น้ำมิ้ม

ใครชอบแนวดราม่าบีบคั้นอารมณ์..อย่าลืมจิ้มหัวใจ กดแอด Favorite ไว้ด้วยนะจ๊ะ เค้าจะพยายามอัพทุกวัน ...เรื่องนี้พระเอกเป็นแนวดาร์คนะคะ อย่าได้หาความดีมีคุณธรรมจากพี่แก..นางเอกรันทดสุดชีวิต เนื้อหาเข้มข้นทุกตอนจ้า ไรท์เตอร์รับประกัน

ปานดวงใจ ตอนที่ 1 : ปากกัดตีนถีบ

ชื่อตอน : ปานดวงใจ ตอนที่ 1 : ปากกัดตีนถีบ

คำค้น : ทวิกมล , ความลับ , พี่น้อง , สู้ชีวิต , ความรัก , พระเอกร้าย , นางเอกน่าสงสาร , พระรองแสนดี , ปกปิด , เปรมอุรา , ปานดวงใจ , 25+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2559 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปานดวงใจ ตอนที่ 1 : ปากกัดตีนถีบ
แบบอักษร

ตอนที่ 1

“แม่จ๊ะ...นั่นเสียงอะไรจ๊ะแม่...”

ร่างแบบบางของเด็กสาวผวาลุกขึ้นพลางพับมุ้งเก็บอย่างรวดเร็ว นางจันทร์เพ็ญนั้นลุกพรวดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเรียกของปานดวงใจผู้เป็นบุตรสาวก่อนจะหันไปปลุกเปรมอุราที่ยังนอนงัวเงียอยู่

“เปรม...เปรม...ลุกเถอะลูก เสียงน้ำป่าละมั้ง ตายแล้วพ่อของพวกเอ็งนอนเฝ้าอยู่ที่เพิงพักท้ายไร่”

นางจันทร์เพ็ญเอ่ยขึ้นอย่างห่วงใย หากเสียงน้ำป่าที่กำลังไหล่บ่ามาทำให้ทั้งหญิงทั้งสามคนได้แต่กอดกันแน่นอย่างหวาดหวั่น...คืนนี้ไม่รู้ว่าน้ำป่าจากบนเขาจะกวาดสิ่งใดไปกับสายน้ำบ้าง

รุ่งเช้านายยศกลับบ้านมาด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม... น้ำป่าเมื่อคืนส่งผลให้ขณะนี้ที่บ้านยังคงมีน้ำท่วมสูงจนชายสูงวัยต้องลุยน้ำมา ... สีหน้าตรอมตรมอย่างทุกข์ใจทำให้ทุกคนรู้ดีว่าน้ำป่าเมื่อคืนคงทำให้ไร่นาเสียหายหมดสิ้น

“ข้าว่าจะเอาที่ดินไปจำนองเขา...จะได้เอาเงินไปใช้หนี้ค่าผิดสัญญา แล้วก็จะเอาไว้ลงทุนใหม่ด้วย”

นางจันทร์เพ็ญและลูกๆ นั่งมองหน้ากันอย่างกลัดกลุ้ม สมบัติชิ้นสุดท้ายนี้กำลังจะหลุดลอยไปถ้าหากนายยศยังฝืนทำไรไถนาต่อ

“แต่พ่อจ๊ะ น้ำท่วมออกอย่างนี้ เราจะทำไร่ทำสวนกันต่อได้ยังไงจ๊ะพ่อ ...ฉันว่าเราเข้ากรุงเทพฯไปหางานทำกันดีกว่านะจ๊ะ”

ปานดวงใจที่เป็นลูกสาวคนโตเอ่ยขึ้น หากเปรมอุราหันมาท้วงทันควัน

“แต่พี่ปานกำลังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่นี่จ๊ะ ไปทำงานตอนนี้แล้วพี่จะเรียนต่อยังไง”

“พี่จะดร๊อปไว้ก่อน ถึงยังไงเราก็ต้องทำงานหาเงินมาใช้หนี้เขาให้ได้เสียก่อน..พี่จะเข้าไปทำงานในกรุงเทพฯ”

ปานดวงใจลั่นวาจาอย่างเด็ดเดี่ยว หญิงสาวเป็นที่มีความคิดทันสมัยและทะเยอทะยานอยากให้ครอบครัวมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น นายยศและนางจันทร์เพ็ญก็เห็นดีด้วยกับลูกสาวคนโต จึงหันไปเอ่ยกับเปรมอุราที่กำลังเรียนมัธยมหกอย่างเป็นห่วง

