Sweet_Moon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )
No Love เรื่องนี้ความรักไม่เกี่ยว [NC+]

ชื่อตอน : NO LOVE : CHAPTER 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 75

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2559 16:58 น.

แบบอักษร

 

 #

NO LOVE : CHAPTER 10 

 

ควีนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองไปทั่วก็พบว่า ตัวเธอตอนนี้ไม่ได้อยู่ในรถแล้ว แต่กำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ก่อนจะหันไปมองร่างหนาที่นอนแผ่หลาอยู่ ความทรงจำก่อนหน้านี้ทะลักเข้ามาทันที... ก่อนจะมาที่นี่ เธอกับเขากำลังให้ความสุขกันหลายยกอยู่ แต่ฟาโรห์บอกว่าเมื่อยก็เลยขับรถกลับมาที่คอนโด แต่พาขึ้นมาที่ห้องยังไงเธอไม่รู้เลยจริงๆ ร่างบางเปิดผ้าห่มออกมา มองคาบต่างๆ ที่ติดอยู่ระหว่างขาตัวเอง จริงสิ!! ฟาโรห์ปล่อยในกับเธอ แย่แล้ว... นี่กี่โมงแล้วเนี้ย ใบหน้าสวยหันไปมองนาฬิกาก็พบว่าเกือบจะเช้าแล้ว ต้องรีบไปซื้อยาคุมก่อน หลายชั่วโมงแบบนี้ ไม่ดีแน่

หมับ!!

“อ่ะ ฟา...”

“จะไปไหน?”

“ซื้อยาคุม หลายชั่วโมงแล้วด้วย นายปล่อยไปกี่รอบแล้วก็ไม่รู้”

“4 รอบ”

“ฉันไม่ได้อยากรู้ แต่จะรีบไปซื้อยาคุมก่อน ปล่อย...” ฟาโรห์ไม่ปล่อยมือควีน แต่กลับดึงร่างบางให้นั่งลงตามเดิม เอี้ยวตัวไปหยิบแผงยาคุมที่มีแค่เม็ดเดียวส่งให้เธอ

“ยาคุมฉุกเฉิน กินไปซะ... เดี๋ยวคราวหลังจะซื้อเป็นหลายเดือนให้”

“นายจะบ้าหรือไง!! ไม่มีคราวหน้าแล้ว ครั้งต่อไปต้องสวมถุง” ควีนส่ายหน้าไปมา ก่อนจะหยิบยามากินทันที ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่พลันหันไปสบตากับฟาโรห์อีกครั้ง

“แต่เวลาได้ปล่อยในมันดีนะ”

“ดี แต่ถ้าฉันท้องขึ้นมาล่ะ?”

“เออว่ะ เฮ้อ... เซ็งเว้ย!!” ฟาโรห์ลืมคิดเรื่องนี้ไปซะสนิท แค่คิดว่าเพิ่งจะเคยปล่อยในมันดีแบบนี้จริงๆ ปกติเขามีอะไรกับสาวๆ จะสวมถุงตลอด มันเลยทำให้เขาไม่เคยรู้เลยว่า เวลาปล่อยในแล้วมันฟินขนาดนี้... ควีนมองใบหน้าหล่อที่เสยผมตัวเองขึ้นไป ก่อนจะหยิบบุหรี่มาจุดสูบทันทีอย่างนิ่งๆ ควีนได้แต่นั่งกอดเข่าอยู่แบบนั้น พยายามหันไปมองเขาว่าจะพูดอะไรหรือเปล่า แต่ก็ไม่มี... ทำให้เธอเลือกที่จะลุกขึ้นยืนทันที

“ฉันกลับก่อนแล้ว ขอบคุณที่นายไปช่วยอีกแล้ว หลังจากนี้นายต้องระวังตัวให้มาก ไวท์คงไม่ปล่อยนายแน่...”

“ไปเที่ยวกันไหม?”

“อะ เอ๋?”

“ไปเที่ยวกับฉันไหม? ไปพักผ่อนที่ไหนสักที่ ไอ้ไวท์จะได้เลิกตามมาซ้อมฉัน และตัวเธอจะได้ไม่ต้องโดนจับไปล่ามเหมือนหมาอีก...” ควีนมองฟาโรห์ที่มองเธอด้วยสายตาที่นิ่งเฉย แต่กลับสร้างให้ควีนใจเต้นแปลกๆ ทันที

“อะ เออ”

“เธอไม่เคยเป็นแบบนี้นะควีน”

“เป็นแบบไหน?”

“ไอ้แบบ ผู้หญิงอ่อนต่อโลกอะไรแบบนี้ไง ปกติจะเป็นนางแมวยั่วสวาท... แต่ไหงเวลาคุยกับฉัน ถึงได้ดูมุ้งมิ้งจัง”

“มุ้งมิ้งบ้าอะไร!! ฉันก็เป็นฉันเนี้ยล่ะ แค่งงว่าทำไมนายถึงชวนก็เท่านั้น”

“ก็ถือซะว่า เปลี่ยนบรรยากาศก็แล้ว ฉันรู้จักรีสอร์ทอยู่ที่หนึ่ง อยู่ในหุบเขา... บรรยากาศดี สนไหมล่ะ?” ฟาโรห์มองควีนที่ขมวดคิ้วแบบแปลกๆ  ทำหน้ามึนงง จนเขาอดไม่ได้ที่จะจ้องมาใบหน้าสวย ไม่ว่าเธอจะทำหน้าเซ็กซี่ก็ขยี้ใจชาย หรือทำหน้าตาหยิ่งก็ดูแบดเกิรล์ไปอีกแบบ หรือแม้แต่ทำหน้าอย่างตอนนี้ก็...

