น้ำมิ้ม

คนดี...แบบไหนถึงเรียกว่าคนดี ต้องทำถึงขนาดไหนคนถึงจะเรียกว่าเป็นคนดี คนทำดี ทำแล้วได้อะไร...ในเมื่อทุกวันนี้คนทำชั่วได้ดีมีถมไป หากถ้าสังคมมีแต่คนชั่วแล้ว สักวันหนึ่งคนชั่วเหล่านั้นแหละที่จะต้องลุกมากำจัดคนที่ชั่วกว่าให้หมดไป

ตอนที่ 3 : คำเตือน!

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 : คำเตือน!

คำค้น : ตำรวจ , ไปรษณีย์ , แผ่นดิน , ยุติธรรม , แอคชั่น , บู๊ , สืบสวน , สอบสวน , ไม้เถื่อน , ค้าไม้ , ตัดไม้ , ดาว , ดาวแผ่นดิน

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 156

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2559 01:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 : คำเตือน!
แบบอักษร

รัฐเขตต์ทำแผลด้วยใบหน้าที่ติดจะเคร่งขรึมจนหัวคิ้วขมวดกันแน่น ชายหนุ่มไม่ได้เจ็บแผลจากการที่ชกต่อยกันหากกำลังกังวลใจเรื่องที่เกิดขึ้นในตลาดวันนี้ ...นับวันรอยร้าวระหว่างชาวบ้านและคนของทางการยิ่งร้าวลึกลงทุกที จะมีทางไหนที่จะสามารถประสานต่อกันติดได้เหมือนเดิมหรือไม่หนอ

“นายอำเภอต้องทานยาตามที่จ่ายให้ไปในคะ แล้วก็พยายามอย่าให้แผลโดนน้ำมาก”

หญิงวัยกลางคนในชุดพยาบาลเอ่ยเตือนอย่างเป็นห่วงพลางกำชับนายยอดคนสนิทของของนายอำเภออีกครั้ง ก่อนที่ทั้งสองจะออกจากอนามัยไป หากรัฐเขตต์เอ่ยกับลุงยอดให้เปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน นายอำเภอหนุ่มวัยสามสิบต้นๆหันไปเอ่ยกับพลขับข้างกายเสียงดังฟังชัด

“ไปบ้านพักหัวหน้าไปรษณีย์หน่อย...ฉันอยากรู้สถานการณ์ที่ตลาด”

ดังนั้น นราธิปและอธิคมจึงได้สมาชิกในวงเหล้าเพิ่มอีกสองคน โดยเฉพาะลุงยอดที่กินโดยไม่กลัวแคมเปญเมาไม่ขับ เพราะบ้านพักนายอำเภอและบ้านพักไปรษณีย์ห่างกันไม่ถึงสองกิโลเมตรดี เรียกได้ว่าหนุ่มๆเดินยังไม่ทันเหนื่อยด้วยซ้ำ!

“ชาวบ้านเขาว่ายังไงกันบ้างครับหัวหน้าคม ...”

รัฐเขตต์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นในขณะที่อธิคมยังคงรินเหล้าแจกเรื่อยๆ

“ไม่มีอะไรหรอกครับนายอำเภอ ...ปรกติชาวบ้านเขาก็ชอบพูดเรื่องนั้นเรื่องนี้อยู่แล้ว นายอำเภออย่าไปใส่ใจเลยครับ”

“แต่ผมได้ยินนะ...เต็มสองหูเลย”

นราธิปเอ่ยขึ้นใบหน้าแดงก่ำ ในขณะที่เสียงพูดคล้ายคนลิ้นไก่สั้นเข้าไปทุกที

“ชาวบ้านเขาบอกว่า นายอำเภอรนหาที่ !...”

รัฐเขตต์มองหน้าอธิคมอย่างหนักใจแต่ยังไม่ยอมปริปากใดๆทั้งสิ้น หากคนรินเหล้าก็ใช่ว่าจะไม่รู้ อำเภอเล็กแค่นี้ข่าวกี่ข่าวก็กระจายหมดทั่วทุกบ้านแค่ไม่กี่วันเท่านั้น

“ปิยะพงษ์กับแก้วตาเป็นมือขวาของนายก้องเกียรติ โดยเฉพาะแก้วตา หลังๆมานี่เสี่ยก้องเขาไว้ใจมันมากถึงขนาดให้มันถือเงินและไปส่งของให้ลูกค้า”

อธิคมเอ่ยขึ้น ในขณะที่หันมาพูดกับร่างสูงใหญ่ของนายอำเภออย่างจริงจัง

“ถ้านายอำเภอเป็นคนเปิดเวทีเองแบบนี้ ผมก็แนะนำได้แค่อย่างเดียว...นายอำเภอต้องน็อคไอ้ก้องเกียรติให้อยู่หมัด ไม่อย่างนั้นมันเอานายอำเภอถึงตายแน่!

.........................................................................................................................

