star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.03 สงสารที่รัก【ทิว❤มิน】

ชื่อตอน : EP.03 สงสารที่รัก【ทิว❤มิน】

คำค้น : EP.03 ทิวมิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2559 13:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.03 สงสารที่รัก【ทิว❤มิน】
แบบอักษร

❥Update 12.10.16

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/64675/1165128036-member.jpg

 

#

 

 

 

【EP.03 สงสารที่รัก】

 

 

 

 

 

ผมเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนรักของผม ใช่ครับผมไล่พวกมันกลับแต่คิดเหรอครับว่าพวกมันจะทำตามคำพูดของผม แม่ง!! ไอ้มาร์ตัวดีเลยนู้นเลยครับ พากันไปนั่งแดกเหล้าฟรีอยู่ที่บาร์ร้านผมนี่แหละ เดี๋ยวผมคงต้องไปจัดการพวกมันหลังจากรับโทรศัพท์สายสำคัญนี้เสร็จซะก่อน




"ครับ... สวัสดีครับแม่"

"จ้า ตาทิวเมื่อกี้น้องโทรมาหาแม่บอกคืนนี้จะกลับมานอนที่บ้าน น้องเป็นอะไรรึป่าวลูก?" แม่มินโทรหาผมครับ

"มินบอกอย่างนั้นเหรอครับ?"

"ใช่จ๊ะ มินบอกแม่อย่างนั้น แม่ว่าเสียงมินดูเศร้าๆ นะลูกทะเลาะอะไรกันรึป่าวตาทิว" ผมถอนหายใจเฮื้อกใหญ่ สงสารมินครับ

"ไม่ได้ทะเลาะครับ พอดีเมื่อคืนมินฝันร้ายนิดหน่อยครับแม่"

"ฝันร้ายงั้นเหรอ ฝันว่าอะไร? หรือว่า....." แม่ยายผมหยุดพูดแล้วถอนหายใจเช่นเดียวกัน

"ครับ มินฝันถึงเจได"

"เฮ้ออ... เป็นแบบนี้อีกแล้วเหรอ นี่แม่เริ่มงงแล้วนะสรุปเจไดนี่ลูกชายเพื่อนเราหรือลูกชายตามินลูกแม่กันแน่อะไรจะคิดถึงกันมากมายขนาดนั้น"

"ผมขอโทษครับแม่ ผมดูแลมินไม่ดีเองครับ" ผมรู้สึกเครียดทุกครั้งที่มินมีอาการแบบนี้ บางครั้งก็คิดอะไรบ้าๆ คิดว่าการที่ผมรั้งมินไว้เพราะความรักของผมที่มีต่อมินมันเป็นเรื่องผิดรึป่าว ผมควรจะปล่อยมินไปไหม แต่ผมทำไม่ได้... ผมรักมินมาก รักมากจริงๆ

"ไม่ใช่ความผิดทิวหรอกลูกอย่าคิดมาก แม่ว่าตามินก็ไม่ได้คิดแบบนี้แน่นอนจ๊ะ เอาเป็นว่าช่วงนี้ทิวก็ทนตามใจน้องไปก่อนนะให้เวลาน้องอีกนิดนะลูก แม่ว่าอะไรๆ มันจะดีขึ้นเองจ้า"

"ครับ งั้นเดี๋ยววันนี้ผมจะพามินไปส่งที่บ้านนะครับ"

"จ้า พาน้องมาหาตามิกซิ รายนั้นก็บ่นคิดถึงอามินทุกวัน ซนมากๆ ไม่ยอมไปโรงเรียนงอแงสุดๆ ไปเลย เฮ้ออ... แม่เริ่มเหนื่อยกับหลานรักคนนี้ซะแล้วซิ คริคริ"

"หึหึ ครับ... แม่อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับเดี๋ยวผมซื้อเข้าไปให้ครับ"

"ไม่ต้องๆ เดี๋ยวแม่จะออกไปทำผมกับแม่เรานั้นแหละ นัดคุณเธอไว้จ๊ะ ยังไงแม่ฝากดูน้องด้วยนะลูก เอาใจยากนิดนึงแต่ลูกชายแม่น่ารักนะจ๊ะ" แม่ยายผมชมลูกชายตัวเองแบบขำๆ

