MyTwin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CAfe love 11

คำค้น : yaoi,cafe,หมอ,คาเฟ่,คัตเตอร์,ขนมปัง,ชายรักชาย,นิยาย Y ,cafe love

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2559 11:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CAfe love 11
แบบอักษร

              ใครจะไปคิดว่าจะให้แยมส้มทำเรื่องแบบนั้นละครับ ผมทั้งอายทั้งเขินแถมโกรธด้วยแต่ไม่ได้โกรธแยมส้มหรอก โกรธไอ้หมอเถื่อนมันตั้งหากด้วย แต่ก็ดี พวกที่มันขายขนมจีบผมจะได้หยุดขายซะที

 

"พี่นี่มีลูกเร็วเนอะ โตจนวิ่งได้แล้ว"

 

"แน่นอน ลูกพี่น่ารักละซิ"

 

"แน่ะ มียอมรับด้วย งี้ก็ยอมรับเฮียคัตด้วยอะดิ"

 

"ไม่เอา เฮียของแกอะนิสัยเสีย"

 

"ระวังเถอะเล่นตัวมากมาก เดี๋ยวจะอด"

 

"ผมเก็บร้านเสร็จแล้วน้า พรุ่งนี้ร้านเราวันหยุดประจำเดือนซินะ อ่าวันเสาร์ด้วย ผมได้พักแล้ว"

 

"พรุ่งนี้ผมไม่ต้องไปมอด้วย"

 

"พวกเราทุกคนจะได้พัก"

 

           ผมหยิบโทรศัพท์ในเล่นบนเตียง อ่าไอ้หมอเถื่อนส่งรูปมาให้ดู แยมส้มนั่งยิ้มแป้นอยู่บนตักไอ้หมอเถื่อน ผมคุยกับมันสักพักแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนเลย น้ำไม่อาบ ผมขี้เกลียดแล้วครับ 

 

"พี่ปัง เที่ยงแล้วนะครับ" ขออีกห้านาที 

 

"พี่ปังงงง ไม่ไปรับน้องแยมส้มหรอ"เมื่อกี้ว่าไงนะ ผมยอมลุกขึ้นนั่ง

 

"แยมส้ม"

 

"ใช่ครับ วันนี้แยมส้มเลิกครึ่งวัน พี่ปังไม่ไปรับหรอ"ผมขยี้ตาอ่าทำไมผมไม่รู้ล่ะ 

 

"โรลรู้ได้ไงอะ"

 

มีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พระเจ้าช่วยไอ้หมอมันโทรหายี่สิบกว่าสายแถมไลน์บอกผมตอนเช้าว่าช่วยไปรับแยมส้มตอนเที่ยงครึ่งให้ดีมันติดผ่าตัด

 

"พี่คัตโทรมาบอกว่าพี่ไม่รับสายไม่อ่านไลน์นะซิ"

 

"ขอเวลา5นาที รอพี่แปป"ผมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทำความสะอาดตัวเองอย่างด่วน

 

"เฮ้ พี่ปังลูกพี่รออยู่นะ เดี๋ยวไปรับช้าน้องแยมส้มร้องไห้หรอก" เออกูรูแล้วโว้ยว่าแยมส้มใกล้เลิกเรียน อย่าเร่งกูได้ไหม

 

"อย่าเร่งเดี๋ยว ล้มหัวฟาดพื้นห้องน้ำตายทำไงทาร์ต"ผมตะโกนตอบมันไป

 

           ผมรีบไปวิ่งไปที่โรงเรียนอนุบาลที่อยู่ใกล้ๆร้านผม เป็นโรงเรียนขนาดเล็กแต่ดูแลทั่วถึงมาก ไม่นานผมก็มาถึงโรงเรียนครับ ผู้ปกครองยืนรอเยอะมาก เด็กๆเพิ่งเลิกเรียนวุ่นวายไปหมดเลย ผมรอให้คนซาลงก่อนค่อยเข้าไป

 

"คือว่า มารับใครคะ"คนนี้จะเป็นคุณครู

 

"ผมมารับน้องแยมส้มครับ"

 

"ม๊าปังงงงงง"งานงอกและทำไมแยมส้มเรียงผมแบบนั่นละ

 

"ป๊าครับ แยมส้ม ไม่ใช่ม๊า"ผมได้แต่ส่ายหัวไปมาเบาๆ

 

