น้ำมิ้ม

เรื่องนี้จะรวมทุกความน้ำเน่าไว้อย่างที่คุณต้องคิดถึง 5555 คือ ไรท์เป็นคนที่ชอบอ่านนิยายเล่มบางๆที่เมื่อก่อนเล่มละ 10 บาทอ้ะ ใครจำได้บ้าง เรื่องนี้เลยเขียนแบบที่ตัวเองคิดถึงและอยากอ่าน คือแบบ...ถึงรู้ว่ามันน้ำเน่าแต่เราก็ยังติด ...มานั่งตบยุงด้วยกันเถอะ มาๆๆๆ

ตอนที่ 20 : เด็กหลอดแก้ว (อ่านต่อเนื่องจากตอน 19 ที่ไม่ติดเหรียญได้เลยนะคะ เนื้อหาไม่โดดค่ะ)

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 : เด็กหลอดแก้ว (อ่านต่อเนื่องจากตอน 19 ที่ไม่ติดเหรียญได้เลยนะคะ เนื้อหาไม่โดดค่ะ)

คำค้น : รุ่งตะวันแห่งหัวใจ , หมอทหาร , พินัยกรรม , คำขอร้องสุดท้าย , แต่งงาน , มรดก , ปกเกียรติ , ปรางสุดา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2559 21:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 : เด็กหลอดแก้ว (อ่านต่อเนื่องจากตอน 19 ที่ไม่ติดเหรียญได้เลยนะคะ เนื้อหาไม่โดดค่ะ)
แบบอักษร

 

รุ่งตะวันลืมตาขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงไอแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ครั้นเมื่อเห็นสภาพตัวเองแล้วก็หันเหลียวหาตัวต้นเหตุเมื่อคืน หากที่นอนข้างกายกลับว่างเปล่า ครั้นพอเหลือบดูนาฬิการุ่งตะวันก็ได้แต่ตกใจ...สิบโมงกว่าแล้ว

หญิงสาวดีดตัวจะลุกขึ้นหากแล้วก็ต้องงอตัวลงกุมท้องน้อยตัวเองเอาไว้ด้วยใบหน้าเหยเก .... ผลจากการทำเด็กหลอดแก้วเกือบทั้งคืนของคุณหมอปกเกียรติทำเอาหญิงสาวเสียศูนย์ไปไม่น้อย

“ไอ้หมอบ้า...แล้วนี่จะมีหน้าเดินไปไหนมาไหนได้ยังไงเนี่ย”

หญิงสาวกัดฟันลากสังขารตัวเองเข้าห้องน้ำ พลางแกล้งทำเมินๆร่องรอยบนเตียงก่อนจะรีบแต่งตัวแล้วจ้ำอ้าวออกจากห้องนอนของปกเกียรติไป ยังห้องนอนของเธอที่เยื้องกันอยู่

“เด็กในบ้านคงรู้กันหมดแน่ ...เพราะอีตาหมอบ้านั่นคนเดียว ..”

รุ่งตะวันเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างแค้นใจก่อนจะหมกตัวเองอยู่ในห้องตลอดวันจนป้านวลขึ้นมาตามด้วยความเป็นห่วง

“คุณหนูขา...คุณหนูออกมาทานข้าวนิดนะคะ ป้าตั้งโต๊ะไว้รอแล้ว”

“ไม่ค่ะป้า....หนูรู้สึกไม่ค่อยสบาย ไม่อยากทานอะไร”

“งั้นรอทานกับคุณปกตอนเย็นทีเดียวก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเธอก็ออกเวรมาแล้ว”

คราวนี้รุ่งตะวันรีบปฏิเสธหัวสั่นหัวคลอน ...

“ไม่เอานะคะป้า...หนูไม่อยากเจอเค้า ถ้าเค้ากลับมาป้าบอกว่าหนูหลับไปแล้วได้เลยค่ะ ไม่ต้องให้เค้ามากวน”

หญิงสาวตอบในขณะที่ใบหน้าแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ หลักฐานบนตัวเธอคล้ายกับจะเป็นตัวฟ้องว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้นอนที่ห้องนี้ และดูเหมือนคนในบ้านก็จะรู้เห็นเป็นใจกันไปหมด เพราะแม้กระทั่งป้านวลยังอมยิ้มแล้วลุกออกไปแต่โดยดี แต่ก็ยังไม่วายห่วงใยคุณหนูของตน

“ถ้าอย่างนั้นป้าเอานมขึ้นมาให้คุณหนูนะคะ คุณหนูทานรองท้องนิดหน่อยจะได้ไม่หิว”

รุ่งตะวันพยักหน้าให้อย่างเอาใจมากกว่าจะอยากกินจริงๆ ก่อนจะแกล้งหลับตาเพื่อให้อีกฝ่ายไม่กล้ากวน....แต่ด้วยความอ่อนเพลียทำให้หญิงสาวหลับไปจริงๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายเลิกงานออกเวรจากโรงพยาบาลมา

“น้องปรางละครับ...”

ปกเกียรติเอ่ยถามเป็นประโยคแรกที่ถึงบ้าน เขามองรอบๆบ้านแล้วไม่มีวี่แววของหญิงสาวร่างแบบบางคนนั้น จนต้องเรียกป้านวลมาถาม

“คุณหนูพักผ่อนอยู่บนห้องค่ะ เธอสั่งไว้ไม่ให้ใครรบกวน”

“เดี๋ยวผมขึ้นไปดูหน่อย”

ปกเกียรติเอ่ยพลางก้าวยาวๆขึ้นไปยังชั้นบนโดยมีสายตาละมุนยิ้มของป้านวลมองตามไปอย่างสุขใจ ในที่สุดความหวังสุดท้ายของคุณท่านก็เป็นจริงเสียที

....................................................................................................................................................................

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้รุ่งตะวันงัวเงียลุกขึ้นมารับสาย ครั้นเมื่อเห็นเป็นชื่อของพิธาน หญิงสาวก็รีบรับสายเสียงยินดี

“พีต้า...”

“ครับผม....วันนี้เกเรงานหรือครับ เจ้าของไม่เข้าบริษัทแบบนี้ระวังจะโดนโกงเอานะ”

เสียงปลายสายเอ่ยประชดอย่างน้อยใจ เพราะวันนี้พิธานอุตส่าห์รอหญิงสาวมาทำงานร่วมกันเป็นวันแรกตั้งแต่เช้า หากจนเลิกงานแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่ารุ่งตะวันจะเข้ามาที่บริษัท

“พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปค่ะ รับรองว่าจะไม่อู้แบบวันนี้”

“โอเค พรุ่งนี้ห้ามสายนะ ผมนัดกับคุณเดชาไว้เรื่องโปรเจ็กต์งานตัวใหม่ที่เราจะเข้าไปดีลกับลูกค้า ผมอยากให้คุณมาร่วมตัดสินใจด้วย”

“ได้ค่ะ...ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้จะไม่ให้คุณคอยเก้อแน่ค่ะพีต้า....” คำพูดสุดท้ายกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อเห็นดวงตาวาวโรจน์ราวกับจะเผาเธอให้เป็นจุณไปได้ทันทีของปกเกียรติ รุ่งตะวันกดวางโทรศัพท์พลางจะลุกขึ้นลงจากเตียง หากร่างกายดูเหมือนจะไม่ค่อยสามัคคีกับเธอเท่าไหร่นัก

“อูยยยยย....”

ร่างสูงล่ำสันของปกเกียรติเข้ามาประคองหญิงสาวไว้อย่างโมโห... ขนาดเป็นอย่างนี้แล้วยังจะกล้านัดผู้ชายคนอื่นอีก รู้อย่างนี้จะจัดให้หนักกว่าเดิม

“อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวก็เจ็บอีก ....จะรีบไปหาใครที่ไหนรึไง”

เสียงพาลนั้นดูจะเข้ากันกับดวงตาเขียวปั๊ดที่จ้องเธออย่างกับนักโทษแหกคุก ทั้งๆที่เธอไม่ได้ทำความผิดอะไรด้วยซ้ำ มีแต่เขานั่นแหละที่ประทุษร้ายเธอ

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเลย...คุณออกไปได้แล้ว นี่มันห้องส่วนตัวของฉัน”

“ผมก็แค่เป็นห่วง เห็นป้านวลบอกว่าคุณนอนซม เพราะ-ไม่-สบาย ผมเลยขึ้นมาดู”

ปกเกียรติจงใจเน้นเสียงจนรุ่งตะวันหน้าแดงก่ำขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ก็ต้นเหตุคนที่ทำให้เธอไม่สบายยืนอยู่ตรงหน้านี่ไง

“ฉันสบายดีแล้ว ขอบคุณแล้วก็เชิญออกจากห้องฉันไปได้แล้ว”

“ถ้าสบายดีแล้วก็ลงไปทานข้าวด้วยกันข้างล่าง ผมให้ป้านวลตั้งโต๊ะรอเราแล้ว”

“ฉันไม่ไป ฉันไม่หิว”

“หิวไม่หิวก็ต้องกิน....เดี๋ยวคืนนี้ไม่มีแรงนะ” ปกเกียรติหันมากระซิบกระซาบจนรุ่งตะวันอยากจะกรี๊ดใส่หน้า ชายหนุ่มเห็นท่าทีเขินอายปนโมโหจนหน้าแดงก่ำแล้วก็อดไม่ได้ ก้มลงไปหอมแก้มใสๆนั้นอย่างมันเขี้ยว

“ออกไปเลย คุณนี้มันไอ้บ้าลามกของแท้เลย”

ปกเกียรติหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยกมือยอมแพ้แล้วเดินออกจากห้องไปแต่ยังไม่วายทิ้งท้ายกับหญิงสาวก่อนออกจากห้อง

“อ้อ...แล้วถ้าคุณอยากไปหาไอ้พิธานตามที่คุณนัดมันไว้เมื่อกี้แล้วละก็ ช่วยทำตัวให้มันน่ารักๆหน่อย ไม่อย่างนั้นจะมาหาว่าผมใจร้ายไม่ได้ละกัน!

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น