"หึหึ... ได้ครับ"

"จ้า... งั้นแม่ขอตัวไปทำสวยก่อนนะจ๊ะ เบื่อมากกก.... สามีก็นั่งยุกยิกอยู่ได้ ชิส์... บายนะจ๊ะพ่อลูกเขย"

"ครับ... สวัสดีครับ"




แม่ยายผมน่ารักมากครับ บ้านเราสองคนเข้ากันได้ดีจนเกินไป ช่วงนี้พ่อผมแอบบ่นว่าแม่ชอบหนีเที่ยวกับแม่มินบ่อยๆ หึหึ แต่พ่อผมก็ใช่ย่อยครับ ถ้ามีเวลาว่างทีไรก็นัดพ่อมินไปตีกอล์ฟ ตกปลาเหมือนกัน คนที่ชอบอะไรเหมือนกันก็สนิทกันง่ายแบบนี้แหละครับ ผมดีใจนะที่บ้านเราสนิทกันแบบนี้ พูดแล้วผมคิดถึงมินจัง




"อ้าวเฮ้ย! สักกรึบไหมเพื่อน?" ไอ้มาร์ยื่นแก้วให้ผม

"แดกเหี้ยอะไรกันแต่หัววันขนาดนี้วะ พวกมึงไม่มีงานมีการทำรึไงสัส!!" ผมด่าพวกมันพอเป็นพิธีแต่งานนี้ขอสักแก้วเบาๆ ก็ดีเหมือนกันครับจะได้หายเครียดเรื่องเมีย

"พวกกูแดกพอเป็นพิธีสาดด.. เดี๋ยวก็แยกย้ายกันล่ะ" ไอ้เนย์นี่พอเหล้าเข้าปากความเป็นหมาก็มาแทนหมอทันทีครับ

"แล้วมึงล่ะไอ้ปูจะไปไหนต่อวะ?" ผมถามพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นจิบย้อมใจ

"เดี๋ยวแวะไปเอาเอกสารที่บ้านว่ะเมียกูลืมเอาไปด้วยเมื่อเช้า"

"ไอ้สัส!! ทาสเมีย!"

"หึหึ มึงไม่ต่างจากกูหรอกไอ้เหี้ยฟิว" ไอ้ปูด่านิ่งๆ แต่หน้าตากวนตีนโคตรๆ ไอ้ฟิวนี่ส่ายหัวหนักใจเลยครับ

"มึงอ่ะจะอยู่ร้านต่อหรือไปหาเมียวะ?" ไอ้ฟิวถามผม

"อืม... กูว่าจะไปหามันตอนบ่ายๆ จะพาไปกินข้าวแต่นี่มันไม่ยอมรับโทรศัพท์กูเลยว่ะ"

"เหี้ย!! น้องแม่งโกรธงอนมึงโคตรเก่งเลยว่ะ ตอนอยู่กับพวกกูนี่กวนตีนฉิบหายไม่รู้ว่าจะมีมุมนี้ด้วย อาการหนักน่าดู"

"อืม... มินมันคงเศร้าแหละ ฝันร้ายอย่างนี้มาหลายครั้งแล้วว่ะแต่ครั้งนี้เสือกติดต่อไอ้เหี้ยไม้ไม่ได้ สัสเอ้ย!! กูจะทำยังไงดีวะ!!"

"เฮ้ยยย... ค่อยๆ คิดใจเย็นๆ ดิวะเพื่อน ลองไปคุยกับน้องก่อนเรื่องที่ไอ้มาร์แนะนำเผื่อน้องมันอยากจะทำแบบนั้นไงจะได้ลืมลูกไอ้เหี้ยไม้ได้" ไอ้ฟิวตบไหล่ให้กำลังใจผม

"หึหึ... ถ้าคลอดลูกเองได้ป่านนี้กูว่าได้ลูกเป็นครอกแล้วว่ะ ไอ้เหี้ยทิวแม่งขยันขนาดนั้น"

"สัสปู!! มึงด้วยไอ้เหี้ย!!" ฮ่าๆๆๆๆ แล้วเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ ผมก็ดังขึ้นพร้อมกัน ทุกอย่างเหมือนจะดีครับแต่ติดแค่เรื่องเดียว




ครืดดด.... ครืดดด.... ครืดดด....




ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแต่สายที่โทรเข้ามาดันไม่ใช่สายที่ผมกำลังรออยู่ เฮ้อออ.....



"ครับผม...."

"สวัสดีฮะอาทิว วันนี้มิกไม่สบายฮะ... คริคริ"

"หึหึ... นี่แกล้งป่วยเพราะรู้ว่าอามินจะกลับบ้านวันนี้ใช่รึป่าวครับ?"

"ป่าวนะฮะ มิกป่วยจริงๆ ฮะ มิกตัวร้องจริงๆ ใช่ไหมฮะแม่?"

"จ้า... ตัวร้อนนิดๆ จ๊ะ" ผมได้ยินเสียงพี่สะใภ้มินพูดเบาๆ พร้อมกับหัวเราะให้กับความน่ารักของลูกชายตัวน้อย

"ครับ... ป่วยก็ต้องนอนพักผ่อนเยอะๆ นะครับ แล้วมิกกี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับเดี๋ยวอากับอามินจะแวะซื้อใหครับ?"

"ไม่ฮะ... อาทิวกับอามินมาไวๆ นะฮะ มิกจะรอฮะ"

"หึหึ... ครับผม เดี๋ยวอาไปรับอามินที่ทำงานแล้วจะรีบไปหานะครับ"

"เย้ๆ ฮะอาทิว งั้นมิกไปทานข้าวก่อนนะฮะ รีบๆ มานะฮะมิกคิดถึง"

"คร๊าบบ... อาก็คิดถึงมิกกี้เหมือนกันครับ"

"ครับ... คริคริ สวัสดีครับอาทิว"




หลานชายมินนี่นับวันโตขึ้นยิ่งนิสัยเหมือนเมียผมขึ้นทุกวัน ขี้เล่น ทะเล้น กวนๆ บ้างบางอารมณ์แต่ผลรวมออกมาคือน่ารักครับ หึหึ เฮ้ออ.... ว่าแล้วก็เป็นห่วงเมียจังโว๊ยยยย.....




ผมพยายามโทรหามินอยู่หลายรอบ นั่งทำงานก็กังวลปนน้อยใจเมียตัวเอง ห่วงก็ห่วงกลัวมินจะเศร้าอีก ผมนั่งทนทำงานต่อได้อีกสักพักก็ตัดสินใจขับรถไปหามินครับ ใช้เวลาไม่นานนักก็ขับรถมาจอดตรงร้านกาแฟข้างล่างตึก รีบมาก็เท่านั้นเพราะยังไม่ถึงเวลาที่มินเลิกงานเห็นวันนี้บอกว่าประมาณสี่โมงก็น่าจะเสร็จงานวันนี้ ผมนั่งจิบกาแฟไปมองวิวรอบๆ ไปด้วย มือก็จับโทรศัพท์ตลอดเวลา โทรหาก็ไม่รับไม่รู้งอนไม่เลิกหรืองานยุ่งปวดใจจริงๆ วุ้ย!!




ผมนั่งรอมินอยู่นานจนเลยเวลาที่มินบอกจะเลิกงานแต่ก็ยังไม่เห็นมินเลยครับ ตอนนี้ก็ห้าโมงกว่าแล้วด้วย ผมกดโทรศัพท์โทรหามินอีกครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล มีแต่เสียงรอสายที่ผมได้ยินอยู่ในตอนนี้ ในขณะที่ผมกำลังโทรหามินอยู่หลายครั้งสายตาผมก็เหลือบไปเห็นไอ้ผู้จัดการหน้าจืดเดินออกมาจากตึก แม่ง!! ผมเก็บโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋ากางเกงก่อนจะเดินไปจ่ายเงินค่ากาแฟแล้วรีบเดินตามไอ้หน้าจืดออกไป




"เฮ้ย! คุณผู้จัดการ!" ถุย!!! กูรู้สึกเกลียดตัวเองจังที่ต้องเรียกมันแบบนี้

"อ้าว สวัสดีครับคุณทิว" แม่งทักทายกูซะเพราะเลย

"คุณเห็นแฟนผมป่ะ?" แม่ง!!! กูอยากตบปากตัวเองจริงๆ เล๊ยยย.... จะพูดอ้อมๆ นิดนึงก็ไม่ได้!!

