ภรปภัช / พุดพิชชา / ลี่เซียน
email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 3 แรกพบ..................

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 แรกพบ..................

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2560 14:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 แรกพบ..................
แบบอักษร

1  เดือนต่อมา   คฤหาสน์อังคนันทชัย

"  พีแต่งตัวเสร็จรึยังลูก  เดี๋ยวเค้าก็จะมาถึงกันแล้วนะ  "  นางพัชรีตะโกนเรียกบุตรสาวคนโตอยู่หน้าห้อง  เนื่องจากเห็นว่าเธอยังไม่ลงไปรอว่าที่คู่หมั้นสักที  โดยฝ่ายนู้นแจ้งมาว่าออกจากสนามบินสุวรรณภูมิมาแล้ว

"  อีกแปปนึงนะคะแม่  "  พีรชยาแต่งตัวเสร็จนานแล้ว  แต่เธอแค่ไม่อยากลงไปเท่านั้นเอง  เธอนั่งเหม่อมองที่หน้ากระจก  ดวงตาช่างเศร้าหมองเหลือเกิน

สักพักหนึ่งเธอจึงตัดสินใจเผชิญหน้ากับความจริง  แล้วเดินออกจากห้องลงไปที่ห้องรับแขกทันที

"  ลงมาได้ซักทีนะเรา  แขกใกล้จะถึงบ้านอยู่แล้ว  แล้วยัยพัชรไปไหนล่ะ  ทำไมไม่มาต้อนรับแขกด้วยกัน  "  ผู้เป็นประมุขของบ้านหันไปถามภรรยา

"  เห็นว่ามีงานด่วนต้องแก้  ก็เลยหอบงานไปทำที่เรือนเล็กหลังบ้านน่ะค่ะ  "  นางพัชรีกล่าว

"  ดีเหมือนกัน  จะได้ไม่ต้องมาป่วน  อ้าวนั่นไง  มาพอดี  "  ทุกคนหันไปมองรถที่แล่นเข้ามาในคฤหาสน์  3-4  คัน   นายภัครพลจึงเดินนำนางพัชรีและพีรชยาออกไปต้อนรับแขก

"  เป็นไง  นิโคลัสไม่เจอกันหลายปี  ยังแข็งแรงเหมือนเดิมเลยนะ  "  นายภัครพลเอ่ยทักทายเพื่อนเก่า  เมื่อพวกเขาลงจากรถเรียบร้อยหมดแล้ว

"  นายก็เหมือนกัน  ยังหล่อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ  แล้วคนนี้หรอว่าที่ลูกสะใภ้ฉันนะ  "  นายนิโคลัสหันไปหาพีรชยา  เธอจึงยกมือไหว้เขาแบบไทย

"  ใช่ๆ  นี่แหละ  พีรชยาลูกสาวคนโตของฉันเอง  แล้วคนไหนล่ะไมเคิล  "  นายภัครพลหันไปหาสองหนุ่มหล่อที่ยืนขนาบข้างบิดา

"  คนนี้ไงไมเคิล  ลูกชายคนโตของฉันเอง  ส่วนนี่ก็ไรอัน  ลูกชายคนเล็ก  "  นายนิโคลัสแนะนำบุตรชายทั้งสองคนอย่างเป็นทางการอีกครั้ง เขาทั้งสองก้มหน้าลงให้นายภัครพลเพื่อแสดงความเคารพ

ไมเคิลมองหน้าว่าที่คู่หมั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย  เนี่ยหรอว่าที่เมียในอนาคตก็สวยดีอยู่หรอกนะ  แต่ดูเรียบร้อยเกินไป  ดูท่าแล้วจะขึ้นเตียงกับเขาไหวรึเปล่าก็ไม่รู้  ไมเคิลคิดในใจ  รู้สึกเบื่อหน่ายเหลือเกิน

ต่างจากไรอัน  ทันที่เขาเห็นหน้าพีรชยา  เหมือนเขาถูกดึงดูดเข้าไปอีกโลกหนึ่งทันที  ว่าที่พี่สะใภ้ของเขาทำไมดูอ่อนหวาน  น่าทะนุถนอมขนาดนี้นะ  อยู่ๆหัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"  ไปๆ  เข้าไปพักผ่อนในบ้านกันก่อน  เดินทางมาเหนื่อยๆ  ฉันให้คนจัดเตรียมห้องพักไว้ให้พวกนายหมดแล้วล่ะ  "  นายภัครพลกล่าวอย่างอารมณ์ดี

