น้ำมิ้ม

ใครชอบแนวดราม่าบีบคั้นอารมณ์..อย่าลืมจิ้มหัวใจ กดแอด Favorite ไว้ด้วยนะจ๊ะ เค้าจะพยายามอัพทุกวัน ...เรื่องนี้พระเอกเป็นแนวดาร์คนะคะ อย่าได้หาความดีมีคุณธรรมจากพี่แก..นางเอกรันทดสุดชีวิต เนื้อหาเข้มข้นทุกตอนจ้า ไรท์เตอร์รับประกัน

เปรมอุรา ตอนที่ 1 : เด็กหญิงที่ถูกทิ้งให้อยู่กับยาย

ชื่อตอน : เปรมอุรา ตอนที่ 1 : เด็กหญิงที่ถูกทิ้งให้อยู่กับยาย

คำค้น : ทวิกมล , ความลับ , พี่น้อง , สู้ชีวิต , ความรัก , พระเอกร้าย , นางเอกน่าสงสาร , พระรองแสนดี , ปกปิด , เปรมอุรา , ปานดวงใจ , 25+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2559 19:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปรมอุรา ตอนที่ 1 : เด็กหญิงที่ถูกทิ้งให้อยู่กับยาย
แบบอักษร

ตอนที่ 1

หญิงสาวร่างสูงเก้งก้างหากแข็งแรงจากการช่วยยายเพียร ยายแท้ๆของ “เปรมอุรา” ยกข้าวของและเข็นรถไปขายข้าวราดแกงที่ตลาดทุกเช้าเย็น ทำให้ความสูงที่เกิน 165 เซนติเมตรของเธอไม่ได้ดูน่าเกลียดเพราะรูปร่างที่มีแม้จะผอมบางหากทรวดทรงที่ไร้ไขมันส่วนเกินทำให้เพื่อนๆหลายคนอิจฉาที่เปรมอุรามีรูปร่างราวกับนางแบบหุ่นดีที่มีทั้งอกและเอวที่คอดกิ่ว

หญิงสาวถลาเข้ามายกแกงหม้อใหญ่ขึ้นรถเข็นพลางเอ่ยกับผู้เป็นยายเสียงสดใส

“เปรมยกเองจ้ะยาย ... คราวหลังยายเรียกหนูนะจ๊ะ อย่าอวดว่าตัวเองยังสาวหน่อยเลย”

เปรมอุราเอ่ยกระเซ้าผู้เป็นยายก่อนจะยกอุปกรณ์อื่นๆไว้บนรถเข็น พลางเป็นฝ่ายเข็นของไปขายที่ตลาดคุณนายจินตนาเสียเอง

“แล้วนี่มาช่วยยายทำไม ยายบอกให้เอ็งไปอ่านหนังสือสอบ ทำไมถึงไม่ฟังกันบ้าง”

เปรมอุราหันมายิ้มยิงฟันขาวจนตาพราวระยับพลางเอ่ยอย่างติดตลก

“ก็จะอ่านทำไมละจ๊ะยาย หนูสอบเสร็จไปตั้งนานโขแล้ว ...ถ้าเปรมอ่านหนังสืออีกตอนนี้ก็แปลว่าหนูสอบตกล่ะ เรียนไม่จบแน่ๆ”

“ดูนังหลานคนนี้มันพูดเข้า ...แล้วนานไหมกว่าจะรู้ผลสอบ”

“อีกพักละจ้ะยาย ช่วงนี้หนูรอลุ้นผลคะแนนไว้ไปยื่นเข้ามหาวิทยาลัยอย่างเดียวแล้วจ้ะ”

เปรมอุราเอ่ยพลางจัดข้าวของที่เตรียมขาย ....เธอและยายมาเช่าที่คุณนายจินตนาเจ้าของตลาดที่อดีตเคยเป็นเพื่อนรักของมารดาเพื่อมาขายของหาเลี้ยงชีพแทนการทำไร่ทำสวนที่เสียหายหนักจากน้ำท่วมจนพ่อแม่และพี่สาวของเธอต้องเข้าไปทำงานในกรุงเทพฯเพื่อหาเงินส่งมาให้เธอเรียนหนังสือจนจบ

“เอ็งได้โทรไปหาพ่อกับแม่บ้างหรือเปล่า นังเพ็ญมันเป็นยังไงบ้าง”

ผู้เป็นยายเอ่ยถามในระหว่างรอลูกค้ามาซื้อ เปรมอุราไม่ยอมสบตากับยายในขณะที่ตอบ

“โทรแล้วจ้ะ แม่บอกว่าสบายดีกันทั้งหมด ทุกคนทำงานที่โรงงานเดียวกัน เห็นว่าได้เงินเยอะโขคงจะไถ่ที่บ้านจากธนาคารได้เร็วๆนี้แหละจ้ะ”

“ถ้าอย่างนั้นข้าก็สบายใจ อย่างน้อยก็จะได้มีที่ไว้นอนตายที่บ้านละนะ”

“ยาย...ทำไมพูดอย่างนั้นละจ๊ะ”

