D.R.

เขาออกแรงฉีกชุดนักศึกษาของฉันจนกระดุมกระเด็นหลุดหมดแถว ถึงจะโกรธนิดหน่อยที่เขาทำลายชุดแต่ฉันอดจะยอมรับไม่ได้ว่าความดิบเถื่อนนี้มัน ‘ฮอต’ เป็นบ้า!

HOW MUCH ♦ ใส่ยังไงเนี่ย โอ้ย! ทำไมสายเสยมันระโยงระยางไปหมดขนาดนี้นะ!

ชื่อตอน : HOW MUCH ♦ ใส่ยังไงเนี่ย โอ้ย! ทำไมสายเสยมันระโยงระยางไปหมดขนาดนี้นะ!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2559 12:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HOW MUCH ♦ ใส่ยังไงเนี่ย โอ้ย! ทำไมสายเสยมันระโยงระยางไปหมดขนาดนี้นะ!
แบบอักษร

Image result for ลี ฮานึล

       

 

             “แม่งเอ๊ย! ยัยบ้านั่นทำไมไม่มาเรียนวะ!” ผมสบถกลางโต๊ะอาหารเรียกสายตาจากไอ้คุณชายกับไอ้แอลเพื่อนสนิททั้งสองให้หันมามองอย่างสงสัย

 

            ผ่านมาหลายวันแล้วผมยังไม่ได้สะสางชำระความให้สาสมกับสิ่งที่ยัยนั่นทำ  มันทำให้ผมแทบบ้า!

 

            “ยัยบ้าที่มึงพูดถึงนี่ใคร  แล้วกูถามจริงสภาพเหมือนมัมมี่ขนาดนี้ทำไมมึงไม่นานพักอยู่บ้านวะ  จะออกมาทรมารสังขารตัวเองทำไม  สภาพมึงตอนนี้โคตรน่าอนาถเลย” ต่อให้ไอ้แอลไม่พูดผมก็รู้ตัวอยู่หรอก  รอบคอผมตอนนี้ยังพันผ้าพันแผลเอาไว้อยู่เพราะโดนโคมไฟฟาดจากฝีมือผู้หญิงแคระน่ารังเกียจนั่น  โชคดีที่อาการของผมในคืนนั้นไม่ได้หนักมากเพราะยัยนั่นตีไม่ถูกจุดสำคัญไม่อย่างนั่นป่านนี้ผมได้ไปนอนเฝ้ายมบาลหรือกลายเป็นเอ๋อในโรงพยาบาลบ้าไปแล้ว

 

            มันน่าแค้นใจชิบ!

 

            ผมรู้สึกเหมือนโดนหยามเกียรติ์อย่างรุนแรง  ยัยนั่นไม่คู่ควรแม้แต่จะสร้างรอยขีดข่วนบนร่างกายของผมด้วยซ้ำ

 

            “กูยังไม่รู้เลยว่ามึงไปโดนอะไรมาถึงได้มีสภาพแบบนี้  ปกติมึงไม่เคยแพ้ใคร  ทำไมพลาดได้วะอีกฝ่ายเป็นนักกีฬาเหมือนกันหรอ”

 

            ผมตวัดสายตามองไอ้ดิมด้วยความไม่พอใจ  นักกีฬาห่าเหวอะไร ร่างกายแคระๆ ของยัยนั่นจะทำอะไรได้นอกจากยั่วผู้ชายไปวันๆ 

 

          …

 

            แต่บัดซบ! เห็นหน้าอ่อนๆ ใครจะไปรู้วะว่ากล้าถึงขนาดเอาโคมไฟมาฟาดหัวกัน  ผมคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่มดับอารมณ์ร้อนๆ ไม่อยากน็อตหลุดต่อหน้าเพื่อนสนิท  ทำได้เพียงระบายอารมณ์ผ่านการบีบช้อนซ้อมจนงอคามือ

 

            “เออ  กูไปมีเรื่องมานิดหน่อยโดนเอาไม้ฟาดหัวมา” เลี่ยงตอบไปอีกทางเพราะไม่อยากเสียหน้า  ดีหน่อยที่พวกมันไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

 

            อย่าให้เจอนะ  พ่อจะจัดการให้แหลกเหลวเลยคอยดู!

 

 

            หงึก หงึก

 

            อยู่ดีๆ ฉันก็เกิดขนหัวลุกขึ้นมาระหว่างการถ่ายแบบ  มองดูแขนที่รูขุมขนปิดเป็นตุ่มๆ อย่างงงๆ แล้วใช้มือลูบไปมาให้คลายอาการ

 

            “เป็นอะไรหรือเปล่ายูกิ  ทำไมท่าทางแปลกๆ” พี่ฮุน ตากล้องมืออาชีพที่ทำงานร่วมกันกับฉันจนนับครั้งแทบไม่ถ้วนถาม  เขาเป็นชายหนุ่มมาดเซอร์ที่สนิทสนมกับฉันและให้ความเอ็นดูเหมือนน้องสาวคนหนึ่งทำให้ฉันไม่เกร็งเมื่อต้องทำงานร่วมกัน

 

            “เปล่าพี่  อยู่ดีๆ ก็ขนลุกไม่ได้หนาวสักหน่อย”

 

“อ่อ” เขาพยักหน้ารับพร้อมใช้มือส่งสัญญาณให้ฉันเปลี่ยนท่า  ฉันขยับตัวนอนลงบนเตียงแล้วหลับตาพริ้ม 

 

 

 

บนร่างกายของฉันมีเพียงชุดชั้นในสีเนื้อปกปิดเท่านั้น  ชุดชั้นในเซ็ทนี้ถูกออกแบบให้กระชับสัดส่วนของผู้หญิงได้เป็นอย่างดีแถมยังไม่ได้เซ็กซี่หวือหวามากเท่ากับเซ็ทอื่นๆ ก่อนหน้าที่ฉันเคยเป็นแบบให้ให้  ครั้งนี้พี่ฮุนเลยอนุญาตให้ ลูกค้า ที่เป็นหนึ่งในผู้บริหารของแบรนด์ชุดชั้นในเข้ามาดูการถ่ายแบบได้

           

             อยากจะคว่ำปากใส่! ทำมาเป็นบอกว่าจะดูการถ่ายแบบ  ไหงมายืนมองฉันตาเป็นมันน้ำลายแทบจะหกออกมาแบบนั้นยะ  อีตาคุณ เธอร์ ลูกค้าหน้าตาดีเข้าขั้นนายแบบนี่ตามติดชีวิตฉันมานานหลายเดือนแล้วโดยที่ฉันจะด่าจะไล่จะทำตัวเลวร้ายใส่ก็ไม่ได้เพราะสัญญานางแบบที่เซ็นต์ไว้กับแบรนด์ ‘Sisy hot’ ยาวนานร่วมสามปีมันค้ำคอ  เขาเป็นคนเลือกนางแบบในการถ่ายแต่ละคอลเลกชั่นด้วยตัวเองและเขาเลือกฉัน  รายได้ตกเดือนละหกหมื่นทำให้ฉันต้องปฏิบัติตัวกับเขาราวกับตัวเองเป็นนางฟ้านางสวรรค์  ทั้งที่ด่าเขาในใจซ้ำๆ ว่า ไอ้หื่นเอ๊ย แต่ข้างนอกกลับสุกใสเรียกหมอนั่น คุณเธอร์คะ  คุณเธอร์ขา ทุกคำ

 

           ดัดจริตแท้

 

            “จิกกล้องหน่อยยูกิ  เออดี  ดี บิดตัวเข้าหากล้องนิดนึง” พี่ฮุนเองก็พลอยได้งานยาวไปด้วยฉันเลยต้องช่วยๆ กันทำมาหากินให้มันจบๆ กันไปในแต่ละครั้ง  ฉันแอ่นหลังอวดสะโพกกลมกลึงแล้วบิดตัวตามที่พี่ฮุนบอก 

 

เสียงรัวชัตเตอร์ติดๆ กันดังสักพักพี่ฮุนก็ให้สัญาณพักกองเพื่อให้ทีมงานทุกคนได้ทานข้าวกลางวันกันก่อนจะถ่ายต่อในช่วงบ่าย  ร่างสูงของลูกค้ากิติมาศักดิ์เดินเข้ามาพร้อมกางผ้าคลุมให้ฉันอย่างเอาใจ  ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มอยู่เป็นนิจทำให้ปฏิเสธความหวังดีนั้นให้เขาหน้าแตกกลางกองถ่ายไม่ได้

 

ฉันเลยยอมฝืนยิ้มเดินเข้าไปหาให้ร่างสูงจัดการคลุมผ้าให้  พอได้ทีอีกฝ่ายก็โอบตัวฉันพร้อมคุลมผ้าให้ด้วยท่าทางที่ใกล้ชิดสนิทสนมเกินพอดี  ไม่ได้มีความเกรงใจสายตาจากทีมงานกว่าสิบชีวิตที่มองมาเลยแม้แต่น้อย

 

เออ.. ตามสบาย  ฉันมันแค่นางแบบถ่ายชุดชั้นในไม่ได้โด่งดังหรือมีภาพพจน์ให้ต้องรักษา  เขาที่เป็นถึงผู้บริหารหนุ่มไฟแรงสิจะเสียหายที่เอาตัวมายุ่งย่ามกับฉัน

 

“เมื่อกี้เธอร์แอบไปดูภาพที่ถ่ายได้แล้วชอบมากเลยค่ะ  เธอร์ว่าชุดชั้นในคอลเลกชั่นนี้ต้องขายดีเหมือนครั้งก่อนๆ แน่ๆ เพราะมีนางแบบสวยแบบนี้” คำพูดป้อยอกับการเรียกแทนตัวเองอย่างสนิทสนมกับคำพูดคะๆ ขาๆ ทำให้ฉันขยับตัวอย่างอึดอัด

 

“เป็นเพราะชุดชั้นในของ Sisy hot ของคุณเธอร์มากกว่าภาพเลยออกมาสวย” จัดการยกยิ้มพิมพ์ใจให้อีกฝ่ายไปหนึ่งดอกแล้วแสร้งหันซ้ายหันขวา

 

“หาอะไรหรือเปล่าคะ”

 

“อ๋อ  พอดีเมื่อกี้ยัยซินบอกให้ยูกิไปเปลี่ยนชุดไม่รู้ว่าตอนนี้หายไปไหน  เดี๋ยวยูกิขอตัวก่อนนะคะถ้าไปช้าต้องโดนยัยซินบ่นแน่ๆ”

 

“โอเคค่ะ  งั้นเธอร์นั่งรออยู่ตรงนี้นะคะ” พอเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าอย่างเข้าใจฉันก็เดินตัวปลิวไปยังห้องแต่งตัวของสตูดิโอทันที

 

 

“ไงยัยยูหนีตาลูกค้าหน้าวอกนั่นมาหรอ” ซินเพื่อนสาวเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของฉันกำลังจัดการจัดเซ็ทชุดชั้นในให้เข้าคู่เอ่ยถามทั้งๆ ที่มือยังคงระวิงกับการทำงานไปด้วย

 

“เออดิ  โคตรเกร็งเลยไม่รู้จะมาทำไมวุ่นวายชะมัด” พออยู่กับเพื่อนฉันก็เอ่ยปากบ่นอย่างไม่ปิดบัง  ทิ้งตัวนั่งข้างๆ ร่างผอมบางของเพื่อนแล้วเอาหัวพิงไหล่แห้งๆ นั่น

 

“ก็ผู้ชายอ่ะนะคงอยากเห็นอะไรสวยๆ งามๆ อวบๆ อึ๋มๆ เป็นธรรมดา  เฮ้ย! อย่ามากวนน่ายัยยู  ฉันกำลังยุ่งอยู่เอาชุดนี้ไปเปลี่ยนไป” ซินผลักหัวฉันออกจากไหล่ของเธออย่างไม่ใยดีแล้วคีบส่งชุดชั้นในสีดำสนิทมาให้ฉัน

 

“นี่มันเวลาพักนะคะคุณซิน  ทำไมต้องรีบไล่กันด้วย!” ฉันยู่ปากทำท่าน้อยอกน้อยใจอย่างมีจริตส่งไปให้  แต่มันกลับปรายตามองอย่างเย็นชา  ปากบางบิดผิดรูปแสดงความหมั่นไส้แล้วค่อนแคะ