“ไปกันกี่คนเหรอ?”

“สองคน... ทำไมจะชวนใครไปหรือไง?”

“เปล่า แค่ถาม...” ควีนทำปากจู๋ใส่เขาทันที ชิ คนเราก็ต้องตกใจสิ จู่ๆ มาชวนไปเที่ยวซะงั้น เป็นใครก็ต้องอึ้งล่ะ ยิ่งเธอด้วยแล้ว ยิ่งรู้สึกไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“ดี งั้นเตรียมตัวเลยแล้วกัน ไปวันนี้เลย”

“ห๊ะ!! วะ วันนี้เลยเหรอ?”

“ทำหน้าตลกชะมัด เออ ฉันเป็นคนที่คิดจะทำอะไรแล้วทำเลย ไปอาบน้ำไป เดี๋ยวพาไปที่คอนโดเอฟ ไปเก็บเสื้อผ้า” ใบหน้าสวยถึงกับเหวอไปทันทีมองตามร่างหนาที่เดินโทงๆ ไปที่หน้าประตูห้องน้ำ เธอยกมือจับแก้มตัวเองทันทีกับสิ่งที่เขาพูด ทำหน้าตลกเหรอ?

“นี่”

“วะ ว่า?”

“ทำหน้าตลก ก็ไม่ได้หมายความว่า... มันไม่น่ารักนะ”

!!!

“แหนะ ยัยบ๋องเอ่ย ยัยควีนที่ยั่วฉันเนี้ยหายไปไหนวะ?” ควีนที่ได้ยินคำพูดของฟาโรห์ก็หน้าร้อนผ่าวไปหมด ก่อนจะมองร่างหนาที่เดินตรงมา ก่อนจะเท้าแขนลงกับเตียง ยื่นใบหน้าหล่อๆ ของตัวเองเข้ามาใกล้กับใบหน้าของเธอ

“เป็นอะไรของเธอ ชมนิดชมหน่อยทำหน้าตื่นเป็นหมาเห็นผีไปได้”

“นี่!! ฉันไม่ใช่หมานะ”

“แต่ฉันชอบนะ”

“เอ๋?”

“ท่าหมาอ่ะ ฉันชอบมากเลย หึ” ฟาโรห์ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะยีผมควีนแล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไปทันที เธอมองเขาที่เดินเข้าห้องน้ำ พร้อมกับยกมือจับไปที่ผมของตัวเองที่ยุ่ง เพราะเขาขยี้ รอยยิ้มสวยผุดขึ้นริมฝีปากของเธอ ควีนส่ายหน้าไปมา ก่อนจะหุบยิ้มพยายามระงับความรู้สึกที่มีอยู่ตอนนี้ แต่ทว่า มันกลับทำไม่ได้เลย

“บ้าจริง หยุดยิ้มนะควีน!! ยัยบ้า...”

 

รถหรูของฟาโรห์ขับมาตามทางเข้ารีสอร์ทที่เขาพร่ำบอกให้ฉันฟังว่า เป็นรีสอร์ทที่อยู่ท่างกลางขุนเขา บรรยากาศโดยรวมดีมากๆ แถมยังมีสถานบันเทิงในตัวรีสอร์ทด้วย และที่สำคัญคือต่อให้เป็นไวท์ก็หาที่นี่ยาก เพราะมันเป็นธุรกิจที่บรรดาพวกลูกหลานไฮโซหรือพวกคุณหญิงคุณนายเท่านั้นที่รู้ ฟาโรห์รอบคอบมาก เขาจองห้องโดยใช้เป็นชื่อของไค เราสองคนมาถึงที่พัก ฉันเองที่เห็นก็รู้สึกสบายใจจริงๆ จากที่เจอเรื่องราวเลวร้ายมา เจอบรรยากาศธรรมชาติแบบนี้ ทำให้ฉันลืมไปเลยว่าตัวเองต้องทุกข์ ห้องพักของที่นี่จัดได้ว่าสวยงาม มองออกไปมีแต่ภูเขาล้อมรอบและที่สำคัญ...

“โหฟา... มีสระว่ายน้ำต่อจากในห้องพักด้วยเหรอ?”

“ใช่ ก็สระว่ายน้ำสามารถมองทิวทัศน์ด้านนอกได้เลย ฉันจองไว้ก่อน ไม่งั้นอดแน่ เหลือแค่ห้องเดียว”

“สวยมากๆ เลยล่ะ ขอบคุณนะที่พามาด้วย” ควีนหันไปยิ้มให้กับฟาโรห์ที่ยักไหล่อย่างไม่สนใจอะไร แต่ทว่า รอยยิ้มของควีนกลับทำให้เขาใจเต้นแปลกๆ ชอบที่จะมองเธอยิ้มและหัวเราะมากกว่า ทำหน้าอมทุกข์

“หิวยัง? ถ้าหิวก็ลงไปกินที่ล๊อบบี้ด้านล่างก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป”

“ได้ แล้วตามมานะ” ร่างบางหยิบมือถือใส่ลงกระเป๋ากางเกงขาสั้น ก่อนจะรวบผมของตัวเองขึ้นไปเป็นม้วย เผยให้เห็นคอนวลขาว บวกกับเสื้อกล้ามตัวเล็กสีขาวที่รัดเรือนร่างอวบอิ่มของเธอ จนฟาโรห์ที่เห็นรู้สึกตะหงิดๆ ยังไงก็ไม่รู้

“เปลี่ยนเสื้อก่อนดีกว่าไหม?”

