Peeramin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 21

คำค้น : CHAPTER 21

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2559 13:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 21
แบบอักษร

 

CHAPTER 21

 

 

“พี่เคยชอบวิเวียน แต่ก็แค่เคย...”

“.....”

“ตอนแรกพี่ก็คิดว่าพี่ชอบยูเพราะยูเหมือนวิเวียน แต่เอาเข้าจริงยูไม่มีอะไรเหมือนวิเวียนเลยนอกจากรอยยิ้ม”

“.....”

“ยูเข้าใจพี่ใช่มั้ย?

“.....”

ฉันพูดอะไรไม่ออกเลย ไม่ใช่ว่าผิดหวังหรือเสียใจ แต่ฉันแค่ตกใจ ตกใจมาก ฉันควรรู้สึกยังไงกันแน่ ที่แฟนตัวเองเคยชอบพี่สะใภ้ตัวเอง โอ๊ยยย >_< ปวดหัวชะมัด ฉันไม่น่าถามเค้าให้ตัวเองต้องมาปวดหัวแบบนี้เลย อยู่ดีไม่ว่าดีนะยูแอล ถึงพี่คาร์ลจะบอกว่าเคย แต่มันก็ไม่ได้ความว่าจะกลับไปชอบอีกไม่ได้นี่นา ยิ่งต้องทำงานร่วมกัน ยิ่งเจอกันทุกวัน มันจะไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยรึไง ถึงฉันจะไม่อยากคิดแบบนั้น แต่มันก็อดไม่ได้อยู่ดี พี่คาร์ลเคยชอบพี่วิเวียนมากขนาดนั้นเลยนะ ตอนที่เค้าพูดถึงพี่วิเวียนครั้งก่อน ฉันยังจำแววตาเค้าได้อยู่เลย แล้วจะให้ฉันทำใจสบายคิดว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ มันยากไปมั้ง....

“เอ่อ..ถึงบ้านแล้ว ยูขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณมากๆนะคะที่มาส่ง” โชคดีจริงๆที่ถึงบ้านฉันพอดี ฉันเลยมีโอกาศที่จะไม่ตอบคำถามพี่คาร์ลในตอนนี้

“ยูแต่ว่า...” พี่คาร์ลจับมือฉันไว้ไม่ยอมให้ลงรถซะงั้น

“ยูเข้าใจที่คาร์ลพูดทั้งหมดค่ะ แต่ให้เวลายูหน่อยนะ ยูขอคิดทุกอย่างให้ดีซะก่อน แล้วยูจะโทรหาพี่คาร์ลนะคะ” พอฉันพูดแบบนี้ พี่คาร์ลก็ยอมปล่อยมือฉันอย่างรวดเร็ว ในเมื่อเค้าอยากให้ฉันเข้าใจเค้า เค้าก็ต้องเข้าใจฉันเหมือนกัน

2 วันต่อมา....

สองวันที่ผ่านมาฉันนอนคิดเรื่องพี่คาร์ลจนเกือบไม่ได้นอน นี่ยังไม่ได้ข้อสรุปให้ตัวเองเลยนะเนี่ย รู้สึกว่าใจฉันมันไม่นิ่งยังไงไม่รู้ วันนี้เคทบอกว่าจะมาเล่นที่บ้านฉัน พอดีกับวันนี้ที่ฉันไม่ได้ไปไหน พี่วิเวียนมีถ่ายแต่ฉันไม่ได้ไป ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลยจะกล้าไปเจอหน้าเค้ายังไงล่ะใช่มั้ย....

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!

