nanaกะหอยทาก

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : STORY TOP & WAWWA 05

คำค้น : devil master รักร้ายนายปีศาจ คุณท็อป น้องวาววา วา ท็อป ขี้เก็ก ปากเสีย คู่ซึน nanaกะหอยทาก nana

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2559 14:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
STORY TOP & WAWWA 05
แบบอักษร

 

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/129216/1748651171-member.jpg

 

STORY TOP & WAWWA 05

 

 

ฉันถอนหายใจแรงๆแล้วคีบเห็นออรินจิใส่จานให้เขา พอเดินกลับมาที่โต๊ะทุกคนก็พร้อมในแซวฉันอีกแล้ว ฉันย่างเนื้อทานไปเรื่อยๆสลับกับคุยกับพี่ๆสวนคนข้างๆก็ขยันย่างเนื้อแล้วคีบมาใส่จานฉันซะจริงเชียว แต่ฉันไม่ได้กินหรอกนะฉันคีบแล้วเอาไปวางที่จานพี่เก้งที่นั่งอยู่ข้างๆต่อ พอเอาตับเอาเห็ดขึ้นย่าง แต่ก็ต้องลดมือลงเมื่อเจ็บจี๊ดที่แผลข้อมือขวา มันน่าจะหายแล้วนะทำไมยังเจ็บอยู่

“เป็นอะไร”

“ยุ่ง!

“เอามือมานี่”

เขาดึงมือฉันไปก่อนจะแกะผ้าพันแผลดูเขาทำหน้าตกใจก่อนจะดึงแขนฉันให้เดินตามเขาไป เขามาหยุดที่รถก่อนจะเปิดประตูรถแล้วผลักให้ฉันนั่งลงที่เบาะส่วนตัวเขาเดินไปเปิดท้ายรถแล้วกลับมาพร้อมกล่องทำแผล รถเขามีทุกอย่างเลยหรือเปล่าทำไมมีของแบบนี้ด้วย

“เจ็บไหม...”

“...”

“ขอโทษนะที่ไม่ยอมฟังอะไรเลย ขอโทษนะ”

“...”

ฉันดึงมือออกจากมือเขาก่อนจะเดินกลับเข้ามาในร้าน ซึ่งเขาก็เดินตามมาติดๆ

“ไปไหนกันมาน้า หายไปทั้งสองคนเลย”

“อะไรกันพี่เก้ง ไม่มีอะไรสักหน่อย”

“เหรอออ”

“พี่เก้งคะ”

“ฮาๆๆ”

“คุยอะไรกันครับน่าสนุกเชียว”  คุณท็อปเดินกลับมาก่อนจะวางมือบนไหล่ฉันเบาๆ พอเบี่ยงตัวหลบเขาก็จิ๊ปากใส่ พอเขานั่งลงข้างๆฉันก็ไม่ได้สนใจเขาอีกเลยเพราะฉันตั้งหน้าตั้งตากินอาหารตรงหน้า

“ระวังติดคอ”

“พี่เก้งขอกุ้งบ้างสิ” ฉันหันไปแย่งกุ้งพี่เก้งแต่ก็แอบหัวเราะพี่เพราะพี่เก้งรีบคีบกุ้งเข้าปากตัวเอง

“จะไปไหน” คนข้างๆจับมือฉันไว้เมื่อฉันลุกยืนแล้วจะเดินออกจากโต๊ะ

“จะไปเอากุ้ง”

“รอนี่แหละเดี๋ยวไปเอามาให้”

เขาบอกแล้วลุกเดินออกไปยังมุมที่มีอาหารทะเลอยู่ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมกุ้งและหมึก เขาทำแบบนี้ทำไมเขาดีกับฉันทำไมทั้งที่มันไม่มีความจำเป็นที่เขาจะต้องทำแบบนี้เลย

“ดีจังเลยน้า มีคนดูแลดีแบบนี้” จู่ๆพี่นายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เอ่ยขึ้น ฉันอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองพี่เขา ก็เห็นเขาจ้องฉันอยู่ก่อนแล้ว

“พี่เห็นแล้วอิจฉาน้องวาเลยนะคะ บอสน่ะไม่ชอบอากาศร้อนแต่ยอมทานข้าวที่ร้านไม่มีแอร์เพราะอยากทานกับน้องวา”

“คะ?” คุณเลขาผู้หญิงเอ่ยขึ้น แต่ฉันไม่เข้าใจที่เธอพูด เธอไม่ตอบฉันแต่มีคนอื่นพูดแทรกขึ้นอีก

“เห็นด้วยครับคุณแววบอสน่ะไม่ชอบที่ร้อนๆแต่ยอมมาทานหมูกระทะเพราะคุณวามาด้วย” พวกเขาเอาแต่คุยว่าที่บอสพวกเขายอมมาที่นี่เพราะมีฉัน ซึ่งมันเป็นอะไรที่เชื่อยากมากเลยนะ

“กลับก่อนก็ได้นะคะ ถ้าคุณร้อนไม่มีใครว่าคุณหรอก” ฉันบอกคนข้างๆเมื่อเห็นเสี้ยวหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อจนกลัวว่าเขาจะเป็นลมเพราะอากาศร้อนซะก่อน