“เอ๋? ไม่ต้อง... ฉันหิวแล้ว เดี๋ยวตักอาหารไว้รอนะ” ควีนเดินออกจากห้องทันที อันที่จริงเธอหิวมากๆ เลยนะ ก็เมื่อคืนไม่ได้กินอะไรเลยจนถึงตอนนี้ ร่างกายจะแย่เอาได้... ล๊อบบี้ด้านล่างมีอาหารหลากหลายชนิดวางเรียงอยู่ แขกที่มาพักก็พากันนั่งกินอาหารและพูดคุยกันอย่างสนุก บางส่วนสายตาหื่นๆ ก็ส่งมาที่ร่างบางที่กำลังยืนตักอาหารอยู่ โดยไม่สนใจสายตารอบข้างเลยสักนิด จนกระทั่ง เธอหมุนตัวหันไปหยิบเครื่องดื่ม ก็ชนเข้ากับใครบางคน

พลั่ก!!

“ขอโทษค่ะ...”

“ไม่เป็นไรจ๊ะหนู คะ ควีน!!

“มะ แม่...”

ใบหน้าสวยถึงกับตาโตทันทีที่เห็นบุคคลตรงหน้า กี่ปีกันที่เธอกับแม่ไม่ได้เจอหน้ากัน แต่วันนี้แม่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว ใบหน้าของแม่ยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน... เธอยิ้มออกมาทันที

“ไหนไวท์บอกว่าแม่ไปสปา แม่มาอยู่ที่นี่ได้ไง?”

“ไวท์? แกว่าไงนะ... แกเจอไวท์งั้นเหรอ!!” ควีนมองแม่ตัวเองที่มีน้ำเสียงโมโหขึ้นมาที่เธอพูดถึงไวท์ แต่เขาบอกว่าแม่เธอไปสปาที่ไหนสักที่ไม่ใช่เหรอ? แต่ไหงแม่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้

“กะ ก็...”

“แกนัดเจอกับไวท์งั้นเหรอ?!!

“เปล่านะแม่ ควีนไม่ได้ทำแบบนั้น... ไวท์เขามาตามควีนเอง”

“ฉันไม่เชื่อแกหรอก นังลูกไม่รักดี!! อย่างไวท์นะเหรอจะตามแก ถ้าแกไม่เสนอหน้าไปยั่วเขา!!

“แม่... ทำไมแม่ไม่เชื่อควีนบ้าง?” ใบหน้าสวยทำหน้าไม่ดีทันที เมื่อมองแม่ตัวเองที่ยืนกอดอก ยิ้มมุมปากอย่างสมเพช ก่อนจะมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“มีอะไรที่ฉันจะต้องเชื่อแกด้วยควีน... แกเกือบเอาผัวแม่ แกจะให้ฉันเชื่อในสิ่งที่แกพูดเหรอ!!

“แต่นั่นมันเป็นเพราะไวท์นะแม่ แม่ฟังควีนนะ วันนั้นไวท์เขา...”

“หยุดพูดสักที!! แกจะตอแหลอะไรใส่ฉันอีก ถ้าวันนั้นฉันไม่เข้าไปหาแก ป่านนี้ฉันคงโดนตราหน้าว่า ลูกสาวเอากับผัวตัวเอง!!

“มะ แม่...”

“แกมันก็ไม่ต่างอะไรจากพ่อของแกหรอก!! สำส่อนไม่เลือกหน้า อยากจะให้ฉันเสียใจตายใช่ไหม แกถึงได้ร่านอยากจะเอากับไวท์นะห๊ะ!!” น้ำเสียงของลิลลี่เริ่มดังขึ้น คนที่นั่งทานอาหารกัน ต่างพากันมองสองแม่ลูกที่ยืนเถียงกันอยู่อย่างไม่สนในสิ่งรอบข้าง ควีนที่ได้ฟังแม่ด่าถึงกับน้ำตาคลอทันที

“ไม่ใช่นะแม่ ไวท์เขาไม่ใช่คนดีนะแม่... เมื่อไหร่แม่จะเลิกกับเขาสักที ควีนเป็นห่วงแม่นะ”

“ห่วง? อยากจะให้ฉันเลิกกับไวท์และแกก็จะได้เอาเขามาทำผัว  อย่างที่แกเคยทำนะสิ!!

“แม่...”

“แกมันลูกทรพี คิดจะแย่งได้แม้กระทั่งผัวของแม่ แกน่าจะตายๆ ไปซะนะควีน ฉันไม่น่าเชื่อพ่อแกเลยที่เก็บแกไว้ ให้มาทำเรื่องอัปรีย์ๆ กับฉันแบบนี้!!

“...”

“แล้วอย่ามาเรียกฉันว่าแม่ ฉันกับแกไม่ใช่แม่ลูกกันตั้งแต่... แกเอากับไวท์แล้ว นังลูกชั่ว!!

“แม่!!” ควีนถึงกับหน้าหงายทันทีที่แม่ของเธอจิ้มนิ้วมาที่หน้าผากของเธอ ร่างบางมองผู้เป็นแม่ที่เดินออกไป ทิ้งให้เธอยืนอยู่ท่ามกลางสายตาของคนนับสิบที่มองเธออย่างสมเพชและซุบซิบกันอย่างเมามัน ควีนวางจานอาหารลง และวิ่งออกจากล๊อบบี้ทันทีตรงไปนั่งแอบอยู่ที่หลังรีสอร์ทที่สามารถมองเห็นขุนเขายามค่ำคืน ที่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่แสงดาว มีแต่ความมืดมิด เหมือนกับใจของเธอตอนนี้ ใบหน้าสวยปล่อยหยดน้ำตาให้ไหลออกมา กี่ปีกันแล้ว ที่เธอไม่เคยมีน้ำตา? นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่เคยร้องไห้หนักๆ แบบนี้มาก่อน

“ฮึก... ฮือๆ”

“มาแอบร้องไห้อะไรตรงนี้?”

