Peeramin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 18

คำค้น : CHAPTER 18

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2559 21:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 18
แบบอักษร

 

CHAPTER 18

 

               

                3 วันต่อมา....

                อัพเดทชีวิตหน่อยนะ...ตอนนี้ฉันหายดีแล้ว ไม่ป่วยไม่ไข้แต่อย่างใด และฉันก็ใช้ชีวิตเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีแฟน โอ๊ย เขิลลล .////. (ด่านางเอกได้นะถ้าหมั่นไส้ 555) ตอนนี้เราคุยกันทุกวันเลย ฉันพึ่งรู้นะเนี่ยว่าการมีความรักมันทำให้เราสามารถยิ้มและคิดถึงคนๆนึงได้ทั้งวันเลย ไม่ต้องถามนะว่าทำไมถึงเห่อเบอร์นี้ ก็นี่แฟนคนแรกฉันเลยนะ... แถมยังเป็นคนที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้อีกด้วย คิดดูแล้วเรื่องของเราสองคนมันก็ตลกดีเนอะ ใครจะไปคิดว่าเค้ากับฉันจะได้มาเป็นแฟนกันแบบนี้...

           ไลน์ ~

           กำลังคิดถึงก็ไลน์มาพอดีเลย >_<

Carter_carl : มายัง?

U-UL : กำลังไปค่ะ

Carter_carl : อย่าลืมแซนวิชทูน่านะ

U-UL : ค่ะ ยูซื้อมาเยอะเลย รับรองว่าพี่คาร์ลต้องกินจนอิ่มแน่

Carter_carl : พี่จะรอนะ #สติ๊กเกอร์รูปหัวใจ

ไม่ต้องแปลกใจเรื่องแซนวิชทูน่าหรอก เพราะตอนนี้ฉันกำลังนั่งรถไปกองถ่ายกับพี่วิเวียน ช่วงนี้ต้องตามติดบ่อย >_< นั่นแหละ! พี่คาร์ลเลยฝากซื้อแซนวิชทูน่าเพราะเค้ายังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย ฉันเลยให้พี่วิเวียนแวะซื้อก่อนจะขับรถมาที่กอง ตอนนี้ทุกอย่างมันลงตัวไปหมดเลย ฉันมีความสุขมากกับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้

“เอ๊ะ! วันนี้น้องสาวพี่เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย จ้องโทรศัพท์แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่”

“เปล่านี่คะ” ฉันรีบวางโทรศัพท์ไว้ที่หน้าตัก ไม่อยากให้ผิดสังเกต เพราะยังไม่มีใครรู้เรื่องที่ฉันคบกับเค้า

“อืม...แต่พี่ว่ามันแปลกๆนะเนี่ย” พี่วิเวียนหันมาพูดกับฉันเป็นระยะไปพร้อมกับขับรถ

“ไม่มีอะไรค่ะ ยูอ่านการ์ตูนแล้วมันสนุกดี” เดี๋ยวนี้...สกิลการโกหกของฉันเริ่มพัฒนาแล้วนะ >_<

“อ๋อ...งั้นเองเหรอ” พี่วิเวียนบอกว่าเชื่อ แต่ดูจากสีหน้าแล้วไม่เชื่อฉันแน่ๆ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ คงต้องปล่อยให้สงสัยต่อไป คราวหน้าฉันจะระวังให้มากกว่านี้

ที่ไม่อยากให้ใครรู้ ไม่ช่อยากปิดบังอะไรหรอกนะ ก็อย่างที่บอกเรื่องของฉันกับเค้ามันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ ขนาดฉันเองยังถามตัวเองอยู่เลยว่าฉันฝันไปรึเปล่า...ฉันเลยอยากแน่ใจกว่าก่อนที่เราจะบอกใคร แล้วอีกอย่างตอนนี้กระแสของเค้าก็ไม่ค่อยดีด้วย ถ้าเกิดมีข่าวหลุดออกไปเค้าต้องซวยเพราะฉันอีกแน่ๆ เราสองคนเลยตกลงกันว่าจะปิดเรื่องที่เราคบกันไว้เป็นความลับ...