“คุณหนูคะ มีเพื่อนมาหา” เสียงป้าดาวนี่นา สงสัยเคทต้องมาแล้วแน่เลย

“ค่ะ เดี๋ยวหนูลงไปนะคะ” ฉันบอกป้าดาวก่อนจะเดินตามลงไปติดๆ

“ยูแอล!” ทันทีที่แนเดินลงไปถึงชั้นล่าง เคทที่ดูเหมือนว่าจะพุ่งมาแต่ไกลก็รีบเข้ามากอดแขนฉันไว้เลย สงสัยจะเหงาจริงๆนะเนี่ย น่าสงสารจัง ^U^

“มาแล้วเหรอ ^^” ฉันเอ่ยทักพร้อมกับดึงแขนเคทให้เดินตามไปห้องรับแขกที่มีคุณแม่ฉันอยู่ ดูเหมือนว่าวันนี้คุณแม่จะไปดูร้านตอนบ่ายนะถึงได้มานั่งอยู่ห้องนั่งเล่นได้

“อ้าวนั่นใครจ้ะลูก?” คุณแม่เอ่ยทักทันทีที่เห็นเคท

“สวัสดี คุณแม่ ^^” เคทก็ไหว้แม่ตามมารยาท

“นี่เพื่อนยูที่เรียนอยู่อเมริกาด้วยกัน” ฉันรีบแนะนำเคทให้คุณแม่ได้รู้จัก

“จริงเหรอ...ดีใจจังเลย นี่แม่พึ่งจะเห็นหน้าเพื่อนยูครั้งแรกเลยนะเนี่ย หน้าตาน่ารักเชียว” แน่นอนสิ เพราะฉันเรียกที่อเมริกา เลยไม่มีเพื่อนที่ไทยเลย เคทเป็นกรณียกเว้นเพราะเป็นคนไทย เพราะนอกจากนั้นแล้วก็มีแต่เพื่อนที่อยู่อเมริกาหมดเลย

“ขอบคุณนะคะคุณแม่ ^^” เคทเขิลจนจะปลิวอยู่แล้วเนี่ย

“งั้นคุยๆกันไปก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่ไปทำธุระก่อน”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวเคทจะดูแลยูให้เป็นอย่างดีเลยนะคะ ^^

“ขอบใจจร้า ^^

หลังจากที่แม่เดินไป ฉันกับเคทก็นั่งคุยกันใหญ่คุยเรื่องนั่นนู้นนี่ตามประสาที่ไม่ได้พบกันนาน เคทชมแม่ฉันใหญ่เลยว่าทั้งยังดูสาวดูสวย แน่นอน....ก็แม่ฉันสวยจริงๆนี่นา ^^ ฉันเลยได้เชื้อแม่มาเต็มๆไง (เดี๋ยวก่อน...ตื่น!) จะว่าไปฉันก็มีเรื่องจะปรึกษาเคทเหมือนกันนะ แต่ไม่รู้ว่าควรพูดไปรึเปล่า....

           “เออ เคท....” เริ่มแล้วนะ

           “ว่าไง ^^

           “คือถ้าสมมตินะ เธอมีแฟน แล้วแฟนเธอเคยชอบพี่สาวเธออย่างนี้...เธอจะทำยังไงเหรอ?

           “ทำไมถามแบบนี้ล่ะ เรื่องตัวเองรึเปล่า???” เคทเริ่มมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ

           “ป...เปล่านะ คือฉันเห็นในกระทู้น่ะ เลยสงสัยนิดหน่อย” เรื่องตัวเองเต็มๆเลยล่ะ T^T

           “ฉันก็คงจะตกใจมั้ง แต่ต้องทำใจ....แต่ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่ ในเมื่อเค้าก็แค่เคยชอบ” ไม่เป็นจริงเหรอ?

           “แต่เธอไม่กลัวว่าเค้าจะกลับไปชอบอีกเหรอ?

           “จะกลัวทำไมล่ะ...ถ้าเค้ากลับไปชอบอีก เค้าก็คงไม่ขอฉันเป็นแฟนหรอก...นั่นแสดงว่าเค้ามั่นใจแล้ว จะมีซักกี่คนที่กล้ามาขอเป็นแฟนกับน้องสาวคนที่ตัวเองเคยชอบ”

“.....”