น้ำเสียงเข้มดังขึ้น ทำให้ควีนตกใจ เงยหน้าสบตากับฟาโรห์ที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ ใบหน้าสวยรีบหันหน้าหนีเขาทันทีพร้อมกับยกมือเช็ดน้ำตาตัวเองอย่างลวกๆ

“เปล่าร้อง แค่...”

“ผู้หญิงคนนั้น แม่เธอใช่ไหม?”

“นะ นายเห็นเหรอ? งั้นก็...”

“อืม ได้ยินทั้งหมดล่ะ” ควีนที่ได้ฟังก็น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง สิ่งที่เธอปกปิดเอาไว้ ตอนนี้ผู้ชายคนนี้รู้แล้ว... รู้แล้วว่าเธอกับแม่มีปัญหาอะไรกัน

“ฉันมันเลวใช่ไหมในความคิดของนาย...”

“...”

“ฮึก ฉันมันร่านอย่างที่แม่บอกใช่ไหม แต่ทำไมถึงไม่มีใครฟังฉันบ้างว่าความจริงมันคืออะไร ฮือๆ” ร่างบางฟุบหน้าลงกับเข่าตัวเอง เหนื่อยเหลือเกินที่จะต้องแบกรับความเจ็บปวดที่ตัวเองอยากจะลืม ควีนร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ก่อนจะรู้สึกว่าฟาโรห์ขยับตัวนั่งลงข้างเธอ

“ฉันกับไวท์ เราสองคนเคยเกือบมีอะไรกัน ฮึก... ตอนนั้นแม่เข้ามาเห็น ไม่งั้นฉันกับเขาคงจะ...”

“...”

“แม่ไม่ยอมฟังฉันเลยสักนิด ว่าความจริงเรื่องมันเป็นยังไง? ฉันพยายามลืมมันไปให้หมด พยายามใช้ชีวิตของตัวเองเพื่อลืมความเจ็บปวดที่แม่ตัดขาดฉัน พ่อทิ้งฉันและไวท์คนที่ทำร้ายฉัน” ใบหน้าสวยเงยหน้าหันไปมองฟาโรห์ที่จ้องมองเธอด้วยสีหน้านิ่งๆ เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

“ฉันร่านแบบนี้ เคยจะเอาแฟนแม่... นายว่าฉันเลวไหมฟา?”

“เลว”

“...”

“ไม่ใช่เธอนะ แต่เป็นไอ้ไวท์กับแม่เธอต่างหาก” ควีนจ้องใบหน้าหล่อที่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา ไม่เคยมีใครทำแบบนี้ให้เธอเลยสักครั้ง เวลาเธอเสียใจหรือร้องไห้ เธอจะต้องเผชิญหน้าอยู่คนเดียวเสมอๆ แต่ตอนนี้คนตรงหน้ากับทำให้เธอรู้สึกตื้นตันในหัวใจเหลือเกิน

“แม่เธอไม่คิดจะฟังเหตุผลของเธอเพราะว่าไอ้ไวท์ ส่วนไอ้ไวท์ก็จัญไรเกินคนที่ทำให้เธอกับแม่ต้องมีปัญหากัน”

“ฮึก...”

“อย่าร้องไห้ควีน ฉันพาเธอมาเที่ยวเพื่อให้ลืมเรื่องไอ้ไวท์... น้ำตาของเธออย่าให้มันไหลออกมาอีก โดยเฉพาะต่อหน้าฉัน” ฟาโรห์สบตากับควีนที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด โน้มใบหน้าลงจูบซับไปที่ริมฝีปากบางทันที บดขยี้จูบของเธออย่างรุนแรง จนควีนยกมือขึ้นโอบคอหนาไว้แน่น แลกจูบกับเขาทันทีอย่างโหยหา ฟาโรห์ผละจูบออกมา มองใบหน้าสวยที่เหลือแต่คราบน้ำตากับใบหน้าที่เศร้า

“เธอฟังฉันนะ เราสองคนมีข้อตกลงต่อกัน เพราะฉะนั้นเธอจะทุกข์ใจหรือไม่สบายใจอะไร ห้ามร้องไห้ให้ฉันเห็นเด็ดขาด เข้าใจไหม? ยัยราชินี”

“ขอบคุณนะฟา ขอบคุณที่ไม่เกลียดฉัน...”

“ฉันมีเหตุผลมากพอที่จะไม่ตัดสินใจเรื่องบางเรื่อง ที่ตัวเองยังไม่รู้หรอก เพียงแต่ว่าฉันไม่อยากให้เธอโดดเดี่ยว”

“ฟา”

“ฉันไม่ชอบความโดดเดี่ยว ชีวิตของฉันไม่มีแม่ให้กอดตั้งแต่เด็ก มีพ่อ... พ่อก็ทำแต่งาน เพราะงั้นฉันถึงเลือกที่จะทำตัวให้ร่าเริง มีเซ็กส์ ดีกว่ามานั่งอมทุกข์” ควีนมองฟาโรห์ที่ยกยิ้มมุมปาก จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เธอเองก็ต้องใจเต้น สายตาที่เธอไม่เคยเห็นเขามองเธอแบบนี้มาก่อน มือหนาช้อนใบหน้าสวยให้เชิดขึ้น และกวาดสายตาไปทั่วใบหน้าของเธอ ริมฝีร้อนๆ จูบลงที่ดวงตาของเธอทันทีอย่างอ่อนโยนและผละออกมาจูบไปที่แก้มนวล สัมผัสที่ควีนไม่เคยได้รับจากเขาเลยสักครั้ง สัมผัสที่ทำให้เธอถึงกับใจเต้นรัว

“ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงนะควีน ฉันคนหนึ่งที่จะยืนข้างเธอ... ขอให้จำไว้”

“ฟะ ฟา” ใบหน้าสวยน้ำตาคลออีกครั้งกับคำพูดที่ถึงจะไม่อ่อนโยนหรือสวยหรู แต่มันกลับทำให้เธอมั่นใจเหลือเกินว่าหลังจากนี้เขาจะทำอย่างที่พูด เธอควรเชื่อใจเขาใช่ไหม? คนอย่างฟาโรห์ที่เธอไม่เคยอ่านอารมณ์เขาได้เลยสักครั้ง อย่างเขานะเหรอจะมาสนใจเรื่องของเธอ เราสองคนแค่มีข้อตกลงระหว่างกันเท่านั้น ถ้าวันไหนเขาเบื่อเธอขึ้นมา แม้แต่สิทธิ์ที่จะเรียกร้องให้เขาจำสิ่งที่พูดก็แทบจะไม่มี แต่ทว่าในตอนนี้... เธอยอมเขา ยอมเชื่อฟังกับสิ่งที่เขาพูดก็แล้วกัน

“อีกอย่างฉันจะทำให้แม่เธอเลิกว่าเธอเรื่องไอ้ไวท์ด้วย”

“เอ๋? อย่าเลย ฉันกับแม่เราคงไม่มีทางกลับมาคืนดีกันหรอก”

“ไม่รู้ล่ะ แม่เธอจะต้องเข้าใจเธอ... ฉันไม่อยากให้เธอต้องมานั่งร้องไห้เสียใจเพราะแม่ตัวเองนะ แทนที่จะดีใจที่ได้เจอกัน แต่กลับร้องไห้และด่ากันซะงั้น”

“ก็...”

 

“เลิกร้องไห้ได้แล้วน่า ยัยขี้แย... ฉันไม่อยากเห็นเมียตัวเองต้องร้องไห้อีกแล้วนะเว้ย!!

“อะ เอ๋? มะ เมีย” ควีนทำหน้าตกใจทันทีกับสิ่งที่หลุดออกมาจากปากของฟาโรห์ ใบหน้ากระตุกยิ้มทันที ลุกขึ้นยืนและดึงร่างบางไปกอบกุมมือไว้แน่น

“เล่นละครกับแม่เธอซะหน่อย จะได้เลิกระแวงเธอกับไอ้ไวท์...”

“...”

“ทีนี้ถ้าไอ้ไวท์มันคิดจะทำอะไรเธอ เธอจะได้ไม่ต้องโดนว่าให้เสียหายว่าคิดจะแย่งมัน เพราะหลังจากนี้มันต่างหากที่เป็นฝ่ายแย่งเมียฉัน ตามมา!!

“ฟะ ฟา” ร่างหนาจูงมือควีนเข้าไปในรีสอร์ททันที สายตาของคนที่กำลังนั่งกินอาหารอยู่ก็มองควีนกันอย่างนินทา เพราะว่าเรื่องเมื่อกี้ยังคงติดตาและติดหูของพวกเขาอยู่ ฟาโรห์กวาดสายตาหันไปมองแม่ของควีน ก็เจอเธอกำลังนั่งคุยกับเพื่อนตัวเอง

“ฟาอย่า...”

“เถอะน่า เชื่อฉัน” ควีนร้องห้ามฟาโรห์ แต่ทว่าเขากลับไม่สนใจเสียงของเธอเลยสักนิด จูงมือเธอเดินไปที่โต๊ะของลิลลี่ทันที แม่ของควีนเงยหน้าสบตากับฟาโรห์ที่ยืนยิ้มให้อยู่ เธอจึงยิ้มกลับ ก่อนจะมองเลยหลังเขาก็เห็นว่าควีนกำลังมองเธอด้วยสีหน้าเศร้าๆ

“ใครกันเหรอลิลลี่?”

“ไม่รู้เหมือนกัน ไม่รู้จัก...”

“สวัสดีครับคุณแม่”

“อะ เอ๋? คะ ใครเป็นแม่เธอกัน”

“ก็คุณแม่ไงครับ แม่ของควีน... เมียผม”

!!!” ลิลลี่เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ มองฟาโรห์ที่ยิ้มให้เธออย่างร่าเริง จนเธอมองควีนที่ยิ้มออกมาอย่างนิดๆ มองมือหนาที่กอบกุมมือของควีนอยู่อย่างแนบแน่น

“ลูกเธอเหรอลิลลี่ สวยเหมือนแม่ไม่มีผิด”

“ใช่ สวยมากเลย... ลูกเขยเธอก็หล่อมากด้วย” ควีนยกมือไหว้เพื่อนของแม่ตัวเอง ก่อนจะส่งสายตาไปมองลิลลี่ที่กำลังอึ้งอยู่กับคำพูดของฟาโรห์

“ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ผมมาแสดงตัวช้า พอดีควีนเขาบอกว่าเจอแม่ ผมก็เลยอยากจะทำความรู้จักด้วย... ในฐานะลูกเขย”

“อะ เออ จริงเหรอควีน?”

“คือว่าฟา...”

“ผมเป็นผัวของควีนครับ เราสองคนเป็นผัวเมียกันแล้ว ต่อจากนี้ไปผมก็ขออนุญาตคุณแม่ยายด้วยนะครับ... ผมขอดูแลควีนนะครับ”

“...”

