สาววายผู้ลึกลับ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 28 อย่าคิด อย่าหนี และวิธีเด็ดขาด... [100%]

ชื่อตอน : Chapter 28 อย่าคิด อย่าหนี และวิธีเด็ดขาด... [100%]

คำค้น : ธาม , แทน , วิศวะขาโหด VS เกษตรฯ ตัวร้าย ♥

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 96.7k

ความคิดเห็น : 281

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2559 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 28 อย่าคิด อย่าหนี และวิธีเด็ดขาด... [100%]
แบบอักษร

Chapter 28

อย่าคิด อย่าหนี และวิธีเด็ดขาด...

 

 

            “ไอ้แทน ทำอะไรวะ ?

            “ปั่นโปรเจ็คดิ

            “แหม ขยัน

            “เออ

            ผมพูดกลับเพื่อนร่วมคณะที่เดินเข้ามากวนตัวเองที่กำลังนั่งอาศัยไวไฟที่มหาลัยทำโครงการอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนหน้าตึก จะไม่ให้ขยันได้ไง ขี้เกียจมานั่งปั่นตอนท้ายๆ เสร็จแล้วจะได้ทำเรื่องออกฝึกงานซักที เบื่อมหาลัยละเนี่ย

            ผมควักโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะกดหาคนที่ทำงานคู่กับตัวเอง เพราะดูแล้ว สมองแบบผมคงทำงานอะไรที่เป็นหลักการไม่ได้หรอก

            อยู่ไหนวะ ?ผมกรอกเสียงลงไป หลังจากที่ปลายสายรับ

            {เออ โทษทีว่ะ ไปช้าหน่อย แวะไปที่ทำงานแปป}

            “เค กูนั่งทำรออยู่หน้าตึก รีบมา กูขี้เกียจละ

            {ขี้เกียจก็หาอะไรเล่นรอ แค่นี้ละ เดี๋ยวกูรีบไป}

            “โอเค

            ผมวางสายจากมัน ก่อนจะปิดจอโน๊ตบุ๊คลงและมานั่งเล่นตามที่มันว่าจริงๆ โดยการเลือกที่จะส่องโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อย ก่อนที่จะรู้สึกถึงเงามืดของคนบางคนมายืนทาบหัวไว้ ทำให้ผมที่นั่งก้มหน้าก้มตาต้องเงยหน้าขึ้นไปดู และมันก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคนที่ผมคุ้นเคยดี แต่ไม่อยากจะเจอที่สุด

            ไอ้ธาม...

            มันยืนมองหน้าผมนิ่งๆ ซึ่งใบหน้าของเจ้าตัวมีรอยแผลเล็กน้อย ซึ่งนี่ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วหลังจากที่เกิดเรื่อง และช่วงนี้ผมก็ไม่ได้เจอมันบ่อยนัก แทบจะลาขาดกันเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ยังมีบ้างที่เจ้าตัวมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ จนผมไม่รู้จะหนีมันยังไงดี เลยได้แต่ทำตัวนิ่งๆ และพยายามเฉยๆ ใส่ไป ทั้งๆ ที่ในใจก็ร้อนรนไม่ต่างกันนัก ที่กลัวตอนนี้คือกลัวตัวเองจะใจอ่อนแล้วต้องกลับไปจุดเดิมๆ ซะมากกว่า

            จุดที่กลายเป็นได้แค่ที่ระบายความเงี่ยนของมัน...

            ครืดดดด ~

            และอยู่ๆ เสียงโทรศัพท์จากไอ้ทิมก็เหมือนเป็นตัวช่วยคลายความกดดันให้ผม ผมจึงรีบกดรับสายมันทันที ว่าไง

            {กูอาจจะไปช้าหน่อย มึงกลับหอก่อนก็ได้ เดี๋ยวกูแวะปะ...}

            ติ๊ด !

            “เฮ้ย !” ผมร้องออกมาเสียงดังเมื่ออยู่ๆ ไอ้คนที่ยืนอยู่ ก็ทำตัวเสียมารยาทโดยการคว้าโทรศัพท์ของผมไปและกดวางสายของไอ้ทิมอย่าถือวิสาสะ ก่อนที่มันจะคว้าแขนผมพลางฉุดกระชากให้ลุกขึ้น ไอ้ธาม มึงทำอะไรวะ !”

