อาราญา

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่คอยติดตามงานเขียนของ อาราญา มาโดยตลอดนะคะหากมีข้อผิดพลาดอยากจะติหรือท้วงติงขอให้นักอ่านโปรดวิจารย์ได้เลยนะคะ จะได้นำมาปรับปรุงแก้ไขในเรื่องต่อๆไปค่ะ ขอบคุณค่ะ ><"

ตอนที่ 17 Will you marry me? 100%

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 Will you marry me? 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2559 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 Will you marry me? 100%
แบบอักษร

 

                บรรยากาศยามที่สดชื่นและสดใสอัญญาดายืนยิ้มให้กับอาหารเช้าพร้อมกับโน๊ตรูปหัวใจสีชมพูที่มีข้อความบางอย่างเขียนเอาไว้ ยิ้มอยู่ละสิ ฮั่นแน่...เจอกันที่ทำงานนะ

                “ผีเข้ารึไง อยู่ๆก็มาทำตัวเลี่ยนแต่เช้าแบบนี้...” แกล้งพูดกลบเกลื่อนความเขินไปอย่างนั้นแต่ก็นั่งลงทานเข้าต้มกุ้งที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนอย่างเอร็ดอร่อย จากนั้นก็ออกจากห้องมุ่งหน้าไปที่ทำงานด้วยอารมณ์ที่เบิกบานใจอย่างบอกไม่ถูก

                ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาภายในบริษัทอัญญาดารับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ไม่ครึกครื้นเหมือนเช่นทุกวันที่จะมีพนักงานจับกลุ่มยืนคุยกันสัพเพเหระแต่วันนี้กลับเงียบผิดปกติทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาทำงานด้วยซ้ำ หญิงสาวสะบัดหัวไล่ความคิด บางทีเธออาจจะคิดมากจนเกินไปประกอบกับเดินมาถึงฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่มีพนักงานอยู่ที่เค้าเตอร์ตามปกติก็ถึงกับส่ายหัวให้กับความคิดของเอง สงสัยวันนี้เธอคงมาทำงานเช้าจนเกินไปแต่ก่อนจะเดินผ่านฝายประชาสัมพันธ์ไปพนักงานสาวที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็กล่าวทักเธอขึ้น

                “เดี๋ยวก่อนจ้ะอัญ”

                “มีอะไรรึเปล่าค่ะ...วันนี้พนักงานลาหยุดกันเยอะรึเปล่าค่ะอัญไม่ค่อยเห็นใครเลย” อัญญาดาอดไม่ได้ที่จะถามพนักงานรุ่นพี่ออกไป

                “ไม่หรอกจ้ะ ก็ปกติเหมือนทุกวันนั่นแหละ”

                “เหรอคะ...ว่าแต่พี่มีอะไรกับอัญรึเปล่าคะ?”

                “นี่จ้ะ พี่ให้”

                “คะ?...ให้อัญเหรอ ให้อัญทำไมคะ?” อัญญาดาถามขึ้นอย่างงงงวยเมื่อจู่ๆพี่สาวฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็ยืนดอกกุหลาบสีแดงสดดอกหนึ่งให้กับเธอ

                “รับไปเถอะจ้ะ”

                “เออค่ะ” รับมาอย่างงงๆ ความรู้สึกบางอย่างบอกว่ารอยยิ้มหวานๆของพี่สาวคนนี้ช่างมีเลศนัยเสียจนเธออย่างจะรีบเดินหนีไปจากตรงนั้น

                “ขอบคุณค่ะ งั้นอัญขอตัวก่อนนะคะ”

                อัญญาดารีบเดินผ่านไปอย่างเร็วที่สุดแต่ก็ไม่วายเมื่อเธอเดินไปผ่านที่แผนกไหนหรือผ่านใครก็จะได้รับดอกกุหลาบสีแดงมาอีหครั้งละหนึ่งดอกทุกทีจนตอนนี้แทบจะถือไม่ไหวต้องเปลี่ยนมาเป็นหอบแทน หญิงสาวรีบเดินเร็วๆไปที่แผนกของตัวเองโดยเลิกที่จะไม่สบตากับใครทั้งนั้นจนในที่สุดก็เข้ามาถึงแผนกดีไซน์ได้อย่างปลอดภัย แต่ก็แทบล้มทั้งยืนเมื่อพบว่าพนักงานทุกคนในแผนกของเธอกำลังยืนส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้พร้อมด้วยในมือถือดอกกุหลาบสีแดงคนละดอก

                “นี่มันอะไรกันคะทุกคน วันนี้ไม่ใช่วันวาเลนไทน์สักหน่อย” อัญญาดาถามขึ้น เริ่มเดาอารมณ์ในเวลานี้ของตนแทบไม่ออก รู้สึกเหมือนกำลังกลายเป็นตัวตลกของทุกคนทั้งที่คงไม่มีใครคิดพิเรนรวมหัวกันมาแกล้งเธอเพียงคนแบบนี้หรอก

                “วันนี้ไม่ใช่วันวาเลนไทน์ก็ถูก” เกศรินทร์เอ่ยขึ้นเป็นคนแรก

                “แล้วทำไมทุกคนต้องเอาดอกกุหลาบมาให้อัญด้วย แกล้งอัญแบบนี้อัญไม่ตลกเลยนะคะ” อัญญาดาพูดขึ้นอย่างคนใจน้อยด้วยคิดว่าทุกคนกำลังแกล้งล้อเธอเล่น