“เพราะว่าตั้งแต่ควีนมาที่นี่ เธอก็อยู่กับผมตลอด ไม่ได้ไปยั่วผัวคุณแม่หรอกครับ”

“ธะ เธอ!!

“ถ้าควีนจะยั่วใครสักคน เธอคงจะต้องยั่วผัวอย่างผม มากกว่าไปยั่วผัวคุณแม่นะครับ” ร่างบางดึงแขนหนาให้เดินออกมา แต่ทว่าฟาโรห์ที่กำลังได้ที่ก็ยักไหล่ไปมาอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น การที่ควีนมีแม่ก็เหมือนไม่มีแบบนี้ มันทำให้เขารู้สึกไม่พอใจเลยจริงๆ ที่แม่ของตัวเองมาเข้าใจผิดและไม่เคยเชื่อใจลูกตัวเองแบบนี้ ฟาโรห์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะกอดกระชับเอวบางและจูบลงที่แก้มนวลทันที จนแขกในนี้ร้องตกใจกัน

“ฝากคุณแม่ไปบอกผัวตัวเองด้วยนะครับ ว่าอย่ามายุ่งกับเมียผมบ่อยๆ”

“เธอพูดอะไร? อย่างไวท์ไม่มีทางมายุ่งกับควีนแน่ ถ้ายัยลูกตัวดีของฉันไม่ไปยั่วเขาก่อน!!

“โธ่ๆ ผมก็บอกอยู่นี่ไงครับคุณแม่ยาย... ว่าถ้าเมียผมจะยั่วใครสักคน เธอควรจะยั่วผมที่ผัวตัวเอง มากกว่าไปยั่วผัวของคุณแม่นะครับ”

!!!

“ผมกับควีนเราอยู่ด้วยกันตลอด ไม่มีทางที่เธอจะไปยั่วผัวคุณแม่หรอกครับ ผมถึงได้ฝากคุณแม่ไปบอกผัวตัวเองด้วยว่า... เลิกยุ่งกับเมียผมได้แล้ว จะมาเฟียหรือยากูซ่า ผมก็ไม่กลัวหรอกครับ ขอแค่เมียของผมปลอดภัยจากไอ้บ้านั่นก็พอแล้วจริงๆ ขอความกรุณาด้วยนะครับ”

“เธอ!!

“ความจริงผมก็เข้าใจนะครับ ก็เมียของผมดันสวย เซ็ก ขยี้ใจชายแบบนี้... ใครเห็นก็อยากจะได้กันทั้งนั้น แต่เสียใจนะครับ ผู้หญิงคนนี้คือของผมคนเดียว เธอควรขยี้ใจคนที่เป็นผัวอย่างผมดีกว่าเนาะ” ควีนเงยหน้าสบตากับฟาโรห์ที่ขยิบตาให้เธอเพื่อพูดอะไรออกไปบ้าง เขาทำเพื่อเธอขนาดนี้แล้ว เพราะงั้นแม่จะได้เลิกเข้าใจเธอผิด...

“ทีนี้แม่คงเห็นแล้วนะ ว่าควีนไม่ได้ยุ่งกับไวท์เลย เขาต่างหากที่มายุ่งกับควีนเอง”

“ถูกต้องเลยจ๊ะเมียจ๋า”

“ควีนกับฟา เป็นอย่างที่ฟาพูดทุกอย่าง... เพราะงั้นแม่เลิกระแวงควีนกับไวท์ได้แล้ว”

“ใช่ครับคุณแม่ เดี๋ยวอีกสักพัก ผมจะเอาหลานมาให้คุณแม่อุ้มนะครับ ขอตัวนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” ฟาโรห์ยกมือไหว้แม่ของควีน ก่อนจะกอดเอวบางออกไปจากล๊อบบี้ทันที ควีนถึงกับถอนหายใจออกมาทันทีอย่างโล่งอก แบบนี้แม่อาจจะเข้าใจเธอไหมแล้วใช่ไหม?

“โอเคป่ะ แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง”

“ขอบคุณนะฟา...”

“ช่างเถอะน่า เล็กน้อย ไปหาอะไรกินดีกว่า หิวชะมัด!!” ควีนมองฟาโรห์ที่ปล่อยมือเธอและเดินนำเธอไปทันที ร่างบางได้แต่มองมือของตัวเอง ที่ถูกมืออุ่นจับไว้แน่น แต่ทว่า... จับได้ไม่นานมันก็หายไปแล้ว อีกนานไหมกว่าเธอจะได้สัมผัสมันแบบนี้อีก

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนก็พากันลงมากินอาหารเช้าที่ล๊อบบี้ แต่ด้วยความที่ฟาโรห์ยังคงสนุกที่ได้ต่อปากต่อคำกับแม่ของควีน เขาเลยจูงมือเธอไปนั่งที่โต๊ะของลิลลี่ทันที จนเธอตกใจ

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณแม่...”

“เธอ?”

“แหม วันนี้อากาศดีนะครับ เนอะที่รัก” ควีนมองฟาโรห์ที่กอดไหล่เธอไว้หลวมๆ พลางยิ้มให้เธออย่างไม่สนใจอะไร ใบหน้าสวยพยักหน้ารับและมองแม่ตัวเองที่ยังคงจับจ้องมองฟาโรห์อยู่แบบนั้น

“เธอกับควีน คบกันได้ยังไง?”

“อ่อครับ ก็ควีนกับผมเราเจอกันที่ผับของเพื่อนผมน่ะครับ เราก็เลยทำความรู้จักกัน ก็เดือนกว่าล่ะ”

“แล้วเป็นแฟนกัน?”