 “แปลว่าเค้าต้องเลือกแล้วว่าจะคบใคร ลองคิดดูนะว่าถึงแม้วันนึงเค้าเลิกกับฉัน พี่สาวฉันก็ต้องรู้เรื่อง...แล้วใครกันที่จะเสีย เค้านั่นแหละ...ไม่มีใครเอาความรักมาล้อเล่นหรอก”

“.....”

มันก็จริงอย่างที่เคทบอก เพราะถ้าเค้ามาคบฉันเล่นๆพี่วิเวียนก็คงไม่ยอมแน่ แล้วเค้าจะทำแบบนั้นไปทำไม เออ! เรื่องแบบนี้ทำไมฉันคิดไม่ได้บ้างเนี่ย แล้วป่านนี้เค้าจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย ต้องคิดมากแน่ๆ ลืมไปเลยว่าจะโทรหาเค้า เอาไงดีพอคิดได้แล้วก็เป็นห่วงเค้าขึ้นมาเลยแฮะ

“ฉันว่าเธอดูแปลๆนะยูแอล หรือว่า...เธอแอบมีแฟนงั้นเหรอ?” แง TUT ทำไมฉันถึงดูง่ายขนาดนี้ >_<

“เปล๊าาาาา ไม่มี๊!” ทำไมฉันต้องเสียงสูง แล้วเคทจะเชื่อฉันมั้ยเนี่ย

“เอ๊ะ! เธอเสียงสูงนะ” ฉันรู้ TUT

“ไม่มีจริงๆ เอ่อ...ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนดีกว่า” หนีก่อนแล้วกัน ขืนยังนั่งพูดต่อเคทต้องรู้แน่ๆ

หลังจากที่ล็อคประตูห้องน้ำเสร็จ ฉันก็รีบต่อสายหาพี่คาร์ลทันที ในเมื่อฉันได้คำตอบแล้ว...อยากขอโทษเค้าจริงๆฉันไม่น่าทำตัวงี่เง่าแบบนั้น ฉันลืมคิดถึงความรู้สึกเค้าไปเลย ฉันจะรู้ชัดเจนแล้วว่าเค้ามั่นใจแค่ไหน เค้าเป็นคนบอกวิเวียนเองว่าเราคบกัน เค้ายอมรับฉันแล้ว คงมีแต่ฉันที่คิดไปเองไปมาแบบนี้ เค้าทำใจยากแค่ไหนนะ....ที่ต้องเลิกชอบพี่วิเวียน เค้าต้องลำบากมากแน่ๆ ไหนจะต้องมาอยู่ในสถานะแฟนตอนนี้อีก ขอโทษนะคะพี่คาร์ล....

[ตู๊ด...ตู๊ด....ฮัลโหล]

“พี่คาร์ลคะ....”

[ยู...ได้คำตอบแล้วเหรอ]

“ค่ะ...คือว่า ถ้าพี่คาร์ลถ่ายละครเสร็จแล้วเราไปกินไอศกรีมกันมั้ยคะ”

[ยูโอเคแล้วเหรอ…]

“โอเคสิคะ ยูไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย วันนี้สู้ๆนะคะ ยูเป็นกำลังใจให้”

[เฮ้อ!!! หายเหนื่อยเลย พี่จะรีบทำงานนะครับ]

“ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ บ๊ายบาย”

[บายครับ]

เฮ้อ!!! โล่งใจหน่อย ไม่มีอะไรติดค้างแล้วทีนี้ รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกเลยแฮะ ต่อไปฉันจะไม่เป็นคนใจแคบแบบนี้อีกแล้ว ฉันจะฟังเค้าให้มากกว่านี้ มาคิดๆดูแล้ว สิ่งที่เค้าทำให้ฉัน ทำเพื่อฉัน และคอยช่วยเหลือฉันมันก็เป็นคำตอบอยู่แล้ว่าเค้าจริงจังกับฉันแค่ไหน ฉันไม่น่าคิดมากเลยเนอะ บ้าชะมัดเลย!

 

17.00 น.