"น้องมินเหรอครับ?" ไสๆ ไอ้สัส!! เมียกูมีอยู่คนเดียวยังจะถามอีก

"เออ!! เฮ้ย!! ครับๆ มินนั่นแหละครับ"

"อ่อ... น้องมิน...."

"ทิว....." ผมกำลังตั้งใจรอฟังคำตอบจากไอ้ผู้จัดการขี้เก็กเสียงที่ผมคุ้นหูก็ดังขึ้น

"มิน! ไปไหนมาห๊ะ! รู้ไหมว่ากู... เฮ้ย!! พี่เป็นห่วง ทำไมไม่รับโทรศัพท์ หื้ออออ...."

"วันนี้ออกไปข้างนอกมาลืมโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะทำงานนะ" หน้ามินดูเหนื่อยๆ ครับ ผมเห็นแล้วสงสารเลย อยากกอดมินจัง

"อืมๆ งั้นไม่เป็นไร ป่ะกลับบ้านกัน"

"อืม...." มินพยักหน้าตอบกลับ

"ผมไปก่อนนะครับ" มินหันไปบอกลาไอ้ผู้จัดการหน้าจืดนั่น

"ครับๆ กลับบ้านดีๆ นะครับน้องมิน ถ้าเหนื่อยก็พักผ่อนเยอะๆ พี่เห็นหน้าน้องมินวันนี้ไม่ค่อยสู้ดีเลย พี่เป็นห่วงนะครับ"

"ครับ ขอบคุณมากครับ"

"ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงแฟนผม ป่ะมินกลับบ้าน" แม่ง!! อดทนไว้ไอ้ทิว ก่อนที่ผมจะเผลอตัวทำอะไรไปมากกว่านี้ผมว่าผมพามินกลับย้านก่อนดีกว่าครับ



ผมเดินจูงมือมินมาที่รถ มินเดินเงียบมาตลอดทาง แววตาดูหงอยๆ อีกแล้ว เฮ้ออ... ผมควรจะทำยังไงดีวะ!!




"นอนพักก่อนไหมเดี๋ยวถึงบ้านแม่แล้วจะปลุก" ผมถามมินหลังจากเราทั้งสองคนขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว

"อืม...." มินตอบก่อนจะขดตัวแล้วหันหน้าไปทางหน้าต่างรถ ผมเอื้อมมือไปปรับเบาะให้มินนอนสบายขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อแจ๊คเก็ตที่หลังรถมาคลุมตัวมินไว้

"อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหมมิน กูเป็นห่วงมึงนะ" มินนอนเงียบ




ผมขับรถออกมาจากร้านกาแฟแล้วตรงไปที่บ้านมินทันที พอไปถึงบ้านมิกกี้ก็วิ่งออกมากระโดดใส่ผมกับมินด้วยความดีใจ มินหัวเราะร่างเริงได้สักพักก็บอกหลานว่าขอขึ้นไปนอนพักก่อนเพราะรู้สึกเหมือนจะไม่สบาย แต่ผมดูท่าทางของมินแล้วดูก็รู้ว่ามินกำลังฝืนยิ้มให้หลานครับ




"มินมานี่ม่ะ" ผมเรียกมินให้มาหลังลงข้างๆ หลังจากมินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยแล้วครับ

"อืม.... ว่าไง?"

"เฮ้ออ... เป็นอะไรไหนเล่าให้ฟังหน่อยซิ ทำไมทำหน้าหงอยแบบนี้ หื้อ?"

"ทิว...." มินโน้มตัวเข้ามากอดผมไว้แน่น ผมกระชับตัวมินเข้ามากอดพร้อมกับลูบที่หลังเบาๆ เพื่อปลอบโยนมิน

"มีอะไรไหนเล่าให้ทิวฟังหน่อย"

"ขอโทษที่ไม่ได้โทรกลับนะ วันนี้กูเหนื่อยจริงๆ คิดอะไรก็ปวดหัวไปหมด ทำอะไรก็เหมือนทำได้ไม่ค่อยดีเลยไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนกัน"

"อืม... ไม่เป็นไรนะ อย่าคิดมากทิวเป็นห่วงมินนะครับ รู้ไหม?" ฟอดดด....

