M_LadyHort

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ "สงกรานต์"

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ "สงกรานต์"

คำค้น : ผู้ชายของแวมไพร์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2559 09:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ "สงกรานต์"
แบบอักษร

ตอนพิเศษ"สงกรานต์"

 

Prim talk:

 

                ไม่เจอกันนานคิดถึงผมไหมครับ  หลังจากที่ผมได้กลับไปอยู่กับแดน  ตอนแรกๆที่ต้องเรียกชื่อมันผมไม่ค่อยจะชินเลยแต่ตอนนี้ก็ชินแล้วครับ ผมได้เรียนรู้การใช้ชีวิตแบบแวมไพร์มากขึ้น  แต่คนที่ทำให้ผมต้องเซอไพร์สุดๆเห็นทีจะหนีไม่พ้นไอ้ป้องแม่งไม่รู้ว่าไปชอบกับวูฟตอนไหน  เคยเห็นไอ้ตู้มันแซวผมก็ไม่คิดอะไร    แต่ก็ดีครับผมกับมันเลยคุยกันได้ทุกเรื่องโดยไม่ต้องปกปิดความจริง  จะมีก็แต่ไอ้ตู้ที่ยังไม่รู้ความจริง  แต่ถึงไอ้ป้องรู้มันก็ยังไม่ได้เปลี่ยนมาเป็นแบบพวกผมนะครับ คือต้องเข้าใจในกรณีของมันถ้าเปลี่ยนคงต้องใช้เวลานานกว่าจะใช้ชีวิตแบบมนุษย์ปกติได้

 

                “เฮ้ย! ไอ้พรีม”จู่ๆไอ้ป้องก็เรียนผมเสียงดัง

 

                “อยู่แค่เนี่ย มึงจะตะโกนทำไมว่ะ”ผมเลยหันไปถามมัน

 

                “ก็กูเรียกมึงต้องนานแล้วมึงนั่นและไม่ยอมตอบกูสักที”อ้าว!!! สงสัยคิดเพลินไปหน่อย

 

                “แล้วมึงเรียกกูทำไม?”

 

                “ก็แบบ ว่ามึงโดนแดดนานๆไม่ค่อยได้ใช่ป่ะ?”

 

                “อืม ตั้งแต่กูเป็นแวมไพร์เต็มตัวกูก็รู้สึกไม่ค่อยชอบแดดสักเท่าไร แต่ก็ใช่ว่าจะโดนไม่ได้เพราะมึงก็รู้พวกเผ่าพันธุ์ของกูก็มี โลชั่นเฉพาะสำหรับพวกกูถึงได้โดนแดดอยู่ทุกวันนี้  ซึ่งตัวที่กูใช้บอกเลยดีมากเพราะประเทศไทยแม่งแดดแรงจริงๆ”

 

                “แหม่ๆ กูถามนิดเดียวตอบซะยาวกูนึกว่ามึงกำลังขายของให้กูเลยนะเนี่ย”

 

                “ก็ใช่ไงเดียวอีกหน่อยมึงต้องได้ใช้แน่ๆ”

 

                “สัส พอๆเลย”

 

                “แล้วสรุปมึงมีอะไร”

 

                “กูจะชวนมึงไปเล่นน้ำ แต่จะไปกลางคืนแทนมึงโอเคป่ะ”เล่นน้ำ!!!  เออใช่ ช่วงนี้มันเทศกาลสงกรานต์นี่หว่า

 

                “เดียวกูต้องไปถามแดนก่อน” ประเด็นมันไม่ได้ติดอยู่ที่ผมไงครับ

 

                “โอ้ย เบื่อจริงพวกติดผัว!!!ดูมันว่าผมครับ

 

                “กวนตีนและ...อย่าบอกนะผัวมึงไม่รู้?”ใช่ว่าผมกลัวคนเดียวทีไหน

 

                “ก็ถ้ารู้  มึงคิดว่ามันจะให้กูไปปะล่ะ”

 

                “ก็จริง แล้วถ้าไปแล้วไม่บอก   พวกนั้นจับได้มีหวังกูไม่ได้ออกจากห้องเป็นอาทิตย์หรอว่ะ?”

 

                “แล้วเอาไงดีว่ะ มึงช่วยกูคิดหน่อยดิ”

 

                “เออๆเดียวคิดก่อน...แล้วมึงชวนไอ้ตู้ยัง?”

 

                “ชวนแล้วแต่แม่งไม่ไป....ช่วงนี่เห็นหายไปไหนเงียบๆไม่รู้”

 

                “งั้นหรอลองชวนลูปสิ ไอ้ตู้ไปแน่นอน”

 

                “เออว่ะ....งั้นมึงชวน “

 

                “เออๆ...กูคิดออกและ”

 

                “อะไรว่ะ?”