 

ณ กองถ่าย...

คราวนี้เปลี่ยนโลเคชั่นแล้วแฮะ คราวที่แล้วเป็นบ้าน คราวนี้เป็นออฟฟิศ น่าจะเป็นที่ทำงานของพระเอกในเรื่องมั้ง ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียด ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในห้องแต่งตัวกับพี่วิเวียน พี่ทีมงานก็ทักทายฉันใหญ่เลยเพราะฉันไม่ได้มานานแล้ว แต่สายตาของฉันตอนนี้กำลังมองหาใครคนนึงอยู่ อยู่ไหนนะ? บอกว่ามาถึงแล้วไม่ใช่เหรอ...

“พี่วิเวียนคะ เดี๋ยวยูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

“จร้า...”

จากนั้นฉันก็ถือถุงแซนวิชพร้อมกับโทรศัพท์ออกมาจากห้องแต่งตัว เค้าอยู่ไหนของเค้าเนี่ย ฉันพยายามเดินไปตามห้องต่างๆ เนื่องจากที่นี่เป็นออฟฟิศที่ต้องใช่ถ่ายทำ มันเลยมีห้องจำนวนมากแถมออฟฟิศใหญ่ขนาดนี้ วันนี้ฉันจะเจอเค้ามั้ยเนี่ย

พึ่บ!!!

อยู่ดีๆก็มีคนดึงฉันเข้ามาในห้องๆนึง ฉันเกือบกรี๊ดออกมาแล้ว แต่คนๆนั้นก็เอามือขึ้นมาปิดปากฉันก่อน แล้วฉันก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อได้เห็นหร้าคนที่ดึงฉันชัดเจน

“ชู่วววว! เดี๋ยวคนเค้าก็แห่มาดูหรอก” คนๆนั้นพูดกับฉัน ก่อนจะค่อยๆปล่อยมือออก

“พี่คาร์ล...” เค้านั่นแหละ แต่ดูจากสภาพแล้วเค้าน่าจะยังไม่แต่งตัวเลยนะ ผมเค้าที่ปัดขึ้นแบบลวกๆ กับหน้าใสๆที่ไร้เครื่องสำอาง ดูดีอะไรเบอร์นี้ >_<

“ไหนล่ะ แซนวิช?” แหม ไอ้เราก็ดีใจนึกว่าอยากเจอเรา สุดท้ายฉันก็แพ้ของกินสินะ

“นี่ไงคะ...” ฉันบอกพร้อมกับยกถุงที่มีแซนวิชอยู่จำนวนมากขึ้นมาโชว์

“น่ารักที่สุด” เค้าบีบจมูกฉันเบาๆ ก่อนจะแย่งถุงแซนวิชในมือไปถือเอง

“หิวมากเหรอคะ?” ฉันถามหลังจากที่เดินไปนั่งโซฟาข้างๆเค้า ก็เจ้าตัวอ่ะพอได้แซนวิชแล้วก็ทิ้งฉันยืนอยู่คนเดียวเลย ส่วนตัวเองก็มานั่งกินแวนวิชอย่างมีความสุข

“มากก...พี่ยังไม่ได้กินอะไรเลย ตื่นก็รีบมาเลยเนี่ย” เชื่อแล้วจ้า กูคำว่า"มาก"ของนางสิ ท่าทางจะหิวจริงๆ

“งั้นก็กินเยอะนะคะ เดี๋ยวยูไปหาพี่วิเวียนแล้ว” ออกมานานแล้วเดี๋ยวพี่วิเวียนสงสัย

“ไม่เอาสิ...ไม่ให้ไป” เค้าจับมือฉันไว้แน่นเลยตอนที่ฉันลุกขึ้น

“ยูออกมานานแล้วนะคะ เดี๋ยวพี่วิเวียนสงสัย”

“ก็ปล่อยให้สงสัยไปสิ อยู่นี่นะ...” เค้าทำหน้าอ้อนทั้งๆที่ปากยังคาบแซนวิชอยู่เลย แง...TUT ว่าด้วยความอ้อนนี้ ฉันควรทำยังไงดีเนี่ย....

