10969

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 ความลับของผู้ชายชื่อ อิท

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ความลับของผู้ชายชื่อ อิท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 55k

ความคิดเห็น : 102

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2559 19:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ความลับของผู้ชายชื่อ อิท
แบบอักษร

ตอนที่ 5

ความลับของผู้ชายชื่อ อิท

#

 

 

“กูไปทำอะไรให้มึง!

 

ผมตวาดถามมันอย่างไม่เข้าใจปนโมโห แม่งขว้างปาโทรศัพท์ของคนอื่นทิ้ง มันจะสันดานเสียเกินไปแล้ว  ผมรู้ว่าเมื่อก่อนผมกับมันไม่ถูกกัน แต่ผมก็เลือกที่จะหนีจากมันเพื่อไม่ต้องมาพบเจอมันอีก มีแต่มันนี่แหล่ะ

 

มาระรานผมอยู่ได้  ต่างคนต่างอยู่สิวะ

 

“มึงหายไปไหนมา” มันถามนิ่งๆ ไม่ยอมตอบคำถามที่ผมถามไป นั่งขับรถของมันน่าตาเฉย ทำให้ผมอารมณ์ที่เดือดๆอยู่ขึ้นทันที

 

“ไอ้เหี้ยอิท กูถาม ไม่ใช่ให้มึงมาถามย้อนกู!!” ผมตะคอกใส่มัน ที่มันยังกวนประสาทผมไม่เลิก

 

“ก็ตอบกูมาก่อน กูค่อยตอบ” มันหันมาว่า ผมนี่อยากจะพุ่งไปบีบคอมันให้รู้แล้วรู้รอด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามันขับรถอยู่ ก่อนจะหลับตาลงแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างสะกดกั้นอารมณ์

 

ฟืดด ใจเย็นๆไอ้นนท์ ใจเย็นๆ

 

“กูก็อยู่ของกู ไม่ได้หายไปไหน แล้วมึงหล่ะเป็นเหี้ยอะไรถึงมาวุ่นวายอะไรกับกูนักหนา” ผมพูดรัวแทบไม่หายใจ แล้วนั่งหอบหายใจแฮ่กๆอยู่ตรงนั้น จนมันหัวเราะออกมา

 

“ฮ่าๆๆ มึงแม่งตลกว่ะ” มันหัวเราะแล้วทุบพวงมาลัยเหมือนขำมาก  ผมหันขวับไปหามันทันที มึงตลกมากหรอสัส

 

ป๊าป!

 

เอี๊ยด”

 

“โอ้ยย มึงขับอะไรของมึงเนี้ย” ผมกุมหัวแน่น ที่อยู่ๆมันเบรกกะทันหัน จนหัวผมโขกกะหน้ารถ ผมหันหน้าไปแว้ดใส่มันทันที มือก็จับหัวดู แม่งโนรึเปล่าก็ไม่รู้

 

“มึงตบหัวกู!!” ไอ้อิทมันตาเหลือกขึ้นเสียงใส่ผมทันที มือมันก็ยกชี้หน้าผมอย่างโมโห

 

“ก็มึงหัวเราะกู” ผมเถียงอย่างไม่ยอม หลังจากผมใช้ฝ่ามืออรหันต์ของผมตบไปที่หัวมันเน้นๆ

 

“ถ้ากูบังคับรถไม่อยู่ เกิดเสียหลักขึ้นมา ไม่ตายห่าหรอว่ะ!!” มันเข้ามาดึงกระชากเสื้อผมเข้าไปหามัน แล้วยกมือง้างเหมือนจะชก จึงรีบหดคอหลับตาหนีทันที  ผมลืมคิดข้อนี้ไป จึงเถียงไม่ออก สงสัยผมคงจะทำเกินไปจริงๆ

 

“งั้นมึงก็ปล่อยกูลงสิ!” ผมหลับตาเถียงมัน กลัวก็กลัวโดนมันต่อย ไหนจะสายตามึงจะน่ากลัวไปไหนว่ะ

 

“หึ อย่าฝัน” มันหันมาตอบ แล้วหัวเราะในลำคอ แม่งเสียงมึงไม่น่าไว้ใจเลย

 

