น้ำมิ้ม

คนดี...แบบไหนถึงเรียกว่าคนดี ต้องทำถึงขนาดไหนคนถึงจะเรียกว่าเป็นคนดี คนทำดี ทำแล้วได้อะไร...ในเมื่อทุกวันนี้คนทำชั่วได้ดีมีถมไป หากถ้าสังคมมีแต่คนชั่วแล้ว สักวันหนึ่งคนชั่วเหล่านั้นแหละที่จะต้องลุกมากำจัดคนที่ชั่วกว่าให้หมดไป

ตอนที่ 2-2 : นายอำเภอกลางตลาด

ชื่อตอน : ตอนที่ 2-2 : นายอำเภอกลางตลาด

คำค้น : ตำรวจ , ไปรษณีย์ , แผ่นดิน , ยุติธรรม , แอคชั่น , บู๊ , สืบสวน , สอบสวน , ไม้เถื่อน , ค้าไม้ , ตัดไม้ , ดาว , ดาวแผ่นดิน

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 404

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2559 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2-2 : นายอำเภอกลางตลาด
แบบอักษร

 

ปลายกำปั้นที่เหวี่ยงมาเฉียดปลายคางร่างสูงของผู้ชายที่อยู่ในชุดเสื้อคอกลมสีขาวและกางเกงสีกากีอย่างหวุดหวิด รัฐเขตต์เบี่ยงตัวหลบก่อนจะฮุคกำปั้นไปที่ท้องน้อยอีกฝ่ายอย่างแรงจนร่างล่ำสันของอีกฝ่ายทรุดลงไปคุกเข่าอยู่ที่พื้น...รัฐเขตต์กำลังจะตวัดปลายเท้าเสยคางอีกฝ่ายแล้วหากหางตาทันเห็นร่างเล็กๆของเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาขวางไว้ ชายหนุ่มจึงยั้งขาตัวเองเอาไว้ก่อนที่จะถึงตัวของหญิงสาวที่เอาตัวเองมาบังอีกฝ่ายไว้

“หยุดเดี๋ยวนี้นะนายอำเภอ!...คุณเป็นเจ้าหน้าที่อะไรทำร้ายประชาชน ” เสียงหวานใสที่เคยเสนาะหูบัดนี้ตวาดขึ้นอย่างกราดเกรี้ยวพลางยืนจ้องหน้าร่างสูงของรัฐเขตต์อย่างเอาเรื่อง ... ชายหนุ่มเพียงแต่ปรายตามองคู่ต่อสู้ที่บัดนี้กำลังลุกขึ้นอย่างยากเย็น ก่อนจะเอ่ยกับหญิงสาวที่สูงเพียงแค่ไหล่ของเขา

“นี่หมดเวลาราชการแล้ว... เครื่องแบบผมก็ถอดแล้ว ... ในเมื่อเขาอยากจะลองวัดฝีมือกับผม ผมก็ไม่รังเกียจ...ผู้ชายเค้าเรียกแลกเปลี่ยนเชิงมวยกัน...จริงไหม..ปิยะพงษ์”

รัฐเขตต์เงยหน้าขึ้นไปสบตากับร่างล่ำสันที่บัดนี้จ้องตอบเขาอย่างไม่พอใจ ก่อนที่อีกฝ่ายจะก้มลงพูดกับหญิงสาวที่เอาตัวเองมาขวางไว้กลางวง

“เราไม่เป็นอะไรแล้วแก้ว...เธอกลับร้านไปเถอะ เดี๋ยวแม่จะเป็นห่วง”

“ไม่...ถ้าจะกลับก็ต้องกลับด้วยกัน”

หญิงสาวที่ชื่อ ...แก้วตา...เอ่ยขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยวพลางตวัดสายตามาทางนายอำเภอรัฐเขตต์อย่างอาฆาต ไม่แคร์สายตาและเสียงซุบซิบจากรอบด้านที่ดังขึ้นปากต่อปาก ...

อธิคมจอดรถจักรยานยนต์คันใหญ่คู่ใจอย่างรวดเร็ว ในขณะที่นราธิปกระโจนลงจากรถก่อนที่อธิคมจะจอดเสียด้วยซ้ำ ชายหนุ่มวิ่งหน้าตื่นแข่งกับลุงยอดไปยังวงมวยที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นมวยคี่ เพราะมีนักชกหน้าหวานเป็นมือที่สามคั่นอยู่ระหว่างสองร่างสูง

“นายอำเภอเป็นอะไรหรือเปล่าครับ...”

ลุงยอดตรงเข้ามาถามนายของตนทันที หากรัฐเขตต์ส่ายหน้าพลางหันกลับไปหยิบชุดเครื่องแบบที่ตัวเองถอดวางเอาไว้ส่งให้ชายชรา อธิคมที่ตามเข้ามาทีหลังเห็นแก้วตาและปิยะพงษ์ก็พอจะเข้าใจเรื่องราวได้ สองคู่หูนี้เป็นปฏิปักษ์กับคนทางราชการมาหลายปีแล้ว..นับตั้งแต่พ่อของหญิงสาวจากไปเมื่อสอง-สามปีก่อนได้

“แก้วตา...มีเรื่องอะไรกันหรือ”

อธิคมตัดสินใจเอ่ยถามคู่กรณีคนใหม่ที่ยังจ้องนายอำเภออย่างเอาเรื่อง ครั้นแก้วตาพอเห็นอธิคมมาก็เกรงใจหน่อยๆ หากยังคงเอ่ยคาดโทษชายหนุ่มตรงหน้า

“ก็นายอำเภอน่ะสิ ทำร้ายประชาชนใครๆเขาก็เห็นทั้งตลาด ว่านายอำเภอไล่ชกไอ้เต้อยู่”

แก้วตาเอ่ยโวยวายเสียงดัง จนรัฐเขตต์ชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ หากพูดไปก็มีแต่เสีย เพราะต่อให้เขาเป็นฝ่ายถูกจริงก็คงไม่มีใครเข้าข้างเขาอยู่แล้ว...

ปิยะพงษ์เห็นว่าคนเริ่มมุงหนักมากขึ้นเรื่อยจึงรีบเร่งเพื่อน

“ช่างมันเถอะแก้ว..เราเป็นฝ่ายแพ้ เรากลับกันดีกว่า”

เพื่อนชายรีบกระชากแขนคนตัวเล็กกว่าให้เดินออกไป หากแก้วตายังคงจ้องนายอำเภออย่างไม่พอใจแต่ก็ยอมเดินตามเพื่อนไปแต่โดยดี

อธิคมเดินเข้ามาหาร่างสูงของนายอำเภอที่สะบักสะบอมไม่แพ้กัน พลางหันไปเอ่ยกับลุงยอด

“ลุงพานายอำเภอไปทำแผลที่อนามัยก่อนเถอะ ที่นี่เดี๋ยวผมจัดการให้”

นราธิปมองเพื่อนรุ่นพี่สลับกับนายอำเภออย่างประหลาดใจ...ไฉนที่บ้านเนินดงงูแห่งนี้ชาวบ้านถึงเกลียดคนของทางการกันนัก!

 

.................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น