            “มากับกูหน่อย

            “ไม่ !” ผมดึงแขนตัวเองออกทันทีที่มันทำท่าว่าจะลากผมให้เดินตาม พลางมองหน้ามันอย่างไม่พอใจ มีอะไรก็พูดตรงนี้ กูไม่ไปไหนทั้งนั้น

            “ไอ้แทน อย่าดื้อ !”

            “มึงไม่มีสิทธิ์มาสั่งกู อย่าลืมว่าเราแค่คนรู้จักกัน !”

            “...

            “ปล่อย กูจะทำงาน !”

            ผมมองหน้ามันก่อนจะเบือนหน้าหนีและนั่งลงเหมือนเดิม พลางเปิดหน้าจอโน๊ตบุ๊คขึ้นเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง ยอมรับว่าคิดถึงมันเหมือนกัน และยิ่งพอได้เห็นหน้าชัดๆ ได้ยินเสียงชัดๆ ยิ่งทำให้ความรู้สึกเดิมๆ เกิดขึ้นมา แต่อารมณ์โกรธเพราะเรื่องก่อนหน้านี้ก็มากพอที่จะทำให้ผมมองข้ามความคิดถึงที่มีอยู่น้อยนิดนี่ไปได้ จะโทษมันฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ เพราะผมก็ไม่ควรไปจริงจังตั้งแต่แรก อย่างที่บอก การเริ่มต้นของผมกับไม่ได้ดีนัก จะให้จบสวยมันก็คงเป็นไปไม่ได้หรอก

            ไอ้ธามมันแค่เงี่ยน ก็เลยเผลอมาเอาผมแค่นั้นแหละ

            ผมนั่งเงียบโดยไม่สนใจคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ ก่อนที่มันจะถอนหายใจออกมา และยอมเดินออกไปจากตรงนี้ ซึ่งผมก็โล่งอกเล็กน้อย ก่อนจะปิดจอโน๊ตบุ๊คลงเมื่อเห็นว่ามันเดินไปพ้นสายตาแล้ว และตั้งใจว่าจะโทรกลับหาไอ้ทิม...

            เดี๋ยวนะ...

            อะ...ไอ้เหี้ยธาม !”

            โทรศัพท์กู !!

 

 

           

            ผมเดินมาที่ตึกวิศวะ ซึ่งนานแล้วที่ไม่ได้มาที่นี่ ก่อนจะส่องสายตามองหาคนที่ช่วงชิงโทรศัพท์ของผมไป ถ้าไม่ติดว่าเป็นของสำคัญก็คงจะปล่อยไปได้อยู่หรอก และผมก็ไม่ได้มีเงินถุงเงินถังถึงขนาดที่จะช่างแม่ง และไปซื้อใหม่ ก่อนที่ตัวเองจะสะดุ้ง เพราะนอกจากจะหาไอ้ธามไม่เจอแล้ว ยังต้องมาเจออีกคนที่ไม่อยากจะเจอเหมือนกันอีก

            อ้าว น้องแทน

            “เหี้ยอะไรนักหนาวะผมบ่นออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปมองไอ้พี่แซ็กส์ที่กำลังเดินเข้ามาหา ซึ่งพี่มันทำหน้าเสียเล็กน้อย ท่าทางจะได้ยินสิ่งที่ผมพูด ได้ทีผมจึงถามมัน เห็นไอ้ธามบ้างป้ะ ?

            “เห็น

            “อยู่ไหน !?

            “เห็นขับรถออกไปแล้ว

            “ได้ไงวะ !” ผมสบถเสียงดังพลางทำหน้าอารมณ์เสีย จนไอ้พี่แซ็กส์ถึงกับเผลอถอยหลังออกไป ก่อนที่มันจะเริ่มพูดจากวนประสาท

            ถ้าแฟนไม่ไปส่งบ้าน ให้พี่ไปส่งแทนก็ได้นะ

            “แฟนอะไร !?

            “หือ...

