อาราญา

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่คอยติดตามงานเขียนของ อาราญา มาโดยตลอดนะคะหากมีข้อผิดพลาดอยากจะติหรือท้วงติงขอให้นักอ่านโปรดวิจารย์ได้เลยนะคะ จะได้นำมาปรับปรุงแก้ไขในเรื่องต่อๆไปค่ะ ขอบคุณค่ะ ><"

ตอนที่ 18 ความสุขแสนสั้น 50%

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 ความสุขแสนสั้น 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2559 00:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 ความสุขแสนสั้น 50%
แบบอักษร

ตอนที่ 18 ความสุขแสนสั้น

 

                หลังจากวันนั้นกฤตยชญ์ก็เริ่มดำเนินการเรื่องงานแต่งงานอย่างรวดเร็ว ด้วยความใจร้อนชายหนุ่มให้คนจัดหาฤกษ์ที่เร็วที่สุด เขารู้สึกตื่นเต้นกับการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้อย่างมาก อยากจะปล่าวประกาศให้กับทุกคนได้รับรู้และร่วมยินดีไปด้วยกันกับเขา ถ้าไม่ติดว่าอัญญาดาห้ามเอาไว้ด้วยเหตุผลที่ทำให้ยอมจำนนท์ หญิงสาวไม่ต้องการงานแต่งที่โอ่อ่าหรูหราเธออยากได้งานเล็กๆที่อบอวลไปด้วยความสุขจากญาติมิตรและพองเพื่อนเพียงเท่านั้นซึ่งเขาเองก็เห็นด้วยแม้จะแอบเสียดายที่อดอวดว่าที่เจ้าสาวให้วงสังคมได้รับรู้

                “ฉันว่าชุดนี้สวยดีนะคะ ฉันชอบ”

                “สวยอะไรกันเว้าหลังลึกขนาดนี้ ไม่เอา ไม่ผ่าน!

                “นี่คุณต้นกล้าชุดนี้ก็ไม่เอา ชุดนั้นก็ไม่ผ่าน ไม่ต้องแต่งมันแล้วดีไหม”อัญญาดาเริ่มขึ้นเสียงด้วยความหงุดหงิดใจหลังจากนั่งเลิกชุดแต่งงานกับชายหนุ่มข้างกายมาแล้วร่วมชั่วโมงแต่ก็ยังไม่มีชุดไหนถูกใจเขาเลยสักชุดเดียว

                “ก็มันโป๊นิ ไม่เอาหรอกยังไงก็ไม่ให้ใส่”

                “คุณนิ ฉันใส่นะไม่ใช่คุณใส่ เรื่องเยอะจริงๆเลย”

                เสียงบทสนทนาที่ออกเป็นเชิงถกเถียงกันของว่าที่บ่าวสาวทำให้พนักงานห้องเสื้ออมยิ้มอย่างเอ็ดดู ชายหญิงทั้งสองคนดูสวยหล่อและเหมาะสมกันมากราวกับภาพพิมพ์ในเทพนิยาย พระเจ้าช่างสรรสร้างปั้นแต่งพวกเขาให้ออกมาได้อย่างงดงามมากเหลือเกิน ไม่ว่าใครๆได้พบเห็นก็ต้องเห็นด้วยกับเธอเป็นแน่ว่าพวกเขาทั้งสองต้องเป็นบ่าวสาวที่สง่างามมากคู่หนึ่งเลยทีเดียว

                “เอ่อ...พี่สาวค่ะ”อัญญาดาลุกขึ้นเดินไปหาพนักงานที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

                “มีอะไรให้ทางเราช่วยรึเปล่าคะ เลือกชุดได้รึยังเอ่ย?”

                “คือ...จะเป็นไรไหมคะถ้าอัญจะขอออกแบบชุดเองแล้วให้ทางร้านตัดให้”

                “อ๋อ ได้เลยค่ะถ้าคุณลูกค้าออกแบบชุดเสร็จเรียบร้อยแล้วสามารถส่งแบบมาให้ทางร้านเราได้เลยนะคะ”

                “โอเคค่ะ งั้นเอาเป็นว่าอัญขอออกแบบชุดเองก็แล้วกันค่ะ ส่วนของชำร่วยอื่นๆขอเลือกแบบจากทางร้านเหมือนเดิมนะคะ” หญิงสาวบอกด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินกลับไปหาว่าที่เจ้าบ่าวที่โซฟารับรองของทางร้านดังเดิม

                “คุณจะออกแบบชุดเองจริงๆเหรอ” กฤตยชญ์ถามขึ้นทันทีที่หญิงสาวนั่งลง

                “จริงสิค่ะ อย่าลืมสิว่าฉันเป็นถึงนักดีไซน์เนอร์เชียวนะคะ”

                “ก็รู้ แต่ผมแค่ไม่อยากให้คุณลำบาก” ชายหนุ่มเอื้อมมือมาจับมือบางเอาไว้ก่อนจะบีบเบาๆเพื่อส่งต่อความรู้สึกของเขา