"อืม.... รู้แล้ว ถึงมาขอโทษไงที่ปล่อยให้เป็นห่วง ไม่รู้ดิทิว... วันนี้เหมือนยังไม่พร้อมอ่ะ ไม่รู้จะพูดอะไร ไม่รู้จะคุยอะไร คิดอะไรก็รู้สึกเหนื่อยไปหมด" มินตัวสั่นเล็กน้อยครับ คงจะรู้สึกอัดอั้นมาสักพักแล้วเลยแสดงอาการแบบนี้ออกมา

"โอเคๆ รู้แล้วครับ งั้นวันนี้พักผ่อนก่อนนะ คืนนี้นอนที่บ้านแม่นี่แหละเดี๋ยวทิวแวะเข้าไปที่ร้านแล้วจะรีบกลับมาหานะ"

"อืม... ขอโทษนะ"


ผมผละตัวออกจากมิน ใช้สองมือของผมประคองหน้ามินเอาไว้ก่อนจะจุ๊บลงที่ริมฝีปากบางเบาๆ อย่างหยอกล้อแล้วยิ้มให้มิน


"ไม่เป็นไรครับที่รัก หึหึ.... เดี๋ยวทิวจะรีบไปแล้วรีบกลับมาหานะ"

"อืม...." มินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้ผม

"นอนพักก่อนทิวกลับไม่เกินห้าทุ่มแน่นอน"

"อืม...." มินพยักหน้าตอบ

"อย่าคิดมากรู้ไหม ทิวเป็นห่วงมินมากนะครับ" ฟอดดดด....

"อืม... ขอบคุณนะทิว" มินโผล่เข้ากอดผมอีกครั้ง ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันครับนอกจากปลอบโยนให้มินรู้สึกดีขึ้น ถ้ามีอะไรที่ผมทำให้ได้เพื่อมินแล้วผมพร้อมจะทำทุกอย่าง




หลังจากผมกล่อมมินจนหลับผมก็รับขับรถมาที่ร้าน รีบเคลียร์งานทุกอย่าง สั่งงานเด็กที่ร้านจนเสร็จเรียบร้อย ฝากให้ไอ้เก่งดูแลร้านแทนผม โชคดีหน่อยที่วันนี้ไอ้มาร์กับไอ้เนย์ว่างเลยจะมานั่งเฝ้าร้านแทนผมชั่วคราว ค่าจ้างพวกมันก็เหล้าในร้านผมนั่นแหละครับ พวกมันเป็นเพื่อนที่ดีของผมที่สุดเท่าที่ผมคบเพื่อนมา ไม่ว่าจะกี่ปีเพื่อนผมก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน พวกเราให้ความช่วยเหลือกันทุกเรื่องไม่ว่าเพื่อนคนไหนกำลังมีปัญหาหรือเดือดร้อนมา ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่พวกมันทำให้ผมภูมิใจที่ผมเลือกคบเพื่อนไม่ผิด




หลังจากเคลียร์งานทุกอย่างที่ร้านเสร็จผมก็รีบขันรถกลับมาที่บ้านแม่ยาย ก่อนเข้าบ้านก็แวะซื้อไอศครีมมาปลอบใจเด็กน้อยของผมสักหน่อยเผื่อดึกๆ ตื่นขึ้นมาอยากกินนะครับ



"อ้าวตาทิว! ทำไมกลับมาเร็วจังเลยลูก?"

"สวัสดีครับแม่" ผมยกมือไหว้แม่ยายผมครับ

"จ๊ะๆ แล้วนี่ไม่เข้าไปดูแลร้านเหรอ?"