จากนั้นมันก็ปล่อยคอเสื้อผม ผมรีบกระเถิบหนีไปชิดประตูอีกฝั่งทันที มันก็ออกรถ ผมก็นั่งเงียบไม่หือไม่อือกับมัน กลัวมันเป็นบ้าลุกขึ้นมาทำท่าต่อยผมอีก ส่วนมันก็ไม่ได้มากัดมาแขวะผม นั่งขับต่อไปเรื่อยจนรถมาจอดอยู่ที่คอนโดย่านดัง

 

“กูอยากกลับห้อง” ผมพูดเสียงอ่อย ตาก็มองรอบๆอย่างไม่คุ้นชินและระแวง ไม่รู้มันพาผมมาที่นี่ทำไม น่าจะเป็นคอนโดของมัน

 

“ลงมา” มันพูดเสียงเข้ม ไม่สนที่ผมพูดไป ผมจับสายเบลล์ไว้แน่นอย่างไม่ไว้ใจมัน ไม่รู้มันคิดอะไรอยู่

 

“ไอ้อิท กูอยากกลับห้อง” ผมยังคงยืนยันคำเดิม ไม่ยอมลงจากรถ เอาดิว่ะ กูไม่ลงซะอย่าง

 

“อย่าให้กูต้องโมโห” มันว่า ตอนนี้มันอยู่นอกรถและกำลังยืนเท้าเอวจ้องผมอย่างบังคับ แม่งจะอะไรนักหนาว่ะ

 

“กูอยากกลับห้อง!” ผมตะโกนบอก ก่อนจะเปิดประตูใส่มันจนมันผงะถอย ผมจึงใช้โอกาสนั้นรีบกระโดดลงจากรถ แล้ววิ่งตรงไปถนนใหญ่ทันทีอย่างรวดเร็ว

 

พรึบ

 

“มึงจะไปไหน กูยังไม่ชำระความกับมึงเลย” ไอ้อิทจับที่คอเสื้อผมกระชากเข้าหามัน แล้วมันก็ก้มมาพูดเสียงเหี้ยมใส่ผม จนใจน้อยๆของผมกระตุกวูบ แค่ผมวิ่งหนีมันไม่ถึงถนนใหญ่ด้วยซ้ำ มันกลับถึงตัวผมอย่างรวดเร็ว ขามึงจะยาวไปมั้ย

 

“ชะ ชำระความอะไร กูไม่รู้เรื่อง” ผมพูดเสียงรนราน และดิ้นหนีจากมือใหญ่นั้นที่จับคอเสื้อผมไม่ปล่อย

 

“ลืมไปแล้วหรอ ว่ามึงทำอะไรกับกูไว้” มันพูดเสียงลอดไรฟัน จนผมรีบหันไปหาทันทีอย่างรวดเร็ว

 

“กูไม่ได้ทำ ปล่อยกูนะโว้ย” ผมยื้อแย่งคอเสื้อกับมัน ตาก็ลอกแลกไปมาเหมือนคนทำผิด จนไอ้อิท กระตุกยิ้มกับท่าทางของผม

 

“หึ เดียวมึงก็รู้ว่าทำหรือไม่ทำ”

 

“อ๊ากก ไอ้อิทปล่อยกู” ผมดิ้นกระแด่วๆ เมือถูกมันลากอย่างโหดร้าย เข้าไปในคอนโดมัน ส่วนมันก็ไม่สะทกสะท้านกับแรงผมที่เหมือนแค่สะกิดให้มันคันๆเท่านั้น

 

ตุบ

 

มันโยนผมลงที่โซฟาอย่างแรง เมื่อเข้ามาในห้อง มาถึงมันก็โยนผมอย่างไม่ถนอมซักนิด จนผมหน้าคะมำจูบกับโซฟา ก่อนจะรีบเด้งตัวลุกขึ้น เมื่อไอ้อิทมันย่างสามขุมเข้ามาอย่างน่ากลัว

 

“อะ ไอ้อิท ใจเย็นๆ” ผมยกมือห้ามมันที่มันเดินต้อนผมมาเรื่อยๆ จนผมติดผนัง

 

“หึ ทำกับกูแสบไว้มากนะมึง” มันโน้มหน้าเข้ามาใกล้ แล้วแยกเขี้ยวใส่ผม จนผมหดหัวลง จากที่เตี้ยๆอยู่กับเตี้ยหนักกว่าเดิมเมื่ออยู่ใต้ร่างมัน

 

“ค่อยๆพูดค่อยๆจากัน นะอิทนะ” ผมพูดเสียงอ่อน จับแขนเสื้อมันเขย่าเหมือนเด็ก ให้มันใจเย็นลงบ้าง มึงตอนนี้น่ากลัวมากรู้ตัวมั้ย

 

“ใจเย็นหรอ มึงบอกให้กูใจเย็นหรอ!!” มันตวาดลั่น จนผมสะดุ้งหลับตาแน่น โอ้ยหัวใจไอ้นนท์จะวาย

 

“มะ มึงหาเรื่องกูก่อนหนิ” ผมใจกล้าเถียงมันทั้งที่หลับตาแน่น รู้แล้วว่าน่าจะเป็นเรื่องอะไร

 

“แล้วมึงก็เลยเอาคืนกูว่างั้น” มันว่าเสียงกดต่ำ

 

“อะ เออ” ผมตอบไม่เต็มเสียง เรื่องแค่เนี้ย ผ่านไปนานแล้วป่ะว่ะ ผมก่นด่ามันในใจ

 

“หึ ทำให้กูอับอายขนาดนั้น แล้วมีหน้าหายหัวไปอีก” มันเอามือค้ำยันหัวผมเอาไว้ ผมนี่แทบจะมุกแทรกผนังเลย มึงอย่าก้มลงมามากกูใจไม่ดี

 

“หายกันดิว่ะ มึงล้อก้นกูทำไมเล่า” ผมเถียงขึ้นมา

 

“แล้วมึงก็โพทะนาว่ากูเป็นเกย์อ่ะนะ” มันพูด แล้วใช้มือผลักหัวผมไปมา จนผมปัดมือมันทิ้งแล้วเงยหน้ามองมันอย่างไม่พอใจ

 

“เออ มึงจะได้รู้สึกไง ว่าความอับอายมันเป็นยังไง” ผมจ้องตามันอย่างไม่ยอม เอาสิว่ะ ผมไม่ผิดหนิ มันเริ่มก่อน ผมเอาคืนก็ไม่แปลก

 

“แต่กูไม่ได้เป็นเกย์!!” มันตะคอกลั่น จนผมสะดุ้งโหย่ง แต่ทำใจกล้าเชิดหน้าไม่ยอมเหมือนเดิม

 

“ก็เรื่องของมึงดิ กูกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้”  ผมบอกปัด

 

เรื่องมันก็นานมากแล้ว ตั้งแต่อยู่มอหก ผมไปป่าวประกาศในเว็บโรงเรียนว่าไอ้อิทมันเป็นเกย์ โดยอ้างชื่อไร้นาม พร้อมแคปชั่นรูปที่มันยืนกอดผู้ชายที่ไหนไม่รู้อยู่หลังโรงเรียน อยากจะแกล้งเล่นๆให้มันอับอายบ้าง ที่ล้อก้นผม จนมันรู้ว่าเป็นผมทำ มันตามหาผมให้ควัก ผมนี่หลบหนีมันแทบตาย ดีอยู่ที่มอหกเขาไม่ค่อยมีเรียนกันแล้ว นอกจากจะสอบเข้ามหาลัย ผมจึงหลบหนีมันได้

 

“มึงว่ายังไงนะ” มันโน้มหน้าเข้ามาถาม

 

“เรื่องมันก็นานแล้วป่ะว่ะ มึงจะอะไร ไม่เป็นก็ไม่เป็นดิ ถอยกูจะกลับ” ผมผลักมันออก แล้วเดินไปที่ประตู ตอนนี้สถานการณ์ไม่สู้ดี ผมเสียเปรียบเห็นๆ

 

“กูไม่ให้กลับ” มันพูดขึ้นมาเสียงเรียบ แววตาของมันดูไม่น่าไว้ใจมาก ไหนจะปากที่มันยกกระตุกขึ้น ผมรู้สึกขนลุกแปลกๆกับท่าทางของมัน

 

“เรื่องของมึง แต่กูจะกลับ” ผมพูดไม่มองหน้ามัน เตรียมจะเดินไปเปิดประตู แต่ก็ถูกมือใหญ่ผลักปิดเหมือนเดิม

 

“ไอ้อิท มึงเป็นบ้าอะไรว่ะ” ผมหันไปด่ามัน แต่มันดันยื่นหน้ามาใกล้จนผมผงะ

 

“กูรู้แล้วว่าจะเอาคืนมึงยังไง”มันว่า ทำให้ผมเริ่มสังหรณ์ใจแปลกๆ ไหนจะแววตาที่เจ้าเลห์นั่นอีก

 

“อะ เอาคืนอะไรของมึงหายกันดิว่ะ” เสียงผมเริ่มสั่น  

 

“ไม่ว่ะ กูไม่นับ” มันผละจากตัวผม แล้วโคลงหัวไปมาเหมือนคิดอะไร ทำให้ผมใจไม่ดี เมื่อไม่รู้ว่าตอนนี้มันคิดอะไรอยู่ แต่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่

 

“เอามือมึงออก กูจะกลับ!!”  ผมปัดแขนมันที่ค้ำยันประตูไว้

 

“งั้น ก่อนกลับขอดู ก้น มึงหน่อยดิ” มันว่า แล้วก้มมองด้านล่างผมจนผมจับกางเกงตัวเองไว้แน่น

 

“ตกลงมึงเป็นเกย์ใช่มั้ย มาดูก้นผู้ชาย!!”  

 

“จะว่างั้นก็ได้ มึงเองไม่ใช่รึไง ที่บอกว่ากูเป็นเกย์ งั้นก็ไม่แปลกที่กูจะดูตูดมึง” มันย้อน จนผมอ้าปากพะงาบๆอย่างหมดคำพูด

 

“กูไม่ให้ดู!!” ผมพูดเสียงเด็ดขาด ใครมันจะไปเปิดก้นให้ผู้ชายด้วยกันดูฟ่ะ สรุปมันเป็นเกย์จริงหรือเนี้ย ตายๆไอ้นนท์มึงไม่ปลอดภัยแล้ว

 

“แต่กูจะดู”

 

หมับ

 

“ไอ้อิท ไอ้เลว ไอ้วิปริต ไอ้เกย์ชั่ว” ผมด่ามันและยื้อแย่งกางเกงเมื่อมันเข้ามาจะกระชากกางเกงผมให้หลุด

 

“เออ กูจะเป็นให้ครบเลย”  มันว่า พยายามจะกระชากกางเกงผมอย่างตั้งอกตั้งใจ

 

อ๊ากกกก กูด่ามึงนะโว้ยยย

 

“ปล่อยไอ้อิท ไอ้เหี้ย” ผมดิ้นและจิกที่มือมัน เมื่อเริ่มจะสู้แรงมันไม่ไหว กางเกงก็เริ่มล่นออกจากตูดผมเต็มที ในหัวผมก็คิดหนทางหนีมัน ไม่งั้นโดนมันจับแก้ผ้าแน่ จนผมเหลือบไปเห็นห้องนอนของมันเปิดอ้าอยู่ เมื่อเห็นลู่ทางออกแล้ว ผมตัดสันใจเอาหัวโขกมันทันทีอย่างแรง

 

โป๊ก

 

“โอ้ยย” ไอ้อิทมันร้องลั่น ปล่อยมือจากกางเกงผม แล้วมายกจับที่หัวตัวเอง ผมใช้จังหวะนั้นถีบ มันลงไปกองที่พื้น แล้ววิ่งหนีเข้าห้องมันทันที

 

ปัง

 

ผมรีบปิดประตูและล็อคอย่างรวดเร็ว กลัวว่ามันจะเข้ามา ก่อนจะก้มมองดูกางเกงตัวเองที่เริ่มหลุดจากแรงดึงกระชาก จึงรีบจัดแจงให้มันเข้าที่ เพราะมันตัวใหญ่ ต้องรัดด้วยเข็มขัดแน่นๆ จากนั้นผมก็ถอยหลังออกมา มองที่ประตูเมื่อไอ้อิทมันทุบปะตูดังลั่น

 

ปัง ปัง ปัง

 

“เปิดประตู ไอ้นนท์ มึงกล้าถีบกูหรอ” น้ำเสียงมันเหมือนโมโหมาก ทุบจนประตูมันจะพังคามือมัน

 

“เออ มึงมันบ้าเอง!!” ผมตะโกนตอบมันไป ตาก็มองรอบๆห้องมัน ที่มืดสนิท จนผมต้องเดินคลำทางหาสวิตเปิดไฟ เมื่อในห้องทำให้ผมมองไม่เห็น

 

ปังๆๆ

 

“กูบอกให้เปิด!!” มันยังคงทุบประตุรัวอยู่อย่างนั้น ผมทำเป็นไม่สนใจ คลำหาที่เปิดไฟต่อ

 

อ๊ะ เจอแล้ว

 

พรึ่บ

 

แสงไฟสว่างจ้าขึ้นทันที หลังจากที่ผมคลำหาสวิตไฟจนเจอแล้วเปิดมัน แล้วสิ่งที่ผมเห็นในห้องของไอ้อิท มันทำให้ผมอ้าปากค้าง เพราะสิ่งที่ผมเห็นก็คือ

 

มีรูปโป้เต็มไปหมด!!

 

ที่สำคัญ ก้นใหญ่ๆ ทั้งนั้น

 

ทำไมมันมีแต่รูปก้นว่ะ

 

ผมสงสัยแล้วเดินรอบห้องมันทันทีอย่างตกตะลึง ในห้องของมันเป็นโทนสีเทาดำ ผนังหัวเตียงมันมีรูปก้นผู้หญิงติดอยู่ ผมจะไม่ตกใจอะไรมาก ถ้ารูปนั้นมันเน้นก้นอย่างเดียวจนมันเห็นของลับวับๆแวมของผู้หญิง จนผมเกือบจะเลือดกำเดาพุ่ง

 

แต่ดีหน่อยที่มันมีแต่รูปผู้หญิง ถ้ามีผู้ชายผมคงได้ผวาสยองหนัก เมื่อคิดว่าไอ้อิทมันโรคจิตขนาดไหนที่ดูก้นผู้ชาย แต่ทำไมมันถึงขอดูก้นผมหล่ะ

 

หรือว่ามันเป็นเกย์จริงๆ

 

ชิบหายละ

 

“โรคจิต มึงมันโรคจิตไอ้อิท!!” ผมตะโกนด่ามัน ตาก็มองรอบๆอย่างไม่อยากเชื่อ ผมเข้าใจว่าผู้ชายทุกคนมันก็ต้องมีบ้างเรื่องพวกนี้ แต่ไม่คิดว่าไอ้บ้านั้นมันจะเป็นหนักขนาดนี้ ใครได้เป็นเมียมันคงประสาทตายพอดี

 

ที่มีผัวโรคจิตแบบนี้

 

หลังจากที่ผมตะโกนด่ามันว่าโรคจิต มันก็เงียบไปทันที จนผมอดระแวงไม่ได้ ที่อยู่ๆมันเงียบไปแบบนี้ จากนั้นเสียงประตูก็ดังกุกกักๆ จนผมหันไปมองทันทีอย่างตกใจ

 

มันกำลังไขกุญแจเข้ามา!

 

ผมก้าวถอยหลังทันที มองซ้ายมองขวาหาที่ป้องกันตัว แต่มันไม่มีอะไรซักอย่างในห้องมันนอกจากหนังสือการ์ตูนโป้พวกนั้น  จะเขวี้ยงใส่มันก็ปัญญาอ่อนเกินไป ผมจึงเดินหาไปเรื่อยๆจนไปพบกีต้าตัวใหญ่วางพิงอยู่ที่ผนังข้างเตียงมัน ผมรีบมันคว้ามันแล้วยกขึ้นเตรียมพร้อมทันที

 

กริ๊ก

 

แอ๊ด

 

เสียงไขประตูเปิดออก พร้อมกับไอ้เหี้ยอิทที่มันทำหน้าเหมือนกุมชัยชนะก็ไม่ปาน มือมันหมุนคว้างกุญแจไปมา ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาหาผม ไม่วายหันกลับไปปิดประตูแล้วล็อคมันอย่างเรียบร้อย

 

“คิดว่าจะหนีกูพ้นหรอ” มันว่า แล้วเอามืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนมืออีกข้างก็หมุนกุญแจเล่น ตอนนี้แววตามันโรคจิตของจริง เวลามันมองมาที่ผม ก่อนจะก้าวเดินมาหาผมอย่างใจเย็น