"ป๊าคัตบอกว่าให้เรียกม๊าปังฮับ"ไอ้หมอเถื่อน ไอ้นี่สอนลูกเข้าข้างตัวเองชะมัด ผมพาแยมส้มเดินครับ ดูแยมส้มจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ สงสัยคงไม่ค่อยได้มาเดินเล่นแบบนี้ซินะ

 

"ม๊าปัง อยากได้"แยมส้มเกาะกระจกร้านขายตุ๊กตาครับ

 

"ไว้โอกาสหน้านะครับ อ่าแดดร้อนแล้วครับรีบกลับกันเถอะเน๊อะ"

 

             ผมรีบพาแยมส้มกลับบ้านครับ แดดร้อนกลัวน้องป่วย พอเข้าบ้านปุบ กลิ่นไก่ทอดก็ลอยมาเลย ผมเลยพาแยมส้มเข้าห้องครัวครับ 

 

"พี่ทาร์ต พี่โรล แยมส้มมาแล้ว หิวจังเลย"

 

"พี่ทาร์ตมีไก่ทอดน่องโตๆไว้สำหรับแยมส้มด้วย"

 

"เย้ๆ น่องโต ไก่น่องโต"

 

             แน่นอนน้องทำตัวน่ารักขนาดนี้ผมนิรีบถ่ายรูปไปอวดไอ้หมอเถื่อนเลยครับ ตอนนี้มันคงผ่าตัดอยู่ ออกมาคงเปิดดูและมันต้อง ต้องอะไรหว่า ชั่งเถอะส่งไปและ

 

"ม๊าปังฮับ"

 

"ป๊าครับ ป๊าเหมือนที่เรียกป๊าคัตไงครับ"

 

"ม๊าฮับ แยมส้มมีป๊าคัตอยู่แล้ว ป๊าคัตบอกว่ามีป๊าได้คนเดียว"แม่เจ้า มันสอนอะไรลูกบ้างเนี่ยไม่ใช่สอนนิสัยตัวเองให้ลูกนะ

 

"งั้นเรียกพ่อปังก็ได้ครับ"

 

"ไม่เอา แยมส้มตะเรียกม๊าปัง"

 

"ยอมแพ้เถอะพี่ โรลเห็นด้วยกับพี่คัตนะ"

 

"ผมก็เห็นด้วยกับเฮียนะ พี่อะหน้าสวยขนาดนี้ อย่าว่าแต่เด็กจะเรียกพี่ว่าพี่สาวแล้ว ผู้ใหญ่ยังคิดว่าพี่เป็นผู้หญิงเลย"

 

"มันก็เข้าใจอยู่หรอก เฮ้อแต่ก็เอาเถอะ"ผมเช็ดปากให้แยมส้มดูท่าคงถูกใจไก่ทอด กินไม่สนใจพวกผมเลย

 

            ผมใช้เวลาตอนบ่ายกับการทำคุกกี้กับแยมส้มครับ แยมส้มอยากทำ พอดูเวลานิก็เย็นแล้วนินา ตอนนี้คุกกี้ก็รอแค่เวลาอบเสร็จเท่านั้น 

 

"แยมส้มทำคุกกี้ให้ใครครับ"

 

"ให้ป๊าคัตฮับ"

 

"รักป๊ามากเลยสินะครับ"

 

"รักที่สุดในโลกเลย"ยิ้มแป้นน่ารักเชี่ยว ผมอดใจไม่ไหวเลยจับมาฟัดเลยครับ

 

"ฮ่า ฮะฮะ ฮ่าม๊า จักจี้ ฮ่าๆๆๆ"

 

"แยมส้มอะ น่ารักเอง ช่วยไม่ได้"ผมผละออกแล้วบีบแก้มแยมส้มเล่น

 

"แยมส้มหล่อฮับ จะหล่อแบบป๊าแล้วก็พี่ทาร์ต"ยากหน่อยนะลูก ลูกหน้าตาน่ารักเกินไปที่จะหล่อ

 

"งั้นม๊าจะคอยดู"เอ้า แล้วงัยผมแทนตัวเองว่าม๊าละเนี่ย แต่ก็เอาเถอะ ผมลูบหัวแยมส้มเบาๆแล้วบอกให้ออกไปเล่นกับทาร์ตก่อน อ่าคุกกี้เสร็จและ ผมจัดเรียงใส่กล่อง แล้วก็แบ่งไว้ให้แยมส้มกิน

 

"พี่ปัง มีคนมาหา"หื้ม ใครกัน พอผมจะเดินออกไปดูทาร์ตกับจับมือผมแล้วทำหน้าเครียด สงสัยคนๆนั้นมาซินะ

 