“แต่ว่า....”

“อยู่นี่นะ อยู่กับพี่ก่อน เดี๋ยวพี่ก็ต้องไปแต่งหน้าแล้ว อยากอยู่กับยูนานๆ” งื้อออ! พอเจอประโยคนี้เข้าไปจะทำอะไรได้ล่ะ ฉันก็ยอมนั่งลงแต่โดยดีเลยน่ะสิ พอรู้จักเค้าจริงๆแล้ว ฉันว่าเค้ามีความเป็นเด็กมากกว่าผู้ใหญ่อีกนะเนี่ย อ้อนขนาดนี้ ชาติที่แล้วเกิดเป็นแมวรึเปล่าคะ?

ฉันนั่งมองเค้ากินอย่างมีความสุข สงสัยจะหิวมากจริงๆ นี่เค้าเล่นกินแซนวิชที่ฉันซื้อมาไปเกือบครึ่งแล้ว อะไรจะหิวขนาดนี้เนี่ย ฉันนั่งมองเค้าไปอมยิ้มไป เค้าดูน่ารักอ่ะ เหมือนเด็กเลย เฮ้อ! นี่ฉันไม่ได้ฝันจริงๆใช่มั้ย เพราะถ้านี่เป็นความฝันฉันขอหลับแบบไม่ตื่นเลยก็ได้ >O<

“แซนวิชอร่อยมั้ยคะ?

“อร่อยค่ะ ^^” พูด"ค่ะ"ไปอีกกก >///<

“มีทูน่าติดที่มุมปากอ่ะค่ะ” ขนาดกินอย่างเละเหมือนเด็กเลย น่ารัก น่าเอ็นดู >U<

“งั้นเช็ดให้หน่อยสิ” เค้าพูดพร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้ๆ ขอเน้นนะ ยื่นมาใกล้มากกก

“ไม่ต้องยื่นมาใกล้ขนาดนี้ก็ได้ค่ะ” ฉันพูดพร้อมกับหยิบทิชชูในกระเป๋าขึ้นมาเช็ดที่มุมปากให้เค้า

“ก็อยากอยู่ใกล้ๆนี่นา” เจ้าเล่ห์ใช่เล่นนะเนี่ย...

>/////<” ทำไมเค้าถึงชอบแกล้งให้ฉันเขิลอยู่บ่อยๆแบบนี้ล่ะ

“หน้าแดงอีกแล้วนะ”

“ก็พี่คาร์ลนั่นแหละ ชอบแกล้งยู >U<

“ก็แกล้งยูแล้วน่ารักดีนี่นา พี่เลยชอบไง” มาอีกแล้ว มาอีกดอกนึงแล้ว

“เลิกแกล้งยูได้แล้วค่ะ ต้องไปแต่งหน้าไม่ใช่เหรอ รีบไปสิคะ”

“ทำไมชอบไล่จัง...”

“ยูไม่ได้ไล่นะคะ ยูแค่ไม่อยากให้พี่คาร์ลเลต...”

“เลตนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก อยากอยู่กับแฟนมากกว่า” อ๋อย....

“พอเลยค่ะ ยูไปก่อนดีกว่า ตั้งใจทำงานนะคะ ^^

ฉันรีบเดินออกจากห้องนั้นทันที ขืนอยู่ต่อมีหวังจนมุมเค้าแน่ๆ ดูพูดแต่ละประโยคสิ...นี่น่ะเหรอ ตัวตนที่แท้จริงของคาเตอร์ แกรนเทียน ฉันก็นึกว่าจะโหดน่ากลัวซะอีก ที่ไหนได้ขี้อ้อนอย่างกับลูกแมว แต่นั่นก็ดีแล้วล่ะ....เพราะฉันชอบที่เค้าเป็นแบบนี้

 