“ทำไมต้องพูดประชดกันด้วยวา”

“ไม่ได้ประชดค่ะ แค่พูดไปตามตรง” ฉันบอกเขาคีบกุ้งในกระทะมาใส่จานตัวเองแต่ตัวต่อๆมาคนข้างๆเป็นคนคีบมาใส่ให้ เขาทานนิดหน่อยเองเพราะฉันเห็นอาแต่คีบนู่นคีบนี่ลงบนกระทะแล้วคีบมาใส่จานฉัน

“ไม่ทานเหรอคะ” ไม่ได้ห่วงเขาหรอกนะ แค่สงสัยเฉยๆว่าทำไมเขาไม่ทานบ้าง

“มันมีสาหร่าย” เขาบอกเสียงเบา สาหร่ายอย่างนั้นเหรอ

“แพ้สาหร่ายเหรอ” ฉันถามอย่างตกใจเพราะ อาจจะผิดที่ฉันเอาสาหร่ายมาแล้วเขาทานอาหารอย่างอื่นในกระทะไม่ได้

“เปล่าหรอกค่ะคุณวา บอสไม่ชอบเพราะมันเหม็นเขียวค่ะไม่ได้แพ้” คุณแววเลขาคนสวยทีนั่งอยู่ตรงข้ามกับบอสตัวเองเอ่ยขึ้นเสียงใส เฮ้อ โล่งไปทีนึกว่าเขาแพ้สาหร่ายซะอีก

“งั้นก็กินได้น่ะสิ” ฉันถามคนข้างๆด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ แต่เขากลับทำหน้าอยากจะตายซะงั้น ฉันยิ้มให้เขาก่อนจะคีบสาหร่ายที่ลวกเพิ่งลุกไปจ่อที่ริมฝีปากสวยของเขา

“โอ้ว บอสครับคุณวาป้อนเลยนะครับ”

“คุณท็อปคะรีบคว้าโอกาสนะคะน้องวาป้อนเลยนะ”

“มันใช่สิ่งที่ผมควรคว้าไหมล่ะ” คนตรงหน้าหันไปตะคอกใส่คนที่แซว ก่อนจะหันกลับมายิ้มแหยๆให้ฉันแทน

“รังเกียจก็บอก” ฉันพูดแค่นั้นก่อนจะค่อยๆลดมือลงทำหน้าผิดหวัง

“ก็เปล่า กินก็ได้ๆ”

ฉันยิ้มก่อนจะป้อนสาหร่ายเข้าไปในปากเขา คนที่ฝืนใจกินทำหน้าจะร้องไห้ พอเขาจะคายฉันก็ตีที่ต้นขาเขาทีหนึ่งเขาเลยเคี้ยวช้าๆน้ำตาคลออยู่ขอบดวงตาเรียวรีชองเขา อิอิ สนุกจัง พอเขากลืนอาหารลงคอไปฉันเลยยื่นแก้วน้ำให้เขาไป ก่อนจะหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าแทน แต่คนที่โดนบังคับให้ทานสาหร่ายกลับโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูเบาๆก่อนจะกดจูบที่แก้มฉันหนักๆจนเกิดเสียงแซวเสียงโห่คนคนอื่นๆ

“ฝากไว้ก่อนเถอะ”

 

“พรุ่งนี้ตอนเย็นจะเข้ามา อย่าไปไหน” เสียงเข้มดังขึ้นข้างๆระหว่างที่จอดรถรถอยู่หน้าบ้านฉัน ฉันไม่ตอบแต่เดินลงจากรถแล้วเข้าบ้านทันที ตอนเย็นเหรอ พรุ่งนี้ฉันเรียนถึงสองทุ่มเลยนี่นาแต่เอาเถอะเขาคงไม่มาจริงๆหรอก ฉันเดินเข้าบ้านก่อนจะขมวดคิ้วนิดหน่อยเพราะประตูบ้านเปิดอยู่ เมื่อเช้าฉันปิดประตูอยู่นะ เสียงกุกๆกักๆดังขึ้นในบ้านยิ่งทำให้ฉันกลัวกว่าเดิม ขโมยขึ้นบ้านเหรอ ทำไงดีฉันจะต้องทำยังไง

“ทำไมไม่เข้าบ้าน”

“กรี๊ด อุบ คุณท็อป” ตกใจหมดเลย

“เป็นอะไร”

คนมาใหม่ถามเสียงเจือความขบขันแต่ฉันยกมือตีแขนเขาไปแรงๆ มันใช่เวลามาหัวเราะไหม คุณท็อปมองฉันอย่างสงสัย

“ก็ประตูบ้านมันเปิดอยู่อ่ะแล้วมีเสียงอะไรในบ้านก็ไม่รู้ เมื่อเช้าปิดแล้วนะ”  ฉันบอกเขาแล้วกอดแขนเขาไว้แน่นด้วยความกลัว คุณท็อปเดินเข้าไปในบ้านช้าๆ สายตาเขากวาดไปทั่วบ้านอย่างสำรวจ

“เฮ้ย มีคนมาหนีก่อนเว้ย!

เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนที่เสียงเปิดปิดประตูหลังบ้านจะดังขึ้น ฉันขยับตัวไปเปิดไฟด้วยท่าทีกลัวๆแถมยังดึงแขนคุณท็อปมาด้วย พอไฟสว่างวาบขึ้นเท่านั้นแหละ ฉันแทบจะเป็นลมเมื่อเจอสภาพข้าวของในบ้าน ทุกอย่างโดนลื้อเละไปหมด

“ครับหมู่บ้าน...”

“วา เข้าไปเช็คของในห้องก่อนมีอะไรหายไหม”

“ค่ะ”

ฉันเดินเข้าไปในห้องนอนก็แทบจะลมจับเมื่อแม็คบุ๊คฉันหายไปรวมถึงเครื่องเพชรและทองที่เก็บไว้บ้าน  งานฉันฮื่อ! หมดกัน ฉันทิ้งตัวนั่งบนเตียงนอนอย่างหมดแรงกว่าฉันจะเก็บเงินซื้อได้ไหนจะข้อมูลงานรูปครอบครัวฉันล่ะ

“วา ใจเย็นๆสิ”

เขาเดินเข้ามากอดฉันไว้ ใบหน้าฉันซบลงที่หน้าท้องแกร่งของเขาน้ำตาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือไหล่ลูบผมฉันเบาๆอย่างปลอบโยน

“คุณท็อปครับ มีอะไรหายบ้างครับ”

“มีอะไรหายบ้างวา”

“มีแม็คบุ๊ค เอ่อ ทองค่ะแล้วก็...”

คุณตำรวจเช้ามาตรวจและเช็คความเสียหายบอกเลยฉันไม่มีแม้แต่สติติดตัวดีหน่อยที่คุณท็อปคอยช่วยดูและและจัดการทุกอย่างให้

“ฝากคุณตำรวจส่งคนมาเฝ้าบ้านด้วยนะครับ”

“ได้ครับ ผมจะส่งคนมาเฝ้าให้ครับ”

“ขอบคุณครับ คุณนพฝากจัดการต่อด้วยนะครับ”

“ได้ครับคุณท็อป”

“วา ไปเก็บของได้แล้ว”

“ไปไหน”

ฉันหันไปมองต้นเสียงก่อนจะเห็นคุณท็อปเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับมองมาอย่างเป็นห่วง ฉันยกมือเช็ดน้ำตาออกลวกๆก่อนจะลุกขึ้นยืน เพื่อที่จะคุยกับคุณท็อป

“ไปพักที่อื่นก่อน ไปเก็บของได้แล้วมันดึกแล้ว”

“คือ...”

“วาววา”

เขาดุเสียงเข้มฉันเลยเดินเข้าห้องเข้าห้องเพื่อไปเก็บของ ว่าแต่ฉันจะไปพักที่ไหนล่ะ คุณท็อปเดินเข้ามาในห้องนอนมือก็หยิบชุดนิสิตรวมถึงชุดนอนสองสามชุดติดมือมาด้วย พอฉันนั่งนิ่งไปยอมพับใส่กระเป๋าเขาก็เป็นฝ่ายพับใส่กระเป๋าเอง ใครเป็นคนที่จะต้องไปกันแน่ทำไมเขาดูจริงจังกับการเก็บกระเป๋าให้ฉันแบบนี้

“ชุดชั้นในๆ”

“คุณท็อป!!

“อะไรล่ะ”

ยังมีหน้ามาถามอีกนะ เขาพึมพำเรื่องชุดชั้นในฉันน่ะสิ ฉันวิ่งลงจากเตียงไปดึงมือเขาไว้เมื่อเขากำลังจะจับชุดชั้นในฉัน

“นี่มันของส่วนตัวนะ”

“อาๆ งั้นก็เอามาใส่กระเป๋าจะได้ไปกัน”

“ที่จริงฉันอยู่ได้นะ”

“วาววา! เลิกเถียงแล้วไปนั่งรอบนเตียง”

ฉันคว้าชุดชั้นใจแล้วเดินกลับไปบนเตียงมือก็ยัดๆลงในกระเป๋า แต่คุณท็อปกลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ฉันเบ้ปากใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ คุณท็อปหิ้วกระเป๋าฉันออกจากห้องไปแล้ว ฉันเดินหน้าหงิกตามหลังคุณท็อปออกมาคุณเลขาก็ยังดูความเรียบร้อยอยู่ในบ้านรวมถึงคุณตำรวจด้วย

“แล้วนี่คุณวาจะไปพักที่ไหนครับ”

“พักกับผมนี่แหละ”

 

“ค่ะพักกับคุณท็อป เฮ้ย!

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/18.gif เดี๋ยวๆ หนูวาเก็บอาการหน่อยลูก คุณท็อปนี่ยังไงจะพาน้องไปอยู่ด้วย น้องเป็นผู้หญิงนะ จะว่าไปคุณท็อปชอบกินเด็กเหรอคะ อิอิ นางมีความน่ารักซ่อนอยู่ในตัว 

ป.ล.ฝากเม้นหน่อยนะคะ จะได้มีกำลังใจ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น