            “น่ารำคาญแม่ง !”

            ผมเดินออกจากตรงนั้นด้วยความหงุดหงิด พลางเหลือบไปเห็นกลุ่มของคนที่เคยมารุมผมเมื่ออาทิตย์ก่อนๆ ซึ่งก็ต้องแปลกใจที่ไม่เห็นไอ้เหี้ยแก๊บ ก่อนที่ตัวเองจะไม่สนใจแล้วเลือกที่จะเดินผ่านไปเฉยๆ แต่ก้าวไปเพียงแค่ไม่กี่ก้าว คนที่ทักผมก่อนหน้านี้ก็เดินตามมาติดๆ พร้อมกับยกแขนขึ้นคล้องคอผมอย่างถือวิสาสะ ผมจึงหันไปมองอย่างหาเรื่อง เจ้าตัวจึงรีบชิงพูดขึ้นมาก่อน

            ถ้าอยากเจอไอ้ธามก็ไปที่ร้านเหล้าด้วยกันดิ เดี๋ยวคืนนี้มันก็มา

            “ใครบอกอยากเจอ

            “เอ้า ก็เห็นถามหามัน

            “ไม่ได้อยากเจอ แค่มีธุระ

            “นั่นแหละ ไปด้วยกันนะครับ น้องแทน J

            “ไม่ล่ะพี่ มีการมีงานต้องทำว่ะ

            “ไปเถอะ คนอื่นก็ไป มันฝากมาชวนเนี่ย !” ไอ้พี่แซ็กส์มันขยั้นขยอผมไม่เลิกจนตัวเองเริ่มจะรำคาญขึ้นมา ไปเถอะน้า ~

            “ก็บอกไม่ไปไงวะ พี่แม่งพูดภาษาคนไม่รู้เรื่องงั้ย หรือจะต้องให้พูดภาษาควายห๊ะ !?”

            ฮื้อ ~” 

            “น่ารำคาญจริง !” ผมเอาแขนมันออก ก่อนจะทำหน้าเซ็งๆ ซึ่งมันเองก็ตีหน้าเศร้าส่งมาให้ผม พลางพูดคำพูดที่ทำให้ผมถึงกับนิ่งไป

            ใช่ซี่ มีแฟนแล้วหนิ จะไปเที่ยวได้ไงล่ะ ~

            “...

            “ไม่ไปก็ไม่ไป แฟนหวงซะขนาดนั้นนี่เนอะมันพูดจาหยอกผม แต่ไม่รู้หยอกอีท่าไหน นอกจากจะทำให้ผมหงุดหงิดขึ้นแล้วยังเผลอตอบตกลงไปแบบไม่ตั้งใจอีกด้วย

            ร้านไหนว่ามา !”

            “J

 

 

 

# 20.40 น.       

            ในที่สุดผมก็ติดกับดักมากับไอ้พี่แซ็กส์จนได้ ทั้งๆ ที่สัญญากับไอ้ทิมแล้วว่าจะนั่งทำโครงการด้วยกัน แต่ยังไงวันนี้ผมก็ตั้งใจจะแค่มาเอาโทรศัพท์คืนจากไอ้ธามเท่านั้นแล้วกลับ แต่ตอนนี้ก็ปาไปสองทุ่มเกือบจะสามทุ่มแล้วก็ยังไม่เห็นหัวมันซักนิด และที่น่าหงุดหงิดไปกว่านั้นคือนอกจากการตั้งใจจะนั่งรอคนเดียวของผม กลับมีไอ้พี่แซ็กส์เข้ามานั่งข้างๆ แถมมันยังยกมือขึ้นคล้องคอผมราวกับสนิทสนมกันมานาน พอเอาออกแม่งก็ยกขึ้นมาใหม่ จนตอนนี้ได้แต่ตัดรำคาญปล่อยให้มันทำตามใจไปแบบนั้น

            เมื่อไหร่มันจะมา ?

            “เดี๋ยวก็มา ไอ้ธามมันสายดึกอยู่แล้ว

            “โห่ย ขี้เกียจรอแล้วเนี่ย !”