 

“อย่าเข้ามานะโว้ย กูฟาดจริงๆ” ผมยกกีต้าขึ้น เตรียมฟาดจริงๆถ้ามันเข้ามาใกล้

 

“หึ มึงคิดว่าของแค่นั้น ทำอะไรกูได้งั้นหรอ” มันแค่นยิ้ม โยกหัวไปมาเหมือนกับคำขู่ของผมเป็นเรื่องตลก

 

“มึงก็เข้ามาดิ” ผมท้า จากนั้นมันก็เดินมาหาผมตามที่ผมบอก มีแต่ผมที่เดินถอยหลังเรื่อยๆ ทำไมผมต้องถอยว่ะเนี้ย

 

“ตีสิ” คราวนี้มันท้าผมบ้าง ผมจับรวบกีต้าไว้แน่น อย่างลังเล เท้าก็ถอยไปข้างหลังจนมันจะติดผนังอยู่แล้ว

“เออ กูจัดให้” ไหนๆมันก็บอกให้ผมตีแล้ว จัดให้มันซักดอกแล้วกัน ผมจึงยกกีต้าขึ้นสูง แล้วฟาดใส่ที่ไหล่ของมันอย่างแรง แต่ผมยังฟาดไม่โดนไหล่ที่ผมเล็งไว้ด้วยซ้ำ มันเสือกเบี่ยงตัวหลบ แล้วใช้มือของมันฟาดลงที่ข้อมือของผมซะก่อน

 

พลั่ก

 

“โอ้ย” ผมร้องลั่น มือมันฟาดที่ข้อมือผมอย่างแรง จนกีตาในมือผมหลุด จากนั้นมันจับรวบมือผมสองข้าง แล้วพาดไว้ที่ด้านหลัง มันเตะขาผมอีกข้างให้ล้มอย่างรวดเร็ว จนผมตั้งตัวไม่ทัน นั่งทรุดคุกเข่าลงที่พื้นโดยมีมันจับที่มือผมพาดหลังไว้ จนมันเจ็บไปหมด

 

“มึงลืมแล้วหรอ ว่าบ้านกูเป็นใคร” มันก้มลงมากระซิบ

 

“ปล่อยกู ไอ้อิท!” ผมดิ้น พยายามจะลุกขึ้น แต่กลับถูกมันกดไว้ ที่มันพูดมาใช่ว่าผมจะไม่รู้ ถึงจะรู้แค่ข่าวลอยๆบอกต่อกันมา ผมไม่รู้ว่ามันจริงหรือเปล่า ว่าครอบครัวมันมีอิทธิพล เหมือนชื่อของมัน บ้างก็ว่าเป็นมาเฟีย หรือพวกนักฆ่าไรงี้

 

“มึงเห็นความลับกูแล้วงั้นสิ” มันว่าไม่สนแรงดิ้นของผมที่พยายามจะดิ้นหนี ก่อนมันจะมองรอบๆห้องของมันอย่างพอใจ แล้ววกกลับมาหาผม

 

ความลับ

 

อย่าบอกนะว่า..

 

“มะ มึงมันโรคจิตจริงๆหรอว่ะ” ผมถามออกไปเสียงติดสั่น เริ่มกลัวมันขึ้นมาทันที ถ้ามันเป็นจริง  ผมมีโอกาสสูงที่จะถูกมันทำมิดีมิร้ายได้ เขาบอกว่าคนโรคจิตมันมักจะทำอะไรแปลกๆพิเลนและผิดต่างจากคนปกติ

 

“ใช่กูเป็น”

 

และก็

 

“มากด้วย”

 

!!!!

 

ฮืออ ตายแน่ไอ้นนท์ T^T

 

 

 ลืมกันหรือยัง 5555

มาลงแล้ว อาจจะแปลกๆนะ  งงก็อ่านก่อนหน้านั้นก่อน คนแต่งอึนๆอยู่ช่วงนี้ ถถถถ

มาดูน้องนนท์เราจะตั้งรับกับโรคจิตจอมหื่นแบบอิทยังไง

อย่าลืมเม้นให้กำลังใจเราน้า จุ้ฟๆ

แล้วเจอกันค้าบ

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/900168017.gif

 

 

 

ความคิดเห็น