อาราญา

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่คอยติดตามงานเขียนของ อาราญา มาโดยตลอดนะคะหากมีข้อผิดพลาดอยากจะติหรือท้วงติงขอให้นักอ่านโปรดวิจารย์ได้เลยนะคะ จะได้นำมาปรับปรุงแก้ไขในเรื่องต่อๆไปค่ะ ขอบคุณค่ะ ><"

ตอนที่ 18 ความสุขแสนสั้น 100%

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 ความสุขแสนสั้น 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2559 19:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 ความสุขแสนสั้น 100%
แบบอักษร

“นี่พี่ข้าวให้คนคอยตามผมตลอดเลยเหรอ ไม่มากเกินไปหน่อยเหรอครับ!

                “มากเกินไปยังไง? ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้แล้วจะมีทางรู้ได้ยังไงว่านอกจากกล้าจะไม่ช่วยพี่แล้วยังหักหลังพี่ไปเข้าพวกกับมันอีก!” กิตติยารัตน์ตะโกนใส่หน้าน้องชายแท้ๆอย่างโมโห เธอรู้สึกเจ็บที่โดนคนใกล้ตัวที่ไว้ใจมากมาหักหลังเอาแบบนี้

                “พี่ข้าวรู้ได้ยังไงว่าผมไม่ช่วยพี่” กฤตยชญ์เองก็ลำบากใจ ชายหนุ่มพยายามจะอธิบายว่าเขาเองก็ได้ช่วยเรื่องที่เคยตกลงกันไปแล้วเพียงแต่ว่าตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไป

                “ช่วยยังไง!? ช่วยด้วยการแต่งงานให้มันเข้ามาเป็นครอบครัวเดียวกันกับพี่งั้นเหรอ!!” กิตติยารัตน์ยังคงโกรธจัด

                “กล้ารู้ไว้เลยนะว่าพี่ไม่พี่วันยอมรับมันมาเป็นน้องสะใภ้แน่ๆ และงานแต่งงานนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้น นอกจากว่ากล้ากับพี่จะตัดขาดความเป็นพี่เป็นน้อง ไม่ต้องมานับญาติกันอีกต่อไป!!

                “แต่การที่ผมกับอัญแต่งงานกันมันก็หมายความว่าผมช่วยกันเธอให้ออกห่างจากคุณชายอัฐพลแล้วไม่ใช่เหรอครับ” กฤตยชญ์ยังคงพยายามหาเหตุผลที่ดูดีมาเป็นข้อต่อรองเพื่อหวังให้กิตติยารัตน์เข้าใจและใจเย็นลงแต่เขากลับคิดผิดการที่พูดออกไปอย่างนั้นก็เหมือนกับสาดน้ำมันเข้าไปในกองเพลิง ยิ่งทำให้เพลิงลุกกระหน่ำมากเข้าไปอีก

                “กันมันออกงั้นเหรอ? ช่วยให้มันได้เขามาเป็นครอบครัวเดียวกันน่ะสิไม่ว่าแล้วหลังจากนั้นละพวกมันจะแอบเล่นชู้กันได้สะดวกแล้วกล้ากับพี่ก็จะกลายเป็นควายรู้บ้างไหม!!

                “ผมว่าพี่ข้าวคิดมากเกินไป อัญไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกครับแล้วอีกอย่างพวกเขาทั้งสองคนก็ยังไม่เคยมีอะไรกันผมรับรองได้” เพราะในข้อนี้เขาก็ได้พิสูจน์มันมาแล้วด้วยตัวเอง

                “พี่ไม่สนคำพูดของกล้าหรอกนะ ใครจะรู้ว่ากล้าอาจจะโกหกพี่เพื่อปกป้องมันก็ได้”

                “พี่ข้าวผมจะโกหกพี่ทำไม ยังไงผมก็อยู่ข้างพี่อยู่แล้ว” กฤตยชญ์เริ่มเหนื่อยใจกับความโมโหร้ายของพี่สาวตัวเอง เขารู้ดีว่ากิตติยารัตน์จะต้องไม่ยอมหยุดเพียงเท่านี้แน่

                “งั้นก็ทำให้พี่เห็นสิ ว่ากล้าอยู่ข้างพี่จริงๆ”

                “พี่จะให้ผมทำอะไร” ชายหนุ่มถามหยั่งเชิงออกไป เริ่มรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีขึ้นมา

