มอมิ้น

เรื่องนี้เคะท้องได้นะคะ ❤

ตอนที39 กรงรักพันธนาการร้าย

ชื่อตอน : ตอนที39 กรงรักพันธนาการร้าย

คำค้น : ตอนที่39 กรงรักพันธนาการร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 74

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2559 17:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที39 กรงรักพันธนาการร้าย
แบบอักษร
ตอนที่39
#กรงรักพันธนาการร้าย
#แอดพี่ลู่
 
เข็มนาฬิกายังวนเดินไปโดยที่ห้องทั้งห้องยังไร้เสียงพูดคุย เมฆหลับไปหลายรอบแล้วตื่นขึ้นมา แถมพอมองไปยังนาฬิกาเวลาบ่ายโมงที่ปรากฏยังทำให้เขาต้องลงไปหาซื้ออะไรขึ้นมากิน ส่วนเกรซก็เหมือนจะหาอะไรทานไปก่อนหน้า และในตอนนี้ เจ้าตัวแสบก็ตื่นแล้วด้วย แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยร่าเริงเหมือนเดิมซักเท่าไหร่
 
“ยิ้มให้ดูหน่อยไม่ได้หรอ หื้ม?” เสียงเกรซพูดคุยกับลูกยังดังตลอด และเมฆก็ทำเพียงนั่งมองเท่านั้น คนตัวสูงก้มหน้าสนใจโทรศัพท์ของตัวเองอีกครั้ง และแน่นอนว่าเจ้าตัวเล็กที่ป่วยก็เริ่มจะหัวเราะได้บ้าง ส่วนเมฆเองก็กำลังนั่งหน้าขมวดอยู่กับข้อความที่กำลังพิมพ์คุยกับเพื่อน
 
[นมไหนอะไอ้เมฆ ยี่ห้อไหนอะ]
...ที่มีรูปเด็กข้างหน้าไง... ซึ่งเมฆก็พิมพ์ตอบกลับไปจนนิ้วแทบจะหัก
 
[รูปเด็กเหี้ยอะไร มีรูปเด็กทุกกล่อง!รูปเด็กไหน รูปเด็กไหน!!] ขนาดเป็นเพียงข้อความแต่เมฆกลับสัมผัสได้ถึงความหงุดหงิดของพวกมัน ถ้าให้เดาป่านนี้ไอ้พวกหน้าเหี้ยมทั้งหลายคงกำลังวิ่งวุ่นอยู่ภายในร้านขายของเด็ก เขาอยากจะขำเพราะแค่นึกภาพมันก็ตลกยิ่งกว่าอะไร
 
[เดี๋ยวไปหา] นั่นคือข้อความสุดท้ายที่พวกมันส่งมาให้ และเมฆก็ทำเพียงวางโทรศัพท์ลงพร้อมเอนตัวพิงขอบโซฟาอีกครั้ง คนตัวสูงเบนสายตามองไปยังเกรซอีกหน ซึ่งในตอนนี้คนตัวเล็กก็กำลังป้อนนมให้กับเจ้าเด็กตัวแสบที่นอนตาแป๋ว
 
...แกร๊กกก...
 
แต่นั่งต่อไปได้ไม่เท่าไหร่เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมา เมฆรีบหันมองในทันทีเกรซเองก็เช่นกัน และภาพของไอ้กลุ่มวัยรุ่นเกือบสิบคนที่เดินหอบของพะลุงพะลังเข้ามาก็ทำให้เกรซต้องขมวดคิ้วในทันที แถมพวกมันยังหันมามองที่เขาก่อนจะรีบส่งรอยยิ้มให้
 
“สวัสดีครับบบบบบบบบบบบ!!!” เมื่อโดนทักทายเกรซก็หน้าเหวอในทันที ยิ่งไปกว่านั้นไอ้พวกนี่ยังยิ้มร่ามาหาเขาอีก เกรซยังคงขมวดคิ้ว ยิ่งเห็นพวกคนตรงหน้าซุบซิบกันด้วยรอยยิ้มเขินอาย เกรซก็ยิ่งอยากจะเดินหนี คนตัวเล็กเตรียมจะเบือนหน้าหนีแต่ยังไม่ทันจะได้ไปไหนเสียงเรียกจากเพื่อนของเมฆก็ดังขึ้น
 
“พี่เกรซปะครับ ใช่มั้ย”
“อืม” และเกรซก็ทำเพียงตอบกลับไปเท่านั้น พวกเด็กกลุ่มตรงหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะรีบยื่นส่งของฝากให้เกรซแล้วอธิบายสรรพคุณยกใหญ่ แถมตอนส่งของให้ยังมานเนียนจับมือเขาอีก
 
