ภรปภัช / พุดพิชชา / ลี่เซียน
email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 5 ออกเดินทาง............

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ออกเดินทาง............

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2560 14:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ออกเดินทาง............
แบบอักษร

วันเดินทาง

"  ฝากดูแลลูกสาวทั้งสองคนของฉันด้วยนะนิโคลัส  "  นายภัครพลกล่าวกับนิโคลัส  ไม่รู้ว่าเขาคิดถูกหรือผิดที่ตัดสินใจแบบนี้

"  ไม่ต้องห่วงนะ  ฉันจะดูแลเด็กทั้งสองคนเป็นอย่างดี  ไม่แน่นะ  อีก  3  เดือนข้างหน้า  เราอาจจะมีข่าวดี  2  ข่าวเลยก็ได้  "  นายนิโคลัสพูดอย่างมีนัยบางอย่าง

"  พูดอะไรของนายไม่เห็นเข้าใจเลย ได้เวลาแล้วไปขึ้นเครื่องเถอะ  ดูแลตัวเองกันด้วยนะทั้งสองคน  มีอะไรก็โทรหาพ่อกับแม่ได้ตลอดเลยรู้มั้ย  "  นายภัครพลหันไปพูดกับบุตรสาวทั้งสอง

"  ค่ะพ่อ  หนูจะดูแลพี่พีเอง  พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ  "  พัชรประภาหันมายิ้มให้บิดา

"  พี่พีน่ะพ่อไม่ห่วงหรอก  ห่วงแต่เราเนี่ยแหละ  อยู่นู่นก็อย่าไปก่อเรื่องให้พวกพี่ๆเค้าเดือดร้อนล่ะ  "  เขาขยี้ศรีษะเธออย่างเอ็นดู

"  โธ่  พ่อก็  พูดแบบนี้พัชรก็เสียหน้าหมดสิคะ  "  พัชรประภาทำหน้างอ  ทุกคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

จากนั้นทุกคนก็ไปขึ้นเครื่องทันที

"  หนูพีนั่งกับไมเคิลตรงนี้นะ  จะได้มีเวลาพูดคุยกันก่อนไปถึงที่โน่น  ส่วนหนูพัชรก็นั่งกับไรอันด้านหลังละกันนะลูก  เดี๋ยวลุงจะไปนั่งด้านหน้านู่น  "  นายนิโคลัสพยายามเปิดโอกาสให้พวกเขาทำความรู้จักกันให้มากที่สุด  พูดจบเขาก็เดินไปนั่งด้านหน้าห่างออกไปอีก 4-5  แถวทันที  เนื่องจากสายการบินนี้เป็นสายการบินของเขาเอง  เขาจึงสามารถนั่งตรงไหนก็ได้

"  เอ่อ  เดี๋ยวพี่พีมานั่งข้างหลังดีกว่านะคะ  พัชรจะนั่งข้างหน้ากับไอ้..  เอ่อ  คุณไมเคิลเอง  "  พัชรประภาพยายามปกป้องพี่สาวเต็มกำลัง  ว่าแล้วเธอก็ดึงพี่สาวไปนั่งข้างไรอัน  แล้วเธอก็นั่งลงข้างๆไมเคิลแทน  สองหนุ่มลอบยิ้มทันที

"  เชอะ  ฉันบอกแล้วไง  ว่านายไม่ได้แตะพี่พีแม้แต่ปลายเล็บแน่นอน  "  พัชรประภาพูดเสียงเบาเพื่อให้ไมเคิลได้ยินเท่านั้น

"  จ้า  แม่คนเก่ง  "  ไมเคิลขำ  นี่เธอรู้ตัวบ้างมั้ยนะ  ว่าที่เธอคอยกันท่าให้พี่สาวอยู่เนี่ย  มันกลับทำให้เขาและเธอได้ใกล้ชิดกันแทน

"  ขำอะไรยะ  ประสาท  ฉันขอนั่งติดหน้าต่างได้มั้ย  อยากมองวิวน่ะ  อีกตั้งนานกว่าจะถึงอังกฤษ  นั่งตรงนี้มันอึดอัดจัง  "  เธอพูดเสียงห้วน  แม้ว่ากำลังขอร้องเขาอยู่ก็ตาม

"  แหม  น้องพัชร  พูดกับว่าที่พี่เขยให้มันเพราะๆบ้างไม่ได้รึไงจ้ะ  ถ้าพูดเพราะๆ  พี่จะยอมเปลี่ยนที่ให้นะ  "  ไมเคิลได้ที  แกล้งยั่วเธอเข้าไปอีก

" ได้....  พี่ไมเคิลขาาาา  ขอน้องพัชรนั่งติดหน้าต่างหน่อยได้มั้ยคะ  น้องอยากมองวิวน่ะค่ะ "  เธอพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานบาดใจ  เล่นเอาเขาใจสั่นไปเลย  แม้จะรู้ว่าเธอประชดก็เถอะ

"  แหม  พูดอย่างนี้ค่อยน่ารักหน่อย  อะ  ลุกมาสิจ๊ะ  "  ไมเคิลบอกให้เธอลุกขึ้น  เขาจะได้ขยับไปนั่งแทนที่เธอ  พัชรประภารีบลุกขึ้นยืน  อยู่ๆเครื่องบินก็ตกหลุมอากาศพอดี  ร่างบางจึงเซถลาเข้าไปนั่งบนตักของเขา  ริมฝีปากของเธอชนเข้าไปที่แก้มของเขาอย่างจัง  เธอพยายามลุกขึ้น  แต่ไมเคิลก็แกล้งดึงเธอไว้

"  เดี๋ยวนี้แอบลวนลามพี่แล้วหรอจ้ะน้องพัชร  แอบชอบพี่ก็ไม่บอกนะ  "  ไมเคิลกระซิบกับเธอที่ข้างหู  พัชรประภาอยากจะด่าเขาเสียจริงๆ  ถ้าไม่ติดว่าคนนั่งอยู่เต็มไปหมด  ดีนะที่พีรชยากับไรอันไม่อยู่สงสัยจะไปห้องน้ำ  ไม่งั้นเธอต้องอายมากกว่านี้แน่

"  ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ  ไอ้ฝรั่งลามก  "  เธอดันตัวเองให้ลุกขึ้นจนได้  ไมเคิลขยับไปนั่งแทนที่เธอ  พัชรประภาจึงนั่งหน้าบูดอยู่ข้างหน้าต่าง  เธอทั้งโมโหทั้งอายที่เผลอไปหอมแก้มเขาแบบนั้น  เธอไม่กล้าหันไปมองหน้าเขาอีกเลย  ไมเคิลใช้มือหนาลูบแก้มข้างที่โดนเธอหอมแล้วยิ้มกว้าง  ทำไมนะ  แค่หอมแก้มธรรมดา  แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกดีได้ถึงขนาดนี้  เขาเอาแต่มองใบหน้างามที่ตอนนี้นั่งเหม่อมองไปบนท้องฟ้าไกล

ด้านพีรชยาที่เดินมาเข้าห้องน้ำพร้อมกับไรอัน  ขณะที่เธอจะเดินผ่านเขาไปก็เป็นจังหวะที่เกิดหลุมอากาศพอดี  เธอจึงเซถลาเข้าไปซบอกกว้างนั้นอย่างไม่ตั้งใจ

"  ว๊ายยย  ขอโทษค่ะ  "  เธอตกใจมาก

"  น้องพีไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ  "  ไรอันถามขณะที่ยังโอบตัวเธอเอาไว้

"  เอ่อ  ไม่เป็นไรค่ะ  ขอบคุณนะคะ  "  พีรชยาค่อยๆดันตัวเขาออก  แล้วรีบเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง  ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

ไรอันเดินตามมา  นั่งลงข้างเธอ  จากนั้นทั้ง  4  คนก็ไม่ยอมพูดอะไรกันอีกเลย  จนมาถึงสนามบินลอนดอนฮีทโทรว์