                “ง่ายๆ แค่ยกเลิกงานแต่งงานบอกเลิกแล้วทิ้งมันซะ!” กิตติยารัตน์ยิ้มร้ายกาจ ในเมื่อทำให้เจ็บกายไม่ได้หล่อนก็จะทำให้มันเจ็บปวดใจอย่างแสนสาหัส การที่ถูกคนที่รักตัดขาดความความพันธ์ก็คงไม่ต่างอะไรจากคนไร้ค่าที่เขาไม่ต้องการ

                “ผมทำไม่ได้!!” กฤตยชญ์ปฏิเสธทันทีอย่างไม่ลังเล

                “ก็ตามใจ แล้วอย่ามาหาว่าพี่ใจร้ายก็แล้วกันในเมื่อกล้าตัดสินใจแบบนี้ก็คอยรับผลที่จะตามมาให้ได้ด้วยละ”

                “พี่ข้าวจะทำอะไร ผมขอเตือนอย่าแตะต้องเธอ!!” ชายหนุ่มขึ้นเสียงใส่พี่สาวอย่างเหลืออดแต่กลับทำให้กิตติยารัตน์ยิ่งกรีดยิ้มร้ายกาจ

                “ปกป้องมันให้ได้ก็แล้วกัน!!

                ราวกับสายฟ้าฟาดเมื่อคำพูดของพี่สาวจบลง กฤตยชญ์ทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้ตัวใหญ่ทันทีอย่างหมดแรงหลังจากที่กิตติยารัตน์เดินออกไปแต่ข้อความที่เธอทิ้งไว้ช่างทำให้เขาหวั่นใจเหลือเกิน เพราะไม่อาจรู้ได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างนับต่อจากนี้ ชายหนุ่มค่อยๆระงับอารมณ์ให้เย็นลงก่อนจะคว้าโทรศัพท์มาโทรหาหญิงสาวที่เขาแสนจะคิดถึงทันทีรอสายเพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงหวานลอดผ่านมาให้ได้ชื่นใจ

                ด้านอัญญาดาหลังจากที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหญิงสาวก็รีบกดรับทันที ด้วยความเกรงใจในสถานที่ที่ไม่ควรใช้เสียงมากจนเกินไป

                “ว่ายังไงค่ะคุณต้นกล้า”

                (เธอทำธุระเสร็จรึยัง)

                “ใกล้แล้วละค่ะ คุณมีอะไรรึเปล่าคะ? น้ำเสียงดูไม่ค่อยดีเลย” หญิงสาวเอ่ยถามออกไปทันทีที่สัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของชายหนุ่มดูเปลี่ยนไม่ทะเล้นเหมือนเดิม

                (เปล่าหรอกไม่ได้เป็นอะไร แค่คิดถึงเธอน่ะสิ)

                “อย่ามาทำเลี่ยนหน่อยเลยค่ะ เบื่อจะฟังแล้ว” อัญญาดาพูดติดตลกแต่กฤตยชญ์กลับเงียบไปจนหญิงสาวต้องเรียกชื่อเขาย้ำๆ

                “คุณต้นกล้า คุณคะยังอยู่รึเปล่า...”

                (อืม...วันนี้ฉันไม่ได้เข้าไปหาเธอที่ดอนโดฯนะพี่ข้าวกลับมาแล้วฉันต้องกลับบ้านสักหน่อย)

                “อ่อค่ะ...วันนี้ฉันก็ไม่เข้าบริษัทเหมือนกันนะคะเจอกันพรุ่งนี้เลย”

                (ดูแลตัวเองด้วยนะอัญ)

                “วันนี้คุณดูแปลกจริงๆนะเนี่ย มีอะไรรึเปล่าคะ?” คำพูดของปลายสายทำให้อัญญาดารู้สึกไม่สบายใจเธอรับรู้ได้ว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเขาแน่ๆ

                (ไม่มีอะไรหรอก ทำธุระของเธอต่อเถอะแล้วเจอกันวันพรุ่งนี้นะไม่ต้องเข้ามาที่บริษัทหรอกไปเจอกันที่ร้านอาหารร้านเดิมที่เรานัดกันเอาไว้เลยจะดีกว่า...อย่าลืมนะ)