“แหะๆ พี่ พี่เป็นแฟนไอ้เมฆหรอครับ”
“เปล่า” เกรซตอบกลับออกไปพร้อมกันหันหน้ากลับไปดูแลลูกของตัวเองต่อ ส่วนเจ้าหนูเฟรมแสนอัธยาศัยดีก็ยิ้มถูกใจเมื่อเพ่อนของเมฆมาเล่นด้วย อีกส่วนหนึ่งกำลังเล่นกับเฟรมและอีกส่วนหนึ่งของกลุ่มก็วิ่งตรงเข้ามาหาเมฆที่นั่งอยู่บนโซฟา
 
“เห้ยมึง เมียมึงน่ารักสัสๆ”
“เหี้ยอะไร” และเมฆก็เพียงพูดกลับพร้อมกับเงยสายตาออกจากโทรศัพท์นิดหน่อย
 
“กูบอกว่าพี่เกรซอะน่ารัก”
“นั่นน่ารักแล้วหรอ”
 
“เอ้อสิวะ!” พอพูดจบไอ้พวกเพื่อนเกรียนก็พากันหันกลับไปมองเกรซอีกครั้ง แถมยังพูดกันไม่หยุดจนเมฆอยากจะไล่ให้กลับเพราะความรำคาญ เกรซเองก็เหมือนกัน ทีกับเขาไม่เห็นจะคุยแต่กับพวกนั้นคุยด้วยอยู่ได้ น้องเฟรมก็อีกคน ทำเป็นร่าเริงแจ่มใส หงุดหงิด
 
“พี่เกรซยังเรียนอยู่มั้ยอะครับ”
“ไม่แล้ว พี่เรียนไม่จบด้วยซ้ำ”
 
“ให้พวกผมส่งเรียนเปล่าา”
“เกรงใจ” ถึงแม้เกรซจะเหมือนไม่อยากคุยด้วยเท่าไหร่แต่ถึงอย่างนั้นคนตัวเล็กก็ยังยอมตอบ เมฆลุกขึ้นจากการนอนบนโซฟาแล้วเปลี่ยนมานั่งแทน คนตัวสูงแอบเบ้ปากเล็กน้อยเช่นเดียวกับมือที่คว้าลูกอมมาแกะใส่ปากอีกครั้ง ไอ้พวกเพื่อนที่นั่งมองเกรซในคราแรกก็หันกลับมาหาเขาอีกครั้ง
 
“ทำไมอมลูกอม บุหรี่มึงไปไหน”
“บุหรี่กูตายไปแล้ว” พอเขาตอบพวกมันก็ขมวดคิ้ว
“รอยส้นตีนที่หน้านี่ ไปได้มาวันไหน”
 
“เมื่อวาน” เมฆตอบออกไปเช่นเดียวกับสายตาที่ยังคงนั่งมองเกรซอยู่ คนตัวเล็กเองก็หันมาสบตาเขาก่อนจะหันหนี
“เมื่อวานตอนไหน เมื่อวานมึงอยู่กับพวกกูตลอดไม่ใช่หรอ”
“ตอนกูเดินไปห้องน้ำ”
 
“เอ้า ก็พวกกูบอกว่าไปไหนให้ไปด้วยกันไง!” พวกมันเริ่มส่งเสียงดังพร้อมทำหน้าจริงจังจนเมฆต้องแอบขมวดคิ้วไม่เข้าใจ พวกมันพูดกับเขาหลายครั้งว่าไปไหนให้ไปด้วยกัน เพราะไม่อย่างนั้นจะโดนรุมเอาได้ แต่ก็แล้วยังไงหละ เขาโตแล้วนะ
 
“กูไปขี้ จะไปด้วยทำไม”
“ไปขี้ก็ต้องไปด้วยกัน!ถึงขี้พวกกูก็จะยืนรอ!”
 
“พูดมาก” พอเมฆพูดออกไปแบบนี้พวกมันก็ทำท่าคับแค้นใจอย่างต้องการระบาย แถมยังสร้างดราม่าว่าไม่สามารถช่วยเพื่อนเอาไว้ได้ ทำกอดกันร้องไห้เว่อวังจนเขาอยากจะถีบพวกมันให้กลับไปได้แล้ว ไอ้พวกนี้เสียงดังจนเกรซเริ่มจะหันมองและทันทีที่เกรซหันมองพวกมันก็ยิ่งร้องไห้หนัก
 
“พี่เขามองกูอะ พี่เขาต้องมีใจแน่ๆ”
“เขามองกูด้วยตางหาก” แถมยังซุบซิบกันพลางหัวเราะคิกคักทั้งที่กำลังตอแหลว่าดราม่าอยู่
 