            “รอแฟนแค่นี้ทำบ่น มามะมากินนี่ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเองไอ้พี่แซ็กส์มันพูดจายียวน พลางจับแก้วเหล้าเข้ามาให้ผม ซึ่งไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ผมถึงได้มานั่งอยู่กับมันแค่สองคน ทั้งๆ ที่คนอื่นก็มากันเยอะแยะ ก่อนที่ผมจะไม่ขัดศรัทธา คว้าแก้วเหล้านั่นมากรอกใส่ปาก พลางแก้ต่างให้ตัวเองเสียงแข็ง

            ใครแฟนมัน

            “ห๊ะ ?

            “เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว

            “เอ้า งอนกันอยู่ ?

            “บอกว่าไม่ได้คบกัน พูดไม่รู้เรื่องงั้ย พี่แม่ง !”

            “โอเคๆ ไม่คบก็ไม่คบไอ้พี่แซ็กส์มันทำหน้าเหวอ พลางพยักหน้าเออออตาม ผมเลยคว้าขวดเหล้ามาเทและกรอกใส่ปากโดยไม่เกรงใจเจ้าของทันที งั้นแสดงว่าน้องแทนโสดอ่ะดิ ?

            “อืม

            “งั้นพี่จีบได้ป้ะ J

            “ขอร้องพี่ ผมไม่ได้ชอบผู้ชายผมที่ตั้งใจกับการเทเหล้าก็เงยหน้ามองพี่แซ็กส์แบบจริงจัง พลางพูดขึ้นอีกครั้ง ไอ้ธามมันแค่แกล้งผมเล่นเท่านั้น ผมกับมันไม่ได้เป็นอะไรกัน ฝากแก้ข่าวให้ด้วย

            “ใครแกล้ง

            อยู่ๆ เสียงที่สามก็ดังขึ้น ทำให้ผมกับพี่แซ็กส์เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่เป็นประเด็นในคำพูดของพวกผมที่ตอนนี้เจ้าตัวมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว มันมองผมนิ่งๆ สลับกับร่างพี่แซ็กส์จนอีกคนต้องค่อยๆ ยกมือออกจากคอผม พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอึดอัด น้องแทน งั้นพี่ไปหาเพื่อนแล้วนะ

            “อืม เดี๋ยวผมก็กลับแล้วเหมือนกัน

            ผมตอบแค่นั้น พี่แซ็กส์จึงลุกขึ้นและเดินออกจากตรงนี้ทันทีโดยผ่านร่างของไอ้ธาม และเจ้าตัวก็ยังไม่ลืมหยุดเดินและตบบ่าผู้มาเยือนใหม่เบาๆ จนอีกคนต้องหันไปมองด้วยท่าทีหงุดหงิด พี่มันเลยรีบเดินไปที่อื่น จนตอนนี้เหลือแค่ผมกับไอ้ธามสองคนเท่านั้น ตัวเองเลยลุกขึ้นยืนแล้วมองหน้ามัน

            ขอโทรศัพท์คืน

            “อยู่ที่บ้าน

            “...ผมมองหน้ามันด้วยความอารมณ์เสีย ก่อนจะจิ๊ปากออกมาด้วยความไม่พอใจ พลางเดินหนีร่างนั้นทันที

            ในเมื่อหมดธุระ ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว

            หมับ !

            อยู่ๆ แรงที่มาจากด้านหลังก็คว้าแขนผมแน่น และผิดคาดเมื่ออยู่ๆ ไอ้ธามมันก็ลากให้ผมเดินออกจากร้านด้วยความเร็ว ท่ามกลางสายตาของคนอื่นๆ จนตัวเองตั้งตัวไม่ทัน เมื่อเดินออกมาข้างนอก ผมจึงรีบสะบัดแขนมันออก แล้วพูดเสียงดัง เป็นบ้าอะไร !”

            “...

            “ไอ้เหี้ยธาม !” ผมพยายามยื้อตัวเองสุดแรง เพราะนอกจากมันจะไม่ฟังผมแล้วเจ้าตัวยังคว้าแขนผมอีกครั้ง และลากให้เดินตาม จนกระทั่งมาถึงรถของมัน ซึ่งแรงจับยังคงไม่คลายลง จนในที่สุดผมก็ยอมแพ้ และก้าวตามมันไป

            ขึ้นรถ

            “ไอ้...!”