"  งั้นผมขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะครับ  "  ไมเคิลหาทางหนีจากบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ทันที

"  อ่อ  เชิญๆ  ยัยพี  พาพี่เค้าไปทีสิ  "  นายภัครพลหันไปบอกพีรชยา

"  เอ่อ  ไม่เป็นไรครับ  เดี๋ยวผมไปเองก็ได้  ให้น้องพีนั่งตรงนี้ดีกว่านะครับ  "  ไมเคิลรีบแย้ง  เขาอยากไปเดินเล่นคนเดียวเงียบๆมากกว่า

"  อ่อ  งั้นก็เดินตรงไปทางนี้นะ  สุดทางจะมีห้องน้ำอยู่  "  นายภัครพลกล่าวกับว่าที่ลูกเขยด้วยใบหน้าแช่มชื่น

"  ครับ  ขอบคุณมากครับ  "  ว่าแล้วไมเคิลก็ลุกเดินออกไป

ไรอันเอาแต่มองหน้าพีรชยาไม่วางตา  จนเธอเริ่มทำตัวไม่ถูก  รู้สึกแปลกพิกล  ที่น้องชายของว่าที่คู่หมั้นนั่งจ้องหน้าเธออยู่อย่างนี้

"  เอ่อ  งั้นพีจะไปเตรียมของว่างมาให้นะคะ  "  พีรชยาหาทางหลบเลี่ยงสายตาของหนุ่มหล่อใส่แว่นตาคนนี้ทันทีเมื่อมีโอกาส

"  ดีเหมือนกัน  นั่งคุยกันนานๆ  ชักหิวแล้วสิ  "  นายภัครพลหันไปยิ้มให้บุตรสาว

"  งั้นเดี๋ยวผมไปช่วยนะครับ  "  ไรอันรีบเสนอตัวทันทีเช่นกัน

"  ไปสิ  จะได้สนิทสนมกันไว้  "  นายนิโคลัสสนับสนุนบุตรชายคนเล็กด้วยคิดว่าเขาคงอยากทำความรู้จักกับว่าที่พี่สะใภ้นั่นเอง

ที่ห้องครัว  พีรชยาเดินเข้ามาเตรียมของว่างร่วมกับพวกแม่บ้าน  แม่บ้านสาวๆ  มองไรอันเป็นตาเดียว  คนอะไรจะหล่อได้ขนาดนี้

"  เอ่อ  คุณไม่ต้องเข้ามาช่วยก็ได้นะคะ  มีแต่งานของผู้หญิงทั้งนั้น  "  พีรชยาเอ่ยขึ้น  เมื่อรู้สึกว่าเขายืนใกล้เธอมากเกินไปแล้ว

"  ผมอยากปล่อยให้พวกผู้ใหญ่ได้คุยกันน่ะครับ  ดูท่าทางคุณพีจะทำอาหารเก่งนะครับ  "  เขาเอ่ยชมเมื่อเห็นเธอแกะสลักผลไม้ในจานอย่างสวยงาม

"  ค่ะ  พีชอบทำอาหาร  พวกงานแกะสลัก  จัดดอกไม้  งานน่าเบื่อทั้งนั้นแหละค่ะ  "  เธอยิ้มเขินๆ

"  ผมว่าสมัยนี้หายากนะครับ  ผู้หญิงที่เป็นกุลสตรีแบบนี้  "  เขาเอ่ยชมเธอไม่หยุด

"  เอ่อ  ขอบคุณค่ะ  โอ๊ย  "  พีรชยามัวแต่เขินจนเผลอทำมีดแกะสลักบาดมือจนได้  ไรอันรีบดึงมือเธอขึ้นมา  จัดการคัดเลือดออกให้เธอโดยการก้มลงดูดเลือดออกจากปลายนิ้วงามนั้น  พีรชยาตกใจมาก

"  คุณไรอัน  พีไม่เป็นไรมากหรอกคะ  มันสกปรกนะคะ  "  เธอรีบดึงมือเขา  แต่เขาไม่ยอม

"  แถวนี้มีอุปกรณ์ทำแผลมั้ยครับ  เดี๋ยวผมจะทำแผลให้  "  เขาพูดทั้งๆที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเธอ  พีรชยาสั่งให้แม่บ้านไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลออกมาให้

จากนั้นไรอันก็จัดการทำแผลให้เธออย่างอ่อนโยน  พีรชยามองหน้าเขา  เธอไม่เคยได้เข้าใกล้ผู้ชายคนไหนมากเท่านี้มาก่อน  ใจสาวเต้นแรงมากขึ้น