                “ไม่ลืมหรอกค่ะ...วันพรุ่งนี้เป็นสำคัญของคุณนะคะฉันจะลืมได้ยังไง”หญิงสาวตอบยิ้มๆพลางนึกถึงของขวัญวันเกิดที่เธอได้จัดเตรียมเอาไว้ให้กับเขา

                (เจอกันพรุ่งนี้นะ)

                “ค่ะ...” อัญญาดานั่งนิ่งอย่างคนมีความคิดในใจหลังจากวางสายจากกฤตยชญ์เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติเมื่อได้ยินเสียงพยาบาลสาวคนสวยเอ่ยเรียกชื่อตน

                “เชิญทางนี้เลยค่ะ”

                อัญญาดาลุกขึ้นเดินตามนางพยาบาลเข้าไปในห้องเพื่อพบกับคุณหมอคนเดิมที่พึ่งตรวจร่างกายของเธอไปเมื่อสักครู่

                “เชิญนั่งก่อนครับ”

                “ดิฉันเป็นอะไรเหรอคะคุณหมอ เป็นโรคร้ายแรงรึเปล่า?” หญิงสาวถามขึ้นทันทีที่ก้นแตะเก้าอี้ด้วยความร้อนใจในอาการแปลกประหลาดของตัวเองที่เริ่มเป็นมาได้อาทิตย์กว่าๆแล้วแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหายหรือดีขึ้นแต่อย่างได

                “ไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไรหรอกครับ” คุณหมอตอบพลางอมยิ้มน้อยๆ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้อัญญาดาใจคอไม่ดี บางทีคุณหมออาจจะแค่หลอกให้เธอคลายความกลัวลงก็เป็นได้

                “แล้วตกลงว่าดิฉันเป็นอะไรเหรอคะ ทำไมถึงได้อาเจียนจะเป็นจะตายอาหารที่เคยชอบทานมากๆก็รู้สึกเบื่อไปหมด กินอะไรไม่ค่อยจะได้เลย แล้วก็รู้สึกหน้ามืดบ่อยๆด้วยค่ะ”

                “ไม่ต้องตกใจนะครับ มันเป็นแค่ผลพวงของอาการเท่านั้นเป็นเรื่องปกติของการตั้งครรภ์นะครับ”

                “ตั้งครรภ์เหรอคะ?” อัญญาดาตัวแข็งทื่อหลังจากได้ยินคำพูดของคุณหมอหนุ่ม หัวใจของเธอเต้นแรงไม่เป็นส่ำจากอาการตกใจในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นดีใจรอยยิ้มน้อยๆเริ่มเผยขึ้นบนใบหน้างาม

                “ใช่ครับ หมอขอแสดงความยินดีด้วยนะครับคุณแม่ตั้งครรภ์ได้สามสัปดาห์แล้วครับ”

                รอยยิ้มเริ่มกว้างขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับหยาดน้ำตาแห่งความปริติยินดีที่ไหล่รินลงมา มือบางยกขึ้นลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบของตัวเองเบาๆ ข้างในนี้มีหัวใจดวงน้อยๆกำลังเต้นอยู่สินะ...

                “ต่อไปนี้คุณแม่ต้องคอยระวังตัวเองให้มากนะครับอย่ายกของหนักอายุครรภ์ยังอ่อนมีความเสี่ยงสูงต่อการแท้งนะครับ เดี๋ยวหมอจะจัดยาบำรุงให้นะครับ”

                “ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ ดิฉันจะระวังตัวอย่างดีค่ะ” หญิงสาวตอบรับคุณหมอหนุ่มด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ความสุขใจเล็กๆกำลังบังเกิดขึ้นโดยที่เธอไม่รู้ตัว เด็กคนนี้จะต้องเติบโตมาอย่างดีเพราะเขาคือผลพวงจากความรักของพ่อและแม่...

                แม่จะดูแลหนูอย่างดีนะคะลูกเป็นเด็กดีนะคะคนเก่งหญิงสาวพูดกับลูกน้อยใจใน แม้ว่าอายุครรภ์ของเธอยังน้อยนักแต่อัญญาดาเชื่อว่าสายใยของแม่และลูกจะทำให้ลูกน้อยสัมผัสได้ถึงความรักของเธอที่มีต่อเขา...

               

 

                ...........................................................................................................................................

 

be70035d2b7e7f927ebe499cb791d97e.jpg

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น