sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

surprise : ประหลาดใจ | #18

ชื่อตอน : surprise : ประหลาดใจ | #18

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2559 23:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
surprise : ประหลาดใจ | #18
แบบอักษร

ทำไมมันปวดตัวแบบนี้ฟะ

 
 
ผมตื่นขึ้นมาด้วยสภาพที่มึนๆปนกับ เอ่อ ปวดเอวสุดๆ
 
 
แล้วทำไมถึงปวดเอวน่ะหรอ..
 
 
 
..โอเคจำได้แล้ว
 
ผมนอนหลับตาอยู่ซักพักเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนทำอะไรลงไป -_-; .. ไม่กล้าลืมตาขึ้นมาเพราะกลัวว่าจะเห็นใครซักคนที่ตอนนี้ผมไม่อยากเจอเอาซะเลย (พูดง่ายๆก็คืออาย) แต่ทำไงได้ล่ะเนี่ย จะนอนอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้สินะ..
 
ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาทีละข้างเพื่อมองไปข้างๆตัว แต่ปรากฏว่า..
 
หมอนั่นไม่ได้นอนอยู่แล้ว
 
ค่อยยังชั่ว.. 
 
ผมลุกพรวดขึ้นมารีบวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนที่หมอนั่นจะกลับมา จากไหนก็ตามที่หมอนั่นไปนั่นแหละ -_-;;
 
เอี๊ยดดด... 
 
เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นมาก่อนที่ผมจะเอื้อมมือไปเปิดมัน
 
คิด.. เป็นคนเปิดออกมา
ในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพาดอยู่บนบ่า... และ เปลือยทั้งท่อนบนและล่าง
................ไอทุเรศเอ้ย
 
ผมรีบเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าหมอนั่นทันที คิดเลิกคิ้วใส่ผมเหมือนกำลังตั้งคำถาม
 
"ถ.. ถอยไป" ผมรีบผลักหมอนั่นให้หลีกทางไปแรงๆแล้วแทรกตัวเข้าห้องน้ำไป แต่ก็ถูกดึงแขนเอาไว้ก่อน
"อะไรของนายน่ะท่าทางรังเกียจแบบนั้น -_-;"
"ก็ฉันรังเกียจไงวะ ถอยไปได้ยัง" ผมพูดออกไปแบบรำคาญๆ
"โอ๊ะ แล้วเมื่อคืนนี้....."
"เงียบไปเลย!!!!!!!!!!"
ผมรีบสะบัดแขนออกแล้วถีบหมอนั่นไปแบบมั่วๆพลางปิดประตูใส่เสียงดัง
"โอ้ย!!! มันเจ็บนะโว้ย!!" 
เสียงคิดตะโกนโวยวายดังเข้ามาในห้องน้ำ หึ สมน้ำหน้า -_-
 
ผมอาบน้ำไปได้ซักขณะที่หมอนั่นบ่นไปทำนู่นทำนี่ คิดเปิดเพลงในโน้ตบุ๊คเสียงดัง เป็นเพลงสากลดนตรีหนักๆ พึ่งรู้เลยแฮะว่าหมอนั่นชอบเพลงแนวนั้น..
 
อะไรกันเนี่ยแล้วผมจะไปนึกเรื่องหมอนั่นทำไมฟะ รีบๆอาบให้เสร็จดีกว่า
 
พอผมอาบเสร็จก็ยืนเช็ดตัวใส่เสื้อผ้า ขณะที่ผมกำลังใส่เสื้อผ้าผมก็ได้ยินเสียงคิดคุยกับใครซักคน ผมเดินเข้าไปเอาหูแนบกับประตูเพื่อแอบฟัง
 
"เอ่อ ชินอิจิอาบน้ำอยู่ครับ เดี๋ยวผมลงไปพร้อมหมอนั่นก็ได้"
"โอเคจ้ะ รีบลงมาก่อนที่อาหารจะเย็นเอานะ.."
เสียงคุณยายนั่นเอง 
 
ผมเปิดประตูออกไปทำให้ทั้งคู่หันมามองผม คุณยายส่งยิ้มใจดีให้ผมเหมือนเคย 
"อ่าวชินอิจิคุง ออกมาพอดีเลย ไปทานข้าวกันดีกว่า มาๆ คิดจังพาชินอิจิคุงตามยายมานะ" พูดจบคุณยายก็หันไปยิ้มให้คิดและเดินนำลงไป ผมรีบเดินดุ่มๆผ่านหน้าหมอนั่นไป ให้ตายสิยังเขินไม่หายเลย -_-;;
 
หมับ
 
หมอนั่นคว้าแขนผมอีกครั้ง..
 
"ไปด้วยกันสิ ^^ ~"
 
......... รอยยิ้มนั่นมันอะไรกันฟะ
 
"อย่ามายิ้มแบบนั้นนะคิด สยองชะมัด-_-; แล้วก็ปล่อยมือซะ" ผมสะบัดมือหมอนั่นออกอย่างแรงแต่ดูเหมือนคิดจะไม่ยอมปล่อยง่ายๆ 
"คิด.. นายอยากจะบู๊กับฉันตั้งแต่เช้าเลยใช่มั้ย.." ผมคิ้วกระตุกมองหน้าหมอนั่น คิดยกยิ้มท้าทายกลับมาไม่กลัวแม้แต่น้อย
"โอ๊ะ บู๊แบบเมื่อคืนหรอ น่าสนใจน้าาา ~
 
ปั้ก!!
 
ผมเตะผ่าหมากหมอนั่นไปอย่างแรงจนเจ้าตัวจุกลงไปนอนทรุดกับพื้นแล้วแหกปากโวยวายออกมาซะดัง
 
"โอ้ย!!!!!!!! ไอ้... ไอ้เจ้าบ้า!" 
 
ผมยิ้มสะใจลงบันไดไปแบบผู้กำชัย (หึหึ -_-+)
 
"เกิดอะไรขึ้นหรอจ๊ะ.." คุณยายเดินมาถามพลางเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียง
ผมเงยหน้าไปมองตามแล้วแสยะยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจสุดๆ
"คิดคงเจอปัญหานิดหน่อย.. แต่หมอนั่นเป็นถึงจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกครับ" พูดจบผมก็หันมาจูงมือคุณยายแล้วรีบพาเดินไปที่โต๊ะอาหารทันที 
 
 
 
"ฮ่าๆๆๆๆๆ มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรอเนี่ยย!" 
"โลกเรานี้มีแต่เรื่องแปลกๆขึ้นทุกวันแล้วนะจ๊ะเนี่ย.." 
 
คิดกับคุณยายคุยกันไปกินข้าวไปอย่างสนุกสนานเหมือนทุกๆวัน และผมก็เป็นผู้ที่นั่งมองเงียบๆตามเคย
ปกติผมจะรำคาญเจ้าหมอนั่น แต่ครั้งนี้ผมกลับรู้สึกอีกอย่าง..
ผมรู้สึกดีใจที่เรากลับมาเป็นบรรยากาศเดิมๆ
 
"ชินอิจิคุง.. ชินอิจิคุงจ๊ะ..?"
"ค.. ครับ!!?"
"เป็นอะไรไปจ๊ะทำไมดูเหม่อๆ อาหารไม่อร่อยหรอ?"
"เปล่าครับ! คือ.. ผมกำลังคิดอะไรอยู่นิดหน่อยน่ะ"
"อ่า.. งั้นหรอจ๊ะ ถ้ามีอะไรก็บอกยายได้ตลอดเลยนะ ^^.." 
 
คุณยายหันกลับไปกินข้าวต่อ แต่คิดกลับเท้าคางมองผมไม่เลิก
"มองอะไรของนาย"
"ทำไมล่ะ มองไม่ได้รึไง"
ผมรีบหันกลับมายัดๆข้าวใส่ปากแบบขี้เกียจจะคุย -_-;
 
และผมก็นึกอะไรขึ้นมาได้
เหตุการณ์เมื่อคืน.. มีใครได้ยินอะไรมั้ยเนี่ย =_=;
 
"เอ่อคุณยายครับ!" ผมรีบโพล่งขึ้นมาทันทีที่เห็นคุณยายกำลังลุกเอาจานไปเก็บ
"หืม? ^^"
"เอ่อคือผม.. มีเรื่องจะถามครับ!"
คุณยายเอียงคอทำหน้าสงสัยเล็กน้อย คิดเงยหน้ามามองผม
"เมื่อคืนคุณยาย....."
"..............."
"เมื่อคืนคุณยาย..... นอนหลับสบายไม่มีเสียงอะไรมารบกวนใช่มั้ยครับ!?"
"..........^^?"
"อุ๊บ....!" คิดหันหลังไปกลั้นขำแบบสุดชีวิต -_-+ ผมเหลือบไปส่งสายตามองค้อนหมอนั่นเล็กน้อย
"ก็... ไม่มีอะไรนี่จ๊ะ? ยายนอนหลับสบายดี"
"อ.. อ้อครับ ดีแล้วนะครับฮ่าๆๆ" ผมทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อนไปทำให้คิดที่นั่งกลั้นขำอยู่ข้างๆระเบิดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ 
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!"
"มีอะไรรึเปล่าจ๊ะชินอิจิคุง?" คุณยายถามผมแล้วหันไปมองคิดแบบงงๆ
"เมื่อคืนเรา.. ทะเลาะกันนิดหน่อยน่ะครับคุณยาย ~"
"............." <<<< ผม
"แต่เป็นการทะเลาะที่สนุกสุดยอดเลย ชินอิจิเขาครวญ ครางงงงงงง เสียงดังมากเลยล่ะครับ"
คิดหันมายิ้มมุมปากใส่ผม ทำให้หน้าผมแดงแจ๋ขึ้นมาอีกรอบ
"อย่าทะเลาะกันบ่อยสิเด็กพวกนี้ ไม่มีอะไรแล้วยายไปก่อนนะจ๊ะ" คุณยายหันมายิ้มให้พวกเราแล้วเดินเอาจานไปเก็บ คิดนั่งยิ้มอย่างอารมณ์ดีแล้วลุกพรวดขึ้นยีหัวผมแรงๆ
"ฉันไม่ยอมเจ็บตัวฟรีหรอกน้า" 
 
พูดจบคิดก็ก้มลงมาจุ๊บปากผมแบบเร็วๆแล้วเดินเป๋ๆ (ยังคงเจ็บเพราะเมื่อกี้อยู่) ไปเก็บจาน
 
"...............ไอ้..." 
ผมอึัง(บวกอาย)จนทำอะไรไม่ถูกอยู่ซักพักใหญ่ๆ............
 
 
 
"คิด!! ไอบ้า!!!! เอาของฉันคืนมานะยะ!!!!!"
"ฮ่าๆๆๆๆ ยัยคุณหนูขาสั้น! แน่จริงก็วิ่งมาเอาให้ทันเซ่!"
"กรี๊ดดดดดดด นายว่าใครขาสั้นห๊ะะะะ T[   ]T!!!!"
 
คิดกับคุณหนูไดอาน่าวิ่งไล่กัน อยู่ที่สวนหลังคฤหาสน์ มีผมคนนึงเนี่ยที่นั่งดูพวกนั้นเฉยๆเพราะไม่รู้จะทำอะไร -_-; หนวกหูชะมัดเลยแฮะ.... ผมนั่งจิบชาแล้วมองสวนที่นี่ไปด้วย มีพื้นที่ว่างเยอะพอสมควร เห็นที่แบบนี้แล้วอยากเตะบอลชะมัดเลย คิดถึงญี่ปุ่นจังแฮะ
 
"ต้องการอะไรเพิ่มอีกไหมครับ คุณชินอิจิ" 
ผมหันไปตามเสียง ดอร์เชียนนั่นเอง
"เอ่อไม่แล้วล่ะ.. อ่าใช่ ถามอะไรหน่อยสิ"
"ครับ?"
"คือ.. พอจะมีลูกฟุตบอลมั้ยน่ะ หรือบอลอะไรก็ได้.." ผมยื่นหน้าไปกระซิบดอร์เชียน ดอร์เชียนนิ่งไปซักแปปแล้วบอกว่าจะไปหาดูให้ก่อนจะเดินหายไปซักพักใหญ่ๆ (จนไดอาน่าแย่งของกลับมาได้แล้ว -_-;) แล้วมาพร้อมลูกฟุตบอลที่สภาพเก่าแก่สุดๆ......... 
 