คฤหาสน์แมคไมนัส

"  เฮ้อ  ถึงบ้านซักที  ไมเคิลกับไรอันพาน้องไปดูห้องพักด้วยนะ  พ่อให้คนจัดเตรียมไว้ให้ละ  อยู่ทางปีกขวาน่ะ ลุงขอตัวไปพักก่อนนะ  ตอนเย็นค่อยลงมาทานอาหารเย็นด้วยกันนะ  เชิญพักผ่อนตามสบาย  คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของพวกหนูทั้งสองคนก็แล้วกัน  "  นายนิโคลัสหันไปสั่งบุตรชายทันทีที่รถจอดหน้าตึกเรียบร้อยแล้ว  จากนั้นเขาก็เดินขึ้นชั้นบนไป  เนื่องจากเพลียจากการเดินทางไกล

"  เชิญครับ  คุณหนูทั้งสอง  "  ไมเคิลผายมือเป็นการบอกทางให้สองสาวเดินไป  จากนั้นเขาและไรอันก็พาสองพี่น้องไปที่ห้องพักชั้นบน

"  ห้องนี้เป็นห้องของน้องพี  ส่วนห้องนั้นเป็นห้องของน้องพัชรนะครับ  "  ไมเคิลชี้ให้สองสาวดูห้องของตัวเอง

"  แล้วทำไมไม่ให้พวกเรานอนด้วยกันล่ะ  "  พัชรประภาอดถามไม่ได้

"  นี่พวกคุณไม่ใช่เด็กอนุบาลนะที่จะต้องมานอนด้วยกันน่ะ  ที่เมืองไทยพวกคุณก็นอนแยกห้องกันไม่ใช่รึไง  หรือว่าคุณกลัวผี  "  ไมเคิลยิ้มให้พัชรประภา

"  เชอะ  ผีไม่มีจริงซะหน่อย  แยกก็แยกสิ  "  พัชรประภาเดินตรงไปที่ห้องของตัวเองทันที

"  ขอบคุณพี่ทั้งสองมากนะคะ  ต้องขอโทษแทนยัยพัชรด้วยที่ชอบเสียมารยาท  ถ้างั้นพีขอตัวก่อนนะคะ  "  พีรชยาหันไปยิ้มให้ชายหนุ่มทั้งสอง  แล้วจึงเดินเข้าห้องไป

"  ไงน้องชาย  มองตาไม่กระพริบเชียวนะ  ไหนว่าชาตินี้จะไม่มีเมียไง  แล้วนี่อะไร  ยังไงฮะ  "  ไมเคิลหันไปมองน้องชายสุดหล่อ  ที่เอาแต่มองตามพีรชยา

"  เรื่องของผมเถอะน่า  ว่าแต่พี่เถอะ  กับน้องพัชรนี่ยังไงฮะ  "  สองหนุ่มเดินกอดคอกันลงไปด้านล่าง

"  ก็  ไม่รู้สิ  พี่ก็แค่เห็นว่าน้องเค้าน่ารักดี  รู้สึกอยากจะปราบพยศคนอวดเก่งก็เท่านั้นแหละ  "  ไมเคิลตอบเพราะทุกวันนี้เขาก็ยังแปลกใจตัวเองเหมือนว่าทำไมถึงชอบกวนประสาทสาวน้อยจอมยุ่งคนนั้นนัก

"  แค่นั้นเองหรอพี่  พี่มีเวลาแค่ 3  เดือนนะ  จะทำอะไรก็คิดดีๆล่ะ  เดี๋ยวจะหาว่าผมไม่เตือน  "  ไรอันตอกย้ำให้ไมเคิลฟัง  ถึงความเป็นจริงที่เขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้  ว่าจริงๆแล้วพีรชยาคือว่าที่พี่สะใภ้ของเขานั่นเอง...................................

เฮ้อ.........ในที่สุดสองพี่น้องก็มาถึงถิ่นของเพลย์บอยอย่างไมเคิลจนได้  เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป  ติดตามต่อพรุ่งนี้นะคะhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/15.gif

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}