ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 ชีวิตหลังเกิดใหม่

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ชีวิตหลังเกิดใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2559 12:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 5,000
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ชีวิตหลังเกิดใหม่
แบบอักษร

ตอนที่ 1 ชีวิตหลังเกิดใหม่

 

ตอนนี้ผมรู้สึกถึงลมที่กำลังกระทบผิวหนังของผมอยู่

14 ปีแล้วหลังจากที่ผมเกิดใหม่ที่นี่

 

ชื่อของผมที่ได้รับมาใหม่คือจุมูก้า

ผมสับสนมากในตอนแรก และก็เข้าใจได้ในเวลาไม่นานว่าตอนนี้ผมนั้นได้เกิดใหม่แล้ว

ซึ่งผมจะเดินทางใหม่ในชีวิตที่สองนี้

ตอนผมยังเป็นเด็กอยู่นั้น ก็พยายามศึกษาวิธีการใช้ชีวิตและงานอดิเรกของคนที่นี่ และตามที่คิด

ผมเกิดมาอยู่ในเผ่าของมองโกเลีย

แต่ยังโชคดีหน่อยที่ผมนั้นได้เรียนวิชาดาบและธนูมาตั้งแต่ชีวิตที่แล้ว เลยทำให้ผมสามารถดัดแปลง

ให้เข้ากับชีวิตนี้ได้ดี

ปกติผมนั้นเป็นคนชื่นชอบวิชาศิลปะการต่อสู้อยู่อล้วด้วย

ผมเรียนรู้กฎแห่งทุกหญ้ามาจากพี่ชาย และผมก็เรียนรู้วิธีฝึกสุนัขของที่นี่อีกด้วย

และโลกนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่โลก เพราะมันมีเวทย์มนต์

ตอนนี้ผมมีความรู้เกี่ยวกับดาบและธนูแล้ว จึงเน้นการฝึกฝนไปที่เวทย์มนต์แทน

 

ผมปล่อยตัวอยู่บนม้าที่มันชื่อว่า*บุรุรุน*

ซึ่งกำลังมองหาจุดของเพราะอาทิศย์เพื่อเช็คทิศแล้วกลับบ้าน

ผมสั่งให้สุนัขตัวนี้ไล่เห่าม้าตัวอื่นรอบข้าง ที่กำลังกินหญ้าและดื่มน้ำอยู่

รอบๆตัวของผม

ขณะนั้นก็เริ่มเดินกลับบ้านไปโดยที่ม้าด้านหลังตามมาเป็นฝูง

ส่วนหมาของผมตอนนี้กำลังมองม้าในขบวนอยู่เพื่อไม่ให้หลงหนีออกไป

ผมและม้าก็เข้ามาในเขตกั้นของเผ่า

 

[พ่อ เป็นอย่างนี้..]

 

ผมเข้าไปในกระโจมที่เป็นเหมือนบ้าน โดยที่หลังจากเสร็จการเลี้ยงม้าก็มารายงานเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น

และพ่อของผมเองที่อยู่ข้างหน้าของผมตอนนี้

 

[ฟุมุ เยี่ยมมาก เจ้าสามารถฝึกได้ในวันหยุดนี้]

[เข้าใจแล้ว]

 

ผมเดินออกมาข้างนอกซึ่งเป็นพื้นที่สำหรับฝึกฝนดาบและธนู

จากเด็กไปจนถึงผู้ใหญ่ มีทุกวัยในสถานที่แห่งนี้

มีทั้งพวกมาฝึกฝน มีทั้งครูที่สอนเด็กๆ มีหมดทุกรูปแบบ

ขณะที่กำลังคิดอยู่ก็เดินไปหยิบคันธนูจากที่วางด้านมุมหนึ่ง

แล้วไปยืนอยู่ตรงเป้าซึ่งห่างจากที่ผมยืนอยู่ประมาณ 50 ก้าว

เมื่อผมเริ่มเตรียมพร้อมที่จะยิง คนรอบข้างหันมามองผมกันหมด

ผมหลับตาข้างหนึ่ง พร้อมกับยิงออกไปทันทีโดยที่หยิบลูกธนูเข้าเตรียมพร้อมอีกครั้ง

ธนู 3 ดอกถูกยิงออกไปทันที

โดยคนรอบข้างมองไปที่ลูกธนูของผม

 

[พลาดหนึ่งดอก]

 

ผมถอนหายใจให้กับความไม่ได้เรื่องของตัวเอง ขณะที่มีหญิงสาวคอยส่งเสียงเชียอยู่ไกลๆ

เพราะพวกเธอนั้นไม่ได้รับอนุญาติให้เข้ามาพื้นที่แห่งนี้

 

[แต่ดอกที่สามก็โดนไม่ใช่หรอ!]