 ฉันเดินไปที่ห้องแต่งตัวเหมือนเดิม แต่คราวนี้ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างฉันเลย เพราะฉันเจอริต้ายังไงล่ะ ฉันลืมไปสนิทเลยว่านางก็แสดงเรื่องนี้ด้วย แถมยังเป็นนางร้ายที่จ้องจะจับพระเอกทั้งนอกจอและในจออีก น่ากลัวเกินไปแล้วนะ >_< ริต้าจ้องหน้าตาไม่กระพริบเลย นี่ฉันไปทำอะไรให้นางอีกเนี่ย รู้สึกได้ถึงรังสีอัมหิตที่โผล่มาจากตัวนางเลย หวังว่าวันนี้คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกนะ ฉันจะพยายามอยู่เงียบๆ สงบๆแล้วกัน

“อ้าว....พี่ว่าจะไปตามพอดี” พี่วิเวียนเอ่ยทักฉันเมื่อฉันเดินเข้ามานั่งยังตำแหน่งเดิมก่อนจะออกไป

“มีอะไรรึเปล่าคะ?” ฉันถาม

“เปล่า...พี่ก็เห็นว่าเราหายไปนานนึกว่าหลงไปไหนซะอีก”

“ไม่ต้องห่วงหรอกวิเวียน น้องเธอดูท่าทางจะรู้จักทุกอย่างดีเลยนะ ทั้งคน ทั้งสถานที่...” สาบานมั้ยว่านางไม่ได้จิกฉันอยู่ อยากจะรู้จริงๆว่าฉันไปทำอะไรให้นาง....

“เธอก็ไม่แพ้กันนี่ ขนาดเรื่องของคนอื่น...ยังรู้ดีขนาดนี้” ว้าว! เจ๋งไปเลยพี่สะใภ้ฉัน คำพูดของพี่วิเวียนทำให้ริต้าถึงกับเงียบและส่งสายมองแรงมาจิกฉันแทน แต่ใครจะสนล่ะ...ในเมื่อนางหาเรื่องฉันก่อนเอง

จากนั้นพี่วิเวียนก็หยิบชุดที่ต้องใส่ก่อนจะเดินออกจากห้องแต่งหน้าไปอย่างไม่สนใจริต้าเลย ช่างหน้า ช่างผมก็หัวเราะกันใหญ่ จนริต้าต้องส่งตายมาจิกไว้ทำให้ทุกคนอยู่ในความสงบ เห็นอย่างนี้แล้วเดาได้ไม่ยากเลยว่าทุกคนรู้สึกยังไงกับนาง...

 

3 ชั่วโมงต่อมา.....

ตอนนี้ทุกคนอยู่ในช่วงพัก เพราะถ่ายเสร็จไป 3 ซีนแล้วมั้งเท่าที่ดู วันนี้พี่คาร์ลต้องแสดงบทโหด แต่เค้าดูไม่มีสมาธิเลย เค้าเอาแต่มองมาทางฉันแล้วก็ยิ้ม เล่นเอาซะผู้กำกับปวดหัวเลยว่าทำไมเค้าถึงเล่นไม่ถึงอารมณ์ซะที ฉันก็ได้แต่เอาใจช่วยอยู่ห่างๆ ดูทำตัวซิ...เสียการเสียงานหมดแล้วเนี่ย

“ฉันนั่งกินด้วยคนสิ...” ในขณะที่ฉันกำลังนั่งกินข้าวอยู่กับพี่วิเวียน คนที่อยู่ในความคิดเมื่อกี้ก็หลุดมาอยู่ตรงหน้าแล้ว พี่คาร์ลเดินเข้ามาพร้อมกับประโยคเมื่อกี้

“ก็เอาสิ...” พี่วิเวียนบอกอย่างนั้น

“ขยับไปสิ...พี่นั่งด้วย” แงTUT เค้ามาเบียดที่นั่งฉันอ่ะ อุตส่าห์อยู่เงียบๆแล้วนะ ทำอย่างนี้เดี๋ยวความก็แตกกันพอดี >_<