“จุ๊ๆ ไม่ใช่ครับ... เมียต่างหาก เมีย” ใบหน้าหล่อทำหน้าตาแบ๋วจนควีนกุมขมับตัวเองกับท่าทีของเขา ถึงมันจะน่ารักมากในสายตาของเธอ แต่กับลิลลี่แล้ว เด็กคนนี้กำลังกวนประสาทเธอ

“ฉันไม่สนหรอกนะ เพราะว่าคนที่คบกันสมัยนี้ก็มักจะมีอะไรกันก่อนเสมอ แต่ที่ฉันสงสัยมากที่สุด... อย่างควีนจะคบใครจริงจังหรือไง?”

“แต่สำหรับฟา ควีนคิดว่า คิดจริง”

“...” น้ำเสียงแหบพูดขึ้นมา ทำให้ใบหน้าหล่อหันไปมองก็พบว่าเธอมองแม่ตัวเองด้วยสีหน้าที่จริงจัง จนเขารู้สึกใจเต้นแบบแปลกๆ ทันที มือหนากระชับไหล่นวล จนควีนหันไปมองเขาที่ส่งยิ้มให้

“ก็ขอให้มันจริงเหอะนะ ไม่ใช่แค่พักๆ และหันไปยั่วไวท์ต่อ”

“โอ๊ย คุณแม่ยายครับ ผมแค่ก็ใช่ว่าจะหน้าตาแย่นะครับ ผมหล่อซึ่งแน่นอนว่าหล่อกว่าผัวแม่แน่... ผมรวย ใช่ผมก็รวยกว่ามันก็แล้วกัน ถึงมันจะเป็นมาเฟียก็เหอะ และถึงผมจะเจ้าชู้ แต่ผมก็มีเมียเดียวนะครับ”

“...”

“คุณแม่ไปบอกผัวคุณแม่เถอะครับ ว่าเลิกลักพาตัวเมียผมได้แล้ว เพราะว่าถ้ามีอีกหน มันกับผมได้ตายกันไปข้างแน่ๆ” ลิลลี่กำหมัดแน่นทันที มองว่าที่ลูกเขยของตัวเองที่แสยะยิ้มอยู่แบบนั้น รอยยิ้มที่ดูเยาะเย้ยเธอ ก่อนจะตวัดสายตาหันไปมองควีนที่สบตากับเธออย่างเศร้าๆ

“อบรมสั่งสอนแฟนแกให้มันดีๆ ด้วยนะ และฉันก็ไม่สนหรอกนะว่าแกจะมีแฟนหรือมีลูก หรืออะไร... แต่ที่ฉันต้องการจากแกคือ อย่ายุ่งกับไวท์!!” ควีนมองลิลลี่ลุกจากเก้าอี้ไปอย่างโมโห ถึงยังไงเธอกับแม่ก็ไม่มีทางคืนดีกันง่ายๆ หรอก เพราะว่าแม่ยังคงปักใจเธอเรื่องไวท์อยู่ดี ใบหน้าสวยถอนหายใจออกมา ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะอาหารและเดินไปในที่ที่เธอร้องไห้เมื่อวาน กอดอกมองวิวภูเขาอย่างนิ่งๆ

“เฮ้ โอเคเปล่าเนี้ย?”

“อืม ไม่เป็นไร ฉันโดนมาเยอะแล้วล่ะ แค่นี้เล็กน้อย” ฟาโรห์มองควีนที่หันมายิ้มให้เขา และใช่รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรแต่จริงๆ เธอเป็นแน่ แต่แค่ไม่พูดเท่านั้น มือหนาจับใบหน้าสวยให้หันมามองหน้าของตัวเอง แววตาของควีนในตอนนี้ฉายแววความตกใจอย่างมาก ที่จู่ๆ ฟาโรห์ก็ทำอะไรแบบนี้

“ไม่เป็นไร? ทำไมชอบพูดคำนี้จังวะ!!

“ก็ไม่เป็นไรจริงๆ ฉันโอเคน่าฟา อีกอย่างถึงนายจะพูดออกไปแบบนั้น ก็ใช่ว่าแม่จะเลิกระแวงฉันกับไวท์นะ”

“...”

“แต่ก็ขอบคุณที่พยายามช่วยฉันให้ดูดีในสายตาของแม่ แต่มันก็ไม่มีทางหรอก... ในเมื่อฉันถูกแม่มองมาแบบนั้นเสมอๆ” ควีนยิ้มให้เขา และถึงแม้มันจะเป็นยิ้มที่ดูจะฝืนสักหน่อย แต่เธอก็ไม่ได้อยากดูอ่อนแอในสายตาของเขา แค่เมื่อวานที่แอบมาร้องไห้ เขามาเห็น เธอก็แทบจะมุดดินหายไปแล้ว เธอไม่อยากให้เขามองเธออ่อนแอ เธอเข้มแข็งมาได้ตั้งนาน จะมาอ่อนแอเพราะเขาช่วยไม่ได้หรอก

“เพราะว่านายไม่ได้อยู่ช่วยฉันได้ตลอดเวลานี่น่า เพราะงั้นฉันจะต้องเข้มแข็งด้วยตัวเอง มันก็ถูกแล้ว”

“...”