วันนี้ทั้งวันฉันกับเคทวุ่นวายอยู่กับการทำขนม เพราะเคทบ่นว่าอยากลองทำเราสองคนก็เลยช่วยกันพังทลายครัว อุ๊ย! ไม่ใช่สิ เค้าเรียกว่าสร้างสีสันให้ครัวต่างหาก ครัวแทบเละอ่ะ ไม่รู้ว่าทำขนมกันประสาอะไร >_< ป้าดาวก็คอยดูห่างๆอย่างห่วงๆเพราะฉันไม่อยากให้ป้าดาวได้รับอันตรายไปด้วย ^^

“งั้นฉันกลับก่อนนะยูแอล ไว้ฉันจะมาเล่นกับเธอใหม่นะ” นี่ก็จะค่ำแล้วนี่เนอะ

“เดี๋ยวฉันให้คนไปส่งที่บ้านนะ มันอันตราย”

“ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เอง เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กับบ้านก็ได้”

“ได้ยังไงล่ะ ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเธอไม่ให้ฉันไปส่งฉันจะไม่ให้เธอมาบ้านฉันอีกแล้วนะ”

“โอเคๆ แล้วแต่เธอก็แล้วกัน ^^

ในที่สุดเคทก็ยอมแพ้ฉันจนได้ ฉันเลยให้คนขับรถไปส่งเคทที่บ้าน อืม...ป่านนี้พี่คาร์ลจะถ่ายละครเสร็จรึยังนะ ฉันมองดูนาฬิกาอีกครั้ง เดี๋ยวเสร็จก็คงโทรมาเองแหละมั้ง...

10 นาทีต่อมา....

“เฮ้อ! เหนื่อยชะมัด” ฉันที่กำลังนั่งกินขนมที่ทำวันนี้รีบเดินไปแถวหน้าประตูทันทีที่ได้ยินเสียงใครบางคน ฟาร์อัลกลับมาแล้วแน่เลย

“อ้าว...ยู” จริงๆด้วย เพราะเมื่อฉันวิ่งไปที่ประตูก็เห็นฟาร์อัลที่กำลังเดินเข้ามา ในมือมีเสื้อกาวน์ที่อยู่ในมือพี่เค้าด้วย จะว่าไปพี่ชายฉันก็ดูโทรมๆเหมือนกันนะเนี่ย สงสัยทำงานทั้งคืนแน่เลย

“ฟาร์อัลเลิกงานแล้วเหรอคะ?” ฉันถามพร้อมกับเดินไปคล้องแขนพี่ชาย

“เลิกแล้ว แทบไม่ได้นอนเลยเนี่ย” ฉันลากแขนพี่ชายให้มานั่งพักในห้องนั่งเล่น

“เหนื่อยมากเลยใช่มั้ยคะ?” ดูหน้าก็รู้แล้วเนี่ย ขอบตาจะเปลี่ยนสีอยู่แล้ว

“เหนื่อยนะ แต่ก็โอเค แล้วนี่ขนมใครเนี่ย?” ฟาร์อัลมองขนมที่วางอยู่อย่างสงสัย พอดีเลยว่าจะให้ฟาร์อัลลองชิมดูซักหน่อย เพราะฟาร์อัลยังไม่เคยกินขนมที่ฉันทำเลย

“ขนมยูค่ะ ยูทำหมดเลยนะ ^^” ฉันนี่พรีเซ็นต์เต็มที่อ่ะ

“จริงเหรอ เดี๋ยวนี้น้องสาวพี่ทำขนมเป็นแล้วเหรอ?” ฟาร์อัลทำหน้างงๆเหมือนไม่เชื่อ ก็แน่ล่ะ ฉันไม่ค่อยทำอะไรแบบนี้อยู่แล้ว

“เป็นสิคะ ฟาร์อัลชิมสิ...ยูจะได้รู้ว่าอร่อยมั้ย ^^

“กินได้แน่นะ?