"แยมส้มครับเดี๋ยวขึ้นไปอยู่ข้างบนกับพี่โรลนะครับ อะนี่ครับคุกกี้ฝีมือแยมส้มเอาไปให้พี่โรลชิมหน่อยเน๊อะ"

 

ผมจานใส่คุกกี้จานเล็กให้แยมส้ม ทาร์ตวางแยมส้มลงเบาๆ เด็กน้อยหยักหน้าเข้าใจ ผมเดินออกไปที่หน้าบ้าน

 

"สวัสดีครับ"

 

"โอ้ดูท่าจะสบายดีนิ"

 

"ครับ พวกผมสบายดี แล้วมีธุระอะไรรึเปล่าครับ"

 

"ก็แค่มาดูหน้าลูกๆบ้าง แล้วนี่เจ้าโรลไปไหนซะละแม่มาทั้งที"

 

"พอดีโรลไม่ว่างแล้วอีกอย่างโรลก็ไม่รู้ด้วยว่าคุณมา"ผมยืนกอดอกพิงเสา

 

"นิแกจะกีดกันฉันออกไปรึไง"

 

"คุณเป็นคนที่ทิ้งพวกเราไป อย่าลืมสิครับ"ใช่ เขาทิ้งพวกเราในวันที่ไม่เหลือใคร

 

"เหอะ ในบรรดาลูกทั้งสามคน แกเป็นคนที่ฉันเกลียดที่สุด"

 

"ผมก็รู้มาตลอดว่าคุณเกลียดผม ไม่งั้นคุณคงไม่จับผมกดน้ำเวลาคุณโกรธหรอกครับ"อ่านึกถึงทีไรก็เจ็บแป๊ปขึ้นมาเลยแหะ

 

"แก ไปเรียกโรลมา ฉันมีเรื่องจะคุยกับโรล"

 

"ทำไมผมต้องเรียกน้องมาเจอคุณด้วยละครับ"

 

"ฉันจะมาพาโรลไปอยู่ด้วย ขืนให้อยู่กับแกคงผิดเพศตามแกไปด้วย"

 

"หึ แล้วยังไงละครับ ผมเคยบอกคุณแล้วนะครับว่าอย่ามายุ่งกับน้องชายผม ตอนที่คุณทิ้งพวกน้อง คุณยังไม่สนใจเลย ทีงี้จะมาสนไม่แปลกไปหน่อยหรอครับ"

 

"ยังไงฉันก็เอาเจ้าโรลไปอยู่กับฉัน"เฮ้อผมละเหนื่อยใจ คงไปมีเรื่องอะไรมาสิแล้วจำเป็นต้องใช้โรลเลยจะมาพาตัวไป ฝันไปเถอะ

 

"ถ้าคุณกล้าผ่านผมแล้วเดินเข้าประตูไปละก็ ผมจะโทรเรียกตำรวจ ข้อหาบุกรุกนะครับ"

 

"ฉันรู้ว่าแกไม่กล้าเรียกตำรวจหรอก"

 

"จะให้ผมเรียกมาเลยไหมละครับ"ผมหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา

 

"โรลออกมาหาแม่เดี๋ยวนี้นะ แม่รู้ว่าเราอยู่ข้างใน"

 

"นิคุณ อย่ามาตะโกนครับ ในบ้านมีเด็กอยู่อย่ามาเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี"

 

"โรล แม่บอกให้ออกมาไง ออกมาเดี๋ยวนี้ ได้ยินไหมห๊ะ"

 

"แม่ผมตายไปนานแล้วครับ"ผมรีบหันมองด้านหลังตัวเองประตูบ้านดูเปิดแง้มไว้มีใบหน้าของโรลโพล่ออกมา น้องผมร้องไห้

 

"โรล ออกมาทำไมเข้าไปอยู่กับทาร์ต"

 

"โรลออกมาหาแม่ซิ ไปอยู่กับแม่ไหม ไปอยู่บ้านหลังใหญ่ อยากได้อะไรแม่จะหามาให้"

 

"นิคุณ กลับไปเลย"

 

"ฉันคุยกับลูกชายฉันแกไม่เกี่ยว"ยิ่งผมเห็นน้ำตาของน้อง ผมจะอดทนพูดดีดีกับคนคนนี้ได้อีกนานแค่ไหนกัน

 

"ไปอยู่กับแม่นะโรล"

 

"โรล พี่บอกให้เข้าบ้านไป แล้วก็คุณกลับไปซะ ก่อนที่ผมจะทนไม่ไหว"ผมหันไปตะหวาดเสียงดังใส่โรลพร้อมกับสะบัดหน้ามาไล่ผู้หญิงคนที่ผมเคยเรียกว่าแม่ 