“พี่เกรซซซ!!!” และอีกกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่กับเกรซก็ส่งเสียงเรียกเกรซไม่หยุด เดี๋ยวก็พี่เกรซอย่างนั้น พี่เกรซอย่างนี้ ส่วนเกรซก็ทำเพียงตอบไปตามที่ตอบได้ แถมใบหน้าของคนตัวเล็กยังแสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังรู้สึกยังไง
 
คือเขาแค่กลัวพวกมันก็เท่านั้น....
แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนักหรอก ก็คุยสนุกดี แต่แค่
ดูจะเว่อวังอลังการไปหน่อย
 
“พี่เกรซ พี่ไม่ได้เป็นแฟนไอ้เมฆแต่ทำไมไม่ลูกด้วยกันหละครับ”
“ไม่ขอตอบได้มั้ย”
 
“ได้สิ้” ซึ่งถ้าหากไม่อยากตอบเกรซก็จะพูดออกไปแบบนี้และไอ้เด็กพวกนี้ก็ไม่ได้วอแวจะถามต่อ แต่แล้วพอจบคำถามนี้ก็มักจะมีคำถามใหม่กลับมาเสมอ เกรซกำลังรู้สึกเหมือนตัวเองถูกสัมภาษณ์แต่ซักพักร่างของคนที่นั่งอยู่อย่างเมฆก็เดินเข้ามา
 
..หมับ..
 
“กลับไปได้แล้ว ลูกกูจะนอน” เมฆเดินเข้ามาดึงเพื่อนตัวเองก่อนจะออกแรงดันให้เดินออกไปได้แล้ว
“อะไรๆๆ ลูกมึงยังหัวเราะฟันหล๋ออยู่นั่นเลย นอนตรงไหน”
 
“เดี๋ยวก็นอนแล้ว กลับไป” แต่เมฆก็ยังคงยืนยันพร้อมออกแรงดึงไอ้เพื่อนตัวเองทั้งหลายให้ออกไปจากห้อง ไอ้พวกเพื่อนรักก่อนจะไปก็ไม่ลืมจะไปลาเกรซที่นั่งอยู่ มีการยืนส่งจุ๊บให้จนเมฆต้องเดินเข้าไปลากให้พวกมันออกมาอีกครั้ง และก่อนที่เขาจะปิดประตู พวกมันก็ยังมีหน้าทิ้งคำบางคำไว้
 
“เดี๋ยวมาหาอีกนะ ต่อไปจะมาบ่อยๆ เมียเด็ดมาก อรั้ย”
 
..ปัง..!
 
เขาดันประตูให้ปิดลงก่อนจะเดินกลับมานั่งลงยังที่เดิมอีกครั้ง เมฆมองไปยังเกรซที่เริ่มจะเมินเขาอีกหน ส่วนเจ้าหนูเฟรมที่อารมณ์ดีก็กำลังหันมายิ้มให้เมฆ เมฆยักคิ้วกลับไปให้ก่อนที่จะหลุดถอนหายใจเมื่อรู้สึกเบื่อกับการที่ต้องนั่งเงียบเป็นเป่าสากแบบนี้
 
“จะเงียบอย่างเดียวเลยหรือไง” เมฆเริ่มพูดขึ้นมาทั้งที่สายตายังคงมองเกมส์ในโทรศัพท์
“..........”
“ทีกับไอ้พวกนั้นยังเห็นคุย”
“.........”
 
“ก็ตามใจ” แต่เมื่อเกรซไม่ยอมตอบดังนั้นเมฆจึงพูดต่อ คนตัวสูงเงยมองนิดหน่อยก่อนจะก้มกลับมาสนใจเจ้าโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง เกรซยังคงเงียบ ส่วนเมฆก็แอบบ่นกับตัวเองนิดหน่อยอย่างไม่พอใจนัก บางทีเขาก็อยากจะคุยกับเกรซให้เคลียไปแล้ว แต่พอทำแบบนั้นทีไรสุดท้ายต้องจบด้วยการทะเลาะกันตลอด
 
เขาน่ะ ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะคืนดีด้วยหรอกนะ
แต่ก็แค่ เกรซไม่ยอมเปิดโอกาสให้คุยด้วยก็เท่านั้น
เกิดมาก็ไม่เคยจะง้อใครกับเขาซักที
 
“เกลียดกูหรอ”
“เออ” ทีอย่างงี้ทำเป็นตอบ...
 