สุดท้ายอธิคมก็ต้องเป็นคนขับรถมาส่งนายอำเภอที่บ้านพัก โดยมีลุงยอดนอนเมาไม่ได้สติอยู่เบาะหลัง สองหนุ่มช่วยกันประคองร่างของชายสูงวัยให้ขึ้นไปยังห้องพัก ก่อนที่รัฐเขตต์จะกลับลงมาหาแล้วยื่นกุญแจให้อีกฝ่าย

“หัวหน้าคมเอารถผมขับกลับไปก่อนเถอะ ดึกแล้วผมไม่อยากให้เดินกลับคนเดียว”

หากอธิคมส่ายหน้าเบาๆ พลางยิ้มให้แทนคำขอบคุณในความหวังดีนั้นของข้าราชการตรงหน้า

“บ้านเนินดงงูเป็นบ้านของผม ผมเกิดที่นี่ โตที่นี่ และจะตายที่นี่! ดังนั้นขอให้นายอำเภอวางใจ ถึงแม้ว่าผมจะเป็นแค่ไปรษณีย์ไม่มีสิทธิ์จับโจรผู้ร้าย แต่ผมจะไม่มีวันให้โจรทำลายบ้านของผมเด็ดขาด!...ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยเหลือ นายอำเภอมาหาผมได้ตลอด ผมยินดีช่วย!

รัฐเขตต์ยื่นมือไปให้อีกฝ่ายจับแทนคำขอบคุณ พลางยืนมองอีกฝ่ายจนเดินพ้นเขตบ้านพักไป แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะก้าวขึ้นบันได รัฐเขตต์ก็รู้สึกได้ว่าได้ยินเสียงบางสิ่งบางอย่างดังแหวกอากาศมา

ฟุ่บ...ฟุ่บ...

ชายหนุ่มก้มหมอบกับพื้น ก่อนจะกลิ้งหลบไปยังเสาด้านใต้ถุนบ้าน หากเงาดำๆสองเงาก็พุ่งเข้าหานายอำเภอเป็นจุดเดียว ..รัฐเขตต์ตั้งการ์ดรับได้เพียงคนเดียวเท่านั้นจึงเลือกที่จะถีบร่างแรกล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนที่จะหันมาการ์ดรับขายาวที่เตะสูง

พลั่ก! ...ฉัวะ!

“อุ๊บ...”

รัฐเขตต์ถอยเข้าหลบอีกเสาพลางแตะต้นแขนที่มีเลือดไหลซึม .... โชคดีที่ไม่ลึก แต่สถานการณ์ตอนนี้ สองต่อหนึ่ง ก็หนักเอาการอยู่...

“รุมกันแบบนี้ จะเรียกว่าหมาหมู่ หรือหมาคู่ดี”

เสียงห้าวที่เปล่งออกมาจากทางด้านหน้าบันได ทำให้ทั้งสามหันไปมองเป็นตาเดียว หากผู้มาใหม่ไม่ยอมเปิดเผยโฉมหน้าเช่นกัน หากโครงร่างที่สูงล่ำสันนั้นถูกพันปิดไว้ด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนโต ทำให้ฝ่ายที่เข้ามาทำร้ายนายอำเภอมองหน้ากันอย่างชั่งใจ ก่อนจะแยกมวยกันคนละคู่!

ร่างที่พันผ้าเช็ดหน้ายกเท้ายันอีกฝ่ายที่ถลาเข้ามา แต่ร่างเพรียวกลับเบี่ยงหลบพลางตวัดมีดไปยังท้องอีกฝ่าย แต่ร่างสูงล่ำสันถอยหลังเพียงก้าวเดียวก่อนจะตวัดมือคว้าพลางบิดข้อมืออีกฝ่ายด้วยท่วงท่าที่ฝึกมาอย่างชำนาญ แม้ขนาดตัวจะต่างกันแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะชิงจังหวะลงมือได้ดีกว่า ชายปริศนาจึงไม่เสียเวลาออกมวยแต่ชักปืนออกมาจ่อที่หัวอีกฝ่ายเพื่อจบแบบไม่ต้องเหนื่อยเปลืองแรง

“บอกเพื่อนเอ็งให้หยุด....ไม่งั้นกูยิงแน่”

เสียงห้าวนั้นตะคอกขู่พลางขึ้นไกอย่างให้รู้ว่าไม่ได้พูดเล่น

 “ใครส่งพวกแกมา...”

รัฐเขตต์ถามขึ้นเมื่ออีกฝ่ายถอยห่างเพื่อรักษาระยะและรอโอกาส หากปืนจากชายลึกลับที่จ่อหัวเพื่อนอยู่ทำให้ทั้งคู่ยังรีๆรอๆ

“นายอำเภอเขาถามทำไมมึงไม่ตอบ...”

เสียงเข้มเอ่ยพลางบิดข้อมือไอ้โม่งจนมันหลุดเสียงร้องโอดโอยเล็กแหลม! ร่างล่ำสันที่บิดล็อกตัวประกันอยู่ถึงกับชะงักไปอย่างคาดไม่ถึง เป็นจังหวะที่ร่างเพรียวนั้นรอโอกาสอยู่ ทั้งสองไอ้โม่งเตะอีกฝ่ายจนเสียหลัก ก่อนจะวิ่งหนีลับไปในเงามืดของป่าในยามกลางคืน...

รัฐเขตต์หันมาเพื่อจะมองหาชายปริศนาที่มาช่วยตน หากดูเหมือนร่างสูงล่ำสันนั้นก็ดูจะหายเข้ากลีบเมฆไปเช่นกัน ...นายอำเภอแห่งบ้านเนินดงงูก้มลงพิจารณาแผลที่แขนของตัวเองอย่างข้องใจ...คำเตือนของอธิคมดูจะเป็นจริงไวเกินคาด!

..........................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น