 

                ผมกับไอ้ตู้นัดแนะกันเสร็จก็ได้แยกย้ายกันกลับบ้าน พอดีผมกับไอ้ป้องเรียนที่มหาลัยเดียวกันครับส่วนไอ้ตู้อยู่คนละมหาลัยแต่ก็ยังนัดเจอกันบ่อยๆ  ตอนแรกแดนจะไม่ให้ผมเรียนแล้วไปอยู่กับมัน แต่ผมก็ปฏิเสธเพราะอยากอยู่ประเทศไทยก็ผมโตมาที่นี่  ผมคงชินมากกว่าถ้าจะอยู่ที่นี่มันก็เลยตามใจผม แต่ก็มีบ้างที่ผมได้ไปเยี่ยมครอบครัวมันที่โน้น และก็ครอบครัวของแม่ที่ผมก็พึ่งทราบว่ามี ก็รู้สึกดีใจนะครับ ถึงผมจะเป็นแวมไพร์แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะมีแวมไพร์ที่เป็นแบบผมอยู่บนโลกใบนี้เยอะมาก แค่ไม่เปิดเผย หรือแสดงตัวเองออกมาให้เห็นก็แค่นั้น

               

                “วันนี้มารับช้า?”ผมทำหน้ามุ่ยถามไอ้หล่อ

 

                “พอดีคุยงานอยู่”

 

                “งั้นแล้วไป”ผมไม่ชอบหาเรื่องทะเลาะน่ะครับ ถ้าบอกว่าทำงานก็คือจบจะไม่ต่อความยาวให้มากความ

 

                ผมนึกถึงเรื่องที่ไอ้ป้องชวน  แล้วก็แผนที่เตี๊ยมกันไว้

 

                “แดน สงกรานต์นี้มหาลัยกูหยุดนะ”ผมบอกในขณะที่มันขับรถ

 

                “อืม งั้นก็ดีอยู่บ้านหรืออยากไปไหน?”แล้วมันก็ถามดูไม่ค่อยตกใจเลยแฮะ

 

                “กูว่าจะไปหาแม่สักวันสองวัน มึงจะไปด้วยไหม?”งั้นเริ่มแผนได้

 

                “ไปหารีน่าหรอ?....งั้นกูไม่ไปล่ะกัน”ถึงมันกับรีน่าจะเป็นเพื่อนกันแต่มักจะทะเลาะกันทุกครั้งเมื่อเจอกันเพราะจะแย่งกันอยู่กับผมเรื่องมันก็มีแค่นี้และครับ แต่จะว่าไปมันดูยอมง่ายไปนะ

 

                “มึงไม่คิดถึงกูหรอ?”

 

                “พอดีกูติดงานที่ญี่ปุ่น”อ่อ  เพราะแบบนี้นี่เอง

 

                “ถึงว่าทำไมยอมง่ายจัง”

 

                “หรึอมึงจะไปด้วย?”

 

                “ไม่อ่ะ...มึงไปก็รีบกลับล่ะนานๆทีกูจะได้หยุด”สบายแล้วงานนี้

 

                “อืมกูจะรีบกลับ”

 

                โอ้ย!! อะไรมันจะได้โอกาสขนาดนี้ ตอนแรกก็แค่จะขอไปอยู่กับแม่ แต่คงจะชวนลูฟออกไปแต่ตอนนี้ทางสะดวกป่านนี้ไอ้ป้องก็คงยิ้มหน้าบานเหมือนกันเพราะถ้าแดนไปวูฟก็คงต้องตามไปด้วย

 

 

14 เมษายน....

 

                “แม่งโชคดีเป็นบ้า”

 

                “เออดิ”

 

                “คุณพรีมจะให้ผมพาไปไหนครับ”

 

                “สีลมเลยครับ”

 

                “ครับ”

 

                เอี๊ยด!!!  กึ๊ก!!

 

                “ทำไม จู่ๆแบรกละลูฟ”

 

                “มีคนขวางทางน่ะครับ”

 

                “ไอ้ตู้/ไอ้ตู้”

 

                “ทำไมไม่รอว่ะ?”

 

                “ก็มึงช้า...”