"  เรียบร้อยแล้วครับ  คราวหน้าต้องระวังกว่านี้นะ  ถ้ามือสวยๆ ของคุณเป็นแผลขึ้นมาอีก  คงไม่ดีแน่  "  ไรอันยิ้มให้เธอ  เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยยิ้มให้ใครแบบนี้มาก่อน  ทั้งสองคนสบตากันเนิ่นนาน  จนพีรชยาเริ่มรู้สึกตัว

"  เอ่อ  ค่ะ  พีจะระวังให้มากกว่านี้  เดี๋ยวเราช่วยกันยกของว่างออกไปดีกว่าค่ะ  พวกผู้ใหญ่คงจะหิวแย่แล้ว  "  เธอพูดพร้อมกับหันไปหยิบจานขึ้นมา  แล้วจึงเดินนำเขาไป  ไรอันก็ช่วยถืออีกจานเดินมองเธอจากข้างหลัง  รู้สึกสุขใจอย่างประหลาด

ด้านไมเคิลที่เขาเดินออกมาเรื่อยๆ  เพราะไม่รู้จะไปทางไหน  เขาจึงเดินไปหลังบ้าน  เห็นว่ามีเรือนไม้กระจกบรรยากาศดี  จึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ  เนื่องจากเรือนหลังนี้ติดกับสระน้ำขนาดใหญ่จึงมีลมเย็นๆพัดมาไม่ขาดสาย  ไมเคิลเดินสำรวจไปเรื่อยๆ  แล้วเขาก็มาสะดุดกับอะไรบางอย่าง

ภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง  เกล้าผมเป็นมวยเอาไว้หลวมๆ  มีผมบางส่วนตกลงมาข้างแก้มนวลประปราย  เธอสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาว  คอหลวมๆ  แล้วก็กางเกงยีนส์ขาสั้น  โชว์ให้เห็นเรียวขางามน่าสัมผัส  กำลังกระโดดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้างเรือนไม้  เหมือนต้องการจะเอาอะไรสักอย่างที่อยู่บนต้นไม้นั้น  หน้าอกของเธอกระเพื่อมไปมาด้วยแรงกระโดด  ไมเคิลยืนนิ่ง  เหมือนถูกเธอสะกดเอาไว้ด้วยเวทมนตร์บางอย่าง  ครั้นได้สติ  เขาจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ  พบว่ามีกระดาษแผ่นใหญ่ติดคาอยู่บนต้นไม้นั่นเอง  และเพราะเธอเป็นคนไม่สูงมาก  จึงเอื้อมมันไม่ถึง  แต่ความสูงระดับเขาถือว่าสบายมาก  ไมเคิลจึงเดินไปข้างหลังเธอ  แล้วเอื้อมมือไปหยิบมันมาให้ด้วยมือทั้งสองข้าง

"  ขอบคุณค่ะ  "  พัชรประภาหันไปหาคนที่ช่วยเธอเก็บกระดาษ  ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธออยู่ในอ้อมแขนของเขาไปโดยปริยาย

เมื่อเธอหันมา  ไมเคิลก็เห็นใบหน้านวลนั้นอย่างชัดเจนขึ้น  ดวงตากลมโต  บอกถึงความดื้อรั้น  กลิ่นกายหอมละมุนที่โชยมาด้วยแรงลมเป็นระยะ  ริ้วผมที่โบกไปมา  ริมฝีปากแดงระเรื่อที่ดูแล้วไม่น่าจะเกิดจากการแต่งแต้ม  แก้มเนียนนั้นก็เช่นกัน  เขามัวแต่จ้องใบหน้าเธออย่างไม่อาจละสายตาได้

"  นี่คุณ  คุณ!!!  "  พัชรประภาตะโกนใส่หน้าเขาเสียงดัง

"  ฮะ "  ไมเคิลได้สติคืนมาอีกครั้ง

"  ฉันบอกว่าขอบคุณมากนะ  ขอกระดาษฉันคืนด้วย  "  เธอพูดเสียงห้วน  ก็เขาไม่ยอมยื่นกระดาษให้เธอเสียที  มัวแต่จ้องหน้าเธออยู่ได้

"  ผมอุตส่าห์ช่วยคุณเก็บกระดาษนี่  คุณจะแค่บอกว่าขอบคุณเท่านั้นน่ะหรอ  "  เมื่อสติครบถ้วน  เขาก็กลับมาเป็นไมเคิลคนเดิมอีกครั้ง

