น้ำมิ้ม

คนดี...แบบไหนถึงเรียกว่าคนดี ต้องทำถึงขนาดไหนคนถึงจะเรียกว่าเป็นคนดี คนทำดี ทำแล้วได้อะไร...ในเมื่อทุกวันนี้คนทำชั่วได้ดีมีถมไป หากถ้าสังคมมีแต่คนชั่วแล้ว สักวันหนึ่งคนชั่วเหล่านั้นแหละที่จะต้องลุกมากำจัดคนที่ชั่วกว่าให้หมดไป

ตอนที่ 1 : หน.ปท.บ้านเนินดงงู

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 : หน.ปท.บ้านเนินดงงู

คำค้น : ตำรวจ , ไปรษณีย์ , แผ่นดิน , ยุติธรรม , แอคชั่น , บู๊ , สืบสวน , สอบสวน , ไม้เถื่อน , ค้าไม้ , ตัดไม้ , ดาว , ดาวแผ่นดิน

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 222

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2559 12:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 : หน.ปท.บ้านเนินดงงู
แบบอักษร

ตอนที่ 1

เสียงตีตราประจำวันรัวลงบนแสตมป์เพื่อเป็นเครื่องหมายว่าได้รับจดหมายเข้าสู่ทางไปรษณีย์แล้วดังขึ้นติดๆกัน จนทำให้ชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนส่งจดหมายอยู่ตรงหน้าช่องส่งเอกสารสะดุ้งจนสุดตัวพร้อมกับเสียงอุทานราวกับคนขวัญอ่อนเต็มที

“โอ๊ะ...พ่อจ๋าแม่จ๋า...ธิปตกใจ!

เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์ที่มีอยู่เพียงคนเดียวยืนมองเขาราวกับเห็นตัวประหลาด...ไอ้หน้าอ่อนคนนี้เป็นใครมาจากไหนกัน ทำไมเขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

“เพิ่งมาอยู่หรือไอ้หนุ่ม”

เสียงเจ้าหน้าที่ไปรษณีย์ที่ผมขาวเกือบครึ่งหัวเอ่ยถาม พลางยื่นเงินทอนส่งให้เขาหลังจากที่ส่งจดหมายเสร็จ

“ครับลุง... ผมเพิ่งลงรถทัวร์มาสดๆร้อนๆเลยครับ ลองเสี่ยงโชคมาหางานทำที่นี่ ไม่รู้ว่าจะออกหัวหรือก้อยเหมือนกัน ว่าแต่ลุงพอจะรู้จักใครที่กว้างขวางแถบนี้บ้างไหม ผมอยากหาบ้านเช่าแล้วก็หางานทำ”

ร่างสูงใหญ่จนแทบจะกลายเป็นยืนคร่อมหัวคนที่นั่งหลังโต๊ะรับฝากจดหมายเอ่ยถามตาใสเสียงซื่อ หากลุงไปรษณีย์ตอบทันควัน

“ถ้าอยากหางานทำก็ไปหากำนันชัยยศโน่น ... ที่นี่แกกว้างขวางสุดแล้ว”

“ไปที่ไหนล่ะลุง ... ผมเพิ่งมาอยู่ ยังไม่รู้จักที่หรือถนนหนทางเลยนะ”

คนที่หนุ่มกว่าเอ่ยเหมือนจะโวยวาย หากแล้วก็มีมือหนามือหนึ่งตะปบเข้าที่ด้านหลัง ...นราธิปเกร็งตัวรอรับการ “ต้อนรับ” เต็มที่ หากสิ่งที่ตามมามีเพียงเสียงห้าวทุ้มจากเบื้องหลัง

“เพิ่งมาอยู่ อยากหางานทำงั้นเหรอ... ถ้าอย่างนั้นมาช่วยฉันจ่ายจดหมายไหมล่ะไอ้น้อง”

“พี่คม!....โฮ้ว..ตกใจหมดเลยพี่ สวัสดีครับ”

นราธิปหันมายกมือไหว้บุรุษฉกรรจ์ด้านหลังก่อนจะสวมกอดทักทายอย่างยินดี ในขณะที่อีกฝ่ายตบไหล่ดังปุปุหลังเกือบหัก!

“หัวหน้าคม...รู้จักกับไอ้หนุ่มนี่หรือครับ”

ลุงไปรษณีย์เอ่ยถามหัวหน้าของตน ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขบ้านเนินดงงูแห่งนี้ “อธิคม” หัวหน้าไปรษณีย์ที่อายุน้อยที่สุดด้วยวัยเพียงแค่ 35 ปีเท่านั้น

“ครับลุง ... เพื่อนรุ่นน้องผมเอง ...นราธิป ... นี่ลุงจอน แกเป็นพนักงานไปรษณีย์อยู่ที่นี่”

นราธิปหันไปไหว้ผู้สูงวัย พลางเอ่ยฝากเนื้อฝากตัว

“ผมนราธิปครับลุง ลุงจะเรียกผมว่าไอ้ธิป เหมือนพี่คมก็ได้ครับ”

“ไป...ไปที่บ้านพี่ดีกว่าธิป กระเป๋าข้าวของแกมีแค่นี้หรือ ฉันจะได้ช่วยยกไป”

อธิคมบุ้ยบ้ายไปยังกระเป๋าเป้ใบหนาที่ชายหนุ่มสะพายอยู่ อีกฝ่ายจึงพยักหน้ารับ

“ครับพี่...ว่าแต่พี่ไม่ทำงานแล้วเหรอครับ”

“โฮ้ย...อย่าห่วงเลยครับ ไปรษณีย์บ้านนอกแบบนี้ บ่ายสองก็แทบจะร้างคนแล้วครับ เชิญหัวหน้ากับเพื่อนหัวหน้าไปพักผ่อนได้เลย ...ที่ ปท. นี่ผมคนเดียว ...เอาอยู่!

ลุงจอนโวลั่น ในขณะที่อธิคมได้แต่ยิ้มๆรับเอาความหวังดีนั้นไว้แต่โดยดี ก่อนจะพาเพื่อนรุ่นน้องอย่างนราธิปไปพักที่บ้านพักไปรษณีย์หลัง ปท. เพื่อพูดคุยสังสรรค์กันตามประสาเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันนานแล้ว

**ปท. ย่อมาจาก “ที่ทำการไปรษณีย์โทรเลข”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น