 

                “เดียวผมขับเองครับเดียวพี่ไปนั่งฝั่งโน้นนะหรือถ้าจะนั่งตักผมก็ไม่ขัด”

 

                ตอนนี้ที่ก็มีการสลับตำแหน่งกันนิดหน่อยไอ้ตู้ขับ ผมกับไอ้พรีมนั่งข้างหลังส่วนลูฟนั่งข้างคนขับ ซึ่งตลอดทางไอ้ตู้ก็คอยปล่อยมุกจีบพ่อบ้านของผมตลอดเวลา ถ้าผมเป็นลูฟคงเขินจนประตูบิด แต่เพราะผมเป็นเพื่อนมันเลยอยากจะอ๊วกมากกว่า และตอนนี้พวกผมก็ได้มาถึงที่หมายเป็นที่เรียบร้อย

 

                “โอกาสทองจริงๆว่ะ แม่งเที่ยวสบายหายห่วงจริงๆ”

 

                “ก็จริง ปกตินอกจากมหาลัยกูก็อยู่กับแดนตลอด”

 

                “เฮ้ย!! ไม่อยากจะเชื่อผู้หญิงแม่งทำนมกันมาเท่าไรว่ะ”

 

                “ทำไม?มึงจะไปทำบ้างหรอ?”

 

                “สัส! ไม่ใช่โว้ย กูแค่แบบเห็นแล้วรู้สึกอยากเข้าไปถามใกล้ๆ”

 

                “กูว่ามึงหื่น”

 

                “นิดหน่อยนะ...ถึงกับผัวกูจะแรด แต่กับผู้หญิงหุ่นXกูพร้อมหื่นแบบลืมผัว”

 

                “กูอยากรู้จริงๆ ถ้าวูฟได้ยินที่มึงพูดจะเป็นสภาพไหน?”

 

                “พอๆ หยุดเลยมึง ขัดอารมณ์กู”

 

                “ฮาๆๆๆ”

 

                ตอนนี้ผมกับไอ้ป้องก็เดินเบียดเสียดผู้คนมากมายที่ได้มาเล่นน้ำกันอย่างหนาแน่นมองไปทางไหนก็เจอแต่คนเยอะแยะไปหมดส่วนลูฟกับตู้แยกออกไปอีกทางหนึ่ง  ผมกับไอ้ป้องต่างโดนคนรุมฉีดน้ำ ปะแป้ง แล้วบ้างทีก็โดนผู้หญิงลวนลามบ้างแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรครับถือซะว่าสงกรานต์เล่นกันสนุกๆ

 

 

                หมั่บ!! 

 

                ผมว่ามันไม่ใช่มือผู้หญิงแล้วครับ จับก้นผมขนาดนี้ผมจึงหันหลังกับไปทันที

 

                “เฮ้ย!!!”แต่สิ่งที่ผมตกใจยิ่งกว่านั้นไม่ใช่การโดนจับก้น แต่ไอ้คนที่จับก้นมันเป็นไอ้หล่อของผมเอง ไหนบอกว่าไปญี่ปุ่นไงมาโผล่นี้ได้ไง

                “ก้นเมียแน่นเหมือนเดิมเลยนะครับ”โอ้ย!!! คำพูดกับสายตาบวกรอยยิ้มตอนนี้ผมว่าผมไม่รอดแน่ๆ


                “มึงมาได้ไงเนี่ย???”คำถามเดียวที่อยู่ในหัวตอนนี้เลยครับ

 

                “ผัวไม่อยู่ทำตัวแบบนี้หรอ?”นั่นเอาแล้วไง ตอบไม่ตรงคำถามแล้ว ผมหันไปหาไอ้ป้องเพื่อจะให้ช่วยแก้ตัว แต่พอหันไปแล้ว

 

 

                ไม่เจอ!! สงสัยไม่รอดเหมือนกัน

 

                “ไม่ต้องหาหรอก เพื่อนเมียก็ช่วยอะไรไม่ได้”นั่นไง รู้ทันอีก

 

                “เออ...คือแบบว่าไอ้ป้องมันชวนไงแล้วมึงก็ไม่อยู่กูก็เหงาเลยมาเล่นน้ำกันไม่มีอะไรจริงๆนะ ไม่ได้จะแอบหนีมาเลย”

 

 เป็นการพูดกับแผงอกแน่นของมันโดยที่ไม่ได้มองหน้ามันเลยคนก็แน่นทำให้ผมกับมันอัดกันจนจะรวมร่างกันได้แล้วแต่พึ่งสังเกตนะมันใส่แค่เสื้อตัวเดียวไม่ติดกระดุมสักเม็ดทำให้เห็นซิกแพคแน่นๆ เสื้อที่เปียกทำให้เห็นหุ่นที่น่ากินของมัน   โอ้ย!!! ผมจึงค่อยๆเหลือบมองไปรอบๆมีแต่คนมองมันยิ่งผู้หญิงยิ่งมอง ผู้ชาย กระเทย  โอ้ย!! จะมองอะไรหนักหนาเนี่ย