"  แล้วนายจะเอาอะไรอีกล่ะ  จะให้ฉันเลี้ยงข้าวเลยรึไง  ประสาท  เอามานี่เลยนะ  ฉันรีบอยู่  "  เธอเริ่มหงุดหงิด  ไอ้ฝรั่งนี่กวนประสาทจริงๆ  แต่ทำไมมันหน้าคุ้นๆ จังแฮะ

"  ไม่ต้องเลี้ยงข้าวผมหรอก  แค่จูบขอบคุณผมหน่อยก็พอแล้ว  "  ไมเคิลชูกระดาษขึ้นสูง    เพื่อรอรางวัลจากสาวน้อยคนนี้ก่อน

"  ไอ้บ้า  ไอ้ฝรั่งลามก  ฝันไปเถอะ  เอางานฉันคืนมานะ   "  พัชรประภาพยายามกระโดดคว้างานของเธอคืน  ไมเคิลไม่ยอม  เขาชูให้มันสูงขึ้นอีก  จังหวะที่เธอกระชากแขนเขานั้นเอง  ทั้งสองคนก็ล้มลงทับกัน  ไมเคิลนอนทับร่างของเธอ   ใบหน้าของพวกเขาห่างกันแค่เสี้ยวลมหายใจ  ไมเคิลเห็นเธอนิ่งไป  จึงฉวยโอกาส  ฝากจุมพิตไปที่ริมฝีปากของเธออย่างห้ามใจไม่ได้

"  ไอ้ฝรั่งลามก  แก  แกกล้าจูบฉันหรอ  "  พัชรประภารีบผลักเขาออกไป  เธอยังตกใจกับจูบแรกไม่หายใช้สองมือขยี้ปากเหมือนจะลบรอยจูบนั้น  ไมเคิลยิ้มน้อยยิ้มใหญ่  พัชรประภากำหมัดแน่น  ทำท่าจะต่อยเขา

"  เสียงดังอะไรกันน่ะ  อ้าวไมเคิล  มาอยู่ตรงนี้เอง  น้านึกว่าหายไปไหน  "  เสียงของนางพัชรีดังขึ้น  เธอจึงลดมือลง  เดี๋ยวนะ  ไมเคิล  ใช่จริงๆ  ด้วย  ถึงว่าหน้าคุ้นๆ ที่แท้ก็ว่าที่คู้หมั้นของพี่สาวเธอนั่นเอง

"  มาทำอะไรอยู่ตรงนี้จ๊ะ  อ้าวยัยพัชร  ทำงานเสร็จแล้วหรอลูก  "  พัชรีหันไปมองหน้าบุตรสาวคนเล็กอย่างสงสัย

"  เกือบจะเสร็จแล้วค่ะแม่  ถ้าไม่มีคนมากวนประสาทซะก่อน  เอามานี่  "  ว่าแล้วเธอก็ถือโอกาสคว้าแผ่นงานที่อยู่ในมือของเขาแล้วเดินจ้ำอ้าวกลับไปที่เรือนไม้ทันทีอย่างอารมณ์เสียสุดๆ

"  เอ่อ  น้าต้องขอโทษไมเคิลแทนยัยพัชรด้วยนะคะ ลูกคนนี้นิสัยห้าวๆ  ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่  ไมเคิลอย่าไปถือสาน้องเลยนะ  เราเข้าบ้านกันเถอะ  "  นางพัชรีรู้สึกเหนื่อยใจกับมารยาทของบุตรสาวคนเล็กจริงๆ

"  อ่อ  น้องพัชรเป็นลูกสาวของคุณน้าเหมือนกันหรอครับ  "  ไมเคิลถามเขายังไม่ยอมเดินไป

"  ใช่จ้ะ  ยัยพัชรน่ะเป็นลูกสาวคนเล็กของน้าเอง  แกอายุเพิ่งจะ  23  เลยติดนิสัยเด็กๆ  ไปหน่อย  "  นางพัชรีหันไปมองลูกสาวอีกครั้ง

"  อ่อ  ครับ  "

ไมเคิลเดินตามนางพัชรีเข้าไปในบ้าน  รู้สึกว่าการมาครั้งนี้คงจะไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อแล้วกระมัง.......................

ตายๆ  พระเอกของเราเจอหน้านางเอกครั้งแรกก็ขโมยจูบไปเรียบร้อยแล้ว  เหตุการณ์จะเป็นยังไงต่อไป  ติดตามต่อได้ในวันพรุ่งนี้นะคะhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/18.gif

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}