"ของคุณผู้ชายน่ะครับ...."
"อ่า โอเค ขอบใจมากนะ =_=;" 
 
ผมยืนเดาะบอลอยู่คนเดียวเงียบๆอยู่ซักพักก่อนที่ไดอาน่าจะกลับมานั่งมองผมเดาะ พร้อมกับคิดที่เดินตามมากระดกน้ำดูผมเดาะด้วย
 
"โว้ว ใช้ได้นะเนี่ย นายชอบเตะบอลหรอ?" คิดถามผมขึ้นมายิ้มๆ ผมพยักหน้าให้แทนคำตอบ
"เจ๋งชะมัด! นายสอนฉันเล่นหน่อยสิ ~" ไดอาน่ายืนขึ้นแล้วเข้ามาเขย่าแขนผมขอร้องจนทำให้ผมเดาะต่อไม่ได้ -_-;;;
"โอเคๆเข้าใจแล้ว เอางี้ ฉันกับคิดจะไล่แย่งบอลเธอ เธอก็ต้องเตะหนีพวกฉันให้ได้ ทำได้รึเปล่า?"
"ได้!!" << คิด
"ฉันไม่ได้ถามนาย -_-" << ผม
"-3- ~ ~" << คิด
"สบายมากอยู่แล้ว! ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้หรอกย่ะ!" ใบหน้าของไดอาน่าดูมีความสุขขึ้นมากจากวันแรกที่เจอกัน รอยยิ้มที่สดใสของเธอทำให้ผมต้องยิ้มตามออกมา ไดอาน่าเป็นผู้หญิงที่มีรอยยิ้มหวานขัดกับดวงตาที่ดูร้ายกับจมูกที่รั้นๆของเธอมากๆ 
 
 
"กรี๊ดดดดดดด อย่าตามมาน้าาาาาาาาา!!!!!! TOT" 
 
ไดอาน่าวิ่งแบบหนีตาย -_-;; เตะบอลไปมาแบบมั่วซั่วฉบับคนไม่เคยเตะบอลมาก่อน ผมกับคิดก็รู้งานเลยทำเป็นวิ่งตามไม่ทัน เหมือนเล่นกับเด็กเล็กเลยแฮะ 
 
ไดอาน่าวิ่งไปกรี๊ดไปแล้วจู่ๆคิดก็นึกสนุกพุ่งเข้าไปหาบอลจนทำให้ไดอาน่าตกใจเตะพรวดกลิ้งเข้าป่าไป 
"กรี๊ดดด ไม่นะ! นายไม่ต้องไปเก็บเลย นายต้องขี้โกงอีกแน่ๆ ฉันไปเองย่ะ!"
ไดอาน่าพูดดักขึ้นมาทันทีที่เห็นคิดทำท่าจะวิ่งไปเก็บให้ ไดอาน่ารีบวิ่งไปและพวกผมก็ยืนรออยู่ตรงนั้น
 
"จะเป็นอะไรมั้ยนะ.." ผมพึมพำขึ้นมา
"นายก็กังวลเกินไป ที่นี่ไม่มีใครหรอกนอกจากพวกเราน่ะ"
"ฉันไปดูหน่อยดีมั้ย -_-;"
"บอกว่าไม่ต้องกังวลไงฟ--"
 
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
 
เสียงไดอาน่ากรี๊ดดังลั่นขึ้นมาจากในป่า ดอร์เชียนกับคุณยายที่อยู่ในบ้านเปิดประตูพรวดออกมาด้วยความตกใจ ดอร์เชี่ยนทำท่าจะวิ่งเข้าไปในป่าแต่ผมและคิดวิ่งนำไปก่อนแล้ว
 
"เฮ้!!! ไดอาน่า!!!
"ยัยคุณหนู!!!"
 
ผมกับคิดวิ่งไปสลับกันเรียกไปอยุ่ได้ไม่นานก็พอเจอกับไดอาน่าที่ยืนตัวแข็งอยู่หลังต้นไม้ ผมรีบวิ่งเข้าไปพร้อมกับคิดที่วิ่งไปหาคุณหนูก่อนเป็นอันดับแรก ไดอาน่ารีบโผเข้าไปกอดคิดแล้วตัวสั่นด้วยความตกใจ
 
"อะไรกันเด็กสาวคนนั้น.. ฉันแค่ตัวดำแต่ไม่ได้หน้าเหมือนผีซักหน่อย....-_-;;"
 
เดี๋ยวนะ..... สำเนียง...
คันไซแบบนี้นี่มัน? 
 
ผมหันไปมองตามเสียงนั่น
 
"โย่คุโด้! เห็นบอลนี่แล้วฉันรู้ทันทีเลยว่าเจอนายแล้ว ^(+++)^ ~"
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
THE END : surprise : ประหลาดใจ | #18 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น