 

                “ถ้ามึงไม่ชอบงั้นก็กลับ”ผมบอกมันไปอย่างอารมณ์เสีย ที่กลับเพราะมีแต่คนมองมันไงครับ

 

                “ทำไมล่ะ ไหนๆก็มาแล้วนี่ก็อยู่ต่ออีกหน่อยสิ” ผมเงยหน้ามองมันที่กำลังสงยิ้มมาให้ผม

 

                “ขอโทษนะครับ ขอปะแป้งหน่อยได้ไหมครับ”จู่ๆก็มีเสียงผู้ชายแทรกเข้ามา ผมจึงหันไปเห็นเป็นผู้ชายผิวขวา น่ารัก ขอปะแป้งไอ้หล่อ

 

                “ได้สิครับ”แล้วแน่นอนไอ้หล่อยื่นหน้าไปให้มันปะ

 

 

ถ้าปะแค่หน้าผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกครับเล่นเอามือปะแล้วค่อยลูปมัน    จะมากไปแล้ว!!

 

                “ถ้าจะปะขนาดนี้เอาผัวพี่ไปปะที่ห้องเลยก็ได้นะครับ” น้องผู้ชายคนนั้นดูตกใจที่ผมพูดขึ้นมาจึงรีบชักมือออก ส่งยิ้มแห้งๆก่อนจะรีบเดินเบียดไปอย่างรวดเร็ว

 

                “กูอยากลับแล้วถ้ามึงจะอยู่ต่อก็อยู่ไปคนเดียวกูจะกลับ”ผมพูดกับมันเสร็จก็รีบเดินออกมาทันที

 

                “พรีม!! “มันเรียกผม

 

 

                ตอนนี้ผมเดินออกมาซอยข้างๆทำให้ไม่ค่อยมีคนแล้ว

 

                “กูจะกลับแล้วอยากจะไปให้ใครปะแป้งก็เชิญตามสบายเลย”

 

                “แล้วทีมึงล่ะกูไม่อยู่ออกมาเที่ยวกูควรเป็นคนโกรธมึงไม่ใช่หรอ?”

 

                นี่สรุปผมผิด ใช่ความผิดผมเองและถ้าผมไม่หนีมันมา มันคงไม่ต้องตามมา

 

                “ฟังกูนะพรีม  มึงรู้สึกยังไงเมื่อกี้”ไม่พอใจไงถามได้ แต่ผมก็เงียบแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ มันจึงพูดต่อ

 

                “กูก็รู้สึกไม่ต่างจากมึง ที่มึงมาแบบนี้ไม่มีผู้ชายส่วนใหญ่ก็จ้องจะงาบมึง ผู้หญิงก็อีก ถึงมึงจะเป็นแวมไพร์มึงจะบอกว่ามึงดูแลตัวเองได้ แต่กูก็ไม่ชอบให้ใครมาใกล้มึง มาจับโน้นจับนี่มึง มึงเป็นของกู กูหวง  มึงเข้าใจกูรึยัง ว่าทำไมกูถึงไม่อยากให้มึงไปเที่ยวไหนโดยไม่มีกู”

 

                “กูขอโทษ”ผมรู้สึกผิดขึ้นมาเลย รู้สึกผิดจริงๆนะ

 

                “จะเล่นต่อหรือจะกลับ”มันถามผมอีกครั้ง   อีกใจก็อยากเล่นต่อ อีกใจก็อยากกลับเพราะว่าขืนอยู่ต่อผมอาจปรี๊ดแตกก็ได้เพราะมีแต่คนจ้องมัน

 

                “กลับ”

 

                “งั้นไปเล่นน้ำกับกูที่ห้องดีกว่า” เอ๋!!! น้ำที่ห้อง?? รึว่า??

 

                “แล้วก็ไปรับโทษที่ก่อไว้วันนี้ด้วยนะครับเมีย” 

 

 

 

ไอ้ป้องเพราะมึงคนเดียวเลยกูขอให้มึงโดนหนักกว่ากู(เดี่ยวเจ้จัดให้ค่ะ)

 

 

 

___________________________________________________

 

เพื่อมีใครคิดถึง

ขอโทษทุกคนนะคะหายไปนานมาก

เรื่องใหม่คงยังไม่เปิดแต่จะพยายามแต่งตอนพิเศษมาฝากเรื่อยๆนะคะ

 

 

 

#ฝากเพจด้วยนร้า!!...เข้ามาคุยกันได้นะ#

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น