“เปรม...เอ็งอยู่ที่นี่ก็ไปอยู่กับยายเสียนะลูก...อยู่บ้านที่นี่คนเดียวมันจะไม่ปลอดภัย”

“แม่จ๋า แต่เปรมอยากไปอยู่กับแม่ด้วย”

“ไว้เอ็งเรียนจบก่อนนะ แล้วพวกเราค่อยย้ายไปอยู่ที่กรุงเทพฯด้วยกัน ตอนนี้พ่อแม่แล้วก็พี่ปาน จะทำงานเก็บเงินให้เยอะๆ เอ็งจะได้เรียนสูงๆไงนังเปรมเอ๊ย...”

นางจันทร์เพ็ญกอดลูกสาวคนเล็กไว้อย่างห่วงใย...การไปเสี่ยงโชคที่กรุงเทพฯครั้งนี้ ไม่รู้ว่าต้องลำบากลำบนอีกสักแค่ไหน ... แม้ว่าใครๆจะบอกว่ากรุงเทพฯคือเมืองฟ้า หากสำหรับคนจนๆอย่างพวกเธอแล้ว กรุงเทพฯก็คือเมืองแห่งการแก่งแย่งชิงดีที่คนที่แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะอยู่รอดต่อไปได้!

......................................................................

 ปานดวงใจไปตระเวนสมัครหางานทำอยู่หลายแห่ง หากวัยด้วยวัยเพียง 20 ปี ทั้งยังไม่มีวุฒิปริญญาตรี ทำให้หญิงสาวต้องยอมเอาวุฒิ ม.6 ไปสมัครงานตามโรงงานเพื่อแลกกับค่าแรงขั้นต่ำ และที่โรงงานแห่งนี้เป็นที่เดียวที่เธอและครอบครัวเลือกมาทำงาน เพราะนอกจากจะมีโอทีให้ทำแล้ว ยังมีที่พักราคาพิเศษสำหรับพนักงานด้วย

“พ่อจ๊ะ แม่จ๊ะ เราทำที่โรงเหล็กที่ก็ได้นะจ๊ะ พวกเราจะได้ไม่ต้องเปลืองค่าเช่าบ้านด้วย”

“แต่งานมันหนักนะลูก งานโรงเหล็กต่อให้เป็นงานส่วนอื่นมันก็หนักอยู่ เอ็งจะทำไหวหรือปาน”

“ไหวจ้ะแม่ ... ตอนนี้เราได้งานก็นับว่าโชคดีมากแล้ว พ่อกับแม่ไปพักเถอะจ้ะ ฉันจะไปเข้ากะต่อ”

ปานดวงใจเอ่ยตอบให้มารดาสบายใจ แม้ว่าหญิงสาวจะสามารถไปทำงานที่อื่นได้ หากปานดวงใจเลือกแล้ว อย่างน้อยอยู่ที่นี่ด้วยกันจะได้ช่วยประหยัดค่าใช้จ่าย จะได้มีเงินเหลือเก็บและส่งไปให้เปรมอุรากับยายที่บ้านได้

หญิงสาวทำงานที่ฝ่ายผลิตต้องเข้ากะทำงานสลับกลางวันกลางคืน แต่หญิงสาวก็พยายามอดทนสู้ แม้ร่างเพรียวบางนั้นดูจะอ่อนแอคล้ายไม่มีเรี่ยวแรงที่จะยกชิ้นงานต่างๆ หากหญิงสาวก็พยายามอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ยังไม่ดีพอสำหรับงานที่ต้องการความรวดเร็วและคล่องแคล่ว

“พี่ว่าน้องย้ายแผนกดีกว่านะ...อยู่ส่วนผลิตมันต้องใช้ความเร็ว แล้วก็ใช้พลังแขนในการหยิบจับอะไหล่ชิ้นงาน แขนน้องก็เล็กนิดเดียว พี่กลัวว่ามันจะหักไป”

จักรวาล..หัวหน้างานชายร่างอ้วนฉวยโอกาสคว้าแขนเรียวของหญิงสาวไปลูบไล้ หากปานดวงใจสะบัดออกอย่างแรงพลางเอ่ยตอบเสียงห้วน

“ฉันทำได้...ฉันยกไหว แต่ฉันเพิ่งทำงานได้อาทิตย์เดียว เลยยังไม่คล่อง”