 

[ใช่ๆมันยังโดนอยู่นะ]

 

เพื่อนสนิทของผมโอบุไดพูดกับผมขณะที่มองไปตรงเป้าธนู

ดอกแรกเข้าไปตรงกลางของเป้า ดอกที่สองสูงขึ้นกว่าดอกแรกนิดหน่อย

ส่วนดอกที่สามก็หลุดออกไปจากสองดอกแรกนิดเดียว

แม้จะพูดว่าพลาดแต่มันก็ยังอยู่ในเป้าหมดเลย

 

[ไม่ว่าเจ้าจะมองยังไงมันก็ยังพลาดหนึ่งอยู่ดี]

 

[เจ้ามองอยู่ตรงไหนกันวะ นั่นมันมีไม่กี่คนหรอกนะที่สามารถยิงธนูแล้วเข้าเป้าในระยะ 20 ก้าว

แต่นี่มัน 50ก้าวแล้วยังยิงโดนตรงกลางอีก เจ้านี่มันบ้าจริงๆ]

 

[มันดูสวยงามก็จริง หากแต่ในสงครามการสู้รบจริงๆ พวกเรานั่งอยู่บนม้ามันจะไม่ยากมากกว่าเดิมหรอ?

เจ้าควรที่จะฝึกให้สมบูรณ์แบบนะ เวลาที่อยู่บนพื้นน่ะ]

 

[ถึงอย่างนั้นมันก็เพียงพอแล้ว!]

 

[ไม่ ไม่ นั่นยังไม่ดีพอ]

 

[หรอ อืม ข้ารู้แล้วล่ะว่าจุดของข้าที่กำลังยืนนั้นไม่สามารถบอกกล่าวอะไรเจ้าได้ อืม

ขอโทษนะ เจ้าฝึกไปเถอะ]

 

[โอเค]

 

ผมเริ่มฝึกอีกครั้ง โหลดลูกธนูใส่สายพร้อมที่จะยิงอีกครั้ง

แม้ว่าขนที่ติดตรงลูกธนูจะไม่พอติดกับลูกธนูหลายดอกก็ตาม

แต่ผมก็อาศัยการคาดเดาการเบี่ยงของลูกธนูและฝึกเอา

หลังจากนั้นผมก็สามารถยิงเข้าเป้ากลางได้แล้ว 3 ดอกติดต่อกัน

สาวๆด้านข้างก็ส่งเสียงเชียร์เกรียวกราว

บางครั้งผมก็ลองถอยออกมายิงในระยะไกลกว่า 50 ก้าวดู

ซึ่งถ้าไกลสุดก็น่าจะ 100 ก้าว

โดยผมใช้เวทย์ลมช่วย

หลังจากโหลดเวทย์ลมเข้าลูกธนูแล้วก็ง้างแล้วยิงออกไป

โดยที่ลูกธนูนั้นได้ทำลายและเจาะใส่เป้าตรงกลางจนทะลุออกไป

 

[เฮ้ จุมูก้า!]

 

ชายคนหนึ่งตะคอกใส่ผม

 

[มีอะไรหรอ? ท่านมุรัวก้า]

 

ชายคนนี้คือยอดนักรบในที่แห่งนี้

 

[กี่ครั้งแล้วที่ข้าบอกว่าอย่าทำลายเป้าซ้อมน่ะ]

 

[ข้าขอโทษจริงๆ]

 

หลังจากที่ขอโทษแล้วก็เดินออกไปจากที่แห่งนี้ทันที

จากนั้นผมก็ไปพื้นที่ข้างๆเพื่อฝึกดาบไม้ต่อ

โดยที่หลังจากวอร์มอัพเรียบร้อยก็หาคู่ซ้อม

ภายในสนามรบมีคนหลากหลายแบบที่เราต้องสู้ ดังนั้นทางที่ดี

อย่าเลือกคู่ซ้อมคนเดิมๆ

ดังนั้นผมจึงเลือกสู้คนที่คิดว่าแข็งแกร่งที่สุด

ผมก็ชนะมาอีกครั้งโดยคนที่เป็นรุ่นอายุที่มากที่สุดของเด็กในเผ่านี้

แต่ก็ยังมีอีกหลายคนเลยทีผมยังไม่สามารถชนะได้

คนพวกนี้ชอบคิดว่าผมนั้นมีสถานะที่ใหญ่ในวันข้างหน้า

จึงไม่ค่อยมีคนกล้ารุณแรงกับผมซักเท่าไหร่

 

หลังจากที่ฝึกดาบเสร็จ ผมก็กลับบ้านทันที

โดยญาติของผมกำลังดูแลแกะอยู่ข้างๆบ้านผม

 

[ยินดีต้อนรับ ท่านจมูก้า]

 

[กลับมาแล้ว]

 

คนที่มาต้อนรับของผมคือพี่ชายต่างแม่ของผม แม่ของเขานั้นมีสถานะที่ต่ำทำให้

ต้องเรียกผมว่า*ท่าน*

ซึ่งผมก็แปลกใจในตอนแรก แต่ก็ชินได้ในเวลาต่อมา

หลังจากที่เข้ามาได้บ้านก็เห็นแม่กำลังทำอาหารอยู่

โดยรอบข้างนั้นมีเด็กๆ กำลังนั่งเล่นกระดูกแกะอยู่

 

[พ่อข้ากลับมาแล้วนะ]

 

[โอ เจ้ากลับแล้ว ดื่มหน่อยไหม]