"ผมเข้าไปมาแล้วครับ วันนี้แค่เข้าไปสั่งงานเด็กๆ ที่ร้านไว้ก็พอ มินไม่ค่อยสบายครับ"

"ตายๆ แย่จริงๆ เลยตามินเนี้ยะทำพี่เขาเสียงานเสียการหมด"

"ไม่เป็นไรครับแม่ เดี๋ยวผมขอขึ้นไปดูมินก่อนนะครับ"

"จ๊ะๆ ถ้าหิวหรืออยากกินอะไรมาบอกแม่นะ เดี๋ยวแม่ทำแล้วให้เด็กเอาขึ้นไปให้"

"ครับ ขอบคุณมากครับ งั้นผมขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ"

"จ๊ะๆ ขึ้นไปดูน้องเถอะ มีอะไรเรียกแม่ได้เลยนะ"

"ครับ ผมไปก่อนนะครับ"

"เออใช่!! ตาทิวเดี๋ยวก่อน" ผมถูกแม่ยายรั้งตัวไว้อีกครั้ง

"ครับ..."

"ตายล่ะ! เอายังไงดีล่ะ พอดีหนูม่านฟ้าจะบินมาถึงพรุ่งนี้ เนี้ยะ! ย้ำแม่ว่าให้ตามินไปรับที่สนามบินให้ได้ซะด้วยซิ" แม่ยายผมทำท่าหนักใจ

"ม่านฟ้า.... ใครเหรอครับ?" ผมถาม

"อ่อ... หนูม่านฟ้าเป็นลูกสาวลูกพี่ลูกน้องแม่เองจ๊ะ เมื่อก่อนเคยเรียนที่เมืองไทยนี่แหละ เพิ่งบินไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศษเมื่อหกปีที่แล้วจ๊ะ"

"อ่อ... ครับ"

"หนูม่านฟ้าจะมาเที่ยวที่เมืองไทยประมาณ 2 อาทิตย์เลยอยากให้มินไปรับที่สนามบินนะจ๊ะ ทิวพอจะพาน้องไปได้ไหมลูก?"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมบอกมินเองครับ แล้วพรุ่งนี้ผมจะพามินไปรับน้องม่านฟ้าที่สนามบินเองครับ"

"ดีมากจ๊ะ พ่อทิวของแม่นี่น่ารักจริงๆ เลยนะ ไปๆ ขึ้นไปดูน้องได้แล้วจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะได้ไปดูละครบ้าง"

"ครับ... งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

"จ้า... พ่อลูกเขย คริคริ"




ผมเดินเข้ามาให้ห้องนอนก็เห็นมินยังคงนอนหลับอยู่บนที่นอนเหมือนเดิมครับ ผมเดินเข้าไปหอมที่หน้าผากมินอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายตัวเอง ตอนนี้บ้านมินก็เหมือนบ้านของผมอีกหลัง ส่วนบ้านผมก็เหมือนบ้านของมินเช่นเดียวกันครับ เราสองคนถ้ามีเวลาว่างก็จะกลับมาค้างที่บ้านพ่อแม่ทั้งสองบ้านสลับกัน เราทำอย่างนี้ตั้งแต่เรื่องของเราสองคนชัดเจนและผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านรับรู้ครับ เรียกได้ว่าชีวิตผมสองคนหลังจากวันที่ผมขอมินแต่งงานก็ดีขึ้นจนผมเรียกได้ว่ามีความสุขที่สุดในชีวิต





ผมเดินไปปิดไฟจนครบทุกดวงแล้วเปิดไฟที่หัวเตียงให้พอมีแสงสว่างเล็กน้อยก่อนจะนั่งมองมินหลับอยู่ข้างกาย ตื่นมาก็ได้ยิ้มให้กัน ได้กอดกัน ได้ทำทุกอย่างร่วมกันผมว่ามันเป็นอะไรที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้รับมาก่อน นับวันความรักที่ผมมีให้มินก็ยิ่งมากขึ้นทุกวัน ทุกครั้งที่ผมแกล้งทำหวานหรือบอกรักมินนอกจากจะทำให้ผมหัวใจผองโตแล้วยังได้เห็นที่รักของผมอายจนทำอะไรไม่ถูกด้วยนะครับ



น่ารัก.....



ฟอดดด......



"อือออ...." มินขยับตัวเล็กน้อย ผมล้มตัวลงนอนก่อนจะรวบตัวมินเข้ามากอดไว้ในอ้อมกอดของผม

"ทิว....." มินค่อยๆ ลืมตามขึ้น พยายามหรี่ตามองผมครับ พอรู้ว่าเป็นผมก็หลับตาลงอีกครั้งก่อนจะซุกตัวเข้าหาผมมากขึ้น

"ทิวทำให้มินตื่นรึป่าว?" ฟอดดด.....