“ฟาร์อัลอ่ะ! หมายความว่าไงคะ”

“พี่ล้อเล่น จะกินละนะ” สุดท้ายฟาร์อัลก็ตักขนมนั้นเข้าปากไปแล้ว...อืม จะเป็นยังไงบ้างนะ

“อืม....”

“.....”

“ก็โอเค ^^

“เย้! ยูบอกแล้วไงว่าอร่อย ^^

 

ครืด~ ครืด~

ในขณะที่ฉันกำลังชื่นชมรสชาติขนมอยู่ในขณะนั้น โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่น และเมื่อฉันมองไปทีหน้าจอว่าปลายสายเป็นใครก็ต้องหุบยิ้มไปอัตโนมัติเลย...พี่คาร์ล แย่แล้ว >_< ดันโทรมาตอนอยู่กับฟาร์อัลซะได้ งี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ยไม่อยากตัดสาย แต่ถ้ารับแล้วจะพูดยังไง ในเมื่อฟาร์อัลเองก็นั่งอยู่ตรงนี้

“ฮัลโหล..ค่ะ...” มือเจ้ากรรม เร็วไปนะบางที TUT

(พี่อยู่หน้าบ้านแล้วนะ) บ้า บ้าไปแล้ว มาเร็วอะไรเบอร์นี้ >_<

“ฮะ!...จริงเหรอคะ” ยัง...ไม่เชื่อไม่เค้าอีก TUT

(ใช่ เดี๋ยวพี่เข้าไปหาเลยนะ)

“ไม่...ไม่ได้นะ!....คะ” ถ้าจะคะไกลขนาดนี้ก็ไม่ต้องพูดก็ได้เนอะ

[มีอะไรรึเปล่ายู] ฟาร์อัลเริ่มสงสัยแล้วเห็นมั้ย เอาไงดีเนี่ย >O<

(อ๋อ...รุ่นพี่อยู่ข้างๆเราสินะ)

“ใช่ค่ะ...” เพราะฉะนั้นอย่ามานะคะ

(งั้นบอกรุ่นพี่รอก่อนนะ พี่จะเข้าไปเดี๋ยวนี้) เฮ้ย! เดี๋ยวนะ นี่ฉันหูฝาดไปรึเปล่าเนี่ย งานเข้าของจริงแล้ว T^T

“ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวค่ะ ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด” นี่คือเสียงสัญญาณเตือนภัยใช่มั้ย

“มีอะไรยู?” ฟาร์อัลเริ่มจ้องฉันหนักกว่าเดิมแล้ว เอาไงดี เอาฟาร์อัลไปซ่อนดีมั้ย

“เอ่อ...คือยูว่า ฟาร์อัลขึ้นไปอ...”

“อ้าว! หวัดดีครับ รุ่นพี่ ^^” มาแล้วววว TUT พี่คาร์ลเดินเข้ามาหาฟาร์อัลหน้าตายิ้มแย้มเชียว อารมณ์ดีมากจากไหนเนี่ย

“เข้ามาในบ้านฉันทำไม” ฟาร์อัลได้กล่าวทันทีที่เห็นบุคคลที่สามปรากฏตัว เท่านี้ก็น่าจะรู้แล้วเนอะว่าฟาร์อัลต้อนรับมากขนาดไหน #มีความประชด

“พอดี...ผมมารับยูไปกินไอศกรีมน่ะครับ” แง TUT ใครใช้ให้พูดตรงๆแบบนั้นอ่ะ ถึงพี่คาร์ลจะเป็นคนตรงก็ไม่น่าพูดออกไปแบบนั้นนะ สายตาฟาร์อัลหันมาจ้องมองฉันพร้อมกับรัศมีบางอย่าง

“แฮ่ๆ ยูว่าจะบอกฟาร์อัลอยู่พอดีเลยค่ะ ^^” ได้แต่ยิ้มแห้งๆ

“แต่นี่มันเย็นแล้วนะยู อีกแปปเดียวก็มืดแล้ว” นั่นไง มีแนวโน้มว่าจะไม่อนุญาตแฮะ

“ผมจะรีบไปรีบกลับ” พี่คาร์ล...อย่าพึ่งพูดตอนนี้ ยูขอ >_<

“ฉันไม่ได้คุยกับนาย!” นั่นไงล่ะ! โดนไปแล้วดอกนึง

“ยูสัญญาว่าจะไปแปปเดียวนะคะฟาร์อัล” ความอ้อนเท่านั้นที่ครองโลก ท่องไว้นะยูแอล!