“ทำไมไม่ไปนั่งที่อื่นล่ะคะ” ฉันบอกพี่เค้าโดยที่ตัวเองยังไม่ขยับไปไหน ขืนมาทำตัวสนิทสนมแบบนี้พี่วิเวียนรู้แน่

“ก็อยากพี่อยากนั่งกับเรานี่นา” งื้อ T^T ใครก็ได้เอาเค้าไปเก็บที

“พี่คาร์ลคะ TUT...” ฉันพยายามกัดปากและพูดให้เบาที่สุดเพราะไม่อยากให้พี่วิเวียนรู้

“ให้พี่นั่งนี่แหละ นะ...” อ๋อยยย อย่ามาอ้อนนะ ร้ายกาจเกินไปแล้ว!

“เดี๋ยวๆๆๆ สองคนนี่แปลกๆนะ มีอะไรปิดบังฉันอยู่ใช่มั้ย...” พี่วิเวียนเลิกซักพี่คาร์ล ฮือ T^T ทำไงดี

“ก็ไม่ได้จะปิด” ทำไมพี่คาร์ลพูดแบบนั้นอ่ะ >_<

“พี่คาร์ล!” ฉันเรียกชื่อเค้าอีกครั้ง พร้อมกับส่ายหัวไปด้วย

“ถ้าเรายังไม่ขยับ พี่จะนั่งตักเราแล้วนะ” แง TUT เค้าขู่ด้วยอ่ะ

“ก...ก็ได้ค่ะ” แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากยอมขยับให้เค้านั่งข้างๆ

“ตกลงอะไรยังไงกันแน่???” หลังจากที่พี่คาร์ลนั่งลงข้างๆฉัน พี่วิเวียนก็จ้องเราสองคนอย่างจริงจังเลย รู้สึกเหมือนมีความผิดเลยแฮะ

“คือว่า...ยูกับพี่คาร์ล...” พูดไม่ออกอ่ะ >_<

“เราสองคนคบกันอยู่” เค้าพูดออกไปหน้าตาเฉยเลยอ่ะ ในขณะที่พี่วิเวียนยังทำหน้างงอยู่เลย

“ฮะ! ตั้งแต่เมื่อไหร่...???

“4 วันแล้ว” นี่เค้านับวันเวลาด้วยเหรอ ขนาดนั้นยังไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ ฉันคงต้องปรับปรุงตัวเองใหม่หน่อยแล้วล่ะ

“จริงเหรอยู???” พี่วิเวียนทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ แล้วก็หันมาถามฉันอีกครั้ง

“จริงค่ะ ^^” จะตอบอะไรได้ล่ะ เจ้าตัวนั่งข้างๆอยู่แบบนี้

“ไม่น่าล่ะ ฉันก็ว่าสองคนนี้ดูแปลกตั้งแต่วันที่ฉันกลับมาแล้ว” วันที่ฉันทำกระถางต้นไม้หล่อนใส่เท้าตัวเองสินะ #โง่ไปอีกกกก

“แฮ่ๆ ^^” ทำได้แต่ยิ้มมมมม

 “ไม่ต้องเลยนะยู ไม่ยอมบอกพี่เลยนะเราน่ะ” แง T^T ว่าแล้วเชียว

“ยูขอโทษนะคะพี่วิเวียนที่ไม่ได้บอกก่อน ยูแค่คิดว่า...ยังไม่แน่ใจ”

“ยังไม่แน่ใจอะไรอีกอ่ะ พี่จริงจังนะ” นี่ไม่ใช่เสียงพี่วิเวียน แต่เป็นเสียงคนที่นั่งข้างๆฉันต่างหาก ทำไมต้องจ้องฉันด้วยสายตาจริงจังเบอร์นั้นด้วยนะ >_<

“ก็เราพึ่งคบกัน พี่คาร์ลอาจจะแค่เล่นๆกับยูก็ได้” อันนี้ฉันคิดจริงๆนะ

“โห! พี่ทำขนาดนี้แล้ว ยังคิดว่าพี่เล่นๆอีกเหรอ ให้พี่แถลงข่าวพรุ่งนี้เลยมั้ยถึงจะเชื่ออ่ะ” ทำไมต้องประชด >_<