 

พ่อของผมยื่นถ้วยสาเกมาให้ผม

ซึ่งผมก็ดื่มลงไป

มันค่อนข้างจะเป็นเหล้าที่แรงอยู่ แต่มันทำมาจากนมของม้า

ซึ่งผมได้ดื่มมันตั้งแต่ที่ผมยังเป็นเด็ก

 

[ฟุมุ ดื่มได้ยอดเยี่ยมจริงๆ]

 

พ่อของผมชมมาโดยที่พี่ชายของผมก็กลับมาจากฝึกฝนเช่นเดียวกัน

พี่ชายคนโตของผมนั่งลงข้างพ่อขณะที่เริ่มกระดกบ้าง

จากนั้นผมก็ดื่มอีกครั้ง ส่วนพี่ชายคยโตก็ดื่มอีก

จากนั้นน้องชายคนเล็กก็รับสาเกจากพ่อ

 

[ข้าก็ทำได้เหมือนกัน]

 

เมื่อทุกคนดื่มเสร็จแล้ว อาหารก็เรียบร้อยพอดี

ฟทุกคนก็นั่งลงตามสถานะของตนเอง โดยที่พ่อนั่งลงตรงกลาง

แม่ก็นั่งลงข้างๆ แต่เป็นที่ต่ำกว่าเล็กน้อย

พวกเราก็นั่งลงตามเช่นกัน

พวกหญิงสาวทาสที่ถูกเรียกมานั้นก็นั่งเช่นเดียวกัน

โดยที่พวกเธอนั้นจะนั่งต่ำกว่าพวกเราที่เป็นลูก

พวกทาสหญิงสาวเหล่านี้นั้นถูกจับตัวมาในระหว่างสงคราม และหน้าที่ของพวกเธอนั้นก็คือ

ดูแลเด็กๆภายในเผ่าให้ และบางคนถ้าสามารถคลอดลูกออกมาได้ 

ก็จะได้รับการดูแลที่ดีขึ้นมาหน่อย

เมื่อรอพ่อกิน พวกเราก็เริ่มทานกันทันที

โดยที่พวกทาสจะเริ่มทานเป็นอันดับสุดท้าย

 

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จพวกพี่น้องของผมก็ออกไปตามกระโจมของพวกเขา

ส่วนผมนั้นต้องอาศัยอยู่กับพ่อจนกว่าจะอายุ15 บริบูรณ์

โดยผมสามารถมีลูกและดูแลพวกเธอได้ ซึ่งผมจะมีอิสระอย่างแท้จริงเมื่อมีภรรยาแล้ว

ตอนนี้ผมและเด็กๆนอนอยู่คอกฟางสำหรับพวกหมาป่า และแกะ

ช่วงกลางคืนนั้นค่อนข้างหนาวทีเดียวล่ะ

ซึ่งพวกเด็กๆจะมานอนกอดกันแน่นทำให้พออบอุ่นบ้าง

 

โดยเที่ยงคืนนั้นผมจะได้ยินเสียงดังออกมา

เมื่อมองออกไปจะเห็นพ่อกำลังกระทุ้งเอวใส่ทาสสาวคนหนึ่งอยู่

โดยที่เขากระแทกเอวแบบรุณแรงและป่าเถื่อนใส่หญิงสาวคนนั้น

 

[เป็นไงบ้าง!?]

 

[นายท่าน แรงกว่านี้อีก ทำให้มากกว่านี้อีก]

 

เมื่อผมมองไปคนที่เห็นคือเยแม

ถ้าผมจำไม่ผิดเธอคือหญิงสาวที่ถูกจับมาได้จากสงครามระหว่างเผ่าเมื่อ 2 ปีที่แล้ว

ตอนนี้เธออายุ 17 แล้วและน่าจะให้เด็กได้ในปีนี้

ผมมองเธอและพ่อกำลังเอากันอยู่ โดยที่ดุ้นของผมนั้นค่อยๆแข็งขึ้นมา

อย่างไรก็ตามพี่น้องของผมนั้นกำลังนอนอยู่รอบๆ

ผมพยายามกลั้นใจและหลับตาลงไปนอน

 

เช้สขึ้นมาผมออกมาข้างนอกซึ่งเห็นเหล่าหญิงสาวที่ออกมาก่อฟืนและขนน้ำ

ผมตอนนี้ก็มาฝึกธนูและดาบเหช่นเดิม

มันเป็นเช้าที่หนาวกว่าปกติ

ผมจะอายุครบ 15 ปีในฤดูหนาวนี้แล้ว

จากนั้นผมก็จะเป็นเด็กโตเต็มตัว

 

โดยปฎิทินของโลกนี้นั้นไม่ค่อยใช้มาก

มันจะแบ่งเป็น 3 ส่วนคือ

ฤดูใบไม้ร่วง ฤดูร้อน และฤดูหิมะ

 

ขณะที่กำลังทานอาหารเช้าอยู่นั้นผมก็สามารถนั่งมองบั้นท้าย และเอวของสาวๆ

ที่กำลังอาบน้ำได้ด้วยนะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว