาสิ  ทำไมนายถึงชื่อเซน  ทำไม!

ไม่พูดเปล่า  เขายังใช้มือทั้งสองข้างบีบต้นแขนของผมอย่างแรงจนความเจ็บปวดเริ่มเข้าแทรกซึม  ท่าทางเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย  

“ผมผมไม่รู้หรอกครับ  รู้แค่ว่าตัวเองชื่อเซนเท่านั้นเอง”

“เอ่อชื่อผมมันทำไมเหรอครับ”

ทันทีที่เอ่ยคำถามนี้ออกไป  คนตรงหน้าก็ดูเหมือนจะรู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง  เขารีบปล่อยมือออกจากแขนของผมก่อนจะฟุบหน้าลงกับอะไรสักอย่างกลมๆที่เขาใช้มือบังคับมันไปตอนขับรถเมื่อสักครู่

ท่าทางเขาดูผิดหวังยังไงชอบกล

“เปล่าหรอก  ไม่มีอะไร”

“แต่คุณดู

“บอกว่าไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรไงเล่า!

“โทษที  ฉันมีเรื่องให้คิดมากไปหน่อยเลยเผลอใส่อารมณ์  เอาเป็นว่านายช่วยอยู่เงียบๆไปจนกว่าจะถึงบ้านก็แล้วกันนะ”

ผมพยักหน้ารับแทนการพูด  อีกฝ่ายฟุบหน้าอยู่อย่างนั้นต่ออีกเกือบนาทีก่อนออกรถอีกครั้ง  แน่นอนว่าตลอดทางผมปิดปากสนิทจนแทบจะลืมหายใจเสียด้วยซ้ำ

เซนชื่อนี้มันมีอะไรหรือเปล่านะ?

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้มีท่าทีที่เปลี่ยนไปเมื่อได้ยินชื่อของผม

 

เอี๊ยดดดดด!        

ช่างเป็นเสียงจอดรถที่ดังก้องกังวานเหลือเกิน  เมื่อรถยนต์จอดสนิทในบ้านหลังใหญ่โตมโหฬาร  ผู้ชายในชุดสีดำทะมึนก็วิ่งกันออกมายืนเรียงแถวหน้ากระดานทั้งสองฝั่ง  ก่อนที่ชายร้างท้วมในชุดสีขาวจะเดินมาเปิดประตูรถให้  โชคดีที่ฝนหยุดตกไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน  ไม่งั้นพวกเขาที่ยืนเรียงแถวแหงนหน้ามองฟ้ากันอยู่ตอนนี้คงได้เปียกกันชัวร์ๆ

“เชิญครับ”

“เอ่อ

“คุณชายส่งข้อความมาบอกผมแล้วว่าจะมีแขกคนสำคัญมากพัก  ผมได้จัดเตรียมห้องพักสำหรับคุณไว้ให้แล้วล่ะครับ”

“ไม่ต้องเตรียมอะไรทั้งนั้นพ่อบ้านโจ  เพราะหมอนี่ไม่ได้มาอยู่ที่นี่ในฐานะแขก”

ชายที่พาผมมาแทรกขึ้นก่อนจะตรงมาทางผมแล้วลากเข้าไปข้างในอย่างไม่ปรานี

ข้อมือที่ถูกจับไว้แน่นเริ่มปรากฏรอยแดงจากการบีบ  แต่เพราะกลัวว่าอาจจะถูกตวาดแบบก่อนหน้านี้ผมเลยได้แต่เงียบปากเอาไว้แล้วปล่อยให้เขาลากผมต่อไปโดยมีพ่อบ้านโจวิ่งตามหลังมาติดๆ

“คุณชายครับ  เดี๋ยวก่อนครับ  หมายความว่ายังไงครับที่ว่าไม่ใช่แขก ไหนคุณชายบอกว่าจะมีคนมาพักด้วย

“ฉันบอกแค่ว่าจะพาคนมาพักด้วย  แต่ไม่ได้บอกว่าในฐานะแขกของฉัน”

“แล้วตกลง  ห้องพักรับรองสำหรับแขกก็

“ยกเลิกไปซะ  ขอแค่ฟูกเล็กๆ  กับหมอนก็พอ”

“เอาไปทำอะไรครับ?”

“หน้าที่ของพ่อบ้านโจคือทำตามที่ฉันบอก  ไม่ใช่ตั้งคำถาม”

“ครับ  คุณชาย”

พ่อบ้านโจรับคำด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินกลับลงไปที่ชั้นล่าง  ส่วนผมก็ถูกลากต่อไปอย่างไม่ใยดีเช่นเดิม  ว่าแต่ผู้ชายคนนี้ชื่อคุณชายงั้นเหรอ

เป็นชื่อที่แปลกดีแฮะ

“เอ่อคุณชาย”

กึก!

อีกฝ่ายหยุดเดินกะทันหันทันทีที่ผมส่งเสียงเรียกชื่อออกไป  แผ่นหลังกว้างนิ่งจนหัวใจผมแทบจะหยุดเต้น  บางทีเขาอาจจะไม่พอใจที่ผมเรียกชื่อเขาตามพ่อบ้านโจก็ได้

ทะทำไงดีล่ะ  จะถูกฆ่าไหมเนี่ย!

“ไรอัน”

“คะครับ?”

“ฉันชื่อไรอัน  ไม่ใช่คุณชาย”

“แต่เมื่อกี้พ่อบ้านโจ

“คนอื่นจะเรียกฉันว่ายังไงนายไม่ต้องสนใจ  ชื่อเดียวที่นายจะใช้เรียกฉันก็คือไรอัน”

“ครับ  ไรอัน”

 

ไรอัน  นี่!  ไรอัน 

 

“อ๊ะ!

มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมขมับด้วยความเจ็บปวด  ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงกับพื้นเพราหมดแรงเอาดื้อๆ

จู่ๆก็มีเสียงใครสักคนดังเข้ามาในหัวที่มืดสนิทไร้ซึ่งความทรงจำของผม  เสียงหวานใสที่ร้องตะโกนเรียกชื่อของคนๆนี้ด้วยความอ่อนโยน

“เป็นอะไรน่ะ  เซน!

ไรอันปล่อยข้อมือพุ่งเข้าหาผมสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด 

“อ๊ะปะปวดหัว  ผมปวดหัว

ตอบกลับไปเสียงสั่น  ลมหายใจขาดเป็นห้วงๆเพราะรู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมา  คล้ายกับว่าผมกำลังเสียใจและเจ็บปวดทรมานกับเรื่องบางเรื่อง

เรื่องที่ผมยังนึกไม่ออกว่ามันคืออะไร

“ปวดหัวเหรอ?  ปวดมากไหม  ปวดตรงไหน  ไปหาหมอดีกว่า”

“ฮึก

“เซน  นี่นาย

“ร้องไห้ทำไม”

“ครับ?”

“นายร้องไห้อยู่นะ”

ไรอันมองผมด้วยสีหน้าแปลกใจ  ก่อนที่นิ้วมือเรียวยาวอันแสนเย็นยะเยือกของเขาจะค่อยๆปาดน้ำตาที่ไหลออกมาทิ้งให้

แวบหนึ่งผมสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนที่แสนคุ้นเคยจากปลายนิ้วนั้น

แต่มันก็แค่แป๊บเดียว  ความรู้สึกพวกนั้นจางหายไปทันทีที่ผมรู้สึกเหมือจะคุ้นเคยกับมันมาก่อน

“ทำไม

ผมยกมือขึ้นจับใบหน้าของตัวเองที่มีน้ำตามากมายไหลออกมาไม่หยุด

ไม่เข้าใจเลย  ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร  และความรู้สึกมากมายที่กำลังพรั่งพรูออกมาในตอนนี้หมายความว่ายังไงกันแน่  สิ่งเดียวที่รู้คือเสียงหวานใสที่ร้องเรียกชื่อของไรอันที่เข้ามาในหัวเมื่อกี้ทำให้ผมเจ็บปวดที่สุด  เหมือนหัวใจถูกบีบรัดจากอะไรสักอย่าง  แล้วจู่ๆ

น้ำตาก็ไหลออกมา

“ไม่ร้องนะ  ไม่ต้องร้องแล้ว”

นิ้วเรียวยังคงไล่เช็ดน้ำตาให้ผมไม่หยุด  สายตาเป็นห่วงจ้องมองผมไม่ละไปไหน 

แปลก

ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก  แต่ไม่รู้ทำไม  ยิ่งได้อยู่ใกล้  ยิ่งได้มองคนๆนี้  ผมกลับยิ่งรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย  เพียงแค่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสผม  ราวกับว่าอันตรายทุกอย่างจะอันตรธานหายไปจนหมด

“หยุดร้องแล้ว”

“เก่งมาก”

มือหนาเลื่อนขึ้นมาวางบนหัวแล้วจับโคลงไปโคลงมาแทน  ไม่เพียงแต่เท่านั้น  ใบหน้าที่เคยเรียบตึงมาตลอดของไรอันยังคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนอีกด้วย

ตึกๆ!  ตึกๆ!  ตึกๆ!