“ยู....แต่มันดึกแล้วนะ” พึ่งจะ 5 โมงเองอ่ะ

“พึ่ง 5 โมงครับ” นั่นไง ฉันแค่คิดนะ แต่คนที่อยู่ต่อหน้านี่คิดอะไรก็พูดออกไปหมดเลย พี่คาร์ล TUT

“นี่นาย!” เอาแล้วไง เดี๋ยวฟาร์อัลก็ขึ้นหรอก อย่านะ!....ได้โปรดอย่าทะเลาะกัน

 “เอ่อ...นะคะฟาร์อัล ยูสัญญาว่าจะไปกินไอศกรีมอย่างเดียว ไปแล้วรีบกลับเลย” ฉันก็ยังคงคอนเซ็ปต์เดิม คืออ้อนพี่ชายไปเรื่อยๆ ฟาร์อัลแพ้ลูกอ้อนฉันจะตาย แต่ครั้งนี้อาจจะเป็นกรณียกเว้น >U<

“แต่ว่า...”

“ฟาร์อัล *O*” ฉันหลับตาวิ้งค์ๆสองครั้ง หวังว่าจะทำให้ฟาร์อัลใจอ่อนบ้างนะ

“ก็ได้....” เย้! อยากจะกรี๊ดแต่ต้องเงียบไว้ เพราะทั้งพี่ทั้งแฟนมองอยู่ ทำอะไรออกไปจะดูไม่ดี >_<

^U^” ท่าไม้ตายฉันยังได้ผลสินะ

“ขอบคุณนะครับ รุ่นพี่” นี่ก็เหลือเกิน ฉันรู้สึกว่าวันนี้พี่คาร์ลดูน่าหมั่นไส้ยังไงไม่รู้

“ฉันให้เวลาไม่เกิน 2 ทุ่ม” นี่คือข้อแม้ใช่มั้ย

“ได้อยู่แล้ว เดี๋ยวผมซื้อขนมมาฝากนะครับรุ่นพี่”

“ไม่จำเป็น!

“งั้นเอาไอศกรีมมั้ยครับ”

“ไม่ต้อง!

“พี่คาร์ลคะ...”

พอเจอฉันดุ พี่คาร์ลเลยยอมสงบปากสงบคำ หืม! ดูทำตัวสิ ทำไมถึงได้กวนฟาร์อัลแบบนี้นะ ถ้าเกิดฟาร์อัลไม่อนุญาตขึ้นมาจะทำยังไง งานเข้าเลยนะเนี่ย >_< ฟาร์อัลหน้าเครียดจนคิ้วจะชนกันอยู่แล้ว ฉันเดาว่าฟาร์อัลคงไม่อยากให้ฉันไปเท่าไหร่หรอก แต่เพราะเจอลูกอ้อนของฉันเลยไม่ปฏิเสธ น่ารักที่สุดเลย นี่แหละพี่ชายที่แสนดีของฉัน <3

 

#

 

ขอโทษที่หายไปนานนะ คอมไรท์พัง ไฟล์หายหมด

ไรท์เลยต้องแต่งใหม่ อุตส่าห์แต่งไว้ เสียใจ TUT

แต่ตอนนี้พี่คาร์ลกับน้องยูเค้าดีกันแล้วนะ ดีใจมั้ย????

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_38.pnghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_38.pnghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_38.pnghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_38.pnghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_38.pnghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_38.png

 

 

1 เม้น = 1 กำลังใจ = 1 ขอบคุณจากไรท์นะคะ

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon00027.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon00027.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon00027.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon00027.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon00027.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon00027.gif

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น