                “ไม่ลำบากหรอกค่ะ นี่เป็นวันสำคัญของฉัน ฉันอยากทำมันด้วยตัวเองมากกว่าแล้วอีกอย่างแบบชุดที่นี่คุณก็ไม่ชอบมันเลยสักชุด” หญิงสาวอธิบายก่อนจะหน้าง้ำงอในประโยคสุดท้ายจนทำให้ชายหนุ่มต้องหัวเราะออกมาเบาๆในความน่ารักของเธอพลางกดจูบแก้มบางอย่างรวดเร็วอีกหนึ่งที

                “คนบ้า ฉวยโอกาส” อัญญาดาหน้าตึงตีมือลงบนไหล่กว้างอย่างแรงจนกฤตยชญ์หน้าเบ้ก่อนจะพูดแก้ตัวให้กับตัวเอง

                “ฉวยโอกาสที่ไหน ฉันขออนุญาตแล้วต่างหาก”

                “ขอตอนไหนคะ!?

                “ในใจ...”

                “คุณนี่!!” หญิงสาวขึ้นเสียงคอตั้งหมั่นไส้กับคำโกหกหน้าตายของเขา ก่อนจะฟาดมือบางลงไปอีกพนักงานสาวคนเดิมก็เดินเข้ามาเสียก่อนทำให้เธอต้องลดมือลง ยังนับว่าเขาโชคดีไป

                “นี่เป็นแบบของชำร่วยและแบบการ์ดคุณลูกค้าสามารถนำไปดูที่บ้านได้นะคะ ถ้าถูกใจแบบไหนยังไงสามารถถ่ายรูปส่งมาที่อีเมลล์ของทางร้านเราได้เลยค่ะ”

                “ขอบคุณมากค่ะ” อัญญาดากล่าวขอบคุณพลางรับมาถือไว้ หนักใช่เล่นคงมีแบบเป็นร้อยๆให้เธอได้เลือกจนตาลายเป็นแน่

                “ถ้าไม่มีอะไรแล้วเราสองคนขอตัวกลับก่อนนะครับ” กฤตยชญ์หันไปบอกพนักงานสาวก่อนจะรับเอาอัลบั้มรูปภาพของชำร่วยและการ์ดแต่งงานจากอัญญาดามาถือไว้เสียเอง

                “เชิญค่ะ ขอให้ลูกค้าเดินทางปลอดภัยนะคะ”

                เสียงพนังงานสาวคนเดิมดังไล่หลังมา ก่อนจะยืนมองดูว่าที่บ่าวสาวที่เดินโอบกันออกไปแม้จะเป็นภาพที่คุ้นชินสำหรับพนักงานทุกคนของที่นี่แต่ทุกครั้งและทุกคู่ที่มาใช้บริการก็สร้างความประทับใจให้เสมอมานี่สินะที่เขาว่า ความรักสวยงามเสมอ...

 

บริษัทแพรพรรณดีไซด์กรุ๊ป

            “นี่มันอะไรกัน!!

                “พี่ข้าว...” กฤตยชญ์เอ่ยทักผู้มาใหม่หลังจากที่ประตูห้องทำงานถูกผลักเข้ามาอย่างแรงก่อนจะปรากฏร่างอรชรของพี่สาวแท้ๆของเขาอย่างกิตติยารัตน์ ที่ดูเหมือนว่าในเวลานี้อารมณ์ของเธอจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ตามหลังมาด้วยธันวาที่ก้มหน้านิ่งด้วยความลำบากใจ

                “ขอโทษครับนาย ผมพยายามห้ามแล้วแต่...”

                “ไม่เป็นไร นายมีอะไรก็ไปทำเถอะ” เมื่อพ้นร่างของเลขาหนุ่มและลูกน้องคนสนิทอย่างธันวา กฤตยชญ์ก็หันมายิ้มน้อยๆให้กับพี่สาวของเขา ทำใจดีสู้เสือเอ่ยถามเธอออกไปอย่างใจเย็น

                “พี่ข้าวกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

                “ก็บ้านช่องไม่รู้จักอยู่ จะรู้ได้ยังไงว่าพี่มา” กิตติยารัตน์ตอบน้องชาพลางเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะปาซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานของเขา

                “นี่มันอะไร ไหนกล้าลองอธิบายให้พี่ฟังสิ!

                “อะไรเหรอครับ?” กฤตยชญ์แสร้งทำเป็นถามทั้งที่ในใจพอจะรู้คำตอบอยู่บ้างแล้ว ก่อนจะหยิบซองเอกสารขึ้นมาเพื่อเปิดดูสิ่งที่อยู่ภายในนั้น

 

                ข้างในคือรูปถ่ายระหว่างเขากับอัญญาดาหลายสิบใบในสถานที่ต่างๆไม่ว่าจะเป็นที่ทำงาน ที่คอนโดฯ หรือแม้กระทั้งที่ร้านตัดชุดแต่งงาน นี่แสดงว่ากิตติยารัตน์ให้คนมาตามดูเขาตลอดเวลาเลยสินะ!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น