“สะเสียงอะไรเหรอครับ”

ไรอันไม่ตอบ  เขาเอามือออกจากศีรษะของผมก่อนจะมองซ้ายมองขวา  คงจะช่วยผมหาที่มาของเสียงล่ะมั้ง  รู้สึกว่าน่าจะอยู่ใกล้ๆแถวๆนี้แหละ  เพราะผมได้ยินมันชัดมาก   ชัดจนเหมือนเสียงมันดังมากจากในตัวของผมเอง

ดะเดี๋ยวนะ!

ในตัวของผมงั้นเหรอ?

หมับ!

“อ๊ะ!

ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆก็ถูกคนตรงหน้าล็อคแขนทั้งสองข้างเอาไว้พร้อมกับกดผมลงจนต้องนอนราบไปกับพื้น  ขณะที่ร่างสูงขึ้นคร่อมทับผมเอาไว้อีก

“จะจะทำอะไรครับ!

“ชู่!

“ฉันกำลังตามหาเสียงที่นายว่าไงล่ะ”

“เอ่อคือเรื่องนั้น”

มะไม่ต้องแล้วก็ได้ครับ  ผมพอจะรู้แล้วว่าจุดกำเนิดเสียงมันมาจากไหน  เพียงแต่ยังไม่รู้สาเหตุที่ทำให้เกิดเสียงนั้นก็เท่านั้นเอง

ตึกๆ!  ตึกๆ!  ตึกๆ!

“ได้ยินไหม  ฉันรู้สึกว่ามันจะดังยิ่งกว่าตอนแรกอีกนะ”

ไรอันยกยิ้มมุมปาก  ดูร้ายกาจเหมือนคนกำลังมีแผนชั่วในใจมากกว่ารอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อกี้หลายเท่าเลย  ยิ่งไปกว่านั้น

การอยู่ในท่านี้นานๆมันทำให้ผมเริ่มรู้สึกแปลกๆแล้วสิ

“ฉันว่าเสียงมันดังมาจาก

หมับ

“ตรงนี้”

มือข้างหนึ่งของไรอันจับหมับเข้าที่หน้าอกด้านซ้ายของผมอย่างจัง  ปลายนิ้วโป้งไล้วนเบาๆจนท้องน้อยบิดเกร็งอย่างไม่รู้สาเหตุ

ฮืออออ  เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของผม  ไอ้ความรู้สึกวาบหวามเหมือนมีคนไปจุดไฟอยู่ในตัวนี่คืออะไร!

ตุ้บ!

“ทะทำอะไรน่ะครับ  ลุกออกไปเถอะ”

“ชู่!

ไรอันที่ทิ้งตัวลงนอนทับลงมาส่งเสียงอีกครั้ง  หูข้างหนึ่งของเขาแนบสนิทลงกับอกด้านซ้ายของผม  และนั่นทำให้

เสียงที่ออกมาจากในนั้นเริ่มดังขึ้นดังขึ้น

ดังมากเสียจนผมไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป

เพล้ง!

“กรี๊ดดดดดดด!

เสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงบางสิ่งที่ตกกระแทกกับพื้นจนแตก  ผมและไรอันรีบผละออกจากกันด้วยความตกใจ  ก่อนจะหันไปมองยังที่มาของเสียง

“ไรอัน!

หญิงสาวแสนสวยคนหนึ่งยืนค้างอยู่ตรงบันไดขั้นบนสุด  เธอมองผมสลับกับไรอันด้วยสีหน้าที่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่ากำลังคิดอะไร

แต่ที่แน่ๆ

สายตาที่มองผมนั้นมันไม่ประสงค์ดีเอาเสียเลย

“แย่ล่ะ  ยัยโรคจิตดันกลับมาซะได้”

ร่างสูงที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ตอนนี้พึมพำเบาๆ  ท่าทางของเขาดูไม่สบอารมณ์เอามากๆ

คะคำว่ายัยโรคจิตนี่มัน

หมายความว่ายังไงกันครับ?

 

 

 

 

บับเบิ้ลบิวชวนคุย :

มาอัพตอนที่ 2 แล้วจ้า  ตอนนี้บิวยังไม่สามารถบอกระยะเวลาในการอัพนิยายที่แน่นอนได้เหมือนแต่ก่อนนะ  เพราะปัญหาส่วนตัวและปัญหาส่วนรวมในชีวิตมันรบเร้าเยอะเหลอเกิน  แต่ก็กำลังพยายามทยอยทำทีละเรื่องให้เสร็จสมบูรณ์อยู่  หวังว่านักอ่านทุกคนจะเข้าใจและไม่โกรธกันนะคะ

 

 

รักน้า  จุ๊บๆๆๆๆ

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}