“ไม่อยากคุยกันดีๆหรือไง”
“.........” แต่เกรซก็ยังคงเงียบจนเมฆเริ่มจะเงียบบ้าง คนตัวสูงนั่งคิดบางสิ่งบางอย่างก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับพูดคำบางคำออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
 
“ขอโทษ...” เขาเห็นว่าเกรซนิ่งลงไปเล็กน้อยเมื่อเขาพูดออกไปแบบนี้ เมฆมองไปที่อีกคนซึ่งเกรซก็ทำเพียงนั่งลูบหัวของลูกตัวเล็กที่กำลังจะหลับ ในระหว่างนี้เมฆก็นั่งเงียบเพราะกะจะรอให้ลูกหลับแล้วเริ่มคุยจริงจังกับเกรซ ตอนนี้บางทีความรู้สึกอาจจะดีกว่าเมื่อก่อนแล้วก็ได้ เพราะเขาไม่ได้เกลียดเกรซอีกแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเกรซจะยังไง แถมอีกเรื่องก็คือ เขากำลังรู้สึกไม่พอใจในตอนที่เห็นเกรซนั่งพูดคุยกับพวกเพื่อนของเขาแบบนั้น แค่ไม่พอใจ แต่ ไม่อยากจะพูดว่าหึงหรอกนะ
 
และเมื่อเห็นว่าเฟรมหลับแล้ว เมฆจึงตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปหาอีกคน
แล้วก็
 
...หมับ..
“ขอคุยด้วยหน่อย” ไม่ต้องรอให้เกรซตกลงหรืออะไร เพราะถ้าจับมือได้เมื่อไหร่เขาก็แค่ใช้แรงที่มีมากกว่าดึงเกรซให้เดินตามออกไปยังระเบียงของห้องเท่านั้น พอออกมาได้เขาก็ทำเพียงดันคนตัวเล็กให้ชิดมุมเอาไว้เพื่อกันหนี
 
“นี่ พูดด้วยกันหน่อยดิ” พอเมฆพูดออกมาแบบนี้เกรซก็รู้สึกเหมือนอยากจะเดินหนี เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาเมฆมันเคยพูดแบบนี้แล้วใช้น้ำเสียงแบบนี้ที่ไหน แถมพอเขาหันหน้าหนีก็ยังจะมาทำตัวรำคาญพยายามจะขยับหน้าตามเขามาอีก
 
"ออกไป” เกรซขยับปากพูดคำแสนสั้นไม่เปลี่ยน
“ไม่อยากคุยจริงๆหรอ ถ้ามึงไม่ยอมพูดด้วย แล้วกู....”
“..........”
 
“กูจะง้อยังไง” เกรซยังคงไม่ยอมมองหน้า คนตัวเล็กยังพยายามที่จะก้มมองพื้นแล้วแสร้งทำไม่สนใจทั้งที่หูใส่ใจฟังยิ่งกว่าอะไร เขาไม่ได้อยากจะสนใจ แต่เมฆชอบมาทำตัวเรียกร้องความสนใจเองตางหาก
 
“เกรซ”
“.......”
“เกรซครับ...”
 
“เกรซครับพ่อมึงสิ” และนี่ก็คือสิ่งที่คนตัวเล็กตอบกลับออกมา
“ไม่ให้เรียกแบบนี้หรอ”
“อืม” และดูเหมือนว่ายังเผลอตอบออกมาอีกหลายครับ เมฆก้มมองอีกคนพลางนึกว่าควรจะพูดยังไงให้เกรซไม่หงุดหงิดดี จะพูดแต่ละทีก็ต้องคิด เพราะถ้าไม่คิดไว้ก่อนก็จะชอบหลุดคำไม่ดีออกไปเสมอ
 
“แล้วจะยอมคุยกันตอนไหน”
“........”
“เกรซ....” เมฆเรียกออกไปอีกครั้งพร้อมกับสายตาที่มองไปยังใบหน้าของคนที่กำลังก้มมองพื้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเผลอกดริมฝีปากลงบนแก้มนิ่มของใครอีกคนที่ล่อตาเสียเหลือเกิน และก็ทันทีที่ถูกหอมแก้ม คนที่กำลังยืนหน้าตึงก็ยิ่งหน้าอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่ เกรซสะบัดตัวออกก่อนจะเดินหนีออกไปจนได้ และเมฆก็ทำเพียงมองตามเท่านั้น
 
ก็ได้หอมแก้มแล้วนี่ จะเอาไรอีกหละ
ตอนเย็นค่อยง้อต่อ
วันนี้ได้หอมแก้มไปก่อนก็พอ
 
# # # # # #
 
-..-
 
 
 
 
 
 
 
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น