“อีกหน่อยพอเราสองคนยุติข้อตกลงกัน เราต่างคนก็ต้องต่างแยกย้ายกันไป เรื่องของฉัน ปัญหาของฉัน... ฉันแก้มันเองได้ เพราะว่าถ้าฉันไม่เข้มแข็งตอนนี้ ในวันที่ไม่มีนายคอยช่วยแล้ว ฉันจะได้สู้ด้วยตัวเอง” ใบหน้าสวยยิ้มให้เขาอย่างมั่นใจ เธอควรคิดให้มาก เพราะว่าไม่รู้ว่าตอนไหนกันที่เราสองคนจะต้องยุติข้อตกลงและกลายเป็นคนอื่น เพราะถ้าหลังจากนั้น เธอก็ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาแค่คนเดียว

“เธอคิดว่าจะสู้กับไอ้ไวท์และแม่ของตัวเองได้งั้นเหรอ?”

“สำหรับแม่ แม่ไม่ใช่ศัตรูของฉันนะและฉันก็ไม่คิดจะสู้กับแม่ด้วย... แต่กับไวท์ ฉันไม่ไหวจริงๆ ถึงตอนนั้น ถ้าต้องโดนแม่พูดจาทำร้ายจิตใจ หรือทำให้แม่เสียใจ ฉันก็ต้องยอมเขา”

“...”

“มีทางเดียวที่แม่ และทุกคนรอบข้างฉันจะปลอดภัยคือ ทำตามที่ไวท์ต้องการทุกอย่าง”

“ทำไมเธอถึงอยากให้ไวท์มันเอานักหนาวะ!!” ฟาโรห์หงุดหงิดทันทีกับคำพูดของควีน ที่ไม่ว่าจะกี่ครั้ง เธอก็มักจะยอมไอ้ไวท์มันตลอด ทั้งๆ ที่เธอน่าจะสู้กับมันไปก็สิ้นเรื่อง ควีนเค้นหัวเราะออกมา พลางส่ายหน้าไปมากับใบหน้าหล่อที่ฉายแววหงุดหงิด

“ก็เพราะ... ไม่มีใครช่วยฉันได้หรอก นอกจากตัวของฉันเอง”

“...”

“จะพึ่งพาใครเขาให้เดือดร้อนเพราะตัวเองทำไม ในเมื่อแล้วผลสุดท้าย... ไวท์ก็ต้องการตัวฉันอยู่ดี ถ้าไปพึ่งคนอื่นก็พลอยโดนทำร้ายไปด้วย สู้ให้ฉันโดนทำร้ายคนเดียวดีกว่า เพราะถึงยังไงฉันก็เป็นคนที่ไม่มีใครต้องการอยู่แล้ว”

“...”

“ไวท์เป็นคนเดียวที่ต้องการตัวฉัน ในขณะที่พ่อ แม่และทุกคนที่ฉันรู้จัก ไม่มีใครต้องการฉัน” ควีนยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้านอะไร มันคือเรื่องจริงที่ว่าไวท์เป็นคนเดียวที่ต้องการตัวของเธอ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่ร่างกายก็ตาม เธอรู้ดีว่าไวท์ต้องการอะไร เธอถูกคนอื่นๆ มองข้ามมาตลอด เธอถึงได้ต้องทำตัวเองให้โดดเด่นเข้าไว้ เพราะอะไรนะเหรอ? ก็เพราะต้องการเป็นที่สนใจของทุกคน แต่ทว่ากลับไม่มีใครที่ทำให้เธอรู้สึกดีด้วยสักนิด ทุกคนที่เข้ามาต้องการร่างกายเธอ และพอไม่ได้ก็พากันจากไป แต่กับไวท์เขาไม่สนว่าเธอจะเป็นของใคร เพราะงั้นถึงได้บอกไงว่า เขาเป็นคนเดียวที่ต้องการตัวเธอ ในขณะที่ไม่มีใครต้องการเธอสักนิด ร่างบางหมุนตัวจะไปเดินเล่น

หมับ!!

“อ่ะ มีอะไร?”

“...” ฟาโรห์ไม่พูดอะไร แต่กลับจับมือบางไว้แน่น และเดินตรงมาหาเธอด้วยสีหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าที่นิ่งเฉยราวกับว่ากำลังโมโหหรือไม่พอใจ แต่เธอไม่ได้ทำอะไรให้เขาไม่พอใจสักหน่อยนะ ฟาโรห์ผลักร่างบางไปติดกับกำแพง กักขังร่างบางไว้ด้วยมือทั้งสองข้างที่เท้ากำแพงอยู่ ใบหน้าหล่อก้มลงจนจมูกชนกันจมูกของควีน ส่งผลให้ร่างบางถึงกับไปไม่เป็นเลยสักนิด หัวใจเต้นรัวทันทีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อย่างน้อย ก็ไม่ได้มีไอ้ไวท์คนเดียวที่ต้องการตัวเธอ”

“เอ๋?”

 

“ถึงจะอยู่ในข้อตกลง แต่ฉันก็คนหนึ่งที่ต้องการตัวเธอ ไม่ได้มีแค่มัน... จำไว้ด้วย!!

 

เนื่องจากปัญหาของเว็บธัญวลัย ที่ไรท์ไม่ทราบว่าทางเว็บมีอะไรขัดข้องหรือเปล่า?

เพราะว่าไรท์เปิดไปที่หน้าส่วนตัวของตัวเอง ไม่เจอนิยายของไรท์อยู่สองเรื่องคือเรื่องของเฮียฝาและเฮียเชค...

แต่ดีที่ไรท์มีลิงค์นิยายของเฮียฝาอยู่ก็เลยลงได้เนาะ ฝากเม้นท์ ถูกใจให้ด้วยนะ แล้วเจอกันจ๊ะ Love You

กดแฟนเพจด้วยนะคะ จะได้รู้ข่าวต่างๆ ของไรท์และนิยายนะ

Sweet_Moon

 

ชื่อ
ความคิดเห็น