มอมิ้น

เรื่องนี้เคะท้องได้นะคะ ❤

ตอนที26 กรงรักพันธนาการร้าย

ชื่อตอน : ตอนที26 กรงรักพันธนาการร้าย

คำค้น : ตอนที่26 กรงรักพันธนาการร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 65

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2559 10:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที26 กรงรักพันธนาการร้าย
แบบอักษร
ตอนที่26
#กรงรักพันธนาการร้าย
#แอดพี่ลู่
 
ดวงตาคู่กลมมองคนบนร่างด้วยแววตาสั่นระริก เกรซกลั้นน้ำตาจนหน้าเห่อแดงไปหมด เช่นเดียวกับมือเรียวที่บัดนี้กำลังพยายามปัดป้องมือหนาของใครบางคนให้ออกห่างจากช่วงหน้าท้อง คนตัวสูงนิ่งไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะตวัดสายตากลับมามองเขาอย่างดุดันตามเดิม เมฆส่งรอยยิ้มแสนอ่อนโยนให้ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเอ่ยถ้อยคำที่ช่างขัดกับกิริยาท่าทางเสียเหลือเกิน
 
“ตอแหล”
“กูพูดจริงๆ ทำไม...”
 
“มึงมั่วแค่ไหนมึงก็รู้ตัวมึงดีเกรซ อย่าเสือกเอาความเหี้ยของมึงมายัดเยียดให้กู” ถ้อยคำว่าร้ายจากคนตัวสูงหลุดดังแต่ถึงอย่างนั้นมือหนาก็ยอมที่จะละออกจากหน้าท้องของคนใต้ร่าง เกรซมองใครอีกคนอย่างพูดไม่ออก เพราะสิ่งที่คิดไว้แต่แรกก็คือเมฆคงจะเพียงบอกให้เขาไปเอาเด็กออกเท่านั้น
 
เกรซไม่ได้คิดเผื่อใจไว้ ว่าบางทีเมฆมันอาจจะไม่ได้บอกให้ไปทำแท้ง
เพราะดีไม่ดี ใครอีกคนอาจจะไม่แม้แต่จะเชื่อว่าเด็กคนนี้คือลูกของตัวเอง...
 
“ไม่เป็นไร ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร...กูผิดเองตั้งแต่แรกที่เคยทำตัวแบบนั้น แต่เรา....ไม่น่าเจอกันเลยเนอะ” เสียงพูดพึมพำแผ่วเบาหลุดดังจากริมฝีปากอิ่ม เกรซยังคงมองใบหน้าของใครอีกคนพลางฝืนส่งรอยยิ้มให้ทั้งน้ำตา เมฆมองเขาเพียงเล็กน้อยก่อนจะเบือนดวงหน้าลงซุกเข้ากับซอกคอขาว
 
แค่คำพูดของเขา คนตัวสูงยังไม่สนใจฟังมันเลยด้วยซ้ำ...
 
“อย่าทับตรงท้อง”
“เออรู้แล้ว ห่วงเหี้ยไรนักหนา” พอเกรซบอกไปแบบนี้ใครอีกคนก็พาลด่ากลับมา เจ้าของร่างเล็กถอนหายใจเล็กน้อยและแน่นอนว่าเกรซทำเพียงนอนนิ่ง ไม่กล้าขัดขืนหรือขยับหนี เพราะเกรงว่าเมฆจะนึกโมโหจนทำร้ายเด็กในท้องอีก เกรซเผลอเบ้หน้าเมื่อรับรู้ถึงแรงขบกัดบริเวณซอกคอ ถ้าให้เดาป่านนี้คงจำช้ำเป็นรอยฟันเต็มไปหมดแล้วแน่ มือเล็กที่วางทาบบนไหลกว้างออกแรงจิกลงอย่างหาที่ระบายเมื่อร่างกายเริ่มจะมีอารมณ์ร่วมขึ้นมา
 
“เมฆ...เจ็บ...!” แต่สุดท้ายก็ต้องหลุดร้องเสียงดังเมื่อถูกคนตัวสูงบีบเค้นตามเนื้อตัว
“อ้าขาออก”
 
“ไม่เอา...มึงจะทำแรง”
“กูก็ไม่ได้บอกว่าจะถนุถนอมมึงหนิ อ้าขาออก!” เสียงตะคอกสั่งจากคนบนร่างทำให้เกรซต้องยอมทำตามอย่างว่าง่าย คนตัวเล็กยกแขนบังดวงหน้าของตัวเองเอาไว้ เขาแค่ไม่อยากให้ใครอีกคนได้เห็นว่าในตอนนี้ตนกำลังรู้สึกน้อยใจจนนึกอยากจะร้องไห้อีกแล้ว
 
...หมับ...
 
เมื่อข้อขาถูกจับโดยมือของอีกคน คิ้วเรียวขมวดแน่นเมื่อรับรู้ว่าเมฆกำลังรูดปลดซิปกางเกงของตัวเองออก คนตัวสูงปลดกระดุมเสื้อออก เช่นเดียวกับมืออีกข้างเอื้อมไปรั้งใบหน้าหวานของคนใต้ร่างให้ขยับใกล้เข้ากับแก่นกายตัวเอง
 
“ทำสิ” เมฆขยับปากสั่งอีกครั้ง เกรซมีท่าทีจะขยับหน้าหนีแต่สุดท้ายริมฝีปากเล็กก็ต้องอ้างับเข้าที่แท่งเนื้อร้อนตรงหน้า และการที่เมฆจับท้ายทอยเขาไว้แบบนี้ มันก็ทำเกรซไม่สามารถบังคับร่างกายได้ตามใจชอบ สุดท้ายก็ต้องไอเสียงดังทั้งที่ปากยังคาอยู่กับแก่นกายอีกร่าง
 
“อื้ออ..!!” เมื่อแท่งเนื้อตรงหน้าเริ่มขยายตัว เสียงร้องอู้อี้ของเกรซก็หลุดดัง คนตัวเล็กพยายามจะขยับหนีแต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงถูกผลักให้นอนลงกับเตียงแล้วถูกตามคร่อมอีกครั้งเท่านั้น ขาเรียวถูกจับแยกออกกว้าง พร้อมกับร่างสูงของบางคนที่แทรกตามเข้ามา
 
เมื่อปลายแก่นกายของคนบนร่างสัมผัสเข้ากับปากช่องทาง
มือเล็กเรียวที่วางอยู่ก็ขยับกำแน่น...
 
..สวบบ..!
 
“อ๊ะ...!!” เกรซหวีดร้องเสียงสูงด้วยใบหน้าที่กังวลเสียจนสังเกตได้ ในระหว่างนี้ก็พยายามจะนอนนิ่งไม่ขัดขืนเพราะไม่ต้องการให้เมฆต้องโมโหอีก ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นเมื่อแท่งเนื้อร้อนขยับลึกเข้ามาเรื่อย เขาไม่ค่อยแน่ใจซักเท่าไหร่ว่ายามนี้ช่องทางรักของตัวเองกำลังเป็นเช่นไร แต่ที่รู้และสัมผัสได้ ก็คือความรู้สึกที่เจ็บจนต้องเกร็งแน่น เขา...
 
“อื้ออ...อ่ะ..อ้ะ....” เกรซพยายามบังคับตัวเองไม่ให้หลุดคราง ได้แต่อ้าปากค้างไว้พลางพยายามจะกลั้นเสียงไว้ด้านในให้มากที่สุด แต่ถึงอย่างนั้น เสียงครางหวานหูก็ยังเล็ดดังให้ได้ยินอยู่ดี
ใครบางคนขยับกระแทกสะโพกพร้อมโน้มหน้าใกล้ลงมา
 
เกรซเงยมองอีกร่างที่เริ่มจะเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ คนตัวเล็กเผลอเผยอขึ้นโดยสัญชาตญาณ
แต่สุดท้าย ดวงหน้าหวานก็ถูกผลักกระแทกลงกับเตียงโดยมือหนา
 
..ผลั้ก..
 
เกรซหน้าชากับการกระทำที่เหมือนโดนหักหน้า คนตัวเล็กได้แต่นอนเม้มปากพร้อมปล่อยร่างกายให้ขยับโอนเอนตามแรงกระแทกจากคนเบื้องบน บางครั้งมันก็รุนแรงจนเกรซแทบจะขาดใจ แต่บางครั้งก็อ่อนโยนเสียจนใจหาย
 
เหมือนกับกำลังโดนปั่นหัว
เหมือนกำลังโดนบังคับล่อลวง
เหมือนกำลังโดนเล่นกับความรู้สึก
 
...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...
 
“อ้ะอ๊ะ...อ๊า อ่าส์!!”
“ซี้ดดดด...อื้ออ..อื้ออ..!” เมื่อหยาดน้ำรักถูกปล่อยพวยพุ่ง บุคคลบนร่างก็ทำเพียงขยับถอนแก่นกายของตัวเองออกโดยที่ร่างกายยังคงคร่อมค้างอยู่บนร่างของคนตัวเล็ก เมฆจ้องสายตาสบเข้ากับแววตาหวานช่ำ
 
คนตัวสูงลองขยับกดริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียน
และแรงสะอื้น พร้อมร่างกายเล็กที่สั่นเพราะการร้องไห้ก็ฉายชัดปรากฏ
 
เมฆกระตุกยิ้มอีกครั้งอย่างพึงพอใจ คนตัวสูงผละร่างกายออกห่างพร้อมใช้มือติดกระดุมเสื้อของตัวเองเข้าตามตำแหน่งเดิม แต่ในระหว่างที่นั่งจัดแจงเสื้อผ้า แรงกอดรัดจากด้านหลังก็ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก
 
...หมับ...
 