 

"ถ้ายังไม่ไป อย่าหาว่าผมไม่เตือน"ผมยืนจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

 

            ทุกอย่างจบลงแล้วเหลือไว้เพียงผมคนเดียวที่อยู่หน้าบ้าน ผมคงทำน้องร้องไห้ด้วยซินะ รู้สึกแย่ชะมัด ผมทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ทำไมผมถึงอ่อนแอแบบนี้ ทำไมต้องไหลออกมาตอนนี้ด้วยน้ำตาบ้านิ

 

 

"ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ อยากเป็นไข้เลือดออกรึไง"ผมไม่รู้ว่าผมนั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้วนะ ผมเงยหน้ามองเจ้าของเสียงเมื่อกี้

 

"เห้ยไอดื้อ มึงร้องไห้ทำไมเนี่ย"ไอ้หมอเถื่อนมึงนิมาตอนกูร้องไห้ทำไม

 

"กูถามไม่ตอบซักคำ ใบ้รึไง"

 

"กูไม่ได้เป็นใบ้"

 

"เออ ตอบกูได้แล้ว แล้วมึงร้องไห้ทำไมปัง"เช็ดน้ำตาให้กูอีก แม่งยิ่งเห็นหน้ามันกูอยากจะร้องไห้มากกว่าเดิมอีก

 

"เงียบไปเลย"

 

"เอ้าตะหวาดใส่กูอีก...อะไรของมึงเนี่ย"ตอนแรกมันเหมือนจะไม่พอใจ แต่อะไรไม่รู้ทำให้ผมกอดมัน กอกมันแน่นๆแล้วร้องไห้หนักว่าเดิม ไอ้หมอเถื่อนเลิกถามผมแล้วลูบหัวแทน

 

 

"พี่ปัง อ้าวเฮีย"

 

"ไว้ก่อน ถ้าโอเคแล้วพี่พาปังเข้าไป"น้องคงออกมาตามผม โรลจะหยุดร้องไห้รึยัง

 

"ดื้อร้องไห้มากๆเดี๋ยวจะปวดหัวเอานะ"ผมส่ายหัวผมอยากร้องไห้จนกว่ามันจะหยุดไหลไปเอง

 

"กูไม่รู้หรอกนะว่าอะไรทำอะไรให้มึงน้องไห้ได้ขนาดนี้ แต่ถ้าน้องมึงมาเห็นมึงเป็นแบบนี้น้องมึงจะรู้สึกยังไง ไอ้ทาร์ตมันอาจจะไม่เป็นอะไรมากเพราะมันก็โตแล้ว มันคอยปกป้องมึง แต่ถ้าโรลมาเห็นมึงคิดว่าน้องมันเป็นยังไง"ผมเงยหน้ามองหน้ามัน

 

"หยุดร้องไห้ได้แล้วนะ ตาบวมหมดแล้ว เดี๋ยวแยมส้มมาเห็นจะตอบลูกว่ายังไง"

 

"ตอบว่าป๊าคัตของแยมส้มแกล้งม๊า"

 

"เมื่อกี้พูดว่าม๊าใช่ไหม"ผมหลุดปากออกไปซะแล้วสิ

 

"หูฝาด"

 

"จริงอ่ะแต่กูว่ากูได้ยินไม่ผิดนะ"

 

"เงียบ จะร้องไห้"

 

"พอแล้วไม่ต้องร้องแล้ว"

 

"กูจะร้อง"

 

"ร้องทีแม่งหมดสวยเลยรู้ตัวไหม"

 

"กูไม่สวย มึงก็จะเลิกชอบกูละสิ"แล้วผมไปประชดใส่มันทำไมเนี่ย

 

"พาลวะ กูยังไม่ได้พูดเลยว่าหมดสวยแล้วกูจะเลิกชอบมึง"

 

"เรื่องของมึงเถอะ"

 

"ปัง กูรักมึงนะ"

 

"กูเกลียดมึงวะ"ผมผละตัวออกจากมันแล้วลุกขึ้นเช็คสภาพตัวเอง

 

"เกลียดอะไรได้อย่างงั้นนะมึง"

 

"กูไม่พูดกับมึงแล้วไอ้หมอเถื่อน เชิญนั่งเป็นอาหารยุงต่อไปเถอะ"

             