 

“ไม่ใช่ผู้ชาย! ทำต้องมาทำดัดจริตใส่  ห้องแต่งตัวอยู่โน่นใส่ไม่ถนัดก็ตะโกนเรียกแล้วกัน”

 

“เออๆ รู้แล้ว  น่าเบื่อออ อ อ อออ” ปากยื่นปากยาวบ่นแล้วคว้าชุดมาไว้ในมือก่อนเดินลากเท้าเนือยๆ ไปยังห้องลองชุด

 

“ใส่ยังไงเนี่ย  โอ้ย! ทำไมสายเสยมันระโยงระยางไปหมดขนาดนี้นะ!

 

 

Image result for ลี ฮานึล

 

คลี่ชุดชั้นในในมือไปมาเพื่อหาความน่าจะเป็นแล้วถอนหายใจ  เดี๋ยวนี้แฟชั่นชุดชั้นในผู้หญิงล้ำมากจนบางชุดฉันยอมแพ้เพราะไม่รู้วิธีการใส่จริงๆ สงสัยต้องให้ยัยซินเข้ามาช่วย

 

จัดการพาดชุดชั้นในเจ้าปัญหาไว้บนราวแขวนก่อนถอดซับในชิ้นเล็กตัวเก่าออกแล้วใส่ตัวใหม่ที่เป็นลายลูกไม้บางเบาแทน

 

ไหนไอ้พี่ฮุนมันบอกว่าเซ็ทนี้ไม่วาบหวิวไงวะ  นึกไปถึงหน้าอีตาคุณเธอร์แล้วขนลุก  หมอนั่นขนาดชุดธรรมดายังมองฉันอย่างกับจะเข้ามาสิงร่างนี่ถ้ามาเจอฉันชุดนี้  ฉันไม่โดนลวนลามทางสายตาจนท้องหรอ!

 

เสียงกุกกักดังจากหน้าห้องลองเสื้อทำให้ฉันเรียกเพื่อนให้เข้ามาช่วยใส่ชุดด้านบนให้

 

“ซินฉันอยู่ห้องนี้เข้ามาเร็วประตูไม่ได้ล็อค  แกมาช่วยใส่ชุดนี่หน่อยฉันใส่ไม่เป็น”  ฉันวุ่นวายอยู่กับสายสี่ห้าสายที่ไม่รู้ที่มาที่ไปของชุดแล้วเรียกอีกรอบเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมขานรับ

 

“ไวๆ สิยะ  ไหนบอกว่าอยากกลับเร็ว!

 

แอ๊ด

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้นฉันที่หันหลังให้ประตูด้วยท่าทางประหลาดหยุดดิ้นรนจากสายเสื้อในที่กำลังพันคอพันแขนจนยุ่ง  เสียงรองเท้าที่ต่างจากรองเท้าส้นสูงของซินอย่างสิ้นเชียงขยับก้าวเข้ามาภายในห้องเปลี่ยนชุด

 

 กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เจอด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้ฉันชะงักค้างหัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นมาดื้อๆ ทำไมฉันจะจำกลิ่นน้ำหอมกับกลิ่นกายของเขาไม่ได้ในเมื่อเราเพิ่งเจอกันไปเมื่อสามวันก่อน

 

เป็นไปไม่ได้!!!

 

 

 

ใช่หรอ อ อ ออออออออ

ใช่แน่หรอ ออ อ ออออออออ  อาจจะดมกลิ่มผิดก็ได้นะน้องยู

 

คิคิคิคิคิ

ถ้าเป็นเฮียมังกรจีจี  เตรียมตัวเลยจ่ะ

นางเคียดแค้นออกปานนั้น นน นนนน

 

ชอบไม่ชอบเม้นคุยกันด้วยนะที่รักก ก กก ก  ก  

 

ที่หายไปนานนี่คือเข้ามาอัพนิยายไม่ได้

ระบบแอบเน่านะช่วงนี้

งื๊ด ด ด ด ด ดดดดดดด

 

D.R.

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น