"ไม่เป็นไร... ยังไม่ตื่น" นั่นคือคำตอบที่ทำเอาผมยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยิน

"โอเคๆ ยังไม่ตื่นก็ดีแล้ว นอนซะนะ" ผมลูบหลังมินเบาๆ เพื่อกล่อมให้มินนอนต่อครับ


จุ๊บบบบ....


"ทำงานเหนื่อยไหม?" มินจุ๊บที่คางผมแล้วถามทั้งที่ยังหลับตาพริ้ม

"หึหึ... ไม่เหนื่อยครับ พี่คิดถึงมินเลยต้องรีบทำรีบกลับมาบ้านไง"

"หึหึ... ตอบได้ดี" ผมรู้สึกเลยว่ามินกอดผมแน่นขึ้น มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นมากๆ เลยครับ

"มิน......"

"ครับ...."

"เรารับเด็กมาเลี้ยงดีไหม?" ผมคิดอยู่นานเหมือนกันครับเรื่องนี้พอไม่เนย์แนะนำอีกคนผมก็อยากที่จะลองคุยกับมินดู ผมอยากให้มินลืมเจไดสักที ผมทนไม่ได้ที่จะเห็นมินเป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่คิดถึงเจไดลูกไอ้ไม้

"ไม่อ่ะ... ไม่ได้รักเด็ก" คำตอบมินค่อนข้างไม่ตรงกับใจสักเท่าไหร่ว่าไหมครับ

"เอางั้นเหรอ?" ผมถามย้ำ

"อืม... เราอยู่กันแบบนี้แหละดีแล้ว" มินลืมตาขึ้นมามองผมแล้วยิ้มให้ผมครับ

"ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ?" ผมถามอีกครั้ง

"อืม... ไม่เปลี่ยนใจเธอคนเดียว หึหึ"

"หือออ.... สักทีดีไหม หื้อ?!"



ฟอดดดด..... ฟอดดดด.....



"มินทำให้ทิวคิดมากรึป่าว? ขอโทษนะ..."

"ป่าวหรอก.... ทิวแค่รู้สึกว่ามินคงจะเหงาแค่นั้นเองครับ"

"ไม่เลย... ไม่ได้เหงาคร๊าบ.... มินมีความสุขดีแล้วที่ได้อยู่แบบนี้" มินซุกหน้าลงที่อกของผม

"จริงนะ?"

"อืม.... ชัวร์ป๊าบ!!"

"หึหึ... ชัวร์ป๊าบอะไร หื้ออ?!!"

"ก็ใช่เลย... มันเจ๋ง... มันดีไง" ผมเริ่มได้มินคนเดิมกลับมาแล้วครับ

"ฮ่าๆๆๆ อ้าวเหรอ... มันแปลว่าอย่างนี้เหรอ?" ผมแกล้งถาม

"อืมดิ! แปลว่าแบบนี้แหละ"

"แน่ใจ?"

"ชัวร์ป๊าบๆ เลยอ่ะ"

"เดี๋ยวเจอสักป๊าบสองป๊าบดีไหม? หึหึ...."

"โนๆๆ วันนี้ขอบายนะครับ แผลเก่ายังไม่หายเลย" มินคนเดิมเริ่มกลับมาแปดสิบเปอร์เซ็นแล้วครับ

"ไหนๆ แผลเดิมอยู่ไหนดูดิ๊" ผมเริ่มล้วงมือเข้าไปในเสื้อยืดของมิน

"ทะลึงๆ พอเลย" มินจับมือผมออกมาแล้วเอามากอดมินไว้เหมือนเดิม ขามินก็ก่ายทับตัวผมไว้

"ใครทะลึ่งกันแน่" ผมแกล้งพูดเย้า

"โรคหื่นกามกำเริบอีกแล้วใช่ไหม หื้อ!!"

"โอ๊ยยย.... มินคร๊าบ... ทิวยอมแล้วคร๊าบบ...."

"หึหึ.... จะเลิกหื่นกามไหมไหนพูดดิ๊!"