            “กูบอกให้ขึ้นรถไง จะเอาโทรศัพท์ไม่ใช่ ?

            “ไว้เอามาให้พรุ่งนี้ที่ ม.ผมว่าก่อนจะพยายามเอาแขนมันออก ไอ้ธามมันเลยได้แต่เบือนหน้าหนีพลางดุนกระพุงแก้มตัวเอง ก่อนที่เจ้าตัวจะจัดการเปิดประตูรถและทำท่าจะจับผมยัดเข้าไป อะไรของมึงนักหนาวะ !”

            “หุบปาก ไม่งั้นกูจะเอามึงตรงนี้แหละ

            “...!”

            “ขึ้นรถได้แล้ว เดี๋ยวพาไปเอาโทรศัพท์

            มันว่าเสียงเรียบพลางยืนขวางไม่ให้ผมหนีไปไหน จนในที่สุดตัวเองก็เลือกที่จะเข้าไปนั่งในรถอย่างหมดทางเลือก เพราะนอกจากพวกเราแล้ว ยังมีคนอื่นๆ อยู่มากพอสมควรที่มาเอารถตัวเอง และตอนนี้ทั้งผมและมันก็กลายเป็นจุดสนใจของคนอื่นๆ ไปเรียบร้อยแล้ว อีกคนจึงปิดประตูให้และเดินอ้อมมาขึ้นฝั่งตัวเอง ก่อนที่มันจะออกรถ ซึ่งระหว่างอยู่บนรถทั้งผมและมันต่างคนต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไร ในเมื่อมันบอกว่าจะพามาเอาโทรศัพท์ ผมก็จะมา ถ้าได้คืนแล้วจะได้จบๆ กันไปซักที

            ไม่นานนักรถของไอ้ธามก็มาจอดอยู่ที่ที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี และเป็นสถานที่ที่ผมไม่อยากจะมาที่สุดในเวลานี้ เจ้าตัวไม่รอช้ารีบลงจากรถ ผมเองก็เช่นกัน ก่อนที่มันจะเดินมาคว้าแขนผมอีกครั้ง ตัวเองเลยได้แต่เบี่ยงตัวหลบ มันจึงมองผมนิ่งๆ

            ขึ้นไปเอามา เดี๋ยวรออยู่ข้างล่าง

            “...

            “เร็วๆ กูมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ ไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น

            “ไอ้แทน อย่าดื้อ

            “กูไม่ได้ดื้อ !”

            “มากับกูหน่อย กูสัญญาว่าจะไม่ทำอะไร

            “กูยังเชื่ออะไรมึงได้อีกวะ

            “...

            ไอ้ธามมันเงียบเมื่อโดนผมตอกกลับไปแบบนั้น ซึ่งผมเองก็ไม่ต่างกันนัก ในใจรู้สึกเจ็บขึ้นมาพลางมองหน้ามันไม่ละสายตา ตอนนี้อยากจะหายไปจากตรงนี้เต็มที แค่เห็นบ้านมันที่ตัวเองเคยตั้งใจจะมาพูดความในใจ แต่ดันมาเจออะไรแบบนั้น แค่นี้ผมก็ไม่อยากแม้แต่จะก้าวเข้าไปแล้ว

            จะตอกย้ำกันไปถึงไหนวะ

            รู้สึกแย่ว่ะ ปล่อยกูเถอะ อย่ามายุ่งกับกูเลย

            “กูทำไม่ได้

            “ต้องให้กูหนีไปให้พ้นหน้ามึงเลยมั้ย ถึงจะพอใจ ?

            “อย่า...ไอ้แทน กูขอร้อง อย่าแม้แต่จะคิด

            เหอะ...ผมเค้นเสียงออกมา พลางเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นสายตาที่แสดงออกมาว่าเจ็บปวดนั่น จนไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องล้อเล่นกันแน่ จนในที่สุดผมก็เลือกที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ขึ้นมาเอามาให้กู เดี๋ยวกูรออยู่ข้างล่าง

            “...

            “ไอ้ธะ...เฮ้ย !” ผมร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆ มันก็เข้ามาพลางจับตัวผมอุ้มขึ้นบ่า แล้วรีบพาเดินเข้าบ้านด้วยความเร็ว มือก็ทุบหลังมันเต็มแรงอยู่หลายที ก่อนที่ตัวเองจะต้องชะงักและหยุดนิ่งตัวแข็งทื่อเมื่อมันพาขึ้นบันได ทำให้รู้สึกเหมือหัวผมกำลังจะทิ่มลงกับพื้น อะ...ไอ้ธาม ปล่อยกู !”

            “...เจ้าตัวไม่ได้ตอบ เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง มันจึงค่อยๆ วางผมลง ได้ทีตัวเองเลยเข้าไปกระชากคอเสื้อมันอย่างแรงด้วยความเหลืออด กูก็ปล่อยแล้วไง

            “กูแม่งโคตรเกลียดมึงเลยว่ะ ทำไมไม่ไปให้พ้นหน้าซักที !”

            “อืม กูรู้ว่ากูสมควรโดนเกลียด

            “รู้แล้วมายุ่งกับกูทำไม บอกเลิกกูแล้วไม่ใช่หรือไง มายุ่งกับกูอีกทำไม !!”

            “จะต้องให้กูพูดยังไงวะ มึงถึงจะเข้าใจว่ากูก็ไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนี้

            “...

            “ต้องให้กูทำยังไง มึงถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

            “เอาโทรศัพท์กูคืนมา

            “อะ...

            “ไอ้ธาม เอาโทรศัพท์กูคืนมา กูไม่อยากคุยกับมึง มึงพูดไม่รู้เรื่อง

            “...

            “ถ้าไม่ให้ งั้นกูกลับ ถ้าอยากคืนเมื่อไหร่ค่อยเอามาคืนผมพูดก่อนจะหันหลังเดินหนี มันจึงรีบคว้าแขนผมไว้ให้หยุด ผมจึงได้แต่เบือนหน้าหนี ไม่แม้แต่จะมองหน้ามันด้วยซ้ำ ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อยๆ ปล่อยออกและเลือกเดินเข้าไปในห้องตัวเอง ทำให้ผมรู้ได้ว่ามันเข้าไปเอาโทรศัพท์ให้ผม และก็เป็นไปตามคาดเมื่อมันเดินกลับมา พร้อมโทรศัพท์คุ้นตาในมือ ผมจึงยกมือขึ้นเพื่อที่จะขอคืน จะได้รีบๆ ออกไปจากที่นี่ซักที เอามา...

            คลิ๊ก ~

            ...

            “มึงมากกว่าที่พูดไม่รู้เรื่อง...

            “อะ...ไอ้...ผมมองมือตัวเองที่ตอนนี้ถูกกุญแจมือใส่ไว้เรียบร้อย โดยโยงไปหามือของอีกคนที่ถูกใส่ไว้เช่นกัน ก่อนที่สายตาคมกริบและคำพูดของไอ้ธามจะทำให้ผมเสียวสันหลังวาบ

            งั้นกูจะได้ใช้วิธีเด็ดขาดซักที

            “ไอ้ธาม...!”

 

 

 http://image.dek-d.com/25/2997026/

- ธาม

ต้องให้กูทำยังไง มึงถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

..................................

สาววายผู้ลึกลับ Talk Talk

แฮร่ ลงแบบติดๆ เจอกันอีกทีคงอีกซักพักใหญ่ๆ เน่ออ เพราะเค้าเข้าอาทิตย์สอบปฏิบัติกับสอบปลายภาคแล้ว รอเค้ากันด้วยน้า จู๊บบบ ~

ปล. ขอบคุณที่อ่านนิยายของสาววายผู้ลึกลับค่ะ 

ปล. 2 สามารถติดตามข่าวสาร และให้กำลังใจกันที่เพจ สาววายผู้ลึกลับ

ปอลิง. สุดท้าย อยากจะบอกว่า ใจเย็นๆ น้าาาา ทุกโคลนนนน 5555+

 

 

Thank You !

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น