“แต่พี่ว่าน้องมาทำงาน ส่วนตัวกับพี่ดีกว่า รับรองพี่จ่ายให้น้องไม่อั้นเลย”

ร่างหนานั้นกระชากแขนหญิงสาวเข้าไปอย่างแรงจนปานดวงใจหวีดร้องเสียงดัง หากมืออ้วนนั้นตะปบที่ก้นเธอก่อนจะเคล้นคลึงอย่างจาบจ้วงและพยายามดันเธอให้มาแนบชิดจนส่วนล่างของอีกฝ่ายเสียดสีมาที่กางเกงทำงานเธออย่างน่าเกลียด

“ปล่อยนะ..ปล่อยฉัน”

ปานดวงใจทุบสุดแรง เพื่อพิสูจน์ว่าแขนเธอนั้นไม่ได้ไร้เรี่ยวแรงอย่างที่มันคิด ใบหน้าอ้วนนั้นหันสะบัดไปตามแรงมือก่อนที่จะปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระ

“มึง..มึงตบกูเหรอ เล่นตัวนักนะ”

“ฉันมาทำงานขายแรงงาน ไม่ได้ขายตัว...ฉันจะไปฟ้องเจ้านายให้ทำโทษแก”

ปานดวงใจชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างกราดเกรี้ยว หากหัวหน้างานที่เพิ่งทำอนาจารเธอกลับตอกกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน

“มึงคิดว่ากูกลัวเหรอ...เมิงรู้ไหมว่ากูน่ะเด็กใคร ผู้จัดการโรงงานน่ะญาติกูเอง มึงต่างหากที่ต้องถูกไล่ออกอีนังบ้านนอก คิดว่าสวยแล้วมึงจะเล่นตัวได้งั้นเหรอ ...ถุย...สวยแค่ไหนก็คนละชั้นกับกูอยู่ดีละวะ”

จักรวาลเอ่ยคำเหยียดหยามออกมาพลางส่งสายตารังเกียจจนปานดวงใจสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธ และก่อนที่เรื่องจะลุกลามจนกลายเป็นเหตุทะเลาะวิวาทมากไปกว่านี้ ...ก็มีผู้มาร่วมวงตะลุมบอนคนใหม่...

“ที่นี่ไม่เคยแบ่งชนชั้นวรรณะกับใคร บริษัทของเราทำงานด้วยกันเหมือนพี่น้อง และพี่น้องก็ควรให้เกียรติซึ่งกันและกัน ไม่ใช่ทำตัวกร่างและเที่ยวดูถูกคนอื่นไปทั่ว”

เสียงห้าวที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิ้ตสีครามเดินตรงเข้ามาอย่างไม่พอใจ นายจักรวาลพอเห็นชัดว่าคนที่เดินเข้ามา ไม่มีป้ายพนักงาน หากบนบอร์ดแผนผังบริษัท มีชื่อของชายหนุ่มอยู่บนสุด “เอกกุล” เจ้าของโรงงานเหล็กและบริษัทผลิตวัสดุก่อสร้างแห่งนี้

“ท่านประธาน ... ซวยฉิบ...”

จักรวาลบ่นพึมพำพลางสาดสายตาอาฆาตไปยังหญิงสาวที่ยืนหน้าซีดอยู่ไม่ห่างกันนัก

เอกกุลเดินเข้ามาหาทั้งคู่ ก่อนจะหันไปพินิจหญิงสาวคนเดียวที่กำลังยืนตัวสั่นอย่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นเชิงปลอบโยนให้คลายกังวล

“เธอไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ... ถ้ายังไงฉันอนุญาตให้เธอกลับบ้านไปพักได้ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาพบฉันที่ห้องทำงาน ฉันจะจัดการสอบสวนเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เอง!

“อ้อ..คุณด้วยนะคุณจักรวาล พรุ่งนี้ไปพบผมที่ห้องทำงานด้วย”

 

เอกกุลสั่งกำชับเสียงเข้มก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้พนักงานคนอื่นๆหันไปซุบซิบนินทากันอย่างสนุกปาก ... ปานดวงใจหันมามองอีกฝ่ายอย่างอาฆาต..ในขณะที่นายจักรวาลก็โกรธแค้นไม่แพ้กัน...งานนี้มึงต้องได้เห็นดีกับกูแน่ อีนังเด็กใหม่!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น