"อร๊ากก... เลิกครับเลิก... ที่ร๊ากกก...." นั่นมันกล่องดวงใจของผัวนะคร๊าบบ....

"หึหึ.... ดีมาก เชื่อฟังได้แบบนี้ดีมากจะได้ไม่ต้องเหนื่อยออกแรงอีก"

"โอ๊ยย.... มินอ่าาา....."

"เจ็บมากเหรอ?" ป๊าดดด... ดูเมียกูถามเข้า

"จุกโคตรๆ อ่ะ" ผมอ้อนซะเลย

"งั้นก็สูญพันธุ์แล้วอ่ะดิ?!"

"เฮ้ยย!!! ไม่ๆ ยังใช้การได้ดี"

"ไอ้ทะลึ่ง!!" มินด่าก่อนจะกัดลงที่หน้าอกผมเบาๆ อย่างหยอกล้อ

"หึหึ... ทำตัวน่ารักอีกแล้วนะ เดี๋ยวก็อดใจไม่ไหวอีก"



ฟอดดดด.....



"พอๆ น้ำลายเต็มหน้าแล้วเนี้ยะ"

"หึหึ... นึกว่าชอบซะอีก" ผมแกล้งพูดหลอก

"เฮ้ออ... เลิกเล่นได้ล่ะจะนอน"

"เออๆ รีบนอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปทำงานไม่ไหวไหนจะต้องไปรับพี่สาวมึงอีก นอนครับนอนที่รัก" ผมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวผมทั้งสองคนไว้

"พี่สาว?" มินพูดด้วยน้ำเสียงงุนงง

"อืม... พรุ่งนี้แม่ให้ไปรับพี่สาวมึงไงครับที่รัก" เออ... ดีวุ้ย!! กูพูดเพราะๆ กันได้แปปเดียวจริงๆ เหอะ!

"พี่สาวไหนวะ กูมีแต่พี่ชาย!" เออ! อันนี้กูก็เพิ่งรู้นี่แหละ

"ไม่รู้ดิ... เห็นแม่บอกว่าพี่สาวมึงจะมาจากต่างประเทศ ชื่ออะไรวะ.... ม่าน... ม่านฟ้าอะไรนี่แหละ" ผมพยายามนึกชื่อเพื่อบอกมิน

"ม่านฟ้า....." มินพูดงึมงำพยายามคิด

"อืม... ถ้าจำไม่ผิดแม่บอกว่าชื่อม่านฟ้านะ เอ๊ะ!! หรือกูจำชื่อผิดวะ"

"พี่ม่านฟ้า!!" มินพูดชื่อขึ้นเสียงดังจนผมต้องจ้องหน้ามินด้วยความสงสัย

"ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น มีอะไรจะบอกกูก่อนไหม?"

"หือ! มีอะไร... ป่าวนิ"

"มึงทำท่าแปลกๆ นะมิน"

"เฮ้ย!! มีอะไร... ไม่มีๆ นอนเหอะง่วงแล้ว" มินพลิกตัวไปอีกทางทำให้ตัวมินหลุดจากอ้อมกอดผม

"มินมึงอย่าทำตัวน่าสงสัยตอนนี้ มีอะไรจะพูดให้พูดมาตอนนี้เลย" มินหันหน้ากลับมามองผมแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ

"ไม่มีอะไร กูง่วงนอนแล้วอ่ะทิว" มินกอดผม

"ไม่มีอะไรจริงๆ นะ!" ผมถามย้ำ

"อืม... ไม่มีอะไรจริงๆ ฝันดีนะไอ้ป๋า" แล้วเสียงหาวก็ดังขึ้น

"ไม่มีก็ดีแล้ว งั้นนอนซะ"



จุ๊บบบบ.....



"ฝันดีนะไอ้แห้ง" ผมจุ๊บลงที่หน้าผากมินแล้วมินก็นอนหลับไปในอ้อมกอดผม




TBC.....





 

มาแว้วว.... อาจจะไม่ได้มาบ่อยแต่จะพยายามมาต่อให้นะคะ
ไม่ได้เขียนต่อๆ กันหลายวันคนอ่านก็หาย แง!!
แต่ก็ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่ยังติดตามอ่านอยู่นะคะ
ขอบคุณมากๆ ค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น