เปรมอุราหันไปมองนางเพียรพลางถามเสียงสั่น ปีนี้หญิงชราอายุย่างเข้าแปดสิบปีแล้ว หากยังต้องทำงานหาเช้ากินค่ำ จนบางครั้งหญิงสาวยังคิดในใจ เธออยากจะหยุดเรียนในระดับมหาวิทยาลัยแล้วออกมาทำงานกับพี่สาวที่กรุงเทพฯแทน จะได้มีเงินเข้ามาจุนเจือครอบครัวได้มากขึ้น

“ยายมันแก่แล้วเปรมเอ๊ย...เอ็งต้องตั้งใจเรียนให้สูงๆนะลูก จะได้จบมามีงานทำเงินเดือนเยอะๆ ไม่ต้องมาทนลำบากเหมือนยาย”

เปรมอุราผวาเข้าไปกอดร่างเหี่ยวย่นของผู้เป็นยายเอาไว้ พลางเอ่ยเสียงเครืออย่างสะท้อนสะท้านในอก

“เปรมจะตั้งใจเรียนแล้วก็จะทำงานหาเงินมาให้ยายเยอะๆ เปรมจะทำงานหาเงินมาดูแลยายเองจ้ะ ยายจะได้ไม่ต้องเหนื่อยนะจ๊ะ”

นางเพียรลูบหัวหลานสาวคนเล็กอย่างรักใคร่ห่วงใย ... ชั่วชีวิตของนางแม้จะลำบากมามากมาย หากอย่างน้อยนางก็ยังกัดฟันทนสู้เพื่อหวังว่าจะได้มีเงินส่งเสียให้เปรมอุราเรียนต่อในมหาวิทยาลัยเพื่อที่จะได้มีอนาคตที่ดี...

“ถ้าเพื่อให้เอ็งไม่ต้องมาลำบากเหมือนยาย ยายก็พร้อมจะเหนื่อยลูกเอ๊ย ... ตั้งใจเรียนนะลูกให้ยายได้ชื่นใจ”

เปรมอุราพยักหน้าตอบทั้งน้ำตา ในขณะที่สองมือยังกอดผู้เป็นยายไว้แน่น ....หญิงสาวสัญญากับตัวเองในใจ... เธอจะทำความปรารถนาของยายให้เป็นจริงให้ได้ ต่อให้จะต้องใช้เงินมากแค่ไหน เธอก็จะเรียนมหาวิทยาลัยเอาใบปริญญามาให้ยายได้ชื่นชม ....

.........................................................................................................................

เปรมอุรานั่งมองจดหมายในมือที่พี่สาวของเธอ “ปานดวงใจ” เขียนส่งมาให้พร้อมกับตั๋วเงินธนาณัติไปรษณีย์ที่ระบุจำนวนเงินหลายหมื่นบาทพร้อมกับจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของพี่สาว

“เปรมเก็บเงินนี้เอาไว้ไปจ่ายค่าเทอมกับไปจ่ายดอกเบี้ยจำนองที่ดินบ้านที่ธนาคารนะ พี่กับพ่อแม่ปรึกษากันแล้วว่าจะไปขอผัดหนี้ของคุณนายจินตนาไว้ก่อน รอให้เปรมเรียนจบเมื่อไหร่พี่จะรีบใช้ให้ ...เงินก้อนนี้เปรมรีบเอาไปจ่ายครูที่โรงเรียนเสีย ครูจะได้ให้เข้าห้องสอบไล่ปลายภาค แม่ฝากบอกว่าให้เปรมดูแลยายด้วย แกแก่มากแล้ว ปีใหม่นี้พี่กับพ่อแม่คงไม่ได้กลับไปเยี่ยมเพราะจะอยู่ทำโอทีกัน นายจ้างเขาให้ตั้ง 3 แรง จะได้มีเงินเก็บไว้ให้เปรมเรียนต่อมหาวิทยาลัย

รักเปรมและยายเสมอ

ปานดวงใจ”

หญิงสาวพับเก็บจดหมายลงใส่ไว้ในซองเหมือนเดิม ก่อนจะเก็บตั๋วธนาณัติใส่ไว้ในกระเป๋าเงินใบน้อย ... ด้วยความเมตตาจากครูใหญ่ทำให้ที่โรงเรียนยอมให้เธอเข้าห้องสอบได้แม้ว่าจะค้างชำระค่าเทอมอยู่ เปรมอุรามองซองจดหมายอย่างครุ่นคิด...ขนาดปานดวงใจที่เรียนมหาวิทยาลัยแล้วยังต้องหยุดเรียนเพื่อมาทำงานส่งเสียเธอให้เรียนจบชั้นมัธยมปลาย เธอได้แต่กังวลว่า ถ้าหากเธอเรียนต่อมหาวิทยาลัยจริงๆจะกลายเป็นภาระให้ครอบครัวมากกว่าเดิม

“ยายจ๋า...เปรมไม่รู้จริงๆว่าเปรมจะมีเงินเรียนไปจนถึงมหาวิทยาลัยไหม...”

เปรมอุราเอ่ยเสียงแผ่วพลางมองไปยังมุ้งของยายที่ติดๆกันอย่างเศร้าสร้อย ....เธอต้องอดทนอีกมากแค่ไหนกันถึงจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่และหาเงินได้เยอะๆเหมือนใครๆเขาบ้าง.....

 

........................................................................................ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น