            ผมรีบเดินเข้าบ้าน ได้ยินเสียงมันหัวเราะตามหลังมาด้วย เกลียดอะไรได้อย่างงั้น เหอะเรื่องแบบนั้นใครจะเชื่อ  ไอ้หมอเถื่อนมารับแยมส้มกลับไปแต่ดูเหมือนว่าแยมส้มคงเล่นเยอะไปหน่อยเลยหลับปุ๋ยเลย ทำให้ไอ้หมอเถื่อนต้องค่อยๆอุ้มขึ้นรถ

 

"ทุกวันเสาร์แยมส้มจะเรียนพิเศษที่โรงเรียน ถ้ากูไม่ว่ารบกวนคุณม๊าปังไปรับลูกด้วยนะครับ"

 

"เฮ้อ ขอร้องละ อย่าสอนนิสัยตัวเองให้แยมส้มนะ"

 

"ฮ่าๆ ไปละ ถ้าจะร้องไห้โทรหากูก่อนนะจะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียวตอนร้อง"

 

"รีบกลับไปเลยไป คุกกี้อะแยมส้มพยายามทำให้นาย กินด้วยละ"

 

"จะกินให้หมดเลยลูกทำทั้งที"

 

ผมยืนมองรถของไอ้หมอเถื่อนขับออกไป ห่างไปเรื่อยๆจนมองไม่เห็น แต่เพียงผมหันหลังกลับจะเข้าบ้านก็

 

"พี่ปัง ร้องไห้หรอครับ"

 

"เปล่าหรอก เราตั้งหาก พี่ขอโทษนะมี่ตะหวาดใส่เรา"โรลพุ่งมากอดผม ผมกอดตอบแล้วหอมแก้มน้องเบาๆ

 

"แต่ผมได้ยินเมื่อกี้"

 

"อย่าคิดมากน่า"

 

"ผมรู้ว่าพี่ปังไม่อยากให้ผมออกมาเจอเขา มีผมอยู่ ผมทำให้พี่ลำบากไหมครับ"

 

"ไม่เลย เราเป็นคนสำคัญของพี่มีเราอยู่พี่ไม่ลำบากหรอก มีน้องอยู่สองคนพี่เลี้ยงและดูแลได้อยู่แล้ว"

 

"ผมอยากอยู่กับพี่"

 

"แล้วใครให่เราไปละหื้ม อยู่กับพี่เนี่ยแหล่ะ ลองหนีไปซิพี่จะไปตามตัวเรากลับมา"

 

"จะยืนกอดกันให้ยุงดูดเลือดจนหมดตัวเลยไหม"

 

"พี่ทาร์ตอะ คนกำลังซึ้ง"

 

"ซึ้งไม่ว่าแต่มายืนให้ยุงกิน ระวังเถอะจะได้้เป็นไข้เลือดออก แล้วก็ต้องเข้าโรงพยาบาล"

 

"โรลเข้าบ้านกัน"

 

"โถ่พี่ปัง พอได้ยินว่าเข้าโรงบาลแค่นี้เอง"

 

"พี่ทาร์ต พี่ปัง โรลรักพวกพี่นะ อย่าทิ้งน้องโรลนะครับ"ผมอมยิ้ม บอกแล้วน้องผมอะน่ารักที่สุดในโลก

 

"อารมณ์ไหนกัน โรลโรลของพี่"ทาร์ตหยี้หัวโรลเล่น แกล้งน้องแก้เขินอะดิ

 

"ก็มีกันอยู่แค่นี้ จะให้พี่ไปรักใครละโรล"

 

"โรลอย่าไปเชื่อ เชื่อพี่ดิ เดี๋ยวพี่ปังก็รักเฮียคัตแล้วก็ทิ้งพวกเรา"เอ้าแล้วไปเกี่ยวอะไรกับไอ้หมอเถื่อนละเนี่ย

 

"ก็จริงของพี่นะ อ่าแบบนั้นไม่เอานะ พี่ปังห้ามทิ้งผมนะ"

 

"เข้ากันดีรึเกินนะ" เรื่องล้อผมเนี่ย ชอบกันเหลือเกิน

 

"หว่ามีคนโกรธซะและ พวกเราไปกันดีกว่า"

 

"จะรีบไปนะละทาร์ต โรล มานี่เลยนะ"

 

"อยู่ก็บ้าแล้วพี่ ฮ่าๆๆ"

 

"พี่ปัง น่ากลัวไปกันเถอะพี่ทาร์ต"

 

ไม่ว่าคนนั้นจะมาทำไม ผมแค่ต้องการปกป้องน้องของผมแค่นั้น ผมจะไม่อ่อนแอ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}