“ฮึก....กูคิดถึงมึงนะ...”
“............”
“เชื่อกูเถอะ ว่าเด็กนี่ลูกของเรา...เขาเป็นลูกเราจริงๆ” เสียงสะอื้นจากใครบางคนยังดังไม่หยุด เมฆขยับลุกออกจากอ้อมกอดใครอีกคนก่อนจะยืนหันหน้ากลับมองพร้อมโน้มใบหน้าเข้าใกล้ มือหนาจับสัมผัสเข้าที่แก้มเนียน ออกแรงเช็ดคราบน้ำตาแสนอ่อนแอของคนตรงหน้าก่อนจะขยับริมฝีปากพูดประโยคแสนสั้นออกไป
 
“เลิกทำตัวน่าขยะแขยงซักที” และเมื่อเขาพูดออกไปแบบนี้ แน่นอนว่าสิ่งที่หวังก็คือการได้เห็นคนเย่อหยิ่งอย่างเกรซต้องนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น ซึ่งมันได้ผลดีเกินคาด เพราะทันทีที่เอ่ยจบประโยค ร่างเล็กที่นั่งคากับกองผ้าห่มก็ซุกหน้าลงกับมือของตัวเองพร้อมร้องไห้สะอื้นเสียงดังจนตัวโยน
 
เกรซร้องไห้ออกมาอย่างไม่สนใจใคร ร้องเสียงดังจนเหมือนกับคนที่เพิ่งจะเคยร้องไห้แล้วไม่สามารถควบคุมเสียงสะอื้นเอาไว้ได้ เหมือนกับเด็กฝึกหัด ที่เพิ่งจะเคยเจ็บช้ำจนต้องเผยด้านอ่อนแอออกมาครั้งแรก
 
นกปีกกล้าขาแข็ง กำลังถูกยิงซ้ำโดยนายพรานคนเดิม
นกตัวน้อยที่เหมือนแข็งแรง กำลังถูกหลอกล่อโดยความอ่อนโยน
หลอกล่อให้ลุ่มหลง ก่อนจะถูกหักหลัก โดยการเหยียบซ้ำให้จมลงกับดิน
 
“ฮือออ ฮึก.....” เสียงสะอื้นยังไม่หยุดดังไปไหน คนตัวเล็กยังนั่งซบหน้าร้องไห้กับฝ่ามือตัวเองอย่างไม่ได้เงยมองใครบางคนที่กำลังยืนมองอยู่ ดวงตาคู่คมจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างนิ่งเรียบ ความรู้สึกของผู้ชนะที่ชัดเจนว่าสามารถเหยียบย่ำคนตรงหน้าได้กำลังฉายชัด
เขารู้สึกพอใจกับการเป็นผู้ชนะของเกมส์นี้
 
รู้สึกสะใจ ที่สามารถกระชากด้านอ่อนแอของบุคคลที่เปรียบดั่งคนร้ายผู้ไม่เคยยอมให้ใคร
 
แต่ทำไม
น้ำตาของมัน....
 
“ออกไปได้แล้ว” เมฆพูดขัดความคิดในหัวของตัวเอง ซึ่งคนบนเตียงก็ทำเพียงเอื้อมหยิบเสื้อผ้าตัวเองมาสวมใส่ไว้เท่านั้น เกรซไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมามอง คนตัวเล็กก้มหน้ามองพื้นพลางพยุงร่างตัวเองให้ก้าวเดินอย่างไม่ยอมเงยมองใคร
 
มือเล็กจับเข้าที่ลูกบิดประตูทั้งน้ำตา และก่อนจะก้าวเดินออกจากห้อง ริมฝีปากอิ่มก็ได้ขยับทิ้งถ้อยคำแสนแผ่วเบาเอาไว้
 
“ขอโทษ....”
 
 
ขอโทษสำหรับความรู้สึกที่ใครอีกคนไม่ต้องการ
ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เคยทำไม่ดีเอาไว้
แต่ตอนนี้ เชื่อเหอะ ว่าเขาเจ็บมากพอแล้วจริงๆ
 
 
# # # # # #
 
เป็นคนที่ร้องไห้ได้น่าสงสารมากToT
ใครสนใจหนังสือ ทักมาเลยน้าาา ไม่อยากเห็นเขามีความสุขกันในเล่มหรอ55555555
 
ในเล่มมีของคู่พี่ชายเมฆด้วยน้าาาาา
 
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น