“ไม่ต้องทำขนาดนั้นหรอกค่ะ เดี๋ยวเลิกกันแล้วพี่คาร์ลจะเสียหน้าเปล่าๆ” แกล้งดูซะหน่อยดีกว่า

“โหยยู! ทำไมไม่เชื่อใจกันบ้างเลยอ่ะ” พี่คาร์ลเริ่มงอแงเหมือนเด็กเลย เค้าดูจริงจังกับคำพูดพวกนี้มากเลยนะ แต่ทำไมฉันรู้สึกขำมากกว่ากลัวล่ะ ^^

“นี่ๆ พึ่งจะคบกันนะ ทำไมทะเลาะกันแล้วล่ะ” พี่วิเวียนทำหน้าที่เป็นกรรมการให้เราสองคน

“ก็ดูน้องเธอสิ ไม่เชื่อใจกันบ้างเลย นี่ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว บอกยูไปสิว่าฉันน่ะเป็นคนดีแค่ไหน” พี่คาร์ลรีบหาตัวช่วยทันที ยิ่งดูยิ่งเหมือนเด็กอ่ะ น่ารักน่าเอ็นดู

“ทำถูกแล้วยู หมอนี่นะทั้งเจ้าชู กะหล่อน แถมยังอันตรายมากๆอีกด้วย ไว้ใจไม่ได้หรอก” ทำไมฉันรู้สึกว่าพี่วิเวียนอยู่ทีมฉันล่ะเนี่ย ^_^ โดนรุมเข้าแล้วไง ^Y^

“นี่! เธอพูดอะไรอ่ะ โกหกชัดๆเลย! ยูอย่าไปฟังนะ”

“ยูเชื่อพี่วิเวียนค่ะ ^^

แปะ!!!

จากนั้นฉันกับพี่วิเวียนก็แท็กมือกันอัตโนมัติเลย ความจริงฉันก็พอจะรู้แหละว่าเค้าเป็นคนยังไง แต่พอได้แกล้งเคต้าแบบนี้มันก็สนุกดีนะ ฉันกับพี่วิเวียนส่งซิกส์ทางสายตาให้กันตลอดนั่นแหละ ร้ายกาจมั้ยล่ะ ^O^

“เออ! จำไว้เลย แสบทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะ” โอ๋ๆๆๆ ดูท่าทางจะงอนด้วยแฮะ งี้ต้องง้อป่ะเนี่ย ^^
       
“ยูจะจำไว้นะคะ ^^” ยังไม่จบ ยังอยากแกล้งเค้าต่อไปเรื่อยๆอ่ะ มันสนุกดี

“เหอะ!!!” แล้วพี่คาร์ลก็กินข้าวต่อไปโดยที่ไม่สนใจฉันกับพี่วิเวียนเลย พยายามพูดด้วยก็ไม่คุย นี่ขนาดอ้อนแบบว่า “พี่คารล์คะ พี่คาร์ลขา” ยังไม่สนใจเลยอ่ะ ท่าทางจะงอนจริงนะเนี่ย แต่ฉันก็รู้สึกได้แหละว่าเค้าแค่แกล้งทำเฉยๆ ไว้ถ่ายเสร็จค่อยง้อก็แล้วกัน เพราะหลังจากที่กินข้าวเสร็จทีมงานก็เรียกรวมอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะถ่ายทำฉากต่อไป เห็นว่าถ้าไม่รีบถ่ายจะไม่ทันแสงอ่ะนะ

 

#

 

 

 

 ช่วงนี้ไรท์ร่างกายขาดหวานเลยแต่งแนวนี้ออกมา

หวังว่าจะชอบกันนะคะ โมเม้นต์นี้ >_<

 

ปล. 15 เม้นเมื่อไหร่ตอนต่อไปมาทันทีน้าาาา

อ่านแล้วเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ >_<

 

 

Peeramin
ฝากเพจไรท์ด้วยน้า ไรท์จะเข้าไปอัพเดทบ่อยๆ 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น