                “พวกเราไม่ได้แกล้งอัญสักหน่อย แค่อยากให้วันนี้เป็นวันที่น่าจดจำสำหรับอัญเท่านั้นเองนะ” อริสราเอ่ยบอกเพื่อนยิ้มๆ เธอพอจะรู้ว่าในเวลานี้อัญญาดาคงรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

                “วันที่น่าจนจำสำหรับอัญงั้นเหรอ?” อัญญาดาทวนคำอย่างงงงวย

                “ไม่ใช่...” เสียงเข้มที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้อัญญาดาหันไปมองก่อนจะพบกับกฤตยชญ์ที่เดินเข้ามาใกล้และหยุดลงตรงหน้าเธอ สายตาคมจับจ้องมองมาที่เธออย่างมีความหมาย

                “คุณต้นกล้า...”

                “วันนี้ไม่ใช่วันที่น่าจดจำสำหรับเธอ แต่...สำหรับเรา” คำพูดของร่างสูงเรียกเสียงโห่ร้องเบาๆจากพนักงานทุกคนได้เป็นอย่างดีในขณะที่อัญญาดากลับทำหน้านิ่งถามออกไปทั้งที่ในใจกลับเต้นโครมครามจนอกแทบจะระเบิด

                “คุณหมายความว่ายังไงคะ?”

                กฤตยชญ์ไม่พูดอะไรชายหนุ่มหันไปรับเอาดอกกุหลาบที่เธอกำลังโอบอุ้มอยู่มาถือไว้ก่อนจะส่งให้ธันวาที่ยืนรอรับอยู่โดยมีอัญญาดายืนมองการกระทำของเขาด้วยความสงสัย เมื่อไร้ดอกกุหลาบที่เกะกะแล้วชายหนุ่มก็คว้ามือบางทั้งสองข้างของหญิงสาวมากุมไว้สายตาคมมองสบอย่างมีความหมายพลางยัดบางอย่างลงไปในมือของเธอ

                อัญญาดาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยก่อนจะค่อยๆแบมือข้างหนึ่งที่มีของบางอย่างอยู่ข้างในนั้นออก หัวใจดวงน้อยแทบหยุดเต้นเมื่อพบว่าของสิ่งนั้นคืออะไร

                ...แหวนเพชร...

                “อะไรกันคะ? คุณเอามาให้ฉันทำไม?” หญิงสาวถามออกไปไม่อยากมั่นใจในความคิดของตัวเอง ว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังจะทำอะไรอย่างนั้นจริงๆ

                “อัญ...” กฤตยชญ์เอ่ยเรียกชื่อของหญิงสาวที่ทำให้เขามีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เธอ ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจ

                “ช่วยมาเป็นผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างฉันตลอดไปจะได้ไหม?”

                “คุณต้นกล้า...” อัญญาดาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ตัวของเธอเบาหวิวราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในดินแดนแห่งความฝัน แต่มือหนาที่บีบมือของเธอเบาๆอยู่นั้นทำให้รู้ว่านี่คือโลกแห่งความเป็นจริง

                “แต่งงานกันนะ”

                หยาดน้ำตาร่วงหล่นทันทีที่คำพูดหนักแน่นของชายหนุ่มจบลง อัญญาดายืนนิ่งและน้ำตาไหลรินให้กับสิ่งที่เธอได้พบเจอ นี่คือความฝันของผู้หญิงทุกคนแต่สำหรับเธอไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเอง

                กฤตยชญ์เริ่มใจเสียชายหนุ่มเข้ามาเช็ดน้ำตาให้กับร่างบางเบาๆโดยมีพนักงานคนอื่นๆที่รอลุ้นคำตอบของหญิงสาวและเริ่มส่งเสียงเชียร์ออกมาดังขึ้นเรื่อยๆ จนกฤตยชญ์ต้องจับใบหน้างามให้มองสบตากันก่อนจะถามย้ำ

                “ว่าไง...มาเป็นเจ้าสาวของฉันได้ไหม?”

                หญิงสาวไม่ตอบเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขานิ่งงัน ที่เขาว่าดวงตาเป็นหน้าต่างของดวงใจคงจะจริงเมื่อในเวลานี้สิ่งที่เธอมองเห็นในดวงตาของเขามันมีแต่ความหนักแน่นและจริงใจ อัญญาดายกมือเช็ดน้ำตาให้กับตัวเองก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆอย่างเขินอาย

                ทันทีที่หญิงสาวพยักหน้ารับกฤตยชญ์ก็รวบร่างบางเข้ามากอดทันทีพร้อมทั้งเสียงโห่ร้องยินดีจากทุกคนที่ดังไล่หลังมาติดๆ ชายหนุ่มอุ้มร่างบางขึ้นจนเท้าลอยก่อนจะหมุนตัวไปรอบๆด้วยความดีใจ จากวันนี้เขาไม่รู้หรอกว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกบ้างแต่ในเวลานี้ผู้หญิงคนนี้สำคัญที